Bir zamanlar dəniz kənarındakı balaca bir daxmada bir balıqçı yaşayırdı.
Bir gün o, gün çıxandan gün batana qədər balıq tutdu, ancaq tilovuna bircə dənə də balıq düşmədi. Elə gecə üçün işini dayandırmaq üzrə ikən, tilovunda qəfil bir dartılma oldu. O, böyük bir kambala balığı çəkib çıxardı.
«Yaxşı balıqçı,» deyə kambala balığı qışqırdı, «xahiş edirəm, məni burax. Mən əsl balıq deyiləm, bu cildə salınmış bir şahzadəyəm. Məni yenidən suya qaytar və qoy üzüb gedim.»
«Elə də edərəm,» dedi balıqçı. «Danışa bilən kambala balığını saxlamaqdansa, onu buraxmağa üstünlük verərəm.»
O, balığı yenidən suya qaytardı. O, arxasında qan izi buraxaraq üzüb getdi. Sonra balıqçı boş əllərlə evə getdi.

Ay kişi,» dedi arvadı, «bütün gün heç nə tutmadın?»
«Bir kambala balığından başqa heç nə,» dedi o. «O danışdı və mənə dedi ki, o, bu cildə girmiş bir şahzadədir. Beləliklə, məndən xahiş etdiyi kimi, onu yenidən suya atdım.»
«Heç bir arzu tutmadın?» dedi arvadı.
«Yox,» dedi o. «Nə arzu edim ki?»
«Necə yəni nə, bir çox şey, ay ağılsız kişi. İlk növbədə, bu daxmadan daha yaxşı bir ev. Heyif ki, bunu düşünmədin! Şübhəsiz ki, o sənə istədiyin hər şeyi verə bilərdi. Get və indi onu çağır. Bəlkə də hələ çox gec deyil.

Arvadını məmnun etmək üçün balıqçı sahilə endi. O, bir müddət dayanıb yaşıl və qaranlıq olan suya baxdı.
Sonra o dedi,
«Flaunder, Flaunder, dənizdə,
Gəl, yalvarıram, danış mənimlə
Çünki arvadım, Xanım İzabel,
Göndərib məni buraya sənə bir söz deməyə.»
Balıq üzərək gəldi və dedi, «Məndən nə istəyirsən?»
«Ah,» dedi kişi, «bu gün mən səni tutdum və yenidən buraxdım. Arvadım əsəbidir, çünki mən səndən bir arzu yerinə yetirməyini xahiş etmədim. O deyir ki, bizim kasıb komamızdan daha yaxşı bir ev istəyir.»
«Evə get, kişi,» dedi Flaunder. «Arvadının arzusu yerinə yetdi.

Balıqçı evə qayıtdı. Köhnə daxmasının əvəzinə, o, qəşəng balaca bir ev tapdı. Arvadı qapıda oturmuşdu və çox xoşbəxt görünürdü.
»İçəri gəl," deyə o, ərinə səsləndi. "Gör necə xoş bir evimiz var."
Onlar bir otaqdan digərinə keçdilər. Orada qəşəng balaca bir yataq otağı var idi. Qonaq otağının pəncərəsində çiçəklər, divarında isə şəkillər var idi. Mətbəxdə saxsı, qalay və mis qablar var idi. Çöldə toyuq və cücələrin o yan-bu yana qaçışdığı balaca bir həyət var idi. Onun arxasında meyvə və tərəvəzlə dolu bir bağça var idi.
"Görürsən," deyə arvadı dedi, "qəşəng deyilmi?"
"Oh, bəli," deyə əri cavab verdi, "bu, gözəldir. Nə qədər ki yenidir, sən məmnun qalacaqsan. Ondan sonra, görərik."
"Bəli, görərik," deyə arvadı dedi.

Bir neçə gün keçdi. Sonra o dedi: «Ərim, həyəti və bağı olan bu daxma bizim üçün çox kiçikdir. Əgər kambala şahzadədirsə, o bizə kiçik ev kimi böyük bir ev də verə bilər. Mən hər şeydən çox daşdan tikilmiş bir qəsrdə yaşamaq istəyirəm. Get balığının yanına və ona belə de.»
«Ah, arvad,» balıqçı dedi, «bu daxma bizim üçün kifayət qədər yaxşıdır. Əgər mən onun yanına başqa bir arzu ilə getsəm, kambala əsəbiləşə bilər.»
«Sənə dediyimi et,» arvad dedi. «Balıq istəsə, bizə bir qəsr verə bilər. Get və bunu ondan istə.»
«Bu doğru deyil,» balıqçı dedi.

Amma arvadı ona o qədər təkid etdi ki, o, sahilə endi. Su tünd mavi, amma çox sakit idi.
Balıqçı dedi,
«Flounder, flounder, dənizdə,
Gəl, yalvarıram və mənimlə danış,
Çünki arvadım, Xanım İzabel,
Deməyə qorxduğum şeyi arzulayır.»
«Yaxşı, bəs sən nə istəyirsən?» deyə balıq başını sudan yuxarı qaldıraraq soruşdu.
«Oh,» dedi balıqçı, «mənim arvadım böyük bir daş qəsrdə yaşamaq istəyir.»
«Evə get və onu orada tapacaqsan,» cavab belə oldu.

Balıqçı evə tələsdi. Daxmanın olduğu yerdə böyük bir daş qəsr var idi. Onun arvadı pilləkənlərdə dayanmışdı.
"Mənimlə gəl," o dedi. "Gör necə möhtəşəm evimiz var."
Onlar mərmər zala girdilər, orada bir çox xidmətçi gözləyirdi.
Onlar məxmər xalçalara, böyük güzgülərə, ipək və qızıl örtüklərə heyran qalaraq bir otaqdan digərinə keçdilər. Qəsrdən kənarda bir həyət var idi, orada atlar və arabalarla dolu tövlələr yerləşirdi. Orada çiçəklər və meyvələrlə bəzədilmiş böyük bir bağ var idi. Tarlalarda və meşələrdə inəklər, qoyunlar və marallar otlayırdı.
"Yaxşı," dedi arvadı, "bu, gözəl deyilmi?"
"Bəli, həqiqətən," dedi əri. "Amma bu sənin üçün yeniliyini itirdikdən sonra belə düşünməyəcəksən. Qorxuram ki, onda başqa bir şey istəyəcəksən."
"Bu barədə düşünərəm," dedi arvadı.

Qısa bir müddət o, yeni evində xoşbəxt və qürurlu idi. Amma bir səhər o, pis əhval-ruhiyyədə oyandı və heç nə onu məmnun etmirdi.
«Niyə mən belə az şey arzuladım?» deyə o, əsəbi halda dedi. «Sadəcə bir qəsrimizin olması əvəzinə, biz bütün bu ölkənin hökmdarları ola bilərdik. Get balığının yanına və kral olmağı xahiş et.»
«Ah, arvad,» deyə əri dedi, «mən kral olmaq istəmirəm. Gedib bunu xahiş edə bilmərəm.»
«Əgər sən kral olmaq istəmirsənsə, mən kraliça olmaq istəyirəm,» deyə o dedi. «Dərhal get və balığa nə dediyimi söylə.

Ər kədərlə geri döndü.
»Bu düzgün deyil," o öz-özünə dedi, lakin sahilə endi. O, suyun qaranlıq və coşqun olduğunu gördü. Dalğalar sanki qəzəbli imiş kimi köpüklənir və çırpılırdı. Yenə də o dedi,
"Flaunder, Flaunder, dənizdə,
Gəl, yalvarıram, mənimlə danış,
Çünki arvadım, Dama İzabel,
İstəyir elə bir şey ki, deməyə qorxuram."
Flaunder gəldi və balıqçı arvadının istəyini söylədi.
"Nə!" dedi balıq, "o razı deyil? Yaxşı, onun bu istəyi də yerinə yetəcək. Evə get və onu kraliça tapacaqsan.

Balıqçı evə getdi və qəsrin yoxa çıxdığını gördü. Uzaqda o, çox böyük və gözəl bir saray gördü. Onun qüllələrində bayraqlar dalğalanırdı və əsgərlər onun qarşısında o yan-bu yana addımlayırdılar. O, oraya getdi və uzun dəhlizlərdən və qəşəng otaqlardan keçdi. Nəhayət, o, içində qızıl taxt olan böyük bir zala gəldi. Burada onun arvadı başında tacla oturmuşdu.
Onun paltarı qızıl parçadan idi və ətrafında lordlar və xanımlar var idi.
"Ah, arvad," o dedi, "deməli, sən indi kraliçasan?"
"Bəli," o cavab verdi, "mən kraliçayam."
O, uzun müddət dayanıb ona baxdı. Sonra yenidən danışdı.
"Yaxşı, arvad, bir şeyə şadam. İndi ki kraliçasan, məmnun olacaqsan. Sənin arzulayacağın başqa heç nə qalmayıb."
"Buna hələ baxarıq," o dedi.

Vaxt keçdikcə, balıqçının arvadı kraliçə olmaqdan getdikcə daha az zövq alırdı. O, gecələr oyaq qalır, arzu edə biləcəyi daha başqa bir şeyin olub-olmadığını düşünürdü.
Yuxusuz bir gecədən sonra o, erkən qalxdı və pəncərənin önündə dayandı. Sübh çağı səma çəhrayı rəngə boyanmışdı. Yavaş-yavaş o, qızılı rəng aldı və sonra günəş doğdu. Bu, gözəl bir mənzərə idi.
«Ah,» dedi, «Mən günəşi doğdurmaq gücünə sahib olmaq istərdim. Mən günəşə və aya hökm etmək istəyirəm. Ərim, ərim, oyan!» deyə qışqırdı. «Dərhal balığın yanına get və ona de ki, mən günəşə və aya hökm etmək istəyirəm.»
Əri o qədər qorxdu ki, çarpayıdan yıxıldı.
«Arvad, arvad! Sən nə dedin?» deyə soruşdu.
«Mən günəşə və aya hökm etmək istəyirəm,» dedi. «Dərhal get və bunu kambala balığına de.» Lakin əri onun qarşısında diz çökdü.
«Belə bir arzu etmə,» deyə qışqırdı. «Bu günahdır. Günəşə və aya hökm edə bilən yalnız Tək Biri var.

Buna görə arvadı o qədər qəzəbləndi ki, onu qapıdan çölə qovdu. Zavallı balıqçı sahilə endi. Böyük bir fırtına qopmuşdu və dəniz qapqara idi. Qəzəbli dalğalar o yan-bu yana yuvarlanaraq qayalara çırpılırdı.
Nə etdiyini tam bilməyən balıqçı köhnə sözləri təkrarladı,
«Flounder, Flounder, dənizdə,
Gəl, yalvarıram, mənimlə danış,
Çünki arvadım, Xanım İzabel,
Deməyə qorxduğum şeyi arzulayır.»
Balıq suyun üzünə çıxanda balıqçı fəryad etdi: «Ah, mən nə edim? Arvadım günəşi və ayı idarə etmək istəyir.»
«Bunu edə biləcək yalnız Bir nəfər var,» deyə balıq cavab verdi.
«Evə get. Arvadını dəniz kənarındakı köhnə daxmanızda tapacaqsan.

Doğrudan da, möhtəşəm saray yoxa çıxmışdı. Orada həmişəkindən daha kiçik və daha yoxsul görünən köhnə daxma var idi. Qapıda onun arvadı köhnə, cırıq bir paltarda oturmuşdu. Və o, öz narazılığına görə yoxsul köhnə daxmada qalmalı oldu.