ເລື່ອງເລົ່າຂອງແມວນ້ອຍທອມ

ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງນານມາແລ້ວ, ມີລູກແມວນ້ອຍສາມໂຕຊື່ວ່າ ມິດເທັນ, ທອມ ຄິດເທັນ, ແລະ ມັອບເພັດ. ພວກມັນມີເສື້ອຂົນສັດທີ່ສວຍງາມ ແລະ ໃຊ້ເວລາໃນແຕ່ລະມື້ປິ້ນເກືອກໄປມາຢູ່ເທິງລະບຽງ ແລະ ຫຼິ້ນຢູ່ໃນຂີ້ດິນ.

ມື້ໜຶ່ງ, ແມ່ຂອງພວກເຂົາ—ທ່ານນາງ ທາບີທາ ທວິດຊິດ—ກຳລັງລໍຖ້າໝູ່ມາດື່ມນ້ຳຊາ. ລາວໄດ້ພາພວກລູກແມວເຂົ້າມາທາງໃນ ເພື່ອອາບນ້ຳ ແລະ ນຸ່ງເຄື່ອງໃຫ້ພວກເຂົາ ກ່ອນທີ່ແຂກຂອງລາວຈະມາຮອດ.

ທຳອິດ, ລາວຖູລ້າງໜ້າຂອງພວກເຂົາ (ໂຕນີ້ແມ່ນ ມັອບເພັດ).

ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ແປງຂົນຂອງພວກມັນ (ໂຕນີ້ແມ່ນ ມິດເທັນ).

ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ຫວີຫາງ ແລະ ໜວດຂອງພວກເຂົາ (ນີ້ແມ່ນ ທອມ ຄິດເທັນ). ທອມ ເອົາແຕ່ພະຍາຍາມຈະຂູດຫວີ.

ທ່ານນາງ ທາບີທາ ໄດ້ນຸ່ງຊຸດກະໂປ່ງນ້ອຍທີ່ສະອາດ ແລະ ຄໍເສື້ອລູກໄມ້ ໃຫ້ ມັອບເປັດ ແລະ ມິດເທັນ. ຈາກນັ້ນ, ລາວໄດ້ເອົາເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ແຂງ ແລະ ສວຍງາມ ອອກມາຈາກຕູ້ເສື້ອຜ້າເກົ່າ ເພື່ອໃຫ້ ທອມ.

ທອມ ຄິດເທັນ ແມ່ນຂ້ອນຂ້າງຕຸ້ຍ ແລະ ໃຫຍ່ຂຶ້ນ; ກະດຸມຫຼາຍເມັດຫຼຸດອອກທັນທີ. ແມ່ຂອງລາວຖອນຫາຍໃຈ ແລະ ຫຍິບພວກມັນຕິດຄືນ.

ເມື່ອລູກແມວທັງສາມໂຕພ້ອມແລ້ວ, ນາງ ທາບິທາ ກໍໄດ້ເຮັດຜິດພາດໂດຍການປ່ອຍພວກເຂົາອອກໄປທີ່ສວນ ໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງເຮັດເຂົ້າຈີ່ປີ້ງທາເນີຍຮ້ອນໆ.
“ເອົາລະ, ຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ສະອາດເດີ້, ລູກເອີຍ! ຍ່າງດ້ວຍຂາຫຼັງຂອງພວກເຈົ້າ. ຢູ່ໃຫ້ຫ່າງຈາກຂຸມຂີ້ເທົ່າທີ່ເປິະເປື້ອນ, ແຊລລີ ເຮນນີ-ເພນນີ, ຄອກໝູ, ແລະ ພວກ ພາດເດີລ-ດັກສ໌!“

ມັອບເພັດ ແລະ ມິດເທັນ ຍ່າງເຕາະແຕະໄປຕາມທາງຍ່າງໃນສວນ. ບໍ່ດົນພວກເຂົາກໍສະດຸດຊຸດກະໂປ່ງຂອງຕົນເອງແລ້ວລົ້ມໜ້າຂວ້ຳລົງ. ເມື່ອພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນມາ, ພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຮອຍເປື້ອນຫຍ້າ!
“ພວກເຮົາປີນກ້ອນຫີນຂຶ້ນໄປນັ່ງຢູ່ເທິງກຳແພງສວນກັນເທາະ,“ ມັອບເພັດ ສະເໜີ.

ພວກເຂົາປິ່ນຊຸດຂອງພວກເຂົາໄປທາງຫຼັງ ເພື່ອໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວໄດ້ດີຂຶ້ນ ແລະ ໂດດຂຶ້ນ; ຄໍເສື້ອລູກໄມ້ສີຂາວຂອງ ມັອບເພັດ ໄດ້ຕົກລົງໄປໃນຫົນທາງ.

ທອມ ຄິດເທັນ ເຕັ້ນບໍ່ໄດ້ເລີຍ ໃນຂະນະທີ່ພະຍາຍາມຍ່າງດ້ວຍຂາຫຼັງຂອງລາວທັງທີ່ນຸ່ງໂສ້ງຢູ່. ລາວປີນຂຶ້ນໂງ່ນຫີນຢ່າງຍາກລຳບາກເທື່ອລະໜ້ອຍ, ຢຽບຕົ້ນຜັກກູດ ແລະ ເຮັດກະດຸມຫຼຸດເຮ່ຍຊ້າຍເຮ່ຍຂວາ.

ລາວຫຍຸ້ງເຫຍີງໄປໝົດໃນຕອນທີ່ລາວໄປຮອດເທິງກຳແພງ. ມັອບເພັດ ແລະ ມິດເທັນ ພະຍາຍາມຈັດແປງເຄື່ອງນຸ່ງໃຫ້ລາວ, ແຕ່ໝວກຂອງລາວກໍຕົກລົງມາ ແລະ ກະດຸມເມັດສຸດທ້າຍຂອງລາວກໍຂາດອອກ.

ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງດີ້ນຮົນກັນຢູ່, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຍິນສຽງ ພິດ-ແພັດ-ແພັດເດິນ-ແພັດ! ພັດເດິນ-ດັກ ທັງສາມໂຕໄດ້ພາກັນຍ່າງເປັນແຖວດຽວລົງມາຕາມຖະໜົນ, ຍ່າງເຕາະແຕະເປັນຈັງຫວະຂອງພວກມັນ—ພິດ-ແພັດ-ແພັດເດິນ-ແພັດ! ພິດ-ແພັດ-ວອດເດິນ-ແພັດ!

ພວກເຂົາຢຸດ ແລະ ຢືນລຽງແຖວກັນ, ຈ້ອງເບິ່ງຂຶ້ນໄປຫາພວກລູກແມວດ້ວຍຕາທີ່ເບີກກວ້າງ ແລະ ປະຫຼາດໃຈ.

ຈາກນັ້ນ ເປັດແມ່ສອງໂຕ, ຣີເບກກາ ແລະ ເຈໄມມາ ພັດເດິນ-ດັກ, ໄດ້ຈັບເອົາໝວກ ແລະ ປອກຄໍລູກໄມ້ ແລ້ວເອົາມາໃສ່.

ມິດເທັນຫົວແຮງຫຼາຍຈົນນາງຕົກລົງມາຈາກກຳແພງ. ມັອບເພັດ ແລະ ທອມ ປີນລົງມາຕາມຫຼັງນາງ; ຊຸດກະໂປ່ງ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ເຫຼືອຂອງທອມໄດ້ຫຼຸດຕົກລົງມາໃນລະຫວ່າງທາງທີ່ລົງມາ.
“ທ່ານ ເດຣກ ພັດເດິນ-ດັກ!“ ມັອບເພັດຮ້ອງເອີ້ນ. “ມາຊ່ວຍພວກເຮົານຸ່ງເຄື່ອງໃຫ້ລາວແດ່! ມາຊ່ວຍຕິດກະດຸມໃຫ້ທອມແດ່!“

ທ່ານ ເດຣກ ພັດເດິນ-ດັກ ຍ່າງເຕາະແຕະເຂົ້າໄປຢ່າງຊ້າໆ, ອຽງໄປອຽງມາ ແລະ ເກັບເອົາສິ່ງຂອງຕ່າງໆຂຶ້ນມາ.

ແຕ່ລາວພັດເອົາມານຸ່ງເອງ! ພວກມັນໃສ່ບໍ່ພໍດີກັບລາວ ຮ້າຍແຮງກວ່າຕອນທີ່ ທອມ ຄິດເທັນ ໃສ່ອີກ.
“ເປັນຕອນເຊົ້າທີ່ສົດໃສແທ້ໆ!“ ທ່ານ ເດຣກ ພັດເດິນ-ດັກ ເວົ້າ.

ຈາກນັ້ນ ລາວ, ເຈໄມມາ, ແລະ ຣີເບັກກາ ພັດເດິນ-ດັກ ກໍໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຕາມຖະໜົນ, ໂດຍກ້າວໄປພ້ອມໆກັນ—ປິດ-ປັດ, ແພັດເດິນ-ປັດ! ປິດ-ປັດ, ວັດເດິນ-ປັດ!

ຈາກນັ້ນ ທາບີທາ ທວິດຊິດ ໄດ້ລົງມາທີ່ສວນ ແລະ ພົບລູກແມວຂອງລາວຢູ່ເທິງກຳແພງໂດຍບໍ່ໄດ້ນຸ່ງເຄື່ອງ.

ນາງໄດ້ດຶງພວກເຂົາອອກຈາກກຳແພງ, ຟ້າວພາພວກເຂົາໄປ, ແລະ ພາພວກເຂົາກັບຄືນໄປເຮືອນ.

ນາງໄດ້ສົ່ງພວກເຂົາຂຶ້ນໄປຊັ້ນເທິງ; ແລະ ຂ້ອຍກໍເສຍໃຈທີ່ຕ້ອງເວົ້າວ່າ ນາງໄດ້ບອກກັບໝູ່ຂອງນາງວ່າ ພວກເຂົານອນປ່ວຍເປັນຫວັດຢູ່ເທິງຕຽງ, ເຊິ່ງມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງເລີຍ.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ເທິງຕຽງນອນເລີຍ.

ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ພັດມີສຽງທີ່ແປກປະຫຼາດຫຼາຍດັງມາຈາກຊັ້ນເທິງ, ເຊິ່ງທຳລາຍບັນຍາກາດທີ່ງຽບສະຫງົບຂອງງານລ້ຽງນໍ້າຊາ.
ແລະ ຂ້ອຍຄິດວ່າມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍຈະຕ້ອງຂຽນປຶ້ມທີ່ຍາວກວ່ານີ້ ເພື່ອເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງຕື່ມກ່ຽວກັບ ທອມ ຄິດເທັນ!

ສ່ວນພວກ ພັດເດິນ-ດັກ—ພວກເຂົາໄດ້ລົງໄປໃນໜອງນໍ້າ. ເຄື່ອງນຸ່ງໄດ້ຫຼຸດອອກມາເລີຍ ເພາະວ່າບໍ່ມີກະດຸມເຫຼືອຢູ່ເພື່ອຍຶດພວກມັນໄວ້ນຳກັນ.

ແລະ ທ່ານ ເດຣກ ພັດເດີລ-ດັກ, ເຈໄມມາ, ແລະ ຣີເບກກາ ກໍໄດ້ພາກັນຊອກຫາພວກມັນຕັ້ງແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ.