ນັກດົນຕີແຫ່ງເມືອງເບຣເມນ

ລາຕົວໜຶ່ງໄດ້ແບກຖົງເຂົ້າໜັກໆມາຫຼາຍປີແລ້ວ. ມັນເປັນສັດທີ່ຂະຫຍັນຂັນແຂ້ງ, ແຕ່ມັນເລີ່ມຝັນເຖິງຊີວິດທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປ. ມັນເຄີຍໄດ້ຍິນວົງດົນຕີຂ້າງຖະໜົນໃນເມືອງໃກ້ໆ ແລະ ຮັກສຽງດົນຕີນັ້ນຫຼາຍ.
«ຂ້ອຍມີສຽງທີ່ດັງ ແລະ ກ້ອງກັງວານ», ມັນຄິດ. «ຂ້ອຍຈະໄປເມືອງຫຼວງ ແລະ ເປັນນັກດົນຕີທີ່ມີຊື່ສຽງ!»

ລາທາງໄປໄດ້ບໍ່ໄກ ກໍເຫັນໝາລ່າສັດແກ່ໂຕໜຶ່ງນອນຢູ່ຂ້າງທາງ ທ່າທາງເບື່ອໜ່າຍຫຼາຍ. «ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໜ້າໂສກເສົ້າແນວນີ້, ໝູ່ເອີຍ?» ລາຖາມ.
«ອ໋ອ,» ໝາລ່າສັດເວົ້າ, «ຂ້ອຍແກ່ເກີນໄປທີ່ຈະລ່າສັດໃຫ້ເຈົ້ານາຍແລ້ວ. ລາວຕ້ອງການໝາໜຸ່ມກວ່ານີ້, ແລະຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງໄຮ້ຄ່າ. ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈະໄປໃສ.»
«ມາຮ່ວມກັບຂ້ອຍເລີຍ!» ລາເວົ້າ. «ຂ້ອຍກຳລັງຈະຕັ້ງວົງດົນຕີ. ເຈົ້າມີຈັງຫວະທີ່ດີຕອນແລ່ນ; ເຈົ້າຕີກອງໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍເປົ່າຂຸ່ຍ.»
ໝາລ່າສັດໂບກຫາງແລ້ວຕົກລົງ.

ບໍ່ດົນ ພວກເຂົາກໍ່ເຫັນແມວໂຕໜຶ່ງນັ່ງຢູ່ກາງຖະໜົນ. ມັນເບິ່ງໂສກເສົ້າຄືກັບຕອນບ່າຍທີ່ຝົນຕົກ. «ເປັນຫຍັງ, Tom?» ລາ ຖາມ.
«ຂ້ອຍເມື່ອຍກັບການໄລ່ຈັບໜູແລ້ວ,» ແມວຖອນຫາຍໃຈ. «ແຂ້ວຂ້ອຍສຶກກ່ຽວ, ແລະ ຂ້ອຍຢາກນັ່ງຢູ່ຂ້າງໄຟ ແລ້ວຮ້ອງເພງຫຼາຍກວ່າ. ແຕ່ເຈົ້ານາຍຂ້ອຍເວົ້າວ່າຂ້ອຍຕ້ອງເຮັດວຽກ ຫຼື ອອກໄປ. ຂ້ອຍຈະໄປໃສ?»
«ມາກັບພວກເຮົາເລີຍ!» ລາ ເວົ້າ. «ເຈົ້າມີສຽງງາມຫຼາຍສຳລັບດົນຕີຍາມຄ່ຳຄືນ. ເຈົ້າຈະເປັນນັກຮ້ອງນຳຂອງພວກເຮົາ.»
«ດ້ວຍໃຈທັງໝົດ,» ແມວເວົ້າ, ແລ້ວມັນກໍ່ເຂົ້າຮ່ວມຂະບວນ.

ໝູ່ສາມຄົນຜ່ານປະຕູຟາມແຫ່ງໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ໄກ່ຕົວຜູ້ກຳລັງຮ້ອງດ້ວຍສຸດສຽງ. «ເຈົ້າດັງພໍທີ່ຈະປຸກທັງໂລກໄດ້ເລີຍ!» ລາຕົວຜູ້ຫົວຂວັນ. «ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຮ້ອງດັງຂະໜາດນັ້ນ?»
«ຂ້ອຍກຳລັງຮ້ອງສົ່ງລາ,» ໄກ່ຕົວຜູ້ເວົ້າ. «ຄົນຄົວບອກວ່າຂ້ອຍດັງເກີນໄປ ແລະ ຢາກປ່ຽນຂ້ອຍດ້ວຍນາລິກາງຽບໆ! ຂ້ອຍບໍ່ຢາກຈາກຟາມຂອງຕົນ, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ມີທີ່ໄປ.»
«ຢ່າໂສກເສົ້າເລີຍ, Red Comb,» ລາຕົວຜູ້ເວົ້າ. «ເຈົ້າມີສຽງທີ່ງົດງາມຫຼາຍ. ມາຮ່ວມວົງດົນຕີຂອງພວກເຮົາເທີ້ນ! ການເປັນດາວດັງໃນເມືອງດີກວ່າການເປັນນາລິກາຢູ່ຟາມ.»
«ຄິດດີຫຼາຍ!» ໄກ່ຕົວຜູ້ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມດີໃຈ.

ເມື່ອດວງອາທິດເລີ່ມຕົກດິນ, ໝູ່ທັງສີ່ຍັງຢູ່ຫ່າງໄກຈາກເມືອງ. ພວກເຂົາຊອກຫາບ່ອນພັກຜ່ອນ ແລະ ພົບຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ທີ່ມີໃບຂຽວຂົງ. ລາ ແລະ ໝາລ່ານອນຢູ່ໃຕ້ກິ່ງໄມ້, ແມວໄຕ່ຂຶ້ນໄປເຄິ່ງທາງ, ແລະ ໄກ່ບິນຂຶ້ນໄປຢູ່ຍອດສຸດເພື່ອເຝົ້າລະວັງ.
«ຂ້ອຍເຫັນແສງໄຟ!» ໄກ່ຮ້ອງບອກ. «ມີກະທ່ອມນ້ອຍທີ່ອົບອຸ່ນຢູ່ທາງໂນ້ນໃນປ່າ.»
«ໄປກັນເລີຍ,» ລາເວົ້າ. «ເຮືອນທີ່ອົບອຸ່ນດີກວ່າຕົ້ນໄມ້ທີ່ໜາວເຢັນ.»

«ບາງທີອາດມີກະດູກເຫຼືອໄວ້ສຳລັບຂ້ອຍ,» ໝາລ່າສັດເວົ້າ.
«ແລະໂຖນົມໜຶ່ງໃບ,» ແມວເພີ່ມເຕີມ.
«ແລະສາລີກອບກຽວໜ້ອຍໜຶ່ງ,» ໄກ່ຕົວຜູ້ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມດີໃຈ.

ພວກເຂົາໄປຮອດກະທ່ອມ ແລະ ຄ່ອຍໆຍ່າງໄປໃກ້ໜ້າຕ່າງ. ລາ, ເຊິ່ງສູງທີ່ສຸດ, ຍື່ນຫົວເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ.
«ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ?» ໝາຖາມຢ່າງຄ່ອຍໆ.
«ຂ້ອຍເຫັນໂຕະທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອາຫານແຊບໆ!» ລາຕອບ. «ແຕ່ຂ້ອຍຍັງເຫັນກຸ່ມໂຈນທີ່ວຸ້ນວາຍອີກດ້ວຍ. ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດເຮືອນທີ່ສວຍງາມຫຼັງນີ້ ແລະ ເກັບອາຫານທັງໝົດໄວ້ສຳລັບຕົນເອງ.»
«ນັ້ນບໍ່ຍຸຕິທຳ,» ໄກ່ຊາຍເວົ້າ. «ພວກເຮົາຕ້ອງຫາທາງໄລ່ພວກເຂົາກັບໄປໃນປ່າ.»

ສັດທັງຫຼາຍໄດ້ຄິດແຜນການອັນສະຫຼາດເພື່ອສ້າງສຽງຄືກັບວົງດົນຕີຂະໜາດໃຫຍ່. ລາໄດ້ຢືນຢູ່ໃກ້ປ່ອງຢ້ຽມ, ໝາລ່າສັດໄດ້ກະໂດດຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງຫຼັງລາ, ແມວໄດ້ໄຕ່ຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງໝາ, ແລະ ໄກ່ຊາຍໄດ້ໄປຈັບຢູ່ເທິງຫົວແມວ.
ເມື່ອລາໃຫ້ສັນຍານ, ພວກມັນໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງທີ່ສຸດ! ລາຮ້ອງດ້ວຍສຽງຂອງມັນ, ໝາເຫົ່າ, ແມວຮ້ອງໂຫ່, ແລະ ໄກ່ຊາຍຂັນ. ພວກມັນສ້າງສຽງດັງຄືກັບສຽງຟ້າຮ້ອງຈົນປ່ອງຢ້ຽມສັ່ນສະເທືອນ. ພວກໂຈນຕົກໃຈກັບສຽງ «ຜີສາງ» ນັ້ນ, ຈຶ່ງໂຍນບ່ວງຊ້ອນຖິ້ມແລ້ວແລ່ນໜີດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ.

ໝູ່ທັງສີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະ ໄດ້ກິນຄ່ຳຢ່າງມ່ວນຊື່ນ. ພວກເຂົາດີໃຈຫຼາຍທີ່ມີຫຼັງຄາຄຸ້ມຫົວ! ເມື່ອກິນອີ່ມແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍ່ຫາບ່ອນນອນທີ່ເໝາະສົມ. ລາໄດ້ເລືອກນອນໃນຟາງອ່ອນນຸ້ມຢູ່ນອກເຮືອນ, ໝາໄດ້ມ້ວນໂຕນອນຢູ່ຫຼັງປະຕູ, ແມວໄດ້ງີບຢູ່ໃກ້ຈຸດໄຟທີ່ອົບອຸ່ນ, ແລະ ໄກ່ຊາຍໄດ້ບິນຂຶ້ນໄປນອນຢູ່ເທິງຄານສູງ.

ໃນກາງຄືນ, ພວກໂຈນຫັນກັບໄປເບິ່ງເຮືອນ. ມັນມືດແລະງຽບສະຫງົບ.
«ບາງທີພວກເຮົາຢ້ານໂດຍບໍ່ມີຫຍັງ,» ຫົວໜ້າເວົ້າ. «ກັບໄປເບິ່ງວ່າເຮືອນປອດໄພບໍ່.»
ໂຈນຄົນໜຶ່ງຄ່ອຍໆຍ່າງກັບເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ. ລາວເຄື່ອນໄຫວຢ່າງງຽບໆ, ພະຍາຍາມບໍ່ໃຫ້ໃຜຕື່ນ.

ລາວໄປທີ່ເຕົາໄຟເພື່ອຈູດທຽນ. ເມື່ອເຫັນຕາຂອງແມວທີ່ສ່ອງແສງ, ລາວຄິດວ່ານັ້ນແມ່ນຖ່ານໄຟທີ່ຮ້ອນ ແລະ ຍື່ນມືໄປຈັບ. ແມວຕົກໃຈ, ກະໂດດຂຶ້ນ ແລະ ຂູດລາວດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ! ໂຈນສະດຸ້ງໄປທາງປະຕູ, ບ່ອນທີ່ໝາຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ ກັດໃສ່ກາງເກງຂອງລາວ. ໃນລານ, ລາວແລ່ນໄປຊົນໝາກໄມ້, ເຊິ່ງໃຊ້ກີບຂອງມັນດັນລາວຢ່າງອ່ອນໂຍນແຕ່ໜັກແໜ້ນ. ໄກ່ຕົວຜູ້ໄດ້ຍິນສຽງວຸ້ນວາຍ, ຈຶ່ງຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງ
«ຂັນເອີ້ຍ ຂັນເອີ້ຍ!»

ໂຈນຄົນນັ້ນກໍ້ລົ້ມກັ້ງໄປຫາພວກເພື່ອນ, ຕົວສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ.
«ນີ້ແມ່ນເຮືອນຂອງຜີສາດ!» ລາວຮ້ອງ. «ແມ່ມົດຂີດໜ້າຂ້ອຍ, ຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ຖືກ້າມຈັບຂາຂ້ອຍ, ແລະ ອະສູນຕົວໃຫຍ່ໂຕໜຶ່ງໄດ້ຍູ້ຂ້ອຍໃນລານ! ແລະ ເທິງຫຼັງຄາ, ຜູ້ພິພາກສາໜຶ່ງຄົນນັ່ງຮ້ອງວ່າ, «ຈັບໂຈນໄວ້! ຈັບໂຈນໄວ້!» ພວກເຮົາຕ້ອງບໍ່ກັບໄປທີ່ນັ້ນອີກເດັດຂາດ!»

ພວກໂຈນຢູ່ຫ່າງໄກຈາກປ່າໄມ້ນັ້ນຕະຫຼອດໄປ. ໝູ່ທັງສີ່ຮັກກະທ່ອມຫຼັງນັ້ນຫຼາຍຈົນຕັດສິນໃຈເຮັດໃຫ້ມັນເປັນບ້ານຖາວອນຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ໄປເຖິງເມືອງ, ເພາະພວກເຂົາຮູ້ວ່າຕົນເອງໄດ້ພົບ «ເວທີທີ່ດີທີ່ສຸດໃນໂລກ» ແລ້ວ — ສະຖານທີ່ທີ່ພວກເຂົາສາມາດເປັນຕົວເອງ, ຢູ່ຮ່ວມກັນ.