माझी र उसकी पत्नी

एकादेशमा, समुद्रको छेउमा एउटा सानो झुपडीमा एक जना माझी बस्ने गर्थे।
एक दिन, उनले सूर्योदयदेखि सूर्यास्तसम्म माछा मारे तर एउटा पनि माछाले चारो खाएन। जब उनी रातको लागि काम रोक्न लागेका थिए, उनको बल्छीमा एक्कासी झट्का लाग्यो। उनले एउटा ठूलो फ्लाउन्डर ताने।
"असल माझी," फ्लाउन्डर करायो, "कृपया मलाई जान दिनुहोस्। म एउटा वास्तविक माछा होइन, तर एक राजकुमार हुँ जसलाई यो रूपमा परिवर्तन गरिएको छ। मलाई पानीमा फिर्ता राखिदिनुहोस् र मलाई पौडिएर जान दिनुहोस्।"
"म त्यस्तै गर्नेछु," माझीले भने। "म बोल्न सक्ने फ्लाउन्डरलाई राख्नुभन्दा बरु जान दिन्छु।"
उनले त्यो माछालाई पानीमा फिर्ता राखिदिए। त्यो रगतको धर्सा छाड्दै पौडिएर गयो। त्यसपछि माझी खाली हात घर फर्किए।

श्रीमान्,» उनकी श्रीमतीले भनिन्, «के तपाईंले आज दिनभरि केही पनि समात्नुभएन?»
«एउटा फ्लाउन्डर बाहेक केही होइन,» उनले भने। «त्यसले बोल्यो र मलाई भन्यो कि ऊ एउटा राजकुमार हो जो त्यो रूपमा बदलिएको थियो। त्यसैले त्यसले मलाई भनेजस्तै मैले यसलाई पानीमै फिर्ता फालिदिएँ।»
«के तपाईंले कुनै वरदान माग्नुभएन?» उनकी श्रीमतीले भनिन्।
«अहँ,» उनले भने। «मैले के माग्नु पर्ने थियो र?»
«किन, धेरै कुराहरूको लागि, मूर्ख मान्छे। एउटा कुरा त, यो झुपडीभन्दा राम्रो घरको लागि। कस्तो दुःखको कुरा कि तपाईंले त्यो सोच्नुभएन! निस्सन्देह तपाईंले मागेको जुनसुकै कुरा उसले दिन सक्थ्यो। अहिले नै गएर उसलाई बोलाउनुहोस्। सायद धेरै ढिलो भएको छैन।

आफ्नी श्रीमतीलाई खुसी पार्न माझी समुद्रको किनारमा गयो। ऊ केही बेर हरियो र अँध्यारो पानीलाई हेर्दै उभियो।
त्यसपछि उसले भन्यो,
"फ्लाउन्डर, फ्लाउन्डर, समुद्रभित्र,
आऊ, म प्रार्थना गर्छु, र मसँग कुरा गर
किनकि मेरी श्रीमती, डेम इसाबेलले,
मलाई यहाँ एउटा कथा भन्न पठाएकी छिन्।"
माछा पौडिँदै माथि आयो र भन्यो, "तिमी मबाट के चाहन्छौ?"
"आह," मानिसले भन्यो, "आज मैले तिमीलाई समातेँ र फेरि जान दिएँ। मैले तिमीसँग कुनै वरदान नमागेकोले मेरी श्रीमती रिसाएकी छिन्। उनी भन्छिन् कि उनलाई हाम्रो गरिब झुपडीभन्दा राम्रो घर चाहिएको छ।"
"घर जाऊ, मानिस," फ्लाउन्डरले भन्यो। "तिम्री श्रीमतीको इच्छा पूरा भयो।

माझी घर फर्कियो। आफ्नो पुरानो झुपडीको सट्टा, उसले एउटा सुन्दर सानो कुटी भेट्टायो। ढोकामा उसकी पत्नी बसेकी थिइन्, उनी धेरै खुसी देखिन्थिन्।
«भित्र आउनुहोस्,» उनले आफ्नो श्रीमान्लाई बोलाइन्। «हेर्नुहोस् त, हाम्रो घर कति रमाइलो छ।»
उनीहरू एउटा कोठाबाट अर्को कोठामा गए। त्यहाँ एउटा सुन्दर सानो सुत्ने कोठा थियो। बस्ने कोठाको झ्यालमा फूलहरू र भित्तामा चित्रहरू थिए। भान्सामा माटो, टिन र तामाका भाँडाहरू थिए। बाहिर एउटा सानो गोठआँगन थियो जहाँ कुखुरा र चल्लाहरू यताउति दौडिरहेका थिए। त्यसको पर फलफूल र तरकारीले भरिएको एउटा बगैँचा थियो।
«हेर्नुहोस् त,» पत्नीले भनिन्, «के यो सुन्दर छैन र?»
«ओहो, हो,» श्रीमान्ले जवाफ दिए, «यो सुन्दर छ। जबसम्म यो नयाँ रहन्छ, तिमी सन्तुष्ट हुनेछ्यौ। त्यसपछि, हामी हेर्नेछौँ।»
«हो, हामी हेर्नेछौँ,» पत्नीले भनिन्।

केही दिन बित्यो। त्यसपछि उनले भनिन्, «श्रीमान्, आँगन र बगैंचासहितको यो कुटी हाम्रो लागि धेरै सानो छ। यदि त्यो फ्लाउन्डर राजकुमार हो भने, उसले हामीलाई सानो घर दिएजस्तै ठूलो घर पनि दिन सक्छ। म सबैभन्दा बढी ढुङ्गाले बनेको महलमा बस्न चाहन्छु। आफ्नो माछाकहाँ जानुहोस् र उसलाई त्यही भन्नुहोस्।»
«ए श्रीमती,» माझीले भने, «यो कुटी हाम्रो लागि पर्याप्त छ। म अर्को इच्छा लिएर गएँ भने फ्लाउन्डर रिसाउन सक्छ।»
«मैले भनेजस्तै गर्नुहोस्,» श्रीमतीले भनिन्। «उसले चाह्यो भने माछाले हामीलाई महल दिन सक्छ। जानुहोस् र उसँग माग्नुहोस्।»
«यो ठीक होइन,» माझीले भने।

तर उनकी पत्नीले उनलाई यति धेरै कर गरिन् कि उनी समुद्रको किनारमा गए। पानी गाढा नीलो थियो, तर धेरै शान्त थियो।
माझीले भने,
«फ्लाउन्डर, फ्लाउन्डर, समुद्रमा,
आऊ, म प्रार्थना गर्छु, र मसँग कुरा गर,
किनभने मेरी पत्नी, डेम इसाबेल,
त्यो चाहन्छिन् जुन म भन्न डराउँछु।»
«ल भन, अब तिमी के चाहन्छौ?» पानीमाथि आफ्नो टाउको उठाउँदै माछाले सोध्यो।
«ओहो,» माझीले भने, »मेरी पत्नी एउटा ठूलो ढुङ्गाको महलमा बस्न चाहन्छिन्।»
«घर जाऊ, र तिमीले उनलाई त्यहीँ पाउनेछौ,» उत्तर थियो।

माझी हतारहतार घर गयो। जहाँ झुपडी थियो, त्यहाँ ढुङ्गाको एउटा विशाल महल थियो। उसकी पत्नी खुड्किलाहरूमा उभिएकी थिइन्।
«मसँग आउनुहोस्,» उनले भनिन्। «हेर्नुहोस् त हाम्रो कति भव्य घर छ।»
उनीहरू मार्बलको हलमा गए, जहाँ धेरै नोकरहरू पर्खिरहेका थिए।
उनीहरू मखमलका गलैँचाहरू, ठूला ऐनाहरू र रेशम तथा सुनका पर्दाहरूको प्रशंसा गर्दै एउटा कोठाबाट अर्को कोठामा गए। महलको बाहिर एउटा चोक थियो, जसमा घोडाहरू र बग्गीहरूले भरिएका तबेलाहरू थिए। त्यहाँ फूल र फलफूलहरूले सजिएको एउटा ठूलो बगैँचा थियो। खेत र जङ्गलहरूमा, गाई, भेडा र मृगहरू चरिरहेका थिए।
«ल भन्नुहोस् त,» पत्नीले भनिन्, «के यो सुन्दर छैन र?»
«हो, पक्कै पनि,» पतिले भने। «तर यो तिम्रो लागि नयाँ हुन छाडेपछि तिमीलाई यस्तो लाग्ने छैन। मलाई डर छ कि त्यसपछि तिमीले अरू नै केही चाहनेछ्यौ।»
«म त्यसको बारेमा सोच्नेछु,» पत्नीले भनिन्।

केही समयका लागि, उनी आफ्नो नयाँ घरमा खुसी र गर्वित थिइन्। तर एक बिहान उनी खराब मुडमा उठिन्, र कुनै पनि कुराले उनलाई खुसी पारेको जस्तो देखिएन।
«मैले किन यति थोरै कुराको इच्छा गरें?» उनले रिसाउँदै भनिन्। «एउटा मात्र महल हुनुको सट्टा, हामी यो सम्पूर्ण देशको शासक हुन सक्थ्यौं। तिम्रो माछाकहाँ जाऊ र राजा बन्न माग।»
«आह, श्रीमती,» श्रीमानले भने, «म राजा बन्न चाहन्नँ। म गएर त्यो माग्न सक्दिनँ।»
«यदि तिमी राजा बन्न चाहँदैनौ भने, म रानी बन्न चाहन्छु,» उनले भनिन्। «तुरुन्तै जाऊ र मैले जे भन्छु त्यो माछालाई भन।

श्रीमान् दुःखी हुँदै फर्किए।
"यो ठीक होइन," उनले मनमनै भने, तर उनी समुद्रको किनारतिर गए। उनले पानी कालो र अशान्त भएको पाए। छालहरू यसरी फिँज काढ्दै र ठोक्किँदै थिए, मानौँ तिनीहरू रिसाएका छन्। तैपनि उनले भने,
"फ्लाउन्डर, फ्लाउन्डर, समुद्रभित्र,
आऊ, म प्रार्थना गर्छु, र मसँग कुरा गर,
किनकि मेरी श्रीमती, डेम इसाबेल,
यस्तो चाहन्छिन् जुन म भन्न डराउँछु।"
फ्लाउन्डर आयो र माझीले आफ्नी श्रीमतीको इच्छा बताए।
"के!" माछाले भन्यो, "उनी सन्तुष्ट छैनन्? ठीक छ, उनको यो इच्छा पनि पूरा हुनेछ। घर जाऊ, र तिमीले उनलाई रानी भएको पाउनेछौ।

माझी घर गयो र देख्यो कि महल हराएको थियो। धेरै टाढा, उसले एउटा दरबार देख्यो, धेरै ठूलो र सुन्दर। यसका धरहराहरूबाट झण्डाहरू फहराइरहेका थिए, र सिपाहीहरू यसको अगाडि तलमाथि मार्च गरिरहेका थिए। ऊ त्यहाँ गयो, र लामा हलहरू र सुन्दर कोठाहरू हुँदै हिँड्यो। अन्ततः, ऊ एउटा ठूलो हलमा पुग्यो जहाँ सुनको सिंहासन थियो। यहाँ उसकी पत्नी टाउकोमा मुकुट लगाएर बसेकी थिइन्।
उनको लुगा सुनको कपडाले बनेको थियो, र उनको वरिपरि कुलीन पुरुष र महिलाहरू थिए।
"आह, पत्नी," उसले भन्यो, "त्यसोभए तिमी अब रानी भयौ?"
"हो," उनले उत्तर दिइन्, "म रानी हुँ।"
ऊ धेरै बेर उभिएर उनलाई हेरिरह्यो। अनि उसले फेरि भन्यो।
"ल त पत्नी, म एउटा कुरामा खुसी छु। अब तिमी रानी भएकी छौ, तिमी सन्तुष्ट हुनेछौ। अब तिम्रो लागि चाहना गर्नुपर्ने केही बाँकी छैन।"
"त्यो त हेर्दै जाऔंला," उनले भनिन्।

समय बित्दै जाँदा, माझीकी पत्नीलाई रानी हुनुमा कम र कम आनन्द आउन थाल्यो। उनी राति जाग्राम बस्थिन्, र सोच्थिन् कि उनले माग्न सक्ने अरू केही कुरा छ कि छैन।
एउटा अनिदो रातपछि उनी सबेरै उठिन् र झ्यालमा गएर उभिइन्। झिसमिसे बिहानीले आकाश गुलाबी भएको थियो। बिस्तारै बिस्तारै यो सुनौलो हुँदै गयो, र त्यसपछि सूर्य उदायो। यो एउटा सुन्दर दृश्य थियो।
"ओहो," उनले भनिन्, "म सूर्य उदाउने शक्ति पाउन चाहन्छु। म सूर्य र चन्द्रमामाथि शासन गर्न चाहन्छु। श्रीमान्, श्रीमान्, उठ्नुहोस्!" उनी कराइन्। "तुरुन्तै माछाकहाँ जानुहोस् र उसलाई भन्नुहोस् कि म सूर्य र चन्द्रमामाथि शासन गर्न चाहन्छु।"
श्रीमान् यति डराए कि उनी ओछ्यानबाट भुइँमा खसे।
"श्रीमती, श्रीमती! तिमीले के भन्यौ?" उनले सोधे।
"म सूर्य र चन्द्रमामाथि शासन गर्न चाहन्छु," उनले भनिन्। "तुरुन्तै जानुहोस् र फ्लाउन्डरलाई भन्नुहोस्।" तर उनी उनको अगाडि घुँडा टेकेर बसे।
"त्यस्तो इच्छा नराख," उनी कराए। "यो दुष्ट काम हो। सूर्य र चन्द्रमामाथि शासन गर्न सक्ने केवल एक मात्र हुनुहुन्छ।

यसमा, उनकी पत्नी यति रिसाइन् कि उनले उनलाई ढोकाबाट बाहिर निकालिदिइन्। बिचरा माझी समुद्रको किनारमा गए। एउटा ठूलो आँधी आएको थियो, र समुद्र पूरै कालो भएको थियो। रिसाएका छालहरू यताउति मडारिँदै चट्टानहरूमा ठोक्किरहेका थिए।
आफूले के गरिरहेको छु भन्ने राम्ररी थाहा नपाई, माझीले ती पुराना शब्दहरू दोहोर्‍याए,
«फ्लाउन्डर, फ्लाउन्डर, समुद्रभित्रका,
आऊ, म बिन्ती गर्छु, र मसँग कुरा गर,
किनकि मेरी पत्नी, डेम इसाबेल,
त्यस्तो चाहना राख्छिन् जुन मलाई भन्न पनि डर लाग्छ।»
जब माछा माथि आयो, माझी रोए, «ओहो, म के गरूँ? मेरी पत्नी सूर्य र चन्द्रमामाथि राज गर्न चाहन्छिन्।»
«त्यसो गर्न सक्ने त केवल एक मात्र हुनुहुन्छ,» माछाले जवाफ दियो।
«घर जाऊ। तिमीले आफ्नी पत्नीलाई समुद्रको किनारमा रहेको तिम्रो पुरानो झुपडीमा पाउनेछौ।

नभन्दै त्यो विशाल दरबार गायब भएको थियो। त्यहाँ त्यही पुरानो झुपडी थियो, जुन पहिले भन्दा झन् सानो र दयनीय देखिन्थ्यो। ढोकामा उसकी पत्नी एउटा पुरानो, च्यातिएको लुगा लगाएर बसेकी थिइन्। अनि उनको असन्तुष्टिको कारणले गर्दा, उनले त्यही दयनीय पुरानो झुपडीमा बस्नुपर्ने भयो।