ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງນານມາແລ້ວ, ມີຊາວປະມົງຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນຕູບນ້ອຍໆແຄມທະເລ.
ມື້ໜຶ່ງ, ລາວໄດ້ຫາປາຕັ້ງແຕ່ຕາເວັນຂຶ້ນຈົນຕາເວັນຕົກ ໂດຍທີ່ບໍ່ມີປາກິນເບັດເລີຍ. ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງຈະເລີກຫາປາໃນຄືນນັ້ນ, ທັນໃດນັ້ນກໍມີແຮງດຶງກະຕຸກຢູ່ທີ່ສາຍເບັດຂອງລາວ. ລາວດຶງມັນຂຶ້ນມາ ແລະ ໄດ້ປາຟລາວເດີໂຕໃຫຍ່.
"ຊາວປະມົງຜູ້ໃຈດີ," ປາຟລາວເດີຮ້ອງຂຶ້ນ, "ກະລຸນາປ່ອຍຂ້ອຍໄປເຖາະ. ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນປາແທ້ໆ, ແຕ່ເປັນເຈົ້າຊາຍທີ່ຖືກປ່ຽນໃຫ້ກາຍເປັນຮ່າງນີ້. ເອົາຂ້ອຍກັບລົງໄປໃນນ້ຳ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ຂ້ອຍລອຍໜີໄປເຖາະ."
"ຂ້ອຍຈະເຮັດແນວນັ້ນ," ຊາວປະມົງເວົ້າ. "ຂ້ອຍຍອມປ່ອຍປາຟລາວເດີທີ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ ດີກວ່າທີ່ຈະເກັບມັນໄວ້."
ລາວໄດ້ປ່ອຍປາກັບລົງໄປໃນນ້ຳ. ມັນລອຍໜີໄປ, ປະຮອຍເລືອດເປັນທາງໄວ້. ຈາກນັ້ນ ຊາວປະມົງກໍກັບບ້ານດ້ວຍມືເປົ່າ.

ຜົວເອີຍ,» ເມຍຂອງລາວເວົ້າ, «ມື້ນີ້ໝົດມື້ເຈົ້າຈັບຫຍັງບໍ່ໄດ້ເລີຍບໍ?»
«ບໍ່ໄດ້ຫຍັງເລີຍ ນອກຈາກປາແປໂຕໜຶ່ງ,» ລາວເວົ້າ. «ມັນເວົ້າໄດ້ ແລະ ບອກຂ້ອຍວ່າມັນເປັນເຈົ້າຊາຍທີ່ຖືກປ່ຽນຮ່າງມາ. ຂ້ອຍກໍເລີຍໂຍນມັນກັບລົງໄປໃນນ້ຳ, ຕາມທີ່ມັນຂໍໃຫ້ຂ້ອຍເຮັດ.»
«ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂໍພອນຫຍັງເລີຍບໍ?» ເມຍຂອງລາວເວົ້າ.
«ບໍ່,» ລາວເວົ້າ. «ຂ້ອຍຄວນຈະຂໍຫຍັງລ่ะ?»
«ອ້າວ, ກໍຂໍຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງນັ້ນແຫຼະ, ເຈົ້າຄົນໂງ່. ຂໍເຮືອນທີ່ດີກວ່າຕູບຫຼັງນີ້, ນັ້ນກໍຢ່າງໜຶ່ງແລ້ວ. ໜ້າເສຍດາຍແທ້ໆທີ່ເຈົ້າຄິດບໍ່ໄດ້! ແນ່ນອນວ່າລາວສາມາດໃຫ້ທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າຂໍໄດ້. ຈົ່ງໄປເອີ້ນລາວດຽວນີ້ເລີຍ. ບາງທີມັນອາດຈະຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປ.

ເພື່ອເອົາໃຈເມຍຂອງລາວ ຊາວປະມົງຈຶ່ງລົງໄປທີ່ແຄມຝັ່ງ. ລາວຍືນເບິ່ງນ້ຳຢູ່ຈັກໜ່ອຍໜຶ່ງ, ເຊິ່ງມີສີຂຽວ ແລະ ມືດ.
ແລ້ວລາວກໍເວົ້າວ່າ,
«ຟລອນເດີ, ຟລອນເດີ, ທີ່ຢູ່ໃນທະເລ,
ຂໍຈົ່ງມາ, ຂ້ອຍຂໍວອນ, ແລະ ມາລົມກັບຂ້ອຍ
ເພາະວ່າເມຍຂອງຂ້ອຍ, ເດມ ອິຊາເບວ,
ໄດ້ສົ່ງຂ້ອຍມາທີ່ນີ້ເພື່ອບອກເລື່ອງໜຶ່ງ.»
ປາໂຕນັ້ນໄດ້ລອຍຂຶ້ນມາ ແລະ ເວົ້າວ່າ, «ເຈົ້າຕ້ອງການຫຍັງຈາກຂ້ອຍ?»
«ອ້າ,» ຊາຍຄົນນັ້ນເວົ້າ, «ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈັບເຈົ້າໄດ້ ແລະ ກໍປ່ອຍເຈົ້າໄປອີກ. ເມຍຂອງຂ້ອຍໃຈຮ້າຍຍ້ອນວ່າຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໃຫ້ພອນ. ລາວບອກວ່າລາວຢາກໄດ້ເຮືອນທີ່ດີກວ່າຖຽງນ້ອຍອັນທຸກຍາກຂອງພວກເຮົາ.»
«ກັບບ້ານສາ, ມະນຸດເອີຍ,» ຟລອນເດີ ເວົ້າ. «ເມຍຂອງເຈົ້າໄດ້ຕາມຄວາມປາດຖະໜາແລ້ວ.

ຊາວປະມົງໄດ້ກັບຄືນບ້ານ. ແທນທີ່ຈະເປັນຕູບເກົ່າຂອງລາວ, ລາວໄດ້ພົບເຫັນເຮືອນນ້ອຍທີ່ໜ້າຮັກຫຼັງໜຶ່ງ. ຢູ່ທີ່ປະຕູ, ເມຍຂອງລາວນັ່ງຢູ່, ເບິ່ງຄືວ່າມີຄວາມສຸກຫຼາຍ.
«ເຂົ້າມາແມ້,» ນາງຮ້ອງບອກຜົວຂອງນາງ. «ເບິ່ງດຸວ່າພວກເຮົາໄດ້ເຮືອນທີ່ໜ້າຢູ່ສໍ່າໃດ.»
ພວກເຂົາຍ່າງຈາກຫ້ອງໜຶ່ງໄປຫາອີກຫ້ອງໜຶ່ງ. ມີຫ້ອງນອນນ້ອຍທີ່ໜ້າຮັກ. ຫ້ອງນັ່ງຫຼິ້ນມີດອກໄມ້ຢູ່ທີ່ປ່ອງຢ້ຽມ ແລະ ມີຮູບພາບຢູ່ເທິງຝາ. ຢູ່ໃນເຮືອນຄົວມີພາຊະນະທີ່ເຮັດດ້ວຍດິນເຜົາ ແລະ ກົ່ວ ແລະ ທອງແດງ. ທາງນອກມີເດີ່ນບ້ານນ້ອຍໆ ບ່ອນທີ່ມີແມ່ໄກ່ ແລະ ລູກໄກ່ກຳລັງແລ່ນຫຼິ້ນໄປມາ. ຖັດໄປນັ້ນແມ່ນສວນ, ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍໝາກໄມ້ ແລະ ຜັກ.
«ເບິ່ງດຸ,» ຜູ້ເປັນເມຍເວົ້າ, «ມັນບໍ່ໜ້າຮັກບໍ?»
«ໂອ້, ແມ່ນແລ້ວ,» ຜົວຂອງນາງຕອບ, «ມັນງາມຫຼາຍ. ຕາບໃດທີ່ມັນຍັງໃໝ່ຢູ່, ເຈົ້າກໍຈະພໍໃຈ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພວກເຮົາຄ່ອຍມາເບິ່ງກັນ.»
«ແມ່ນແລ້ວ, ພວກເຮົາຄ່ອຍມາເບິ່ງກັນ,» ຜູ້ເປັນເມຍເວົ້າ.

ສອງສາມມື້ຜ່ານໄປ. ແລ້ວນາງກໍເວົ້າວ່າ, «ຜົວເອີຍ, ເຮືອນນ້ອຍຫຼັງນີ້ ພ້ອມກັບເດີ່ນ ແລະ ສວນຂອງມັນ ແມ່ນນ້ອຍເກີນໄປສຳລັບພວກເຮົາ. ຖ້າປາຟລາວເດີເປັນເຈົ້າຊາຍ, ລາວກໍສາມາດໃຫ້ເຮືອນຫຼັງໃຫຍ່ແກ່ພວກເຮົາໄດ້ຄືກັນກັບເຮືອນຫຼັງນ້ອຍ. ຂ້ອຍປາດຖະໜາ, ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດ, ທີ່ຈະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນປາສາດທີ່ສ້າງດ້ວຍຫີນ. ຈົ່ງໄປຫາປາຂອງເຈົ້າ ແລະ ບອກລາວຕາມນັ້ນ.»
«ໂອ, ເມຍເອີຍ,» ຊາວປະມົງເວົ້າ, «ເຮືອນນ້ອຍຫຼັງນີ້ກໍດີພໍແລ້ວສຳລັບພວກເຮົາ. ປາຟລາວເດີອາດຈະຮ້າຍ ຖ້າຂ້ອຍໄປຫາລາວພ້ອມກັບຄຳຂໍອື່ນອີກ.»
«ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ຂ້ອຍບອກ,» ເມຍເວົ້າ. «ປາສາມາດໃຫ້ປາສາດແກ່ພວກເຮົາໄດ້ ຖ້າລາວຕ້ອງການ. ຈົ່ງໄປ ແລະ ຂໍມັນຈາກລາວ.»
«ແບບນີ້ມັນບໍ່ຖືກຕ້ອງເລີຍ,» ຊາວປະມົງເວົ້າ.

ແຕ່ເມຍຂອງລາວໄດ້ຮຽກຮ້ອງລາວຫຼາຍ ຈົນລາວໄດ້ລົງໄປທີ່ຊາຍຝັ່ງ. ນ້ຳເປັນສີຟ້າເຂັ້ມ, ແຕ່ສະຫງົບຫຼາຍ.
ຊາວປະມົງເວົ້າວ່າ,
«ຟລາວເດີ, ຟລາວເດີ, ທີ່ຢູ່ໃນທະເລ,
ມາເຖີດ, ຂ້ອຍຂໍຮ້ອງ, ແລະ ມາລົມກັບຂ້ອຍ,
ເພາະວ່າເມຍຂອງຂ້ອຍ, ເດມ ອິຊາເບວ,
ປາຖະໜາໃນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຢ້ານທີ່ຈະບອກ.»
«ເອົາລະ, ເຈົ້າຕ້ອງການຫຍັງ?» ປາຖາມ, ພ້ອມກັບຍົກຫົວຂອງມັນຂຶ້ນເໜືອນ້ຳ.
«ໂອ້,« ຊາວປະມົງເວົ້າ, »ເມຍຂອງຂ້ອຍຢາກອາໄສຢູ່ໃນປາສາດຫີນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່.»
«ກັບບ້ານໄປເຖີດ, ແລະ ເຈົ້າຈະພົບນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນ,» ນັ້ນຄືຄຳຕອບ.

ຊາວປະມົງໄດ້ຮີບຟ້າວກັບບ້ານ. ບ່ອນທີ່ເຄີຍເປັນກະຕູບນ້ອຍ ໄດ້ກາຍເປັນປາສາດຫີນອັນໃຫຍ່ໂຕ. ເມຍຂອງລາວຍືນຢູ່ເທິງຂັ້ນໄດ.
«ມານຳຂ້ອຍ,» ນາງເວົ້າ. «ມາເບິ່ງເຮືອນອັນໃຫຍ່ໂຕຂອງພວກເຮົາ.»
ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງໂຖງຫີນອ່ອນ, ເຊິ່ງມີຄົນຮັບໃຊ້ຫຼາຍຄົນຢືນລໍຖ້າຢູ່.
ພວກເຂົາຍ່າງຜ່ານຈາກຫ້ອງໜຶ່ງໄປຫາອີກຫ້ອງໜຶ່ງ, ຊື່ນຊົມກັບພົມກຳມະຍີ່ ແລະ ແວ່ນແຍງບານໃຫຍ່ ແລະ ຜ້າແຂວນປະດັບທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າໄໝແລະທອງຄຳ. ຢູ່ທາງນອກປາສາດມີເດີ່ນກວ້າງ, ເຊິ່ງມີຄອກສັດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍມ້າ ແລະ ລົດມ້າ. ມີສວນອັນກວ້າງໃຫຍ່ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍດອກໄມ້ ແລະ ໝາກໄມ້. ຢູ່ຕາມທົ່ງຫຍ້າ ແລະ ປ່າໄມ້, ມີງົວ, ແກະ ແລະ ກວາງກຳລັງກິນຫຍ້າຢູ່.
«ເອົາລ่ะ,» ເມຍເວົ້າ, «ມັນບໍ່ຈົບງາມບໍ?»
«ແມ່ນແລ້ວ, ງາມແທ້,» ຜົວເວົ້າ. «ແຕ່ເຈົ້າຈະບໍ່ຄິດແບບນັ້ນຫຼັງຈາກທີ່ມັນບໍ່ແມ່ນຂອງໃໝ່ສຳລັບເຈົ້າແລ້ວ. ຂ້ອຍຢ້ານວ່າຮອດຕອນນັ້ນເຈົ້າຈະຕ້ອງການສິ່ງອື່ນອີກ.»
«ຂ້ອຍຈະຄິດເບິ່ງກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນ,» ເມຍເວົ້າ.

ເປັນເວລາໜຶ່ງ, ນາງມີຄວາມສຸກ ແລະ ພູມໃຈໃນບ້ານຫຼັງໃໝ່ຂອງນາງ. ແຕ່ເຊົ້າວັນໜຶ່ງ ນາງຕື່ນຂຶ້ນມາດ້ວຍອາລົມບໍ່ດີ, ແລະ ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຫຍັງທີ່ເຮັດໃຫ້ນາງພໍໃຈເລີຍ.
«ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງຂໍໜ້ອຍແທ້?» ນາງເວົ້າດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍ. «ພວກເຮົາຄວນຈະເປັນເຈົ້າປົກຄອງປະເທດນີ້ທັງໝົດ, ແທນທີ່ຈະມີພຽງແຕ່ປາສາດຫຼັງດຽວ. ຈົ່ງໄປຫາປາຂອງເຈົ້າ ແລະ ຂໍເປັນພະຣາຊາ.»
«ໂອ້, ເມຍຮັກ,» ຜູ້ເປັນຜົວເວົ້າ, «ຂ້ອຍບໍ່ຢາກເປັນພະຣາຊາ. ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດໄປຂໍແບບນັ້ນໄດ້.»
«ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຢາກເປັນພະຣາຊາ, ຂ້ອຍກໍຢາກເປັນພະຣາຊິນີ,» ນາງເວົ້າ. «ຈົ່ງໄປດຽວນີ້ ແລະ ບອກປາຕາມທີ່ຂ້ອຍເວົ້າ.

ຜູ້ເປັນຜົວຫັນຫຼັງຍ່າງຈາກໄປດ້ວຍຄວາມເສົ້າໃຈ.
«ມັນບໍ່ຖືກຕ້ອງເລີຍ,» ລາວເວົ້າກັບຕົວເອງ, ແຕ່ລາວກໍຍັງຍ່າງລົງໄປທີ່ຊາຍຝັ່ງ. ລາວພົບວ່ານ້ຳນັ້ນມືດມົວ ແລະ ປັ່ນປ່ວນ. ຄື້ນທະເລເປັນຟອງ ແລະ ສາດຊັດຄືກັບວ່າມັນກຳລັງໃຈຮ້າຍ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ລາວກໍຍັງເວົ້າວ່າ,
«ຟລາວເດີ, ຟລາວເດີ, ທີ່ຢູ່ໃນທະເລ,
ຂ້ອຍຂໍວອນ, ຈົ່ງມາ ແລະ ລົມກັບຂ້ອຍແດ່,
ເພາະວ່າເມຍຂອງຂ້ອຍ, ດາມ ອີຊາເບວ,
ປາດຖະໜາໃນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຢ້ານທີ່ຈະບອກ.»
ຟລາວເດີ ໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະ ຊາວປະມົງກໍໄດ້ບອກຄວາມປາດຖະໜາຂອງເມຍລາວ.
«ຫຍັງເກາະ!» ປາເວົ້າ, «ນາງຍັງບໍ່ພໍໃຈອີກຫວາ? ເອົາລະ, ນາງຈະໄດ້ຮັບຕາມຄວາມປາດຖະໜານີ້ເຊັ່ນກັນ. ກັບບ້ານໄປເຖາະ, ແລ້ວເຈົ້າຈະພົບວ່ານາງເປັນພະລາຊິນີ.

ຊາວປະມົງໄດ້ກັບບ້ານ ແລະ ພົບວ່າປາສາດນັ້ນຫາຍໄປແລ້ວ. ຢູ່ໄກອອກໄປ, ລາວໄດ້ເຫັນພະລາຊະວັງແຫ່ງໜຶ່ງ, ໃຫຍ່ໂຕ ແລະ ສວຍງາມຫຼາຍ. ມີທຸງປິວສະບັດຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ, ແລະ ມີທະຫານຍ່າງໄປຍ່າງມາຢູ່ທາງໜ້າ. ລາວຍ່າງເຂົ້າໄປ, ແລະ ຍ່າງຜ່ານຫ້ອງໂຖງຍາວ ແລະ ຫ້ອງທີ່ສວຍງາມຫຼາຍຫ້ອງ. ໃນທີ່ສຸດ, ລາວກໍມາຮອດຫ້ອງໂຖງໃຫຍ່ເຊິ່ງມີບັນລັງຄຳຕັ້ງຢູ່. ເມຍຂອງລາວນັ່ງຢູ່ທີ່ນີ້, ພ້ອມກັບມີມົງກຸດຢູ່ເທິງຫົວຂອງນາງ.
ຊຸດຂອງນາງເຮັດດ້ວຍຜ້າທອງຄຳ, ແລະ ອ້ອມຮອບຕົວນາງມີບັນດາຂຸນນາງຊາຍ ແລະ ຍິງ.
«ອ້າວ, ເມຍຮັກ,» ລາວເວົ້າ, «ດຽວນີ້ເຈົ້າເປັນພະລາຊິນີແລ້ວບໍ?»
«ແມ່ນແລ້ວ,» ນາງຕອບ, «ຂ້ອຍເປັນພະລາຊິນີ.»
ລາວຍືນເບິ່ງນາງເປັນເວລາດົນນານ. ແລ້ວລາວກໍເວົ້າຂຶ້ນອີກ.
«ເອົາລະ, ເມຍຮັກ, ມີສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍດີໃຈ. ຕອນນີ້ເຈົ້າເປັນພະລາຊິນີແລ້ວ, ເຈົ້າຄົງຈະພໍໃຈ. ບໍ່ມີຫຍັງເຫຼືອໃຫ້ເຈົ້າປາຖະໜາອີກແລ້ວ.»
«ແລ້ວພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນກັນ,» ນາງເວົ້າ.

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ເມຍຂອງຄົນຫາປາກໍຮູ້ສຶກມີຄວາມສຸກໜ້ອຍລົງເລື້ອຍໆໃນການເປັນພະລາຊິນີ. ນາງນອນບໍ່ຫຼັບໃນຕອນກາງຄືນ, ຄິດສົງໄສວ່າຍັງມີສິ່ງອື່ນອີກບໍ່ທີ່ນາງສາມາດຂໍໄດ້.
ຫຼັງຈາກຄືນໜຶ່ງທີ່ນອນບໍ່ຫຼັບ ນາງໄດ້ລຸກແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ຢືນຢູ່ທີ່ປ່ອງຢ້ຽມ. ທ້ອງຟ້າເປັນສີບົວໃນຕອນຮຸ່ງເຊົ້າ. ເທື່ອລະໜ້ອຍມັນກໍກາຍເປັນສີທອງ, ແລະ ຈາກນັ້ນຕາເວັນກໍຂຶ້ນ. ມັນເປັນພາບທີ່ສວຍງາມຫຼາຍ.
«ໂອ້,» ນາງເວົ້າ, «ຂ້ອຍຢາກມີອຳນາດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຕາເວັນຂຶ້ນໄດ້. ຂ້ອຍປາດຖະໜາຢາກປົກຄອງຕາເວັນ ແລະ ດວງຈັນ. ຜົວ, ຜົວ, ຕື່ນທ້ອນ!» ນາງຮ້ອງຂຶ້ນ. «ຈົ່ງໄປຫາປາທັນທີ ແລະ ບອກມັນວ່າ ຂ້ອຍປາດຖະໜາຢາກປົກຄອງຕາເວັນ ແລະ ດວງຈັນ.»
ຜູ້ເປັນຜົວຕົກໃຈຫຼາຍຈົນຕົກຈາກຕຽງ.
«ເມຍ, ເມຍ! ເຈົ້າເວົ້າຫຍັງເກາະ?» ລາວຖາມ.
«ຂ້ອຍປາດຖະໜາຢາກປົກຄອງຕາເວັນ ແລະ ດວງຈັນ,» ນາງເວົ້າ. ຈົ່ງໄປທັນທີ ແລະ ບອກປາຟລາວເດີ.» ແຕ່ລາວໄດ້ຄຸເຂົ່າລົງຕໍ່ໜ້ານາງ.
«ຢ່າຂໍພອນແບບນັ້ນເລີຍ,» ລາວຮ້ອງ. «ມັນເປັນສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ. ມີພຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດປົກຄອງຕາເວັນ ແລະ ດວງຈັນໄດ້.

ເມື່ອໄດ້ຍິນແນວນັ້ນ, ເມຍຂອງລາວກໍໃຈຮ້າຍຫຼາຍຈົນໄລ່ລາວອອກຈາກປະຕູໄປ. ຊາວປະມົງຜູ້ໜ້າສົງສານໄດ້ຍ່າງລົງໄປທີ່ແຄມຝັ່ງ. ພາຍຸໃຫຍ່ໄດ້ພັດເຂົ້າມາ, ແລະ ນ້ຳທະເລກໍເປັນສີດຳສະນິດ. ຄື້ນທະເລທີ່ບ້າຄັ່ງໄດ້ມ້ວນໄປມາ ແລະ ພັດຕຳໃສ່ໂງ່ນຫີນ.
ດ້ວຍຄວາມທີ່ແທບຈະບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງກຳລັງເຮັດຫຍັງ, ຊາວປະມົງໄດ້ເວົ້າຄຳເກົ່າໆຂຶ້ນມາວ່າ,
«ຟລາວເດີ, ຟລາວເດີ, ໃນທ້ອງທະເລ,
ຂ້ອຍຂໍວອນ, ຈົ່ງມາລົມກັບຂ້ອຍແດ່,
ເພາະວ່າ ເດມ ອິຊາເບວ, ເມຍຂອງຂ້ອຍ,
ປາດຖະໜາໃນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຢ້ານທີ່ຈະບອກ.»
ເມື່ອປາລອຍຂຶ້ນມາ, ຊາວປະມົງກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, «ໂອ້, ຂ້ອຍຄວນຈະເຮັດແນວໃດດີ? ເມຍຂອງຂ້ອຍປາດຖະໜາຢາກປົກຄອງດວງຕາເວັນ ແລະ ດວງຈັນ.»
«ມີພຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດເຮັດແນວນັ້ນໄດ້,» ປາຕອບ.
«ກັບບ້ານໄປເຖາະ. ເຈົ້າຈະພົບເມຍຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນຕູບນ້ອຍຫຼັງເກົ່າແຄມທະເລ.

ແທ້ໆດັ່ງວ່າ, ພະລາຊະວັງອັນໃຫຍ່ໂຕໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ. ເຫຼືອພຽງແຕ່ຕູບຫຼັງເກົ່າ, ເຊິ່ງເບິ່ງຄືວ່ານ້ອຍລົງ ແລະ ຊຸດໂຊມກວ່າທີ່ເຄີຍເປັນ. ຢູ່ທີ່ປະຕູມີເມຍຂອງລາວນັ່ງຢູ່, ນຸ່ງຊຸດເກົ່າໆທີ່ຂາດສຸ່ຍ. ແລະ ນາງກໍຕ້ອງໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຕູບເກົ່າໆອັນທຸກຍາກນັ້ນ, ຍ້ອນຄວາມບໍ່ຮູ້ຈັກພໍຂອງນາງເອງ.