रुम्पेलस्टिल्टस्किन

एकादेशमा एक जना मिलवाला बस्थ्यो, जसले आफ्नी छोरी, एलारालाई आफ्नो मिलमा भरिने सबै अन्नभन्दा बढी माया गर्थ्यो।
एलारा दयालु र चलाख थिइन्, अनि जस्तोसुकै कठिन समस्याहरू समाधान गर्न पनि अरूलाई मद्दत गर्न सधैं तयार रहन्थिन्।
एक घमाइलो दिउँसो, राजासँग कुराकानी गरिरहँदा मिलवालाको गर्व छल्कियो।
"मेरी एलारा धेरै असाधारण छिन्," उसले हाँस्दै भन्यो।
"उनले त साधारण पुरानो पराललाई पनि कातेर सुन बनाउन सक्छिन्!"
उसको भनाइको अर्थ यति मात्र थियो कि एलारासँग समस्याहरूलाई समाधानमा बदल्ने अद्भुत कला थियो।
तर राजा रोकिए, र ती शब्दहरूलाई अक्षरशः लिँदै उनका आँखा ठूला भए।
"त्यो त निकै अद्भुत क्षमता जस्तो सुनिन्छ," उनले सोचमग्न हुँदै भने।
"कृपया भोलि उनलाई दरबारमा ल्याउनू।

जब एलारा दरबारमा पुगिन्, बिहानीको किरण ढुङ्गाका भित्ताहरूमा नाचिरहेको थियो।
राजाले उनलाई न्यानो स्वागत गरे र परालका मुठाहरू र एउटा बलियो चर्खाले भरिएको एउटा शान्त कोठामा लगे।
"तिम्रो बुबाले भन्नुहुन्छ कि तिमी पराललाई कातेर सुन बनाउन सक्छौ," राजाले नम्रतापूर्वक भने।
"यदि यो साँचो हो भने, म यो हेर्न चाहन्छु।
र यदि होइन भने, केवल आफ्नो सक्दो प्रयास गर। तिमी यहाँ सुरक्षित छौ।"
जब उनी गए, एलाराले बिस्तारै लामो सास फेरिन्।
"ओहो, बुबा," उनले कानेखुसी गर्दै भनिन्, "तपाईंले मायाले बोल्नुभयो, तर राजाले जादु सुन्नुभयो।

जब एउटा आँसुले पराललाई छोयो, कुनै हावा नचले पनि आगोको ज्वाला हल्लियो।
भित्ताहरूमा छायाहरू लामो भएर फैलिए।
चर्खाका डन्डीहरूको बीचबाट एउटा सानो मान्छे बाहिर निस्कियो, जो चर्खाको धुरीभन्दा अग्लो थिएन।
ढुङ्गाको भुइँमा उसका जुत्ताहरूले कुनै आवाज निकालेनन्।
«केही वाचाहरूमा,» उसले बिस्तारै भन्यो, «पुरानो जादुलाई जगाउने तरिका हुन्छ।»
एलाराको मुटु ढुकढुक गर्‍यो।
«तिमी को हौ?» उनले सोधिन्।
त्यो सानो मान्छे मुस्कुरायो, तर कुनै उत्तर दिएन।

"म तिमीलाई मद्दत गर्न सक्छु," सानो मानिसले शान्त स्वरमा भन्यो।
"जादूले सधैं सन्तुलन खोज्छ।"
एलाराले उसलाई आफ्नो बुबाको कुरा र राजाको गल्तीको बारेमा साँचो कुरा बताई।
उनले आफ्नो कपालबाट आफ्नो मनपर्ने नीलो रिबन फुकाइन् र उसको हातमा राखिदिइन्।
उसले पराललाई छोएन।
उसले केवल चर्खा घुमाउन थाल्यो—सुरुमा बिस्तारै, अनि छिटो।
सुनमा कातिँदै गर्दा पराल टल्कियो।
बिहानसम्ममा, पराल भएको ठाउँमा सुनका थुप्राहरू थिए।

सूर्योदयमा, राजाले ढोका खोले र आश्चर्यले लामो सास फेरे।
कोठा सुनौलो प्रकाशले झिलिमिलि भइरहेको थियो।
उनले एलारालाई हृदयदेखि धन्यवाद दिए र अर्को साँझ उनलाई पराल र अर्को चर्खा भएको अझ ठूलो कोठामा लगे।
एलाराको मन ती रहस्यहरूले भारी भयो जसलाई कसरी बुझाउने भनेर उनलाई अझै थाहा थिएन।
रात परेपछि, त्यो सानो मानिस फर्कियो।
यस पटक, एलाराले उसलाई आफ्नी हजुरआमाको चाँदीको औँठी दिइन्।
फेरि एकपटक, बिहानी हुनुभन्दा अघि नै पराललाई कातेर सुन बनाइयो।

तेस्रो साँझमा, राजाले एलारालाई विशाल कक्षमा लगे, जुन भित्तादेखि भित्तासम्म पराल र धेरै चर्खाहरूले भरिएको थियो।
"यो काम सुनको बारेमा मात्र होइन," उनले शान्त स्वरमा भने।
"मैले अब बुझें कि तिम्रो साँचो उपहार भनेको तिमीले कठिन समस्याहरूको धैर्य र जतनका साथ कसरी सामना गर्छौ भन्ने हो।"
"यदि तिमी चाहन्छ्यौ भने, म तिमीलाई मसँग विवाह गर्न र यो राज्य सँगै मिलेर चलाउन आग्रह गर्छु।"
"तर तब मात्र यदि तिमीले यसलाई स्वतन्त्र र खुसीसाथ रोज्छ्यौ भने।"
एलाराले उनका शब्दहरूको महत्त्व र उनीहरूको वरिपरि सुनिरहेको जादुलाई महसुस गरिन्।

त्यो रात, त्यो सानो मानिस फेरि एकपटक देखा पर्यो।
एलाराका हातहरू खाली थिए।
"मसँग कुनै खजाना बाँकी छैन," उनले बिस्तारै भनिन्।
त्यो सानो मानिसका आँखाहरू पानीमा ताराको उज्यालो जस्तै चम्किए।
"म त्यो लिने छैन जुन मेरो होइन," उसले भन्यो।
"तर नाम, वाचाहरू र सम्झनाहरू शक्तिशाली कुरा हुन्।"
"जब तिमी रानी बन्नेछौ," उसले अगाडि भन्यो, "तिम्रो बच्चाले मलाई चिनोस्।"
एलाराले बिस्तारै टाउको हल्लाइन्, उनले जादुलाई पूर्ण रूपमा नबुझे पनि वाचा भने बुझेकी थिइन्।

बिहानसम्ममा, हलका सबै पराल कातेर सुन बनाइएको थियो।
इलाराले राजालाई सबै कुरा बताइन्—जादू, सानो मानिस, र यो सबै सुरु हुने गलत बुझाइको बारेमा।
राजाले ध्यानपूर्वक सुने र उनको इमानदारीको लागि उनलाई धन्यवाद दिए।
आफ्नो वचन अनुसार, उनले संगीत, फूल र हाँसोले भरिएको एक आनन्दमय उत्सवमा इलारासँग विवाह गरे।
सँगै, उनीहरूले दया र हेरचाहका साथ शासन गरे।
एक वर्षपछि, उनीहरूले यस संसारमा एउटा छोरालाई स्वागत गरे।

एक शान्त साँझ, जब एलाराले आगोको छेउमा आफ्नो बच्चालाई झुलाउँदै थिइन्, त्यो सानो मानिस चलिरहेको छाया जस्तै देखा पर्‍यो।
«म चिनिन आएको हुँ,» उसले खुसी हुँदै भन्यो।
एलाराले आफ्नो बच्चालाई नजिकै च्यापिन्।
«तिमी हामीलाई यहाँ भेट्न आउन सक्छौ,» उनले दृढतापूर्वक तर दयालु भावमा भनिन्।
«तर मेरो बच्चा सधैं त्यहीँ बस्नेछ जहाँ ऊ सुरक्षित छ र उसले माया पाउँछ।»
त्यो सानो मानिसले टाउको हल्लायो।
«त्यसोभए मेरो नाम अनुमान गर्न तिमीसँग तीन दिनको समय छ,» उसले मुस्कुराउँदै भन्यो।

नामहरू केवल आवाज मात्र होइनन्,» सानो मानिसले चेतावनी दियो।
«ती ढोकाहरू हुन्।»
त्यो रात, एलाराले होसियारीपूर्वक अनुमान गरिन्, तर प्रत्येक गलत नामले मैनबत्तीहरूलाई मधुरो बनायो।
सानो मानिस हाँस्यो र गायब भयो।
एलाराले सधैँझैँ सोचिन्—सुनेर, सम्झेर, र आफ्नो अगाडिको पहेली सुल्झाएर।
उनी आफ्नो परिवारको रक्षा गर्न दृढ थिइन्।

दोस्रो दिन, उनले जङ्गल र पहाडहरूबाट अझ धेरै नामहरू जम्मा गरिन्।
तैपनि, कुनै पनि सही भएनन्।
तेस्रो दिन, उनको भरपर्दो दूत ठूला-ठूला आँखा पार्दै फर्कियो।
उसले पहाडमा आगोको छेउमा एउटा सानो मान्छे नाचिरहेको देखेको थियो।
पहाडले नै त्यो गीत गुन्जाइरहेको जस्तो लाग्थ्यो।
«रुम्पेलस्टिल्टस्किन मेरो नाम हो,» त्यो सानो आवाजले गायो।

त्यस रात, जब त्यो सानो मान्छे देखा पर्‍यो, एलाराले शान्त र निश्चित महसुस गरिन्।
उनी मुस्कुराइन् र नम्रतापूर्वक बोलिन्।
«के तिम्रो नाम रम्पलस्टिल्टस्किन हो?»
कोठामा सन्नाटा छायो।
चर्खाहरू आफैं रोकिए।
त्यो सानो मान्छेले आश्चर्यले सास तान्यो, अनि बिस्तारै हाँस्यो।
«नाम पुकारिनु भनेको,» उसले भन्यो, «देखिनु हो।

बतास चलेपछि पातहरू शान्त भएजस्तै लामो सास फेर्दै, रुम्पेलस्टिल्टस्किन बिलाए।
उनी रिसले होइन, तर शान्तिका साथ गएका थिए।
सुन त्यहीँ रह्यो, र कोठा फेरि एकपटक शान्त भयो।
एलाराले आफ्नो बच्चालाई कसिलो अँगालो हालिन्।
ठीक त्यही बेला, एलाराले राजालाई भर्खरै के भएको थियो भनेर बताइन् र माफी मागिन्।
राजाले उनको इमानदारी देखे, उनलाई बुझे, र उनलाई माफ गरिदिए।
त्यस दिनदेखि, त्यो राज्य सत्य, सोचविचार गरिएका शब्दहरू, र दयाको लागि चिनिन थाल्यो।
र सबै सहमत भए कि सबैभन्दा ठूलो खजाना विश्वास थियो, जुन स्वेच्छाले दिइन्छ र मायापूर्वक राखिन्छ।