एकादेशमा, मिटेन्स, टम किटन र मोपेट नाम गरेका तीनवटा साना बिरालाका छाउराहरू थिए। उनीहरूका सुन्दर भुत्लाका कोटहरू थिए र उनीहरू पिँढीमा लडीबुडी गर्दै र माटोमा खेल्दै आफ्नो दिन बिताउँथे।

एक दिन, उनीहरूकी आमा—श्रीमती ट्याबिथा ट्विचिट—चियाको लागि साथीहरूलाई पर्खिरहेकी थिइन्। उनले आफ्ना पाहुनाहरू आउनुअघि बिरालाका बच्चाहरूलाई नुहाइदिन र लुगा लगाइदिन भित्र ल्याइन्।

सबैभन्दा पहिले, उनले उनीहरूको अनुहार रगडेर सफा गरिन् (यो चाहिँ मोपेट हो)।

त्यसपछि उनले उनीहरूको भुत्ला कोरिदिइन् (यो चाहिँ मिटेन्स हो)।

त्यसपछि उनले उनीहरूको पुच्छर र जुँगा कोरिदिइन् (यो टम किटन हो)। टमले काइँयोलाई चिथोर्न खोजिरह्यो।

मिसेस ट्याबिथाले मोपेट र मिटेन्सलाई साना सफा लुगा र लेसका कलरहरू लगाइदिइन्। त्यसपछि उनले टमका लागि एउटा पुरानो दराजबाट केही कडा, चिटिक्क परेका लुगाहरू निकालिन्।

टम किटन निकै मोटो थियो र बढेको थियो; केही टाँकहरू तुरुन्तै चुँडिए। उसकी आमाले सुस्केरा हालिन् र तिनलाई फेरि सिलाइदिइन्।

जब तीनवटा बिरालाका छाउराहरू तयार भए, मिसेस ट्याबिथाले एउटा गल्ती गरिन् र आफूले नौनी लगाएको तातो टोस्ट बनाउन्जेल उनीहरूलाई बाहिर बगैंचामा पठाइन्।
“अब आफ्ना लुगाहरू सफा राख्नु है, नानीबाबुहरू! आफ्ना पछाडिका खुट्टाहरूले हिँड्नु। हिलो भएको खरानीको खाल्डो, स्याली हेनी-पेनी, सुँगुरको खोर, र ती पडल-डक्सहरूबाट टाढै बस्नु!“

मोपेट र मिटेन्स बगैँचाको बाटोमा धरमराउँदै हिँडे। एकैछिनमा उनीहरू आफ्ना लुगामा अल्झिए र घोप्टो परेर लडे। जब उनीहरू उठे, उनीहरू घाँसको दागले भरिएका थिए!
"ढुङ्गाहरूमा चढौँ र बगैँचाको पर्खालमा बसौँ," मोपेटले सुझाव दिइन्।

उनीहरूले राम्ररी हिँडडुल गर्न सकून् भनेर आफ्ना लुगाहरू पछाडितिर फर्काए र माथि उफ्रिए; मोपेटको सेतो लेसको कलर तल बाटोमा खस्यो।

पाइन्ट लगाएर आफ्नो पछाडिको खुट्टाले हिँड्न खोज्दा टम किटन पटक्कै उफ्रिन सकेन। ऊ अलि-अलि गर्दै संघर्ष गरेर चट्टानहरूमाथि चढ्यो, उन्यूहरू कुल्चिँदै र यताउति टाँकहरू खसाल्दै।

पर्खालको टुप्पामा पुग्दासम्म उ लथालिङ्ग भइसकेको थियो। मोपेट र मिटेन्सले उसको लुगा मिलाउने कोसिस गरे, तर उसको टोपी खस्यो र उसका अन्तिम टाँकहरू चुँडिए।

उनीहरू संघर्ष गरिरहेको बेला, उनीहरूले पिट-प्याट-प्याडल-प्याट! सुने। तीनवटा पडल-डक्स लस्करै बाटोमा मार्च गर्दै आए, आफ्नो लयात्मक डगमग चाल गर्दै—पिट-प्याट-प्याडल-प्याट! पिट-प्याट-वाडल-प्याट!

उनीहरू रोकिए र एउटा पङ्क्तिमा उभिए, ठूला, आश्चर्यचकित आँखाहरूले माथि बिरालाका बच्चाहरूलाई एकटकले हेर्दै।

त्यसपछि दुई पोथी हाँसहरू, रेबेका र जेमिमा पडल-डकले, टोपी र लेसको कलर उठाए र लगाए।

मिटेन्स यति धेरै हाँसी कि ऊ पर्खालबाट खसी। मोपेट र टम उसको पछि-पछि तल ओर्लिए; तल झर्ने क्रममा लुगाहरू र टमका बाँकी कपडाहरू खसे।
"मिस्टर ड्रेक पडल-डक!" मोपेटले बोलाई। "आउनुहोस् र हामीलाई उसलाई लुगा लगाइदिन मद्दत गर्नुहोस्! आउनुहोस् र टमको टाँक लगाइदिनुहोस्!"

मिस्टर ड्रेक पडल-डक बिस्तारै, छड्के पर्दै ढलमल गर्दै आए र विभिन्न सामानहरू उठाए।

तर उनले ती आफैंले लगाए! ती उनलाई टम किटनलाई भन्दा पनि झन् नराम्ररी मिले।
“यो एक सुन्दर बिहानी हो!“ मिस्टर ड्रेक पडल-डकले भने।

त्यसपछि ऊ, जेमिमा र रेबेका पडल-डक कदम मिलाउँदै बाटोतिर लागे—पिट-प्याट, प्याडल-प्याट! पिट-प्याट, वाडल-प्याट!

त्यसपछि ट्याबिथा ट्विचिट तल बगैंचामा आइन् र आफ्ना बिरालाका बच्चाहरूलाई पर्खालमा बिना लुगा भेट्टाइन्।

उनले तिनीहरूलाई भित्ताबाट तानिन्, हतार-हतार अघि बढाइन्, र घर फिर्ता लगिन्।

उनले तिनीहरूलाई माथि पठाइन्; र मलाई भन्न दुःख लाग्छ कि उनले आफ्ना साथीहरूलाई तिनीहरू रुघा लागेर ओछ्यानमा परेका छन् भनिन्, जुन साँचो थिएन।

ठिक उल्टो; उनीहरू ओछ्यानमा पटक्कै थिएनन्।

यसको सट्टा, माथिल्लो तलाबाट धेरै अनौठा आवाजहरू आइरहेका थिए, जसले चिया पार्टीको शान्त माहोललाई बिगारिदियो।
र मलाई लाग्छ, तपाईंलाई टम किटनको बारेमा थप बताउन मैले एक दिन एउटा लामो किताब लेख्नुपर्नेछ!

पडल-डक्सहरूको कुरा गर्दा—तिनीहरू एउटा पोखरीमा गए। लुगाहरू फुस्किएर खसे किनभने तिनीहरूलाई एकै ठाउँमा अड्याएर राख्ने कुनै टाँकहरू बाँकी थिएनन्।

अनि मिस्टर ड्रेक पडल-डक, जेमिमा र रेबेका त्यसबेलादेखि उनीहरूलाई खोजिरहेका छन्।