ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ມີສະຕິປັນຍາຫຼັກແຫຼມພໍໆກັບຄວາມດຸໝັ່ນໃນການເຮັດວຽກຂອງລາວ. ເມື່ອປະເທດຊາດຮຽກຮ້ອງຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ, ລາວໄດ້ປະຖິ້ມທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງໄວ້ເບື້ອງຫຼັງ ເພື່ອໄປຮັບໃຊ້ພະລາຊາໃນຖານະທະຫານ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ລາວເປັນວິລະຊົນຢູ່ແນວໜ້າ, ແຕ່ເມື່ອສົນທິສັນຍາຖືກລົງນາມໃນທີ່ສຸດ, ພະລາຊາກັບບໍ່ສະແດງຄວາມຮູ້ບຸນຄຸນເລີຍ. ລາວຖືກປົດປະຈຳການ ໂດຍມີເງິນພຽງແຕ່ສາມເພັນນີຕິດໂຕເທົ່ານັ້ນ.
“ນີ້ມັນບໍ່ຍຸຕິທຳເລີຍ,” ທະຫານກະຊິບ, ຂະນະທີ່ເບິ່ງຫຼຽນອັນໜ້ອຍນິດນັ້ນ. “ຖ້າຂ້ອຍສາມາດຊອກຫາລູກທີມທີ່ມີທັກສະທີ່ເໝາະສົມໄດ້, ຂ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າພະລາຊາຕ້ອງຈ່າຍໜີ້ຂອງລາວຄືນຈົນຄົບຖ້ວນ.”

ໃນຂະນະທີ່ລາວອອກເດີນທາງ, ລາວໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປ່າເລິກ ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ພົບເຫັນຊາຍຄົນໜຶ່ງກຳລັງຫຼົກຕົ້ນໂອກໃຫຍ່ຫົກຕົ້ນຂຶ້ນມາ ຄືກັບວ່າມັນເປັນພຽງແຕ່ຫຍ້າທຳມະດາ.
"ເຈົ້າມີພະລັງທີ່ເຫຼືອເຊື່ອຫຼາຍ," ທະຫານເວົ້າ. "ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ມາຮ່ວມທີມກັບຂ້ອຍ ແລະ ອອກໄປເບິ່ງໂລກກວ້າງນຳກັນ?"
ຊາຍຄົນນັ້ນຕົກລົງ, ແຕ່ກ່ອນອື່ນ, ລາວໄດ້ມັດຕົ້ນໄມ້ທັງຫົກຕົ້ນແບກໃສ່ບ່າຄືກັບກຳກິ່ງໄມ້ນ້ອຍໆ ເພື່ອເອົາໄປໄວ້ເປັນຟືນໃຫ້ແມ່ຂອງລາວ. ເມື່ອກັບມາຢ່າງໄວວາ, ລາວໄດ້ບອກກັບທະຫານວ່າ,
"ດ້ວຍສະໝອງຂອງເຈົ້າ ແລະ ກຳລັງຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຄິດວ່າພວກເຮົາຈະເຮັດໄດ້ດີແນ່ນອນ."

ພວກເຂົາໄປໄດ້ບໍ່ໄກປານໃດ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຫັນນາຍພານຜູ້ໜຶ່ງຄຸເຂົ່າຢູ່ໃນພຸ່ມໄມ້, ກຳລັງເລັງປືນຍາວຂອງລາວໄປທີ່ຂອບຟ້າ.
“ເປົ້າໝາຍແມ່ນຫຍັງ?” ທະຫານຖາມ. “ໂອ້,” ນາຍພານຕອບຢ່າງໃຈເຢັນ, “ມີແມງວັນໂຕໜຶ່ງຈັບຢູ່ເທິງງ່າໄມ້ໂອກ ຫ່າງຈາກນີ້ໄປສອງໄມ. ຂ້ອຍກຳລັງຈະຍິງຕັດປີກຊ້າຍຂອງມັນ.”
ທະຫານຍິ້ມກວ້າງ.
“ມາກັບພວກເຮົາເທາະ,” ລາວເວົ້າ. “ນັກແມ່ນປືນຄືກັບເຈົ້າ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການພໍດີ ເພື່ອອອກເດີນທາງໄປໃນໂລກໃບນີ້.”

ນາຍພານໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກຸ່ມ, ແລະ ບໍ່ດົນພວກເຂົາທັງສາມຄົນກໍໄດ້ໄປຮອດຮ່ອມພູແຫ່ງໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ມີກັງຫັນລົມເຈັດອັນກຳລັງປິ່ນຢ່າງໄວວາ.
"ແປກແທ້," ທະຫານເວົ້າຂຶ້ນ, "ບໍ່ມີລົມພັດແຮງພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ໃບໄມ້ຈັກໃບຢູ່ເທິງພື້ນດິນເໜັງຕີງໄດ້ເລີຍ."
ຍ່າງໄປຕາມທາງອີກສອງໄມລ໌, ພວກເຂົາກໍໄດ້ພົບສາເຫດ: ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງນັ່ງຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້, ອັດຮູດັງເບື້ອງໜຶ່ງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ເປົ່າລົມພາຍຸອອກມາຈາກຮູດັງອີກເບື້ອງໜຶ່ງ.
"ຂ້ອຍພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ກັງຫັນປິ່ນຢູ່ຊື່ໆ," ຊາຍຄົນນັ້ນອະທິບາຍ. ທະຫານຈຶ່ງຊວນລາວໄປນຳ, ໂດຍຮູ້ວ່າຜູ້ຊາຍທີ່ມີພອນສະຫວັນສີ່ຄົນແບບນີ້ຈະສາມາດສ້າງສິ່ງມະຫັດສະຈັນໄດ້.

ຜູ້ເປົ່າລົມໄດ້ປີນລົງມາ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມການເດີນທາງ. ບໍ່ດົນ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ພົບກັບຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຢືນດ້ວຍຂາຂ້າງດຽວ, ໂດຍທີ່ຂາອີກຂ້າງໜຶ່ງຂອງລາວຖືກຖອດອອກ ແລະ ວາງຢູ່ເທິງຫຍ້າຂ້າງໆລາວ.
"ຂ້ອຍເປັນນັກແລ່ນໂດຍທຳມະຊາດ," ຊາຍຄົນນັ້ນອະທິບາຍ. "ຖ້າຂ້ອຍໃສ່ຂາທັງສອງຂ້າງ, ຂ້ອຍຈະເຄື່ອນທີ່ໄດ້ໄວຄືກັບນົກບິນ, ແລະ ຂ້ອຍກໍຈະໄປຮອດຈຸດໝາຍປາຍທາງກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະເລີ່ມຕົ້ນຊ້ຳ! ຂ້ອຍຈຶ່ງຕ້ອງຖອດອອກຂ້າງໜຶ່ງ ພຽງເພື່ອໃຫ້ຍ່າງໃນຄວາມໄວຂອງຄົນປົກກະຕິ."
ທະຫານຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈຫຼາຍ.
"ໃສ່ຂາຂອງເຈົ້າຄືນ ແລະ ມາຮ່ວມກັບພວກເຮົາເທາະ," ລາວເວົ້າ. "ພວກເຮົາທັງຫ້າຄົນຈະບໍ່ມີໃຜຢຸດຢັ້ງໄດ້."

ກຸ່ມຄົນໄດ້ອອກເດີນທາງອີກຄັ້ງ ແລະ ບໍ່ດົນກໍໄດ້ພົບກັບນັກເດີນທາງຄົນໜຶ່ງທີ່ໃສ່ໝວກຂອງລາວອ່ຽງໄປທາງຫູເບື້ອງໜຶ່ງຫຼາຍ. ທະຫານໄດ້ກ່າວຢ່າງສຸພາບວ່າ ໝວກຂອງລາວເບິ່ງຄືວ່າກຳລັງຈະຫຼຸດລົງມາ, ແຕ່ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ສັ່ນຫົວ.
"ຂ້ອຍຕ້ອງໃສ່ມັນແບບນີ້," ລາວເຕືອນ. "ທັນທີທີ່ຂ້ອຍຈັດໝວກໃຫ້ຊື່, ຄວາມໜາວເຢັນອັນຮ້າຍແຮງຈະປົກຄຸມລົງມາ ຈົນເຮັດໃຫ້ນົກໜາວແຂງ ແລະ ຕົກລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າ."
ທະຫານຫົວຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມດີໃຈ.
"ເຈົ້າຄືຊິ້ນສ່ວນສຸດທ້າຍຂອງປິດສະໜາ! ດ້ວຍພວກເຮົາທັງຫົກຄົນ, ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້."

ພວກເຂົາເດີນທາງໄປເລື້ອຍໆ ຈົນມາຮອດເມືອງແຫ່ງໜຶ່ງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນມີພະລາຊາທີ່ທະຫານເຄີຍຮັບໃຊ້ອາໄສຢູ່. ຢູ່ຂ້າງເມືອງມີສະໜາມແຂ່ງແລ່ນທີ່ໃຫຍ່ໂຕ, ແລະ ຢູ່ທີ່ນີ້ລູກສາວຂອງພະລາຊາຈະມາແລ່ນທຸກໆມື້.
ພໍ່ຂອງນາງເຄີຍກ່າວໄວ້ວ່າ ຖ້າຊາຍຄົນໃດສາມາດແລ່ນຊະນະນາງໄດ້, ເຂົາຈະໄດ້ນາງໄປເປັນພັນລະຍາ. ແຕ່ຖ້າເຂົາເສຍໄຊໃນການແຂ່ງຂັນ, ເຂົາກໍຈະຕ້ອງຖືກຕັດຫົວເຊັ່ນກັນ. ມີຜູ້ຊາຍຫຼາຍຄົນໄດ້ພະຍາຍາມແລ້ວ, ແລະ ເຈົ້າຍິງຜູ້ມີຝີຕີນໄວມັກຈະເປັນຜູ້ຊະນະສະເໝີ.
ທະຫານໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພະລາຊາ ແລະ ກ່າວວ່າ,
“ຂ້າແດ່ພະລາຊາ, ຂ້ານ້ອຍຢາກຈະລອງແຂ່ງຂັນໃນຄັ້ງນີ້, ຖ້າຫາກວ່າຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ານ້ອຍຄົນໜຶ່ງສາມາດແລ່ນແທນຂ້ານ້ອຍໄດ້.”
“ຕົກລົງ,” ພະລາຊາກ່າວ, “ແຕ່ຖ້າເຂົາເຮັດບໍ່ສຳເລັດ, ພວກເຈົ້າທັງສອງຈະຕ້ອງຖືກຕັດຫົວ.”

ທະຫານໄດ້ບອກໃຫ້ ຣັນເນີ ມັດຂາທີສອງຂອງລາວໃສ່ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຕັມທີ່. ການແຂ່ງຂັນແມ່ນການແລ່ນໄວໄລຍະໄກໄປຫາແຫຼ່ງນ້ຳພຸທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ ເພື່ອຕັກເອົານ້ຳໜຶ່ງຈອກ. ເມື່ອມີສັນຍານ, ເຈົ້າຍິງ ແລະ ຣັນເນີ ກໍໄດ້ອອກຕົວແລ່ນ, ແຕ່ພຽງພາຍໃນສອງກ້າວ, ຣັນເນີ ກໍໄດ້ມົວຫາຍໄປຄືກັບກຸ່ມລົມ ແລະ ຫາຍວັບໄປໃນຂອບຟ້າ, ປະໃຫ້ເຈົ້າຍິງຢູ່ທາງຫຼັງຢ່າງໄກລີບໃນພິບຕາ.

ຣັນເນີ ໄປຮອດນ້ຳພຸ, ຕັກນ້ຳໃສ່ຈອກຂອງລາວຈົນເຕັມ, ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງກັບຄືນ. ແຕ່ທວ່າ, ເມື່ອກັບມາໄດ້ເຄິ່ງທາງ, ລາວຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮ້ອນໃນຕອນທ່ຽງ ແລະ ຕັດສິນໃຈງີບຫຼັບຈັກໜ້ອຍ. ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າລາວຈະບໍ່ນອນດົນເກີນໄປ, ລາວຈຶ່ງຈັບເອົາທ່ອນໄມ້ແຂງໆມາໃຊ້ເປັນໝອນ, ພ້ອມກັບຄິດວ່າ,
“ສິ່ງນີ້ມັນແຂງຫຼາຍ ຈົນຂ້ອຍຈະບໍ່ນອນດົນເກີນໄປ.”

ໃນຂະນະທີ່ລາວນອນຫຼັບ, ເຈົ້າຍິງ—ຜູ້ທີ່ມີຄວາມໄວເປັນພິເສດຄືກັນ—ໄດ້ໄປຮອດບໍ່ນ້ຳພຸ ແລະ ມຸ່ງໜ້າກັບຄືນ. ນາງໄດ້ເຫັນນັກແລ່ນກຳລັງນອນກົນຢູ່ແຄມທາງ ແລະ ຍິ້ມ.
“ອາ, ຮາ! ຕອນນີ້ລາວຕົກຢູ່ໃນກຳມືຂອງຂ້ອຍແລ້ວ.”
ນາງໄດ້ຖອກນ້ຳອອກຈາກຈອກຂອງລາວຢ່າງງຽບໆ ແລະ ແລ່ນຢ່າງໄວວາມຸ່ງໜ້າໄປຫາເສັ້ນໄຊ. ທຸກຢ່າງຄົງຈະສູນເສຍໄປໝົດ ຖ້ານາຍພານບໍ່ໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງຈາກກຳແພງປາສາດດ້ວຍສາຍຕາທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້ໄກດັ່ງກ້ອງສ່ອງທາງໄກຂອງລາວ.

“ເຈົ້າຍິງຕ້ອງບໍ່ຊະນະການແຂ່ງຂັນນີ້,” ນາຍພານຈົ່ມ. ລາວຍົກປືນຂຶ້ນ ແລະ ຍິງອອກໄປໜຶ່ງນັດ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ທ່ອນໄມ້ທີ່ຢູ່ກ້ອງຫົວຂອງນັກແລ່ນແຕກກະຈາຍ. ນັກແລ່ນສະດຸ້ງຕື່ນຂຶ້ນທັນທີ, ລາວຮູ້ວ່າຈອກຂອງລາວຫວ່າງເປົ່າ ແລະ ເຈົ້າຍິງກຳລັງໃກ້ຈະຮອດເສັ້ນໄຊແລ້ວ, ແຕ່ລາວກໍບໍ່ໄດ້ຕົກໃຈ. ໃນແສງປະກາຍແວບໜຶ່ງ, ລາວຟ້າວແລ່ນກັບໄປທີ່ບໍ່ນ້ຳພຸ, ຕື່ມນ້ຳໃສ່ຈອກ, ແລະ ແລ່ນຜ່ານເຈົ້າຍິງໄປ ເພື່ອຊະນະການແຂ່ງຂັນໂດຍທິ້ງຫ່າງເຖິງສິບນາທີເຕັມ.

ເຈົ້າຍິງຮູ້ສຶກອັບອາຍ, ແລະ ພະລາຊາກໍຍິ່ງໂມໂຫຫຼາຍຂຶ້ນ.
“ອັນໃດກັນ! ລູກສາວຂອງຂ້າຈະຕ້ອງແຕ່ງງານກັບທະຫານທຳມະດາຊັ້ນບໍ?” ພະອົງກ່າວ.
ແທນທີ່ຈະຮັກສາຄຳສັນຍາ, ພະອົງໄດ້ຮຽກໂຮມບັນດາທີ່ປຶກສາເພື່ອຊອກຫາວິທີກຳຈັດຄົນແປກໜ້າທັງຫົກຄົນນີ້ຢ່າງເດັດຂາດ.
“ຢ່າກັງວົນໄປເລີຍ, ລູກສາວຂອງພໍ່. ພໍ່ຄິດແຜນອອກແລ້ວ.”
ພະລາຊາບອກກັບລູກສາວຂອງພະອົງ.

ພະລາຊາໄດ້ເຊີນໝູ່ທັງຫົກຄົນມາຮ່ວມງານລ້ຽງ. ເພິ່ນໄດ້ພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງອາຫານທີ່ສະຫງ່າງາມ, ແຕ່ທັນທີທີ່ພວກເຂົານັ່ງລົງ, ເພິ່ນກໍຍ່າງອອກໄປ ແລະ ລົງກອນປະຕູທີ່ໜັກອຶ້ງ. ຫ້ອງນັ້ນແມ່ນກັບດັກ: ຝາຜະໜັງ, ພື້ນ, ແລະ ປະຕູ ລ້ວນແຕ່ເຮັດດ້ວຍເຫຼັກກ້າ.
“ຈົ່ງດັງໄຟຢູ່ກ້ອງຫ້ອງ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມັນລຸກໂຊນຈົນກວ່າເຫຼັກຈະຮ້ອນເປັນສີແດງ,”
ພະລາຊາໄດ້ສັ່ງພໍ່ຄົວ.

ໃນຂະນະທີ່ໄຟລຸກໄໝ້ຢ່າງແຮງຢູ່ທາງລຸ່ມ, ພວກຜູ້ຊາຍກໍເລີ່ມຮູ້ສຶກວ່າອຸນຫະພູມສູງຂຶ້ນ. ໃນຕອນທຳອິດ, ພວກເຂົາຄິດວ່າມັນເປັນພຽງແຕ່ອາຍຈາກອາຫານຮ້ອນໆ, ແຕ່ເມື່ອພື້ນເຫຼັກເລີ່ມຮ້ອນຈົນດັງຊ່າໆ, ພວກເຂົາກໍຮູ້ວ່າປະຕູຖືກລັອກໄວ້. ພວກເຂົາເຫັນວ່າມັນເປັນແຜນການອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພະລາຊາທີ່ຈະຂ້າພວກເຂົາ.

“ແຕ່ລາວຈະບໍ່ສຳເລັດດອກ,”
ຊາຍທີ່ໃສ່ໝວກຮ້ອງຂຶ້ນ.
“ຂ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ເກີດອາກາດໜາວຈັດຈົນມອດໄຟນີ້ໄດ້.”
ລາວຈັດໝວກໃຫ້ຊື່ຢູ່ເທິງຫົວຂອງລາວຢ່າງພໍດີ, ແລະ ທັນໃດນັ້ນ, ຄວາມຮ້ອນກໍຫາຍໄປ. ອາກາດໜາວຈັດອັນຮ້າຍແຮງໄດ້ພັດຜ່ານຫ້ອງ ຈົນເຮັດໃຫ້ໄຟທີ່ຢູ່ທາງລຸ່ມໝົດກຳລັງ ແລະ ອາຫານຢູ່ເທິງໂຕະກໍກາຍເປັນນ້ຳກ້ອນແຂງ. ສອງຊົ່ວໂມງຕໍ່ມາ, ພະລາຊາໄດ້ເປີດປະຕູ, ແລະ ຊາຍທັງຫົກຄົນກໍເວົ້າວ່າ ພວກເຂົາຈະດີໃຈຫຼາຍທີ່ຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງອົບອຸ່ນ, ເພາະວ່າຢູ່ໃນຫ້ອງນັ້ນໜາວຫຼາຍຈົນອາຫານຂອງພວກເຂົາກາຍເປັນນ້ຳກ້ອນ.

ພະລາຊາຍ່າງລົງໄປທີ່ຫ້ອງຄົວດ້ວຍຄວາມໂມໂຫເພື່ອຮ້ອງດ່າພໍ່ຄົວ.
“ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງຂ້ອຍ ແລະ ດັງໄຟຢູ່ກ້ອງຫ້ອງເຫຼັກ?”
ພະອົງຮ້ອງຂຶ້ນ. ພໍ່ຄົວຊີ້ໄປທີ່ເຕົາໄຟ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
“ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ອີກ?”
ມີກອງຖ່ານ ແລະ ຟືນຫຼາຍກອງ, ແຕ່ຖ່ານໄຟທຸກກ້ອນພັດຖືກປົກຄຸມໄປດ້ວຍຊັ້ນເກັດນ້ຳກ້ອນທີ່ໜາ.
“ຂ້ອຍເຫັນແລ້ວວ່າຊາຍພວກນີ້ສາມາດຕ້ານທານກັບໄຟໄດ້,”
ພະລາຊາເວົ້າ.

ລອງປ່ຽນວິທີໃໝ່, ພະລາຊາໄດ້ໄປຫາທະຫານ ແລະ ສະເໜີຈ່າຍເງິນເພື່ອຍົກເລີກການແຕ່ງງານ.
“ເຈົ້າຈະຮັບເອົາເງິນ ແລະ ຍອມປ່ອຍສິດໃນຕົວລູກສາວຂອງຂ້ອຍບໍ່? ຖ້າເປັນແນວນັ້ນ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບເງິນຫຼາຍເທົ່າທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ.”
ທະຫານຕອບວ່າ,
“ຂ້ອຍພ້ອມທີ່ຈະເຮັດແນວນັ້ນ. ເຈົ້າຍິງບໍ່ເໝາະທີ່ຈະເປັນເມຍຂອງທະຫານ ຄືກັນກັບທີ່ທະຫານບໍ່ເໝາະທີ່ຈະເປັນຜົວຂອງນາງ. ເອົາຄຳໃຫ້ຂ້ອຍຫຼາຍເທົ່າທີ່ຄົນຮັບໃຊ້ຄົນໜຶ່ງຂອງຂ້ອຍຈະແບກໄດ້. ເຊີນເຈົ້າເກັບລູກສາວຂອງເຈົ້າໄວ້ໂລດ.”
ພະລາຊາຮູ້ສຶກໂລ່ງໃຈ ແລະ ຕົກລົງທັນທີ.

“ດຽວນີ້ຂ້ອຍຈະໄປກ່ອນ. ອີກສິບສີ່ມື້, ຂ້ອຍຈະມາເອົາຄຳ.” ທະຫານເວົ້າ.
ລາວໃຊ້ເວລາສອງອາທິດນັ້ນຈ້າງຊ່າງຕັດຫຍິບທຸກຄົນໃນປະເທດເພື່ອຫຍິບກະສອບອັນໃຫຍ່ໂຕໜຶ່ງໜ່ວຍ. ເມື່ອມັນສຳເລັດແລ້ວ, ທະຫານກໍເອີ້ນ ສະຕຣອງແມນ ມາ.
“ເອົາກະສອບນີ້ແບກໃສ່ບ່າຂອງເຈົ້າ. ພວກເຮົາທັງຫົກຄົນຈະໄປຫາພະລາຊານຳກັນ.”

ພວກເຂົາມາຮອດໃນລະຫວ່າງງານລ້ຽງເຕັ້ນລຳຂອງລາດຊະວົງ.
“ນີ້ແມ່ນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຂ້ອຍ. ນີ້ແມ່ນຖົງທີ່ລາວເອົາມາເພື່ອໃສ່ຄຳ.”
ທະຫານເວົ້າ. ກະສັດອ້າປາກຄ້າງເມື່ອເພິ່ນເຫັນຊາຍຄົນນັ້ນກັບຖົງກະສອບອັນໃຫຍ່.
“ໂອ້, ຊາຍຄົນນັ້ນສາມາດແບກຄຳໄດ້ເຕັມກວຽນເລີຍໃດນັ້ນ,”
ກະສັດຄິດ.

ພະລາຊາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຜູ້ຊາຍສິບຫົກຄົນນຳເອົາຄຳທັງໝົດທີ່ພວກເຂົາສາມາດຍົກໄດ້ອອກມາ. ຊາຍຈອມພະລັງໄດ້ໂຍນມັນເຂົ້າໄປດ້ວຍມືດຽວ ແລະ ຖາມວ່າ,
“ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເອົາມາໃຫ້ຫຼາຍກວ່ານີ້ໃນແຕ່ລະຄັ້ງ? ມັນແທບຈະບໍ່ປົກຄຸມກົ້ນຖົງຂອງຂ້ອຍເລີຍ.”
ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາມາອີກຫຼາຍຮ້ອຍຖ້ຽວ.
“ເອົາມາອີກ, ເອົາມາອີກ! ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຊ້າແທ້?”
ຊາຍຈອມພະລັງຮ້ອງຂຶ້ນ. ໃນທີ່ສຸດ, ລາວໄດ້ຍັດເອົາຈຳນວນເຈັດຮ້ອຍຄັນລົດລາກເຂົ້າໄປໃນຖົງ.
“ຖົງຂອງຂ້ອຍຍັງບໍ່ທັນເຕັມເທື່ອ, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເສຍເວລາໄປກັບເລື່ອງນີ້ອີກແລ້ວ. ນອກຈາກນີ້ ຖ້າຖົງຍັງບໍ່ເຕັມປານໃດ, ຂ້ອຍກໍສາມາດມັດມັນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.”

ເມື່ອເຫັນຊັບສົມບັດຂອງຕົນຖືກຂົນໄປ, ພະລາຊາຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ກອງທັບຂອງພະອົງໄປຈັບກຸມພວກຜູ້ຊາຍເຫຼົ່ານັ້ນ.
“ມອບຜູ້ຊາຍທີ່ມີຄຳມາໃຫ້ພວກເຮົາ,”
ພວກທະຫານຮ້ອງຂຶ້ນ.
“ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຮັດ, ພວກເຮົາຈະຈັບພວກເຈົ້າທັງໝົດເປັນນັກໂທດ.”
ເດິ ໂບລເວີ ຍ່າງອອກມາທາງໜ້າ.
“ພວກເຈົ້າກຳລັງເວົ້າຫຍັງນັ້ນ? ພວກເຈົ້າຈະຈັບພວກເຮົາເປັນນັກໂທດຫວາ? ເຮັດເລີຍຖ້າຊັ້ນ. ແຕ່ກ່ອນອື່ນ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເຕັ້ນລຳຢູ່ກາງອາກາດກ່ອນ.”
ລາວໄດ້ເປົ່າລົມພາຍຸເຮີຣິເຄນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກທະຫານປິວໄປ. ລາວຈົ່ງທະຫານຜ່ານເສິກໄວ້ພຽງຜູ້ດຽວໃຫ້ຢືນຢູ່ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
“ຂ້ອຍຈະໄວ້ຊີວິດເຈົ້າ, ສະຫາຍເຖົ້າ. ຈົ່ງໄປບອກພະລາຊາວ່າ ເພິ່ນສາມາດສົ່ງທະຫານທັງໝົດໃນໂລກນີ້ມານຳຫຼັງພວກເຮົາ ແລະ ພວກເຂົາກໍຈະມີຈຸດຈົບບໍ່ດີໄປກວ່າພວກນີ້ດອກ.”

ເມື່ອພະລາຊາໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ພະອົງຈຶ່ງກ່າວວ່າ,
“ເອົາລະ, ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ພວກເຮົາຈະເຮັດໄດ້ ນອກຈາກປ່ອຍພວກເຂົາໄປ.”
ໝູ່ທັງຫົກຄົນໄດ້ກັບຄືນບ້ານ, ແບ່ງປັນຄຳກັນຢ່າງຍຸດຕິທຳ, ແລະ ໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກ ແລະ ພໍໃຈໄປຕະຫຼອດຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.