ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງນານມາແລ້ວ, ມີຊ່າງສີເຂົ້າຄົນໜຶ່ງຜູ້ທີ່ຮັກລູກສາວຂອງລາວ, ເອລາຣາ, ຫຼາຍກວ່າເມັດເຂົ້າທັງໝົດທີ່ເຄີຍເຕັມໂຮງສີຂອງລາວ.
ເອລາຣາ ເປັນຄົນໃຈດີ, ສະຫຼາດ, ແລະ ພ້ອມສະເໝີທີ່ຈະຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກທີ່ສຸດ.
ໃນຕອນບ່າຍມື້ໜຶ່ງທີ່ແສງແດດສົດໃສ, ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງລົມກັບພະລາຊາ, ຄວາມພາກພູມໃຈຂອງຊ່າງສີເຂົ້າກໍໄດ້ລົ້ນອອກມາ.
«ເອລາຣາ ຂອງຂ້ານ້ອຍນັ້ນເກັ່ງຫຼາຍ,» ລາວເວົ້າພ້ອມກັບຫົວ.
«ນາງສາມາດປັ່ນເຟືອງທຳມະດາໃຫ້ກາຍເປັນຄຳໄດ້!»
ລາວພຽງແຕ່ໝາຍຄວາມວ່າ ເອລາຣາ ມີວິທີທີ່ຍອດຢ້ຽມໃນການປ່ຽນບັນຫາໃຫ້ກາຍເປັນທາງອອກ.
ແຕ່ພະລາຊາໄດ້ຢຸດສະງັກ, ຕາຂອງເພິ່ນເບີກກວ້າງຂຶ້ນເພາະເພິ່ນເຂົ້າໃຈຄຳເວົ້ານັ້ນຕາມຄວາມໝາຍກົງໆ.
«ນັ້ນຟັງເບິ່ງຄືວ່າເປັນພອນສະຫວັນທີ່ດີເລີດ,» ເພິ່ນເວົ້າຢ່າງຄຸ້ນຄິດ.
«ຈົ່ງພານາງມາທີ່ປາສາດໃນມື້ອື່ນ.

ເມື່ອ ເອລາຣາ ມາຮອດປາສາດ, ແສງແດດຍາມເຊົ້າໄດ້ເຕັ້ນລຳໄປທົ່ວຝາຫີນ.
ພະລາຊາໄດ້ຕ້ອນຮັບນາງຢ່າງອົບອຸ່ນ ແລະ ພານາງໄປຍັງຫ້ອງທີ່ງຽບສະຫງົບ ເຊິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຟ່ອນເຟືອງ ແລະ ຫຼາປັ່ນດ້າຍທີ່ແຂງແຮງ.
«ພໍ່ຂອງເຈົ້າບອກວ່າເຈົ້າສາມາດປັ່ນເຟືອງໃຫ້ກາຍເປັນຄຳໄດ້,» ພະລາຊາກ່າວຢ່າງອ່ອນໂຍນ.
«ຖ້າມັນເປັນຄວາມຈິງ, ເຮົາກໍຢາກຈະເຫັນມັນ.
ແລະ ຖ້າມັນບໍ່ຈິງ, ກໍພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ດີທີ່ສຸດ. ເຈົ້າປອດໄພແລ້ວຢູ່ທີ່ນີ້.»
ເມື່ອເພິ່ນຍ່າງອອກໄປ, ເອລາຣາ ກໍຖອນຫາຍໃຈເບົາໆ.
«ໂອ້, ພໍ່,» ນາງກະຊິບ, «ພໍ່ເວົ້າອອກມາດ້ວຍຄວາມຮັກ, ແຕ່ພະລາຊາພັດໄດ້ຍິນເປັນເວດມົນ.

ເມື່ອນ້ຳຕາຢົດໜຶ່ງສຳຜັດກັບເຟືອງ, ແປວໄຟກໍວຸບວາບເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ມີລົມພັດເລີຍກໍຕາມ.
ເງົາໄດ້ຢຽດຍາວໄປຕາມຝາ.
ຈາກລະຫວ່າງກຳຂອງຫຼາປັ່ນຝ້າຍ ມີຊາຍຮ່າງນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຍ່າງອອກມາ, ລາວສູງບໍ່ກາຍເພົາຂອງຫຼາ.
ເກີບຫຸ້ມຂໍ້ຂອງລາວບໍ່ມີສຽງດັງເລີຍເທິງພື້ນຫີນ.
»ຄຳສັນຍາບາງຢ່າງ," ລາວເວົ້າຄ່ອຍໆ, "ມີວິທີປຸກເວດມົນເກົ່າແກ່ໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນມາ."
ຫົວໃຈຂອງ ເອລາຣາ ເຕັ້ນສັ່ນລະລົວ.
"ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?" ນາງຖາມ.
ຊາຍຮ່າງນ້ອຍຍິ້ມ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຕອບ.

ຂ້ອຍສາມາດຊ່ວຍເຈົ້າໄດ້,» ຊາຍນ້ອຍເວົ້າຄ່ອຍໆ.
«ເວດມົນມັກຈະຮຽກຮ້ອງຄວາມສົມດຸນສະເໝີ.»
ເອລາຣາ ໄດ້ບອກຄວາມຈິງແກ່ລາວ ກ່ຽວກັບຄຳເວົ້າຂອງພໍ່ນາງ ແລະ ຄວາມຜິດພາດຂອງພະລາຊາ.
ນາງໄດ້ແກ້ໂບສີຟ້າທີ່ນາງມັກທີ່ສຸດອອກຈາກຜົມຂອງນາງ ແລ້ວວາງມັນລົງໃນມືຂອງລາວ.
ລາວບໍ່ໄດ້ແຕະຕ້ອງເຟືອງ.
ລາວພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ກົງລໍ້ປັ່ນດ້າຍໝຸນ—ຊ້າໆໃນຕອນທຳອິດ, ຈາກນັ້ນກໍໄວຂຶ້ນ.
ເຟືອງໄດ້ເປັ່ງປະກາຍ ໃນຂະນະທີ່ມັນຖືກປັ່ນໃຫ້ກາຍເປັນຄຳ.
ພໍຮອດຕອນເຊົ້າ, ກອງຄຳກໍວາງຢູ່ບ່ອນທີ່ເຄີຍມີເຟືອງ.

ເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ, ພະລາຊາໄດ້ເປີດປະຕູ ແລະ ຕົກໃຈຈົນອ້າປາກຄ້າງ.
ຫ້ອງນັ້ນສ່ອງແສງລະຍິບລະຍັບດ້ວຍແສງສີຄຳ.
ເພິ່ນໄດ້ຂອບໃຈ ເອລາຣາ ຢ່າງຈິງໃຈ ແລະ ໃນຕອນຄໍ່າຂອງມື້ຕໍ່ມາ ເພິ່ນກໍໄດ້ພາລາວໄປຍັງຫ້ອງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ ເຊິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍເຟືອງ ແລະ ຫຼາປັ່ນຝ້າຍອີກອັນໜຶ່ງ.
ຫົວໃຈຂອງ ເອລາຣາ ຮູ້ສຶກໜັກອຶ້ງດ້ວຍຄວາມລັບທີ່ລາວຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າຈະອະທິບາຍແນວໃດ.
ເມື່ອຮອດຕອນກາງຄືນ, ຊາຍຮ່າງນ້ອຍກໍໄດ້ກັບມາ.
ໃນຄັ້ງນີ້, ເອລາຣາ ໄດ້ມອບແຫວນເງິນຂອງແມ່ຕູ້ຂອງນາງໃຫ້ແກ່ລາວ.
ແລະ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ເຟືອງໄດ້ຖືກປັ່ນໃຫ້ກາຍເປັນຄຳກ່ອນຮຸ່ງເຊົ້າ.

ໃນຕອນຄໍ່າຂອງມື້ທີສາມ, ພະລາຊາໄດ້ພາ ເອລາຣາ ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງໂຖງໃຫຍ່, ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເຟືອງຈາກຝາດ້ານໜຶ່ງຫາອີກດ້ານໜຶ່ງ ແລະ ຫຼາປັ່ນຝ້າຍຫຼາຍອັນ.
«ວຽກນີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງຄຳພຽງຢ່າງດຽວ,» ເພິ່ນເວົ້າຄ່ອຍໆ.
«ຕອນນີ້ຂ້ອຍເຫັນແລ້ວວ່າ ພອນສະຫວັນທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຈົ້າແມ່ນວິທີທີ່ເຈົ້າປະເຊີນໜ້າກັບບັນຫາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມເອົາໃຈໃສ່.»
«ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການ, ຂ້ອຍຢາກຂໍໃຫ້ເຈົ້າແຕ່ງງານກັບຂ້ອຍ ແລະ ປົກຄອງອານາຈັກນີ້ໄປນຳກັນ.»
«ແຕ່ພຽງແຕ່ຖ້າເຈົ້າເລືອກສິ່ງນີ້ດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ ແລະ ມີຄວາມສຸກເທົ່ານັ້ນ.»
ເອລາຣາ ຮູ້ສຶກໄດ້ເຖິງນໍ້າໜັກຂອງຄຳເວົ້າຂອງເພິ່ນ ແລະ ເວດມົນທີ່ກຳລັງຮັບຟັງຢູ່ອ້ອມຕົວພວກເຂົາ.

ໃນຄືນນັ້ນ, ຊາຍຮ່າງນ້ອຍໄດ້ປາກົດຕົວຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.
ມືຂອງເອລາຣາແມ່ນວ່າງເປົ່າ.
«ຂ້ອຍບໍ່ມີຊັບສົມບັດເຫຼືອແລ້ວ,» ນາງເວົ້າຢ່າງແຜ່ວເບົາ.
ດວງຕາຂອງຊາຍຮ່າງນ້ອຍເປັ່ງປະກາຍຄືກັບແສງດາວເທິງຜິວນ້ຳ.
«ຂ້ອຍຈະບໍ່ເອົາສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ,» ລາວເວົ້າ.
«ແຕ່ຊື່, ຄຳສັນຍາ, ແລະ ຄວາມຊົງຈຳ ແມ່ນສິ່ງທີ່ມີພະລັງ.»
«ເມື່ອເຈົ້າເປັນລາຊິນີ,» ລາວເວົ້າຕໍ່, «ຈົ່ງໃຫ້ລູກຂອງເຈົ້າຮູ້ຈັກຂ້ອຍ.»
ເອລາຣາພະຍັກໜ້າຊ້າໆ, ເຂົ້າໃຈໃນຄຳສັນຍາ ເຖິງແມ່ນວ່ານາງຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈໃນເວດມົນຢ່າງເຕັມທີ່ກໍຕາມ.

ພໍຮອດຕອນເຊົ້າ, ເຟືອງທັງໝົດຢູ່ໃນຫ້ອງໂຖງໄດ້ຖືກປັ່ນໃຫ້ກາຍເປັນຄຳ.
ເອລາຣາ ໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ພະລາຊາຟັງ—ກ່ຽວກັບເວດມົນ, ຊາຍຮ່າງນ້ອຍ, ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດທີ່ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເລື່ອງທັງໝົດ.
ພະລາຊາໄດ້ຮັບຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ ແລະ ໄດ້ຂອບໃຈນາງສຳລັບຄວາມຊື່ສັດຂອງນາງ.
ຕາມທີ່ພະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້, ພະອົງໄດ້ແຕ່ງງານກັບ ເອລາຣາ ໃນງານສະຫຼອງທີ່ເບີກບານມ່ວນຊື່ນ ເຊິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍສຽງດົນຕີ, ດອກໄມ້, ແລະ ສຽງຫົວເລາະ.
ພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ປົກຄອງບ້ານເມືອງຮ່ວມກັນດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມເອົາໃຈໃສ່.
ໜຶ່ງປີຕໍ່ມາ, ພວກເຂົາໄດ້ຕ້ອນຮັບລູກຊາຍນ້ອຍຄົນໜຶ່ງເຂົ້າມາສູ່ໂລກນີ້.

ໃນຄ່ຳຄືນທີ່ງຽບສະຫງົບຄືນໜຶ່ງ, ຂະນະທີ່ ເອລາຣາ ກ່ອມລູກຂອງນາງຢູ່ຂ້າງກອງໄຟ, ຊາຍຮ່າງນ້ອຍກໍໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນຄືກັບເງົາທີ່ເຄື່ອນໄຫວ.
"ຂ້ອຍມາເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ຈັກ," ລາວເວົ້າດ້ວຍຄວາມເບີກບານໃຈ.
ເອລາຣາ ກອດລູກຂອງນາງໄວ້ແໜ້ນ.
"ເຈົ້າສາມາດມາຢາມພວກເຮົາຢູ່ທີ່ນີ້ໄດ້," ນາງເວົ້າຢ່າງໜັກແໜ້ນແຕ່ອ່ອນໂຍນ.
"ແຕ່ລູກຂອງຂ້ອຍຈະຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ລາວປອດໄພ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກສະເໝີ."
ຊາຍຮ່າງນ້ອຍງຶກຫົວ.
"ຊັ້ນເຈົ້າມີເວລາສາມມື້ເພື່ອທວາຍຊື່ຂອງຂ້ອຍ," ລາວເວົ້າພ້ອມກັບຍິ້ມກວ້າງ.

ຊື່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສຽງເທົ່ານັ້ນ,» ຊາຍຮ່າງນ້ອຍເຕືອນ.
«ພວກມັນຄືປະຕູ.»
ຄືນນັ້ນ, ເອລາຣາ ເດົາຢ່າງລະມັດລະວັງ, ແຕ່ທຸກໆຊື່ທີ່ຜິດເຮັດໃຫ້ແສງທຽນມົວລົງ.
ຊາຍຮ່າງນ້ອຍຫົວຂວັນ ແລະ ຫາຍຕົວໄປ.
ເອລາຣາ ຄິດຄືກັບທີ່ນາງເຄີຍເຮັດສະເໝີມາ—ດ້ວຍການຟັງ, ການຈື່ຈຳ, ແລະ ການແກ້ໄຂປິດສະໜາທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້ານາງ.
ນາງຕັ້ງໃຈຢ່າງແນ່ວແນ່ທີ່ຈະປົກປ້ອງຄອບຄົວຂອງນາງ.

ໃນມື້ທີສອງ, ນາງໄດ້ລວບລວມຊື່ຕ່າງໆຕື່ມອີກຫຼາຍຊື່ຈາກປ່າ ແລະ ພູເຂົາ.
ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ມີຊື່ໃດຖືກຕ້ອງເລີຍ.
ໃນມື້ທີສາມ, ຄົນສົ່ງຂ່າວທີ່ນາງໄວ້ໃຈໄດ້ກັບມາດ້ວຍຕາທີ່ເບີກກວ້າງ.
ລາວໄດ້ເຫັນຊາຍຮ່າງນ້ອຍຄົນໜຶ່ງກຳລັງເຕັ້ນລຳຢູ່ຂ້າງກອງໄຟໃນພູເຂົາ.
ພູເຂົາເອງກໍເບິ່ງຄືວ່າຈະສະທ້ອນສຽງເພງນັ້ນ.
«ຣຳເພວສະຕິວສະກິນ ແມ່ນຊື່ຂອງຂ້ອຍ,» ສຽງນ້ອຍໆນັ້ນຮ້ອງເພງ.

ຄືນນັ້ນ, ເມື່ອຊາຍຮ່າງນ້ອຍປາກົດຕົວ, ເອລາຣາ ຮູ້ສຶກສະຫງົບ ແລະ ໝັ້ນໃຈ.
ນາງຍິ້ມ ແລະ ເວົ້າຢ່າງອ່ອນໂຍນ.
«ເຈົ້າຊື່ ຣຳເພີສະຕິລສະກິນ ແມ່ນບໍ່?»
ຫ້ອງກໍງຽບສະຫງັດລົງ.
ກົງລໍ້ປັ່ນດ້າຍກໍຢຸດໝູນດ້ວຍຕົວມັນເອງ.
ຊາຍຮ່າງນ້ອຍສະດຸ້ງ, ຈາກນັ້ນກໍຫົວຂວັນເບົາໆ.
«ການຖືກເອີ້ນຊື່,» ລາວເວົ້າ, «ຄືການຖືກມອງເຫັນ.

ດ້ວຍສຽງຖອນຫາຍໃຈຄືກັບໃບໄມ້ທີ່ສະຫງົບລົງຫຼັງຈາກລົມພັດ, ຣຳເພວສະຕິລສະກິນ ໄດ້ຈາງຫາຍໄປ.
ລາວບໍ່ໄດ້ຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນ, ແຕ່ຈາກໄປດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ.
ຄຳຍັງຄົງຢູ່, ແລະ ຫ້ອງກໍກັບມາສະຫງົບສຸກອີກຄັ້ງ.
ເອລາຣາ ໄດ້ກອດລູກຂອງນາງໄວ້ແໜ້ນ.
ໃນຕອນນັ້ນເອງ, ເອລາຣາ ໄດ້ບອກພະລາຊາເຖິງສິ່ງທີ່ຫາກໍເກີດຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຂໍໂທດ.
ພະລາຊາໄດ້ເຫັນຄວາມຊື່ສັດຂອງນາງ, ເຂົ້າໃຈນາງ, ແລະ ໄດ້ໃຫ້ອະໄພນາງ.
ນັບຕັ້ງແຕ່ມື້ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ, ອານາຈັກກໍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນເລື່ອງຄວາມຈິງ, ຄຳເວົ້າທີ່ລະມັດລະວັງ, ແລະ ຄວາມເມດຕາ.
ແລະ ທຸກຄົນກໍເຫັນດີວ່າສົມບັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດນັ້ນແມ່ນຄວາມໄວ້ວາງໃຈ, ທີ່ມອບໃຫ້ດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ ແລະ ຮັກສາໄວ້ດ້ວຍຄວາມຮັກ.