Қызыл Телпек

Ерте, ерте, ертеде, кішкентай үйде анасымен бірге сүйкімді кішкентай қыз өмір сүріпті, олардың үйі жылулық пен жайдары күлкіге толы еді. Сол маңайда, немересіне деген сүйіспеншілігі жүрегіне сыймайтын кәрі әжесі тұрыпты. Әр келген сайын ол таңғажайып ойыншықтар, қамқорлықпен оралған сыйлықтар сияқты қазыналар әкелетін, олардың әрқайсысы оның шексіз мейірімінің белгісі еді.
Бір күні әжесі базардан оралды, оның еңбектен тозған қолдарында қызыл телпек пен шапан бар еді. Бала оларды көргенде, көздері таза қуаныштан жарқырап кетті. Ол оларды барлық жерде киіп жүрді, қызыл мата оның ажырамас бөлігіне айналды. Содан бері оны Кішкентай Қызыл Телпек деп атайтын болды.
Бір күні таңертең анасының даусынан сүйіспеншілік пен алаңдаушылық сезілді:
”Кел, Қызыл Телпек. Мына кекстерді, сары майды және бір құмыра балды әжеңе апарып бергеніңді қалаймын. Оның үйшігіне жеткенше соқпақтан ауытқыма. Жүгірме, әйтпесе құлап, құмыраны сындырып аласың, сонда байғұс әжең балсыз қалады.”
”Жарайды, анашым,” деді кішкентай Қызыл Телпек, кішкентай саусақтарымен қызыл телпегі мен шапанын ұқыптылықпен түймелеп жатып. Ол қолына себетті алды, оның сүйіспеншілік салмағын сезінді, және анасымен қоштасып, оны сүйді, олардың құшағы айтылмаған уәделерге толы еді.
Ол мақсатына жеңіл жүрекпен орман ішіне қарай жол тартты.

Ол соқпақпен келе жатқанда, жапырақтардың арасынан таңғы сәуле түсіп тұрған еді, ол бір қасқырды кездестірді. Оның көздерінде қыз түсіне алмаған бір нәрсе бар еді, бірақ оның пәк жүрегі тек орманның тағы бір жаратылысын көрді. Ол оның қандай зұлым аң екенін білмеді, сондықтан мүлдем қорықпады.
«Қайырлы күн, Ред Райдинг Худ», – деді қасқыр жібектей жұмсақ даусымен.
«Қайырлы таң, мырза», – деді ол сенімге толы жарқын даусымен.
«Таңертең қайда бара жатырсың, Ред Райдинг Худ?» – деп сұрады ол, оның қызығушылығы жаман ниетін жасырып тұрды.
«Мен әжемнің үйіне бара жатырмын, мырза», – деді кішкентай қыз, оның жүзі үмітке толы еді. «Анам бүгін пісірме пісірді, мен әжеме бірнеше кекс, біраз сары май және бір құмыра бал апара жатырмын».
«Ол қайда тұрады?» – деп сұрады қасқыр, оның аштығы арта түсті.
«Орманның ішінде, шамамен жарты миль жерде. Кішкентай үй үлкен емен ағашының астында тұр, ал жанында жаңғақ бұталары бар».

Бір күні оған соғып кетермін», – деді қасқыр жайбарақат, бірақ оның ойында жаман жоспарлар қаптап жатты.
Ішінен ол былай деп ойлады: «Егер мына мазасыз ағаш кесушілер маңайда болмаса, сені бір-ақ асап жұтар едім! Бірақ менде әлі де мүмкіндік бар шығар».
Ол оның қасында серуендеп келе жатты, оның жанында болуы қыздың пәктігіне көрінбейтін көлеңке түсірді.
«Ей, Ред Райдинг Худ, – деді ол жалған ықыласпен нұсқап. – Ана жақтағы әдемі гүлдерді қарашы! Сәл аялдап, біразын теріп алғың келмей ме? Сен мектепке бара жатқандай, тым байыпты келесің. Кәне, орманның іші қандай керемет екенін қарашы».

Қызыл Телпек айналасына қарады, желмен билеген жабайы гүлдерді көргенде оның жүрегі қуанышқа толды.
«Әжем бұл гүлдерге қатты қуанады», – деп ойлады ол, көз алдына әжесінің ризашылықпен күлімдегені келіп. «Әлі ерте ғой, сондықтан біраз гүл теріп алсам да, үйге уақытында жетемін».
Қуаныш сыйлауға асыққан ол, анасының соқпақтан шықпауын ескерткенін ұмытып кетті. Ол соқпақтан шығып, бірнеше қадам жердегі гүлдерді теруге кірісті, оның кішкентай қолдары сұлулыққа ұмтылды.
Содан соң ол сәл әріректе одан да әдемі гүлдерді көрді, олардың түстері оны сыбырлап шақырып тұрғандай еді. Сөйтіп, ол кезіп жүре берді, әрбір қадамы оны орманның тереңіне жетелей түсті де, ақырында жасыл әлемнің ішінде адасып қалды. Оның гүл себеті тола бергенімен, қауіпсіздікке апаратын жолы бұлдырай бастады.

Сол уақытта қасқыр соқпақпен жүгіріп келе жатты, оның табандары асығыстық пен аштықтан дүрсілдеді. Ол әженің үйіне барып, есікті қақты, оның тықылынан шыдамсыздық сезілді.
Тарс, тарс, Тарс!
Ешкім жауап бермеді. Әже бұлақтан көкшөп теруге шығып кеткен болатын, оның нәзік қолдары табиғаттың сыйларын теріп, үйге әлі қайтып келмеген еді.
Қасқыр есікті үш рет қақты, әр соққысы алдыңғысынан күштірек болды, содан кейін ол есікті итеріп ашып, ішке кірді, оның келуі тыныш баспананың мазасын бұзды.
Ана жерде, төсектің бас жағында әженің жұмсақ әрі сүйіспеншілікпен тозығы жеткен бас киімдерінің бірі ілулі тұрды. Ол оны киіп, құлақтарын жаба төмен тартты, мата оның дөрекі жүніне бөгде болып сезілді. Содан кейін ол төсекке жатты, оның денесі нәзіктікке арналған орынды толтырды.

Осы уақытта Қызыл Телпек әлі гүл теріп жүрді, оның жүрегі әкелетін қуанышқа толы еді. Ақырында, ол қолына сиғанынша гүл жинады, жабайы сұлулықтан құралған гүл шоғын. Содан соң ол соқпаққа қайта оралды, мақсатпен қадамын жылдамдатып, әжесінің үйіне жеткенше тез жүрді, жүрегі толқудан дүрс-дүрс соғып.
Ол да есікті қақты, оның кішкентай саусақтарының буындары жай ғана дыбыс шығарды.
«Бұл кім?» — деп сұрады қасқыр, әжесі сияқты сөйлеуге тырысып, бірақ оның даусы сондай дөрекі әрі жуан болғандықтан, Қызыл Телпектің жүрегі тоқтап қала жаздады, ішінде бір мазасыздық пайда болды.
Содан кейін ол жұмсақ толқын сияқты уайымдап: «Байғұс әжем қатты суықтап қалған болар», — деп ойлады.
Сондықтан ол уайым мен сүйіспеншілікке толы дауыспен: «Бұл мен, кішкентай Қызыл Телпек. Мен сізге торттар, сары май және бір құмыра бал әкелдім», — деп жауап берді.
«Ысырманы тарт, сонда есік өзі ашылады», — деді қасқыр, оның сөздері жалған жылудың артына қауіпті жасырып.
Кішкентай Қызыл Телпек ысырманы тартты, есік шалқасынан ашылды. Ол ішке кірді, өзі әлі түсінбеген көлеңкелерге қадам басты.

Төсекте оның әжесі жатты деп ойлады ол, бірақ ауада бір жағымсыздық сезілді. Қасқыр көрпені тартып жамылып алған еді, сондықтан оның тек басы ғана көрініп тұрды. Ол түнгі қалпағын бетіне барынша түсіріп киіп алған, бірақ оның үлкен көздері жылтырап, сары жарығымен алдауды әшкерелеп тұр еді.
Қызыл Телпек себетті үстелге қойды, оның қимылдары сақ еді, ал жүрегі бір жамандықты сезе бастады. Содан кейін ол төсектің жанына барды, әрбір қадамын артып келе жатқан сенімсіздікпен басты.
«О, әжетай,» деді ол даусы сәл дірілдеп, «көздеріңіз қандай үлкен!»
«Сені жақсырақ көру үшін, жаным, сені жақсырақ көру үшін,» деді қасқыр, оның сөздерінен жалған мейірімділік байқалып тұрды.
«Ал, әжетай, құлақтарыңыз қандай үлкен!» деп жалғастырды ол, қорқынышы үдей түсіп.
«Сені жақсырақ есту үшін, жаным, сені жақсырақ есту үшін!» деп жауап берді ол, даусы қатқылдана түсіп.
«Ал тістеріңіз қандай өткір!» деп сыбырлады ол, даусы әрең естіліп, денесі дірілдей бастады.
«Сені жеп қою үшін!» деді қасқыр төсектен атып тұрып, бір сәтте өзінің қорқынышты шынайы бейнесін көрсетіп.

Ол байғұс Кішкентай Қызыл Телпекті бір-ақ жұтпақ болып, үлкен жағын ашқанда, қыздың кішкентай денесі қорқыныштан қатып қалды. Бірақ дәл сол сәтте есік шалқасынан ашылып, ішке ағаш кесушілер кіріп келді, олардың мықты кейпі бөлмені үмітке толтырды.
Бұл көріністен зәресі ұшқан қасқыр бір сәт теңселіп, сенімділігінен айырылып, еденге құлап түсті, бірақ сосын тез орнынан тұрып, есіктен жүгіріп шықты да, орманда көлеңкесі ғайып болып, содан кейін ешқашан көрінбеді.
Кішкентай Қызыл Телпек әжесіне қарай жүгірді, олардың құшағы жеңілдеу мен махаббатқа толы болды, беттерінен ризашылық жасы ақты. Ол толқудан даусы булығып, ағаш кесушілерге алғыс айтты және содан бері анасының дана кеңесін жүрегінде қымбат сабақ ретінде сақтап, мәңгі есінде ұстады. Ол әжесінің үйіне баратын соқпақтан ауытқымады, әрбір қадамы берген уәдесіндей болды.
Және бір нәрсеге сенімді бола аласыз – Кішкентай Қызыл Телпек енді ешқашан орманда қасқырмен сөйлесуге тоқтамады, оның сенімі даналықпен шыңдалып, пәктігі сол күнгі естелікпен қорғалды.