लिटिल रेड राइडिङ हुड

एकादेशमा, एउटी प्यारी सानी केटी आफ्नी आमासँग एउटा कुटीमा बस्थिन्, उनीहरूको घर न्यानोपन र कोमल हाँसोले भरिएको थियो। त्यहाँबाट धेरै टाढा नभएको ठाउँमा, उनकी वृद्ध हजुरआमा बस्थिन्, जसको हृदय आफ्नी नातिनीप्रतिको मायाले भरिएको थियो। हरेक भेटमा उनले खजानाहरू ल्याउँथिन्-आश्चर्य जगाउने खेलौनाहरू, हेरचाहले बेरिएका उपहारहरू, प्रत्येक उनको असीमित स्नेहको चिनो हुन्थ्यो।
एक दिन, हजुरआमा बजारबाट फर्किन्, उनका चाउरी परेका हातहरूले एउटा रातो टोपी र चोगा बोकेका थिए। जब ती बच्चीले तिनलाई देखिन्, उनका आँखाहरू शुद्ध खुशीले चम्किए। उनले तिनलाई जताततै लगाउन थालिन्, त्यो रातो कपडा उनको अस्तित्वकै एक हिस्सा बन्यो। त्यसैले उनलाई लिटल रेड राइडिङ हुड भनेर बोलाउन थालियो।
एक बिहान, उनकी आमाको आवाजमा माया र चिन्ता दुवै झल्किन्थ्यो:
”यता आऊ, रेड राइडिङ हुड। म चाहन्छु कि तिमी यी केकहरू, यो मखन र यो महको भाँडो तिम्री हजुरआमाकहाँ लैजाऊ। उनको कुटीमा नपुगेसम्म बाटोमै हिँड्नू। नदगुर्नू, किनकि तिमी लड्न सक्छ्यौ र भाँडो फुट्न सक्छ, अनि बिचरी हजुरआमाले मह पाउनुहुनेछैन।”
”हवस्, आमा,” सानी लिटल रेड राइडिङ हुडले भनिन्, उनका साना औंलाहरूले जतनसाथ रातो टोपी र चोगा बाँध्दै थिए। उनले टोकरी आफ्नो पाखुरामा बोकिन्, यसमा भएको मायाको तौल महसुस गरिन्, र आफ्नी आमालाई चुम्बन गर्दै बिदा मागिन्, उनीहरूको अँगालोमा नभनिएका वाचाहरू लुकेका थिए।
उनी जङ्गलको बाटो हुँदै अघि बढिन्, उनको हृदय उद्देश्यले उत्साहित थियो।

उनी बाटोमा हिँड्दै गर्दा, पातहरूबाट बिहानीको उज्यालो छिर्दै थियो, उनले एउटा ब्वाँसोलाई भेटिन्। उसका आँखामा केही यस्तो थियो जसको उनले नाम दिन सकिनन्, तर उनको निर्दोष हृदयले जंगलको अर्को प्राणी मात्र देख्यो। त्यो कति दुष्ट जनावर हो भनेर उनलाई थाहा थिएन, त्यसैले उनी अलिकति पनि डराइनन्।
"शुभ दिन, रेड राइडिङ हुड," ब्वाँसोले भन्यो, उसको स्वर रेशम जस्तै कोमल थियो।
"शुभ प्रभात, महाशय," उनले भनिन्, उनको स्वर विश्वासले उज्यालो थियो।
"यति बिहानै तिमी कहाँ जाँदै छौ, रेड राइडिङ हुड?" उसले सोध्यो, उसको उत्सुकताले खराब मनसायलाई लुकाइरहेको थियो।
"म मेरी हजुरआमाको घर जाँदै छु, महाशय," सानी केटीले भनिन्, उनको अनुहार उत्साहले चम्किरहेको थियो। "आमाले आज बेक गर्नुभएको छ, र म मेरी हजुरआमाको लागि केही केक, अलिकति मखन र एक भाँडो मह लाँदै छु।"
"उहाँ कहाँ बस्नुहुन्छ?" ब्वाँसोले सोध्यो, उसको भोक बढ्दै थियो।
"जंगलमा करिब आधा माइल पर। उहाँको कुटी एउटा ठूलो ओकको रूखमुनि छ, र नजिकै नटका झाडीहरू छन्।

"म कुनै दिन उनलाई भेट्न आउन सक्छु," ब्वाँसोले सामान्य रूपमा भन्यो, यद्यपि उसको दिमागमा खराब योजनाहरू दौडिरहेका थिए।
उसले आफ्नो मनमनै सोच्यो, "यदि ती दिक्कलाग्दा दाउरेहरू वरपर नभएको भए, म तिमीलाई एकै गाँसमा खाइदिने थिएँ! तर मसँग अझै मौका हुन सक्छ।"
ऊ उनीसँगै हिँड्यो, उसको उपस्थितिले उनको निर्दोषतामाथि एउटा नदेखिने छाया पारिरहेको थियो।
"हे, रेड राइडिङ हुड," उसले बनावटी उत्साहका साथ औंल्याउँदै भन्यो। "उ त्यहाँका ती सुन्दर फूलहरू हेर त! के तिमी एकछिन रोकिएर केही फूलहरू टिप्न चाहन्नौ? तिमी यति गम्भीर भएर हिँडिरहेकी छौ, मानौं तिमी स्कुल वा त्यस्तै कतै जाँदै छौ। आऊ, हेर त यहाँ जङ्गलमा कति सुन्दर छ।

रेड राइडिङ हुडले वरिपरि हेरिन्, र हावामा नाचिरहेका जङ्गली फूलहरू देखेर उनको मन खुसीले गद्गद भयो।
"यी फूलहरू पाउँदा हजुरआमा खुसी हुनुहुनेछ," उनले सोचिन्, उनको मन हजुरआमाको आभारी मुस्कानको चित्रले भरियो। "अहिले धेरै चाँडो छ त्यसैले म केही फूलहरू जम्मा गरेर पनि समयमै घर पुग्न सक्छु।"
खुसी बाँड्ने उत्सुकतामा, उनले बिर्सिन् कि उनकी आमाले उनलाई बाटोमै हिँड्न भन्नुभएको थियो। केही कदम परका फूलहरू टिप्न उनले बाटो छोडिन्, उनका साना हातहरू सुन्दरतातर्फ लम्किरहेका थिए।
त्यसपछि उनले अलि पर अझ राम्रा फूलहरू देखिन्, तिनका रङहरूले उनलाई कानेखुसी गरेझैँ बोलाइरहेका थिए। र यसरी उनी यताउति डुल्न थालिन्, प्रत्येक पाइलाले उनलाई जङ्गलको अझ गहिराइमा लगिरहेको थियो, जबसम्म उनी हरियालीको सागरमा हराइनन्, उनको फूलको टोकरी भरिँदै थियो तर सुरक्षित बाटो भने हराउँदै थियो।

यसैबीच, ब्वाँसो बाटोमा कुद्यो, उसको पञ्जाहरू हतार र भोकले भुइँमा बज्रिरहेका थिए। ऊ बुढी हजुरआमाको घरमा गयो र ढोका ढकढक्यायो, उसको ढकढकाइ अधैर्यताका साथ गुन्जिरहेको थियो।
ढक, ढक, ढक!
त्यहाँ कुनै जवाफ आएन। हजुरआमा खोलाबाट पानीसाग जम्मा गर्न बाहिर जानुभएको थियो, उहाँका कोमल हातहरू प्रकृतिका उपहारहरूसँग व्यस्त थिए, र अझै घर फर्किनुभएको थिएन। ब्वाँसोले तीन पटक ढकढक्यायो, प्रत्येक ढकढकाइ अघिल्लो भन्दा बढी जोडदार थियो, त्यसपछि उसले ढोका धकेलेर खोल्यो र भित्र पस्यो, उसको उपस्थितिले त्यो शान्त पवित्र स्थानलाई भङ्ग गरिरहेको थियो। त्यहाँ, ओछ्यानको सिरानमा, हजुरआमाको एउटा टोपी झुन्डिएको थियो, जुन नरम र मायाले पुरानो भएको थियो। उसले त्यो लगायो र आफ्ना कानसम्म तल तान्यो, त्यो कपडा उसको खस्रो भुत्लामा बिरानो महसुस भइरहेको थियो। त्यसपछि ऊ ओछ्यानमा पस्यो, उसको शरीरले कोमलताको लागि बनाइएको ठाउँ ओगटिरहेको थियो।

यो सबै समय, रेड राइडिङ हुड अझै फूलहरू जम्मा गर्दै थिइन्, उनको हृदय आफूले ल्याउने खुशीले भरिएको थियो। अन्ततः, उनका हातहरूले जति फूलहरू अटाउन सक्थे त्यति नै फूलहरू उनीसँग थिए, जङ्गली सुन्दरताको एउटा गुच्छा। त्यसैले उनी बाटोतिर फर्किन्, उनका पाइलाहरू उद्देश्यका साथ छिटो-छिटो अघि बढे, र उनी आफ्नी हजुरआमाको कुटीमा नपुग्दासम्म छिटो-छिटो हिँडिन्, उनको मुटु उत्सुकताले ढुकढुक गरिरहेको थियो।
उनले पनि ढोका ढकढकाइन्, उनका साना औंलाका जोर्नीहरूले कोमल आवाज निकालिरहेका थिए।
”को हो त्यहाँ?” ब्वाँसोले हजुरआमा जस्तै बोल्ने प्रयास गर्दै सोध्यो, तर उसको आवाज यति खस्रो र गहिरो थियो कि रेड राइडिङ हुडको मुटुको धड्कन एकैछिन रोकियो, र उनीभित्र बेचैनीको झल्को पैदा भयो।
अनि उनले सोचिन्, उनको चिन्ता एउटा कोमल छाल जस्तै उनीमाथि छायो, ”बिचरा हजुरआमालाई पक्कै पनि नराम्रो रुघा लागेको हुनुपर्छ।”
त्यसैले उनले जवाफ दिइन्, उनको आवाजमा चिन्ता र माया दुवै थियो, ”यो म हुँ, सानी रेड राइडिङ हुड। मैले तपाईंको लागि केही केक, नौनी र एक भाँडो मह ल्याएकी छु।”
”चुकुल तान, अनि ढोका आफैं खुल्नेछ,” ब्वाँसोले भन्यो, जसका शब्दहरूले झुटो न्यानोपनको पछाडि खतरा लुकाइरहेका थिए।
सानी रेड राइडिङ हुडले चुकुल तानिन् र ढोका आफैं खुल्यो। उनी भित्र पसिन्, र आफूले अझै नबुझेको अँध्यारो छायामा पाइला राखिन्।

त्यहाँ ओछ्यानमा उनकी हजुरआमा पल्टिरहेकी थिइन्, जस्तो कि उनले सोचिन्, यद्यपि त्यहाँ केही गडबड भएको महसुस भइरहेको थियो। ब्वाँसोले सिरक यसरी तानेको थियो कि उनले उसको टाउको मात्र देख्न सक्थिन्। उसले सुत्दा लगाउने टोपी सकेसम्म आफ्नो अनुहारसम्म तानेको थियो तर उसका ठूला आँखाहरू चम्किरहेका थिए, जसको पहेँलो चमकले त्यो छलकपटलाई उजागर गरिरहेको थियो।
रेड राइडिङ हुडले टोकरीलाई टेबलमा राखिन्, उनका चालहरू होसियार थिए, उनको मनले केही गडबड भएको महसुस गर्न थालेको थियो। त्यसपछि उनी ओछ्यानको छेउमा गइन्, बढ्दो अनिश्चितताका साथ प्रत्येक पाइला नापेर चालिन्।
"ओहो, हजुरआमा," उनले अलिकति काँप्दै गरेको स्वरमा भनिन्, "तपाईंका आँखाहरू कति ठूला छन्!"
"तिमीलाई अझ राम्ररी देख्नको लागि, मेरी प्यारी, तिमीलाई अझ राम्ररी देख्नको लागि," ब्वाँसोले भन्यो, जसका शब्दहरूमा झुठो कोमलता भरिएको थियो।
"अनि, हजुरआमा, तपाईंका कानहरू कति ठूला छन्!" उनले भन्दै गइन्, उनको डर बढ्दै थियो।
"तिमीलाई अझ राम्ररी सुन्नको लागि, मेरी प्यारी, तिमीलाई अझ राम्ररी सुन्नको लागि!" उसले जवाफ दियो, उसको स्वर अझै धोद्रो हुँदै गइरहेको थियो।
"अनि तपाईंका दाँतहरू कति तिखा छन्!" उनले कानेखुसी गरिन्, उनको स्वर मुस्किलले सुनिन्थ्यो, उनको शरीर काँप्न थालेको थियो।
"तिमीलाई खाएर सिध्याउनको लागि!" ब्वाँसोले ओछ्यानबाट हाम फाल्दै भन्यो, एकै भयानक पलमा उसको वास्तविक रूप प्रकट भयो।

उसले आफ्नो बङ्गारा ठूलो गरी खोलेर बिचरी लिटिल रेड राइडिङ हुडलाई एकै गाँसमा खानै लागेको थियो, उनको सानो शरीर डरले जमेको थियो। तर त्यही क्षणमा, ढोका ह्वात्तै खुल्यो र दाउरेहरू भित्र पसे, उनीहरूको बलियो उपस्थितिले कोठालाई आशाले भरिदियो।
त्यो दृश्य देखेर डराएको ब्वाँसो एकछिन डगमगायो, उसको आत्मविश्वास टुट्यो, र भुइँमा लड्यो, तर त्यसपछि छिट्टै उठ्यो र ढोकाबाट बाहिर कुद्यो, फेरि कहिल्यै नदेखिने गरी, उसको छाया जङ्गलमा हरायो।
लिटिल रेड राइडिङ हुड हतारिँदै आफ्नी हजुरआमाकहाँ गइन्, उनीहरूको अँगालो राहत र मायाले भरिएको थियो, उनीहरूको अनुहारबाट कृतज्ञताको आँसु बगिरहेको थियो। उनले दाउरेहरूलाई धन्यवाद दिइन्, उनको स्वर भावनाले रुद्ध भएको थियो, र त्यसपछि सधैँभरि आफ्नी आमाको बुद्धिमानी सल्लाहलाई आफ्नो हृदयमा एउटा बहुमूल्य पाठको रूपमा बोकेर सम्झिइन्। उनी हजुरआमाको घर जाने बाटोमै हिँडिरहिन्, प्रत्येक पाइला एउटा पूरा गरिएको बाचा थियो।
र एउटा कुरामा तपाईं पक्का हुन सक्नुहुन्छ - लिटिल रेड राइडिङ हुड जङ्गलमा ब्वाँसोसँग कुरा गर्न फेरि कहिल्यै रोकिइनन्, उनको विश्वासलाई बुद्धिमानीले सन्तुलित गरेको थियो, उनको निर्दोषपनलाई त्यो दिनको सम्झनाले सुरक्षित गरेको थियो।