Full Text: ဘရီမင်မြို့၏ တေးသည်များ
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ဘရီမင်မြို့၏ တေးသည်များ
လုပ်သားကောင်းတစ်ကောင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောက်ပဲသီးနှံအိတ်လေးများကို သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြိုးစားသောသူဖြစ်သော်လည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံသောဘဝကို အိပ်မက်မက်စပြုလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နီးစပ်ရာမြို့လေးတစ်မြို့တွင် လမ်းဘေးတီးဝိုင်းတစ်ခုကို ကြားဖူးပြီး ထိုတေးဂီတကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်။
«ငါ့မှာ ကျယ်လောင်ပြီး အားကောင်းသောအသံရှိသည်» ဟု သူတွေးတောသည်။ «ငါ မြို့တော်သို့သွားပြီး နာမည်ကျော်တေးဂီတပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်မည်!»
သူ သွားလို့ သိပ်မဝေးခင်မှာပဲ လမ်းဘေးမှာ အလွန်ပျင်းရိနေပုံရတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင် လှဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "အဆွေ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ညှိုးငယ်နေရတာလဲ" လို့ မြည်းက မေးလိုက်တယ်။
"အာ" လို့ အမဲလိုက်ခွေးကြီးက ဆိုတယ်။ "ငါက သခင်ကြီးအတွက် အမဲလိုက်ပေးဖို့ သိပ်အိုမင်းနေပြီလေ။ သူက ခွေးငယ်ငယ်လေးကိုပဲ လိုချင်တော့တာ။ ငါ့ကိုလည်း အသိအမှတ်မပြုတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ငါ ဘယ်သွားရမှန်းလည်း မသိတော့ပါဘူး။"
"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား" လို့ မြည်းက ပြောတယ်။ "ငါ တေးဂီတအဖွဲ့တစ်ခု စတင်ဖွဲ့စည်းမလို့။ မင်းပြေးတဲ့အခါ အသံစည်းချက်က အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါက ပုလွေမှုတ်နေတုန်း မင်းက ဗုံတီးပေးလို့ရတာပေါ့။"
အမဲလိုက်ခွေးကြီးက အမြီးခါပြီး သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
မကြာမီ သူတို့သည် လမ်းအလယ်တွင် ထိုင်နေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူသည် မိုးရွာသော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလို ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တွမ်။" ဟု မြည်းက မေးလိုက်သည်။
"ကြွက်တွေကို လိုက်ဖမ်းရတာ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ၊" ဟု ကြောင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ "ငါ့သွားတွေလည်း ပွန်းပဲ့နေပြီ၊ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ပြီး သီချင်းပဲ ဆိုချင်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့သခင်မက ငါ အလုပ်လုပ်ရမယ်၊ မလုပ်ရင် ထွက်သွားရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။"
"ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ!" ဟု မြည်းက ပြောသည်။ "မင်းမှာ ညဘက် တေးဂီတအတွက် လှပတဲ့ အသံရှိတယ်။ မင်းက ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် အဆိုတော် ဖြစ်လာမှာပါ။"
"ဝမ်းသာအားရပါပဲ၊" ဟု ကြောင်က ပြောပြီး သူတို့ ချီတက်ရာအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သည် မကြာမီ ခြံတံခါးတစ်ခုကို ဖြတ်သွားကြရာ ထိုနေရာတွင် ကြက်ဖတစ်ကောင်က သူ၏အစွမ်းကုန် တွန်နေလေသည်။ "မင်းအသံက တစ်ကမ္ဘာလုံးကိုတောင် နှိုးနိုင်လောက်အောင် ကျယ်တာပဲ!" ဟု မြည်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆူညံနေရတာလဲ?"
"ငါက နှုတ်ဆက်စကား တွန်နေတာပါ" ဟု ကြက်ဖက ပြောသည်။ "ထမင်းချက်က ငါ့ကို အရမ်းဆူညံတယ်ဆိုပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ နာရီတစ်လုံးနဲ့ အစားထိုးချင်နေတယ်! ငါက ငါ့ခြံကနေ ထွက်မသွားချင်ပေမယ့် သွားစရာနေရာလည်း မရှိဘူး။"
"ဝမ်းမနည်းပါနဲ့၊ ရက်ဒ်ကိုမ်း ရယ်" ဟု မြည်းက ပြောသည်။ "မင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အသံရှိတယ်။ ငါတို့ရဲ့ တီးဝိုင်းထဲ ဝင်ပါလား! ခြံထဲက နာရီတစ်လုံး ဖြစ်နေတာထက် မြို့ပေါ်က ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်ရတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"
"သိပ်ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ!" ဟု ကြက်ဖက အော်ပြောလိုက်သည်။
နေဝင်စပြုလာသောအခါ သူငယ်ချင်းလေးဦးသည် မြို့နှင့် အလှမ်းဝေးနေဆဲဖြစ်ပါသည်။ သူတို့သည် အနားယူရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး အရွက်တွေဝေဆာနေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။ မြည်းနှင့် အမဲလိုက်ခွေးတို့သည် သစ်ကိုင်းများအောက်တွင် လှဲလျောင်းနေကြပြီး၊ ကြောင်က သစ်ပင်တစ်ဝက်အထိ တွယ်တက်သွားကာ၊ ကြက်ဖကတော့ ကင်းစောင့်ရန် သစ်ပင်အထွတ်ဆုံးသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။
“အလင်းရောင်တစ်ခု ငါမြင်ရတယ်!” ဟု ကြက်ဖက လှမ်းအော်လိုက်သည်။ “တောအုပ်လေးကို ဖြတ်သွားလိုက်တာနဲ့ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ တဲအိမ်လေးတစ်လုံး ရှိတယ်။”
“ငါတို့ သွားကြစို့၊” ဟု မြည်းက ပြောသည်။ “နွေးထွေးတဲ့ အိမ်တစ်လုံးက အေးစက်နေတဲ့ သစ်ပင်ထက် ပိုကောင်းပါတယ်။”
“ငါ့အတွက် အပိုအရိုးတစ်ချောင်းများ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်” ဟု အမဲလိုက်ခွေးက ပြောသည်။
“နို့တစ်ပန်းကန်ရောပေါ့” ဟု ကြောင်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“ကြွပ်ရွတဲ့ ပြောင်းဖူးတွေရောပေါ့” ဟု ကြက်ဖက တွန်ရင်း ပြောသည်။
သူတို့သည် တဲအိမ်လေးဆီသို့ ရောက်သွားကြပြီး ပြတင်းပေါက်နားသို့ တိုးဖွဖွ ကပ်သွားကြသည်။ အရပ်အရှည်ဆုံးဖြစ်သော မြည်းသည် အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း ဘာမြင်ရလဲ" ဟု ခွေးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ စားပွဲတစ်လုံးကို ငါမြင်ရတယ်" ဟု မြည်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဆူညံသောင်းကျန်းနေတဲ့ ဓားပြတစ်စုကိုလည်း ငါမြင်ရတယ်။ သူတို့က ဒီအိမ်လှလှလေးကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး စားစရာတွေအားလုံးကို သူတို့ချည်းပဲ ယူထားကြတယ်။"
"ဒါ မတရားဘူး" ဟု ကြက်ဖက ပြောသည်။ "သူတို့ကို တောထဲ ပြန်ပြေးသွားအောင် မောင်းထုတ်ဖို့ ငါတို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်။"
တိရစ္ဆာန်လေးများသည် ဧရာမ သံစုံတီးဝိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အသံထွက်လာစေရန် ဉာဏ်ကောင်းသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားမိကြသည်။ မြည်းသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊ ခွေးသည် သူ၏ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ၊ ကြောင်သည် ခွေးပေါ်သို့ တွယ်တက်လိုက်ပြီး၊ ကြက်ဖသည် ကြောင်၏ခေါင်းပေါ်တွင် နားလိုက်သည်။
မြည်း၏ အချက်ပြမှုနှင့်အတူ သူတို့သည် သူတို့၏ အကျယ်လောင်ဆုံး သီချင်းကို အော်ထုတ်လိုက်ကြသည်! မြည်းက အော်သည်၊ ခွေးက ဟောင်သည်၊ ကြောင်က မြည်သည်၊ ကြက်ဖက တွန်သည်။ သူတို့သည် ပြတင်းပေါက်များ တုန်ခါသွားလောက်အောင် မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ 'တစ္ဆေ' အသံကြီးကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားသော ဓားပြများသည် သူတို့၏ ဇွန်းများကို ပစ်ချကာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
သူငယ်ချင်းလေးယောက်သည် အထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ညစာကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ခိုလှုံစရာ အမိုးအကာတစ်ခု ရသွားသည့်အတွက် သူတို့ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကြသည်! ဗိုက်ဝသွားကြသောအခါ သူတို့သည် အိပ်စက်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာများကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ မြည်းသည် အပြင်ဘက်ရှိ နူးညံ့သော ကောက်ရိုးပုံကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ခွေးသည် တံခါးနောက်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေခဲ့သည်၊ ကြောင်သည် နွေးထွေးသော မီးလင်းဖိုဘေးတွင် တစ်မှေးအိပ်ခဲ့ကာ ကြက်ဖသည် မြင့်မားသော ထုပ်တန်းပေါ်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။
ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဓားပြများသည် အိမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ငါတို့ ဘာမဟုတ်တာလေးကို ကြောက်သွားတာ ဖြစ်မယ်" ဟု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ပြောသည်။ "အိမ်က လုံခြုံရဲ့လားဆိုတာ ပြန်သွားပြီး ကြည့်စမ်းပါ။"
ဓားပြတစ်ယောက်သည် အိမ်ထဲသို့ ခြေဖွဖွနင်းကာ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မနိုးစေရန် အလွန်တိတ်ဆိတ်စွာ သွားလာခဲ့သည်။
သူသည် ဖယောင်းတိုင်ကို မီးညှိရန် မီးလင်းဖိုဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ ကြောင်လေး၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ၊ သူက မီးခဲပူများဟု ထင်ပြီး လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ကြောင်လေးသည် လန့်သွားပြီး ခုန်ထကာ သူ့ကို နောက်ပြောင်၍ ကုတ်လိုက်ပါတော့သည်! ဓားပြသည် တံခါးဆီသို့ ခလုတ်တိုက်မိသွားရာ၊ ထိုနေရာတွင် အိပ်ရာနိုးလာသော ခွေးလေးက သူ့ဘောင်းဘီကို ကိုက်ဆွဲလိုက်သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် သူသည် မြည်းနှင့် ဝင်တိုက်မိပြီး၊ မြည်းက သူ့ကို ခွာဖြင့် ညင်သာသော်လည်း အားပါစွာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ကြက်ဖကြီးသည် ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ၊ ကျယ်လောင်စွာဖြင့်
"အီအီးအီးအီး!" ဟု အော်လိုက်ပါတော့သည်။
ဓားပြသည် ကြောက်ရွံ့တုန်ယင်လျက် သူ၏သူငယ်ချင်းများဆီသို့ လူးလဲထကာ ပြန်ပြေးသွားလေသည်။
“အဲဒါက မှော်အိမ်ကြီးပဲ!” ဟု သူက အော်ပြောလိုက်သည်။ “စုန်းမတစ်ကောင်က ငါ့မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်တယ်၊ ညှပ်ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က ငါ့ခြေထောက်ကို ဖမ်းကိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ခြံထဲမှာ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်က ငါ့ကို တွန်းပစ်လိုက်တယ်! ပြီးတော့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ တရားသူကြီးတစ်ယောက်က ‘လူဆိုးကို ဖမ်းကြ! လူဆိုးကို ဖမ်းကြ!’ လို့ ထိုင်အော်နေတယ်။ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားရဘူး!”
ဓားပြများသည် တောအုပ်နှင့် ဝေးရာသို့ ထာဝရ ထွက်သွားကြတော့သည်။ သူငယ်ချင်းလေးဦးသည် ထိုတဲအိမ်လေးကို အရမ်းသဘောကျသွားသောကြောင့် သူတို့၏ အမြဲတမ်းနေထိုင်ရာ အိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မြို့တော်သို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်ဖြစ်ခဲ့ကြတော့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးသော စင်မြင့်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်—ထိုနေရာသည် သူတို့အားလုံး သူတို့၏ ပင်ကိုယ်အတိုင်း အတူတကွ နေထိုင်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသည်။