Qırmızı Papaq

Biri var idi, biri yox idi, anası ilə birlikdə bir daxmada yaşayan şirin balaca bir qız var idi, onların evi istilik və mülayim gülüşlərlə dolu idi. Çox da uzaq olmayan bir yerdə, qəlbi nəvəsinə olan sevgi ilə aşıb-daşan yaşlı nənəsi yaşayırdı. Hər ziyarət xəzinələr gətirirdi - heyrət oyadan oyuncaqlar, qayğı ilə bükülmüş hədiyyələr, hər biri onun hüdudsuz sevgisinin bir nişanəsi idi.
Bir gün nənə bazardan qayıtdı, onun qırışmış əlləri qırmızı bir papaq və bürüncəyi nəvazişlə tutmuşdu. Uşaq onları görəndə, gözləri xalis sevincdən parladı. O, bunları hər yerdə geyinirdi, qırmızı parça onun varlığının bir hissəsinə çevrilmişdi. Beləliklə, onu Little Red Riding Hood adlandırmağa başladılar.
Bir səhər anasının səsində həm sevgi, həm də narahatlıq var idi:
«Gəl, Red Riding Hood. İstəyirəm ki, bu kökələri, bu kərə yağını və bu bir banka balı nənənə aparasan. Onun daxmasına çatana qədər cığırla get. Qaçma, yoxsa yıxılıb bankanı sındırarsan və onda yazıq nənə balsız qalar.»
«Bəli, ana,» deyə balaca Red Riding Hood bildirdi, onun kiçik barmaqları qırmızı papağı və bürüncəyi qayğı ilə bağlayırdı. O, səbəti qoluna keçirdi, onun sevgi ağırlığını hiss etdi və anasını öpərək sağollaşdı, onların qucaqlaşması səssiz vədlər daşıyırdı.
O, qəlbi məqsəd hissi ilə yüngül halda meşənin içi ilə yola düşdü.

O, cığırla gedərkən, səhər işığı yarpaqların arasından süzülürdü və o, bir canavarla qarşılaşdı. Onun gözlərində adlandıra bilmədiyi bir şey var idi, lakin onun məsum qəlbi yalnız meşənin başqa bir canlısını görürdü. O, bunun necə qəddar bir heyvan olduğunu bilmirdi və buna görə də heç qorxmurdu.
”Hər vaxtın xeyir, Red Riding Hood,” canavar dedi, onun səsi ipək kimi yumşaq idi.
”Sabahınız xeyir, cənab,” o dedi, səsi inamla parlayırdı.
”Belə tez hara gedirsən, Red Riding Hood?” o soruşdu, marağı onun daha qaranlıq niyyətlərini gizlədirdi.
”Mən nənəmgilə gedirəm, cənab,” balaca qız dedi, üzü böyük həvəslə parlayırdı. ”Anam bu gün biş-düş edib və mən nənəmə bir neçə kökə, bir az kərə yağı və bir banka bal aparıram.”
”O harada yaşayır?” canavar soruşdu, onun aclığı artırdı.
”Meşənin içində təxminən yarım mil uzaqlıqda. Daxma böyük bir palıd ağacının altında yerləşir və yaxınlıqda fındıq kolları var.”

"Bəlkə nə vaxtsa ona baş çəkməyə gəldim," canavar laqeydcəsinə dedi, baxmayaraq ki, beynində qaranlıq planlar dolaşırdı.
O, beynində düşündü: "Əgər o bezdirici oduncular ətrafda olmasaydı, səni bir loxmaya udardım! Amma hələ də şansım ola bilər."
O, onunla yanaşı addımlayırdı, varlığı onun məsumluğu üzərinə görünməz bir kölgə salırdı.
"Hey, Red Riding Hood," o, saxta bir həvəslə işarə edərək dedi. "Oradakı o gözəl çiçəklərə bax! Bir az dincəlib onlardan bir neçəsini dərmək istəmirsən? Elə ciddi-ciddi yeriyirsən ki, sanki məktəbə və ya başqa bir yerə gedirsən. Gəl, bax meşədə buralar necə də möhtəşəmdir.

Red Riding Hood ətrafına baxdı və küləkdə rəqs edən çöl çiçəklərini görəndə ürəyi sevinclə doldu.
"Nənəm bu çiçəkləri alanda çox sevinəcək," deyə o düşündü, ağlı nənəsinin minnətdar təbəssümünün xəyalları ilə doldu. "Hələ o qədər tezdir ki, mən bir az çiçək toplayıb yenə də vaxtında evə çata bilərəm."
Sevinc bəxş etmək həvəsi ilə o, anasının ona cığırda qalmağı tapşırdığını unutdu. O, bir neçə addım aralıda bir neçə çiçək dərmək üçün cığırı tərk etdi, kiçik əlləri gözəlliyə doğru uzandı.
Sonra o, bir az irəlidə daha qəşəng olanlarını gördü, onların rəngləri onu pıçıltı kimi çağırırdı. Və beləcə o dolaşdı, hər addım onu meşənin daha dərinliklərinə apardı, ta ki, o, yaşıllıq dənizində itənə qədər, onun çiçək səbəti böyüyür, lakin təhlükəsizliyə gedən yolu isə yox olurdu.

Bu vaxt canavar tələsik və ac halda pəncələrini yerə döyəcləyərək cığırla qaçırdı. O, qoca nənənin evinə getdi və səbirsizliklə qapını döydü.
Taq, taq, Taq!
Cavab gəlmədi. Nənə çaydan vəzəri yığmağa getmişdi, onun zərif əlləri təbiətin hədiyyələri ilə məşğul idi və o, hələ evə qayıtmamışdı.
Canavar üç dəfə qapını döydü, hər zərbə əvvəlkindən daha güclü idi, sonra o, qapını itələyib açdı və içəri girdi, onun varlığı bu sakit məkanı pozurdu.
Orada, çarpayının başında nənənin yumşaq və sevgi ilə köhnəlmiş papaqlarından biri asılmışdı. O, papağı başına qoydu və qulaqlarının üstünə çəkdi, parça onun cod xəzinə yad gəlirdi. Sonra o, çarpayıya girdi, bədəni zəriflik üçün nəzərdə tutulmuş bir yeri doldurdu.

Bütün bu vaxt ərzində Red Riding Hood hələ də gül yığırdı, ürəyi gətirəcəyi sevinc ilə dolu idi. Nəhayət, əllərinin tuta bildiyi qədər çox gül yığmışdı, vəhşi gözəllikdən bir buket. Beləcə o, cığıra geri döndü, addımlarını sürətləndirdi və nənəsinin evinə çatana qədər sürətlə yeridi, ürəyi həyəcanla döyünürdü.
O da qapını döydü, kiçik barmaqları yavaş səslər çıxarırdı.
«Kimdir orada?» deyə canavar nənə kimi danışmağa çalışaraq soruşdu, amma səsi o qədər kobud və qalın idi ki, Red Riding Hood-un ürəyi bir anlıq dayandı, içindən bir narahatlıq keçdi.
Sonra o, narahatlığı zərif bir dalğa kimi onu bürüyərkən düşündü: «Yazıq nənəm, yəqin ki, bərk soyuqlayıb.»
Beləcə o, səsində həm narahatlıq, həm də sevgi ilə cavab verdi: «Bu mənəm, balaca Red Riding Hood. Sənə bir az keks, kərə yağı və bir banka bal gətirmişəm.»
«Cəftəni çək, qapı açılacaq,» dedi canavar, sözləri yalançı bir səmimiyyətin arxasında təhlükə gizlədirdi.
Balaca Red Riding Hood cəftəni çəkdi və qapı taybatay açıldı. O, hələ anlamadığı kölgələrin içinə addımlayaraq içəri girdi.

Çarpayıda nənəsi uzanmışdı, o, belə düşünürdü, amma havada nəsə bir qəribəlik hiss olunurdu. Canavar yorğanı elə çəkmişdi ki, qız ancaq onun başını görə bilirdi. O, gecə papağını üzünə bacardığı qədər çəkmişdi, amma böyük gözləri parıldayırdı, onların sarı parıltısı bu aldatmacanı ələ verirdi.
Qırmızı Papaq səbəti stolun üstünə qoydu, hərəkətləri ehtiyatlı idi, ürəyi nəsə bir pisliyin olduğunu hiss etməyə başlamışdı. Sonra o, çarpayının yanına getdi, hər addımını artan bir qeyri-müəyyənliklə atırdı.
«Ah, nənəcan,» dedi, səsi bir az titrəyərək, «sənin nə böyük gözlərin var!»
«Səni daha yaxşı görmək üçün, əzizim, səni daha yaxşı görmək üçün,» dedi canavar, sözlərindən saxta bir nəvaziş yağırdı.
«Və, nənəcan, sənin nə böyük qulaqların var!» deyə davam etdi, qorxusu getdikcə artırdı.
«Səni daha yaxşı eşitmək üçün, əzizim, səni daha yaxşı eşitmək üçün!» deyə cavab verdi, səsi getdikcə kobudlaşırdı.
«Və sənin nə iti dişlərin var!» deyə pıçıldadı, səsi güclə eşidilirdi, bədəni titrəməyə başlamışdı.
«Səni daha yaxşı yemək üçün!» dedi canavar çarpayıdan atılaraq, onun əsl siması dəhşətli bir anda üzə çıxdı.

O, yazıq Qırmızı Papağı bir uduma yemək üzrə idi, çənələri geniş açılmışdı, qızcığazın kiçik bədəni isə dəhşətdən donub qalmışdı. Amma həmin an qapı taybatay açıldı və odunçular içəri cumdular, onların güclü varlığı otağı ümidlə doldurdu.
Bu mənzərədən dəhşətə gələn canavar bir anlıq səndələdi, özünə inamı itdi və yerə yıxıldı, amma sonra cəld ayağa qalxıb qapıdan çölə qaçdı, bir daha heç vaxt görünmədi, kölgəsi meşədə yox oldu.
Qırmızı Papaq nənəsinin yanına qaçdı, onların qucaqlaşması rahatlıq və sevgi ilə dolu idi, minnətdarlıq göz yaşları üzlərindən süzülürdü. O, səsi həyəcandan titrəyərək odunçulara təşəkkür etdi və o gündən sonra anasının müdrik məsləhətini həmişə xatırladı, onu qəlbində qiymətli bir dərs kimi daşıdı. O, nənəsinin evinə gedən cığırdan ayrılmadı, hər addımı ilə verdiyi sözü tuturdu.
Və bir şeyə əmin ola bilərsiniz ki, Qırmızı Papaq bir daha heç vaxt meşədə bir canavarla danışmaq üçün dayanmadı, onun inamı müdrikliklə möhkəmləndi, məsumluğu isə o günün xatirəsi ilə qorundu.