Full Text: တွမ်ကြောင်လေးရဲ့ ပုံပြင်
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: တွမ်ကြောင်လေးရဲ့ ပုံပြင်
ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက မစ်တန်စ်၊ တွမ်ကစ်တန် နဲ့ မော့ပက် လို့ခေါ်တဲ့ ကြောင်ပေါက်လေး သုံးကောင် ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့မှာ လှပတဲ့ အမွေးအင်္ကျီလေးတွေ ရှိကြပြီး သူတို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေကို အိမ်ရှေ့ဆင်ဝင်ပေါ်မှာ လုံးထွေးဆော့ကစားရင်းနဲ့ မြေကြီးထဲမှာ ဆော့ကစားရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြတယ်။
တစ်နေ့သော် သူတို့၏မိခင်—မစ်စက်စ် တဘီသာ တွစ်ချစ်—သည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် သူငယ်ချင်းများလာမည်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဧည့်သည်များ မရောက်လာမီ ကြောင်ပေါက်လေးများကို ရေချိုးပေးရန်နှင့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပေးရန် အိမ်ထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
ပထမဆုံး သူမက သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ပွတ်တိုက်ဆေးကြောပေးခဲ့ပါတယ် (ဒီတစ်ကောင်ကတော့ မော့ပက် ပါ)။
ထို့နောက် သူမက သူတို့ရဲ့အမွေးတွေကို ဖြီးပေးခဲ့တယ် (ဒီတစ်ကောင်ကတော့ မစ်တန်စ် ပါ)။
ထို့နောက် သူမသည် သူတို့၏ အမြီးများနှင့် နှုတ်ခမ်းမွေးများကို ဘီးဖြီးပေးခဲ့သည် (သူကတော့ တွမ် ကစ်တန် ဖြစ်သည်)။ တွမ်သည် ဘီးကို ကုတ်ရန် ဆက်တိုက် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
မစ္စစ်တက်ဘီသာသည် မော့ပက်နှင့် မစ်တန်တို့ကို သန့်ရှင်းသော ဂါဝန်လေးများနှင့် ဇာကော်လာများ ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တွမ်အတွက် အဝတ်ဗီရိုဟောင်းတစ်ခုထဲမှ တောင့်တင်းပြီး ဆန်းပြားလှပသော အဝတ်အစားအချို့ကို ဆွဲထုတ်ယူခဲ့သည်။
တွမ်ကစ်တန်ဟာ တော်တော်လေး ဝဖိုင့်နေပြီး အရွယ်လည်း ကြီးလာတဲ့အတွက် ကြယ်သီးအတော်များများဟာ ချက်ချင်းပဲ ပြုတ်ထွက်သွားပါတယ်။ သူ့အမေက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဲဒါတွေကို ပြန်ချုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကြောင်ကလေး သုံးကောင် အဆင်သင့်ဖြစ်သွားတဲ့အခါ၊ မစ်စက်စ် တဘီသာက ထောပတ်သုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကင် ပူပူလေး လုပ်နေတုန်း သူတို့ကို ခြံထဲ ထွက်ခိုင်းလိုက်မိတဲ့ အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားတယ်။
“ကဲ ကလေးတို့၊ အဝတ်အစားတွေကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထားကြနော်။ နောက်ခြေထောက်တွေနဲ့ လမ်းလျှောက်ကြ။ ရွှံ့ဗွက်ထနေတဲ့ ပြာကျင်း၊ ဆယ်လီ ဟန်နီ-ပန်နီ၊ ဝက်ခြံနဲ့ ဟို ပတ်ဒယ်-ဒတ်ခ်စ် တို့နားကို မသွားကြနဲ့နော်။“
မော့ပက်နဲ့ မစ်တန်တို့ဟာ ခြံထဲက လမ်းကလေးအတိုင်း တယိုင်တနဲ့ လျှောက်သွားကြတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ရဲ့ ဂါဝန်တွေနဲ့ ခလုတ်တိုက်မိပြီး မှောက်လျက် လဲကျသွားကြတယ်။ သူတို့ ပြန်ထလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှာ မြက်စိမ်းရောင် အစွန်းအထင်းတွေ ပေကျံသွားပါတော့တယ်!
"ကျောက်တုံးတွေပေါ် တက်ပြီး ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းပေါ်မှာ သွားထိုင်ကြရအောင်" လို့ မော့ပက်က အကြံပေးလိုက်တယ်။
သူတို့ဟာ ပိုပြီး ကောင်းကောင်း လှုပ်ရှားနိုင်အောင် သူတို့ရဲ့ ဂါဝန်တွေကို နောက်ပြန်လှည့်လိုက်ကြပြီး အပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ကြတယ်၊ အဲဒီအခါ မော့ပက်ရဲ့ ဇာဖြူကော်လာလေးဟာ လမ်းပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။
တွမ်ကစ်တန်သည် ဘောင်းဘီဝတ်ထားလျက် သူ၏နောက်ခြေထောက်များဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် လုံးဝ မခုန်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကျောက်ဆောင်များပေါ်သို့ နည်းနည်းချင်းစီ ခက်ခက်ခဲခဲ တက်ခဲ့ရပြီး၊ ဒရင်ကောက်ပင်များကို နင်းခြေမိကာ ကြယ်သီးများလည်း ဟိုမှဒီမှ ပြုတ်ကျပျောက်ဆုံးကုန်လေသည်။
သူ တံတိုင်းအပေါ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပါတော့သည်။ မော့ပက်နှင့် မစ်တန်းတို့က သူ၏အဝတ်အစားများကို ပြင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ဦးထုပ်မှာ ပြုတ်ကျသွားပြီး နောက်ဆုံးကျန်နေသော ကြယ်သီးများလည်း ပြုတ်ထွက်သွားပါတော့သည်။
သူတို့ ရုန်းကန်နေကြစဉ်မှာပဲ၊ ပစ်-ပတ်-ပက်ဒယ်-ပတ် ဆိုတဲ့အသံကို သူတို့ ကြားလိုက်ရတယ်! ပတ်ဒယ်-ဒတ် ဘဲသုံးကောင်ဟာ လမ်းအတိုင်း တစ်တန်းတည်း ချီတက်လာကြတယ်၊ သူတို့ရဲ့ စည်းချက်ကျကျ ဘဲသွားသွားရင်းပေါ့—ပစ်-ပတ်-ပက်ဒယ်-ပတ်! ပစ်-ပတ်-ဝက်ဒယ်-ပတ်!
သူတို့သည် ရပ်လိုက်ပြီး တစ်တန်းတည်း ရပ်ကာ၊ ကြောင်ကလေးများကို အံ့သြ၍ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် ဘဲမနှစ်ကောင်ဖြစ်သော ရီဘက္ကာနှင့် ဂျယ်မိုင်မာ ပတ်ဒယ်-ဒတ် တို့သည် ဦးထုပ်နှင့် ဇာကော်လာကို ကောက်ယူပြီး ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။
မစ်တန်သည် အလွန်ရယ်မောမိသောကြောင့် တံတိုင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မော့ပက်နှင့် တွမ်တို့သည် သူမနောက်မှ ဆင်းလာကြရာ၊ အောက်ဆင်းလာသည့်လမ်းတွင် ဂါဝန်များနှင့် တွမ်၏ ကျန်နေသော အဝတ်အစားများ ကျွတ်ကျကုန်သည်။
"မစ္စတာ ဒရိတ် ပတ်ဒယ်-ဒတ်!" ဟု မော့ပက်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လာပြီး သူ့ကို အဝတ်ဝတ်ပေးဖို့ ကူညီပါဦး! လာပြီး တွမ်ကို ကြယ်သီးတပ်ပေးပါဦး!"
မစ္စတာ ဒရိတ် ပတ်ဒယ်ဒတ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ဘေးတစောင်းပုံစံဖြင့် ဘယ်ယိမ်းညာယိမ်း လျှောက်လာပြီး ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ကောက်ယူလိုက်ပါသည်။
ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒါတွေကို ကိုယ်တိုင် ဝတ်လိုက်တယ်လေ။ အဲဒါတွေက တွမ်ကစ်တန်နဲ့ မတော်တာထက်တောင် သူ့ကို ပိုပြီး မတော်သေးတယ်။
"သာယာတဲ့ မနက်ခင်းလေးပါပဲ!" လို့ မစ္စတာ ဒရိတ် ပတ်ဒယ်-ဒတ် က ပြောပါတယ်။
ထို့နောက် သူ၊ ဂျယ်မိုင်မာနှင့် ရဗက္ကာ ပတ်ဒယ်ဒတ်တို့သည် ခြေလှမ်းညီညီ လျှောက်ရင်း လမ်းအတိုင်း ထွက်လာခဲ့ကြသည်—ပစ်-ပတ်၊ ပက်ဒယ်-ပတ်! ပစ်-ပတ်၊ ဝက်ဒယ်-ပတ်!
ထို့နောက် တာဘီသာ တွစ်ချစ်သည် ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကြောင်ကလေးများကို အဝတ်အစားများ မဝတ်ထားဘဲ တံတိုင်းပေါ်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမဟာ သူတို့ကို နံရံပေါ်ကနေ ဆွဲချလိုက်ပြီး၊ သွက်သွက်သွားခိုင်းကာ အိမ်ကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမသည် သူတို့ကို အပေါ်ထပ်သို့ လွှတ်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ပြောရသည်မှာ စိတ်မကောင်းသော်လည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကို သူတို့ အအေးမိပြီး အိပ်ရာထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု ပြောလိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ အမှန်မဟုတ်ပေ။
လုံးဝပြောင်းပြန်ပါပဲ၊ သူတို့က အိပ်ရာထဲမှာ လုံးဝမရှိနေကြပါဘူး။
အဲဒီအစား၊ အပေါ်ထပ်ကနေ အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ အဲဒါက လက်ဖက်ရည်သောက်ပွဲရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အငွေ့အသက်ကို ပျက်စီးစေခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့ တစ်နေ့ကျရင် တွမ်ကစ်တန်အကြောင်း သင့်ကို ပိုပြောပြဖို့ ပိုရှည်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
ပတ်ဒယ်ဒတ်စ်တွေကတော့ ရေကန်တစ်ခုထဲကို ဆင်းသွားကြပါတယ်။ အဝတ်အစားတွေကို တွဲဆက်ထားဖို့ ကြယ်သီးတွေ မကျန်တော့တဲ့အတွက် အဝတ်အစားတွေဟာ ချက်ချင်းပဲ ကျွတ်ကျသွားပါတော့တယ်။
ပြီးတော့ မစ္စတာ ဒရိတ် ပတ်ဒယ်-ဒတ်၊ ဂျယ်မိုင်းမားနဲ့ ရေဘက္ကာတို့ဟာ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူတို့ကို လိုက်ရှာနေခဲ့ကြတာပါပဲ။