Full Text: ရမ်ပယ်စတေးစကင်
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ရမ်ပယ်စတေးစကင်
ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက သူ့ရဲ့ကြိတ်စက်ထဲမှာ ပြည့်နေဖူးသမျှ ကောက်နှံတွေအားလုံးထက် သူ့ရဲ့သမီးလေး အယ်လာရာကို ပိုပြီးချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။
အယ်လာရာဟာ ကြင်နာတတ်တယ်၊ ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ အခက်ခဲဆုံး ပြဿနာတွေကိုတောင် ဖြေရှင်းဖို့ တခြားသူတွေကို ကူညီပေးဖို့ အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ရှိနေခဲ့တယ်။
နေသာတဲ့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုမှာ ဘုရင်ကြီးနဲ့ စကားပြောနေတုန်း ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင်ရဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတွေဟာ ဖိတ်လျှံကျလာခဲ့တယ်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အယ်လာရာက အရမ်းကို ထူးခြားတာပါ" လို့ သူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တယ်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ရိုးရိုးကောက်ရိုးတွေကို ရွှေဖြစ်အောင် ဗိုင်းငင်နိုင်လို့ပါပဲ!"
သူဆိုလိုချင်တာက အယ်လာရာမှာ ပြဿနာတွေကို အဖြေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းရှိတယ် ဆိုတာကိုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘုရင်ကြီးက ခဏရပ်သွားပြီး အဲဒီစကားတွေကို တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူလိုက်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။
"ဒါဟာ တော်တော်လေးကို ထူးခြားတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခုလိုပဲ" လို့ သူက စဉ်းစားဟန်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"မနက်ဖြန် သူ့ကို နန်းတော်ဆီ ခေါ်ခဲ့ပါ။
အီလာရာ ရဲတိုက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်သည် ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် ကခုန်နေခဲ့သည်။
ဘုရင်ကြီးက သူမကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့ပြီး ကောက်ရိုးစည်းများနှင့် ခိုင်ခံ့သော ဗိုင်းငင်စက်တစ်ခု ပြည့်နေသော တိတ်ဆိတ်သည့် အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
"မင်းက ကောက်ရိုးတွေကို ရွှေဖြစ်အောင် ဗိုင်းငင်နိုင်တယ်လို့ မင်းရဲ့ဖခင်က ပြောတယ်" ဟု ဘုရင်ကြီးက ညင်သာစွာ ပြောခဲ့သည်။
"တကယ်လို့ ဒါဟာ အမှန်ဆိုရင်၊ ငါ အဲဒါကို မြင်ချင်ပါတယ်။
တကယ်လို့ မဟုတ်ခဲ့ရင်လည်း၊ မင်း အကောင်းဆုံးသာ ကြိုးစားလုပ်ပါ။ မင်း ဒီမှာ လုံခြုံပါတယ်။"
သူ ထွက်သွားသောအခါ၊ အီလာရာသည် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အို ဖေဖေ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "ဖေဖေက ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ ပြောခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဘုရင်ကြီးကတော့ မှော်ပညာလို့ ကြားခဲ့တယ်။
မျက်ရည်တစ်ပေါက် ကောက်ရိုးပေါ် ကျသွားတဲ့အခါ၊ လေမတိုက်ဘဲနဲ့ မီးတောက်လေး တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။
အရိပ်တွေက နံရံတွေပေါ်မှာ ရှည်လျားစွာ ဆန့်ထွက်သွားပါတယ်။
ချည်ငင်စက်ဘီးရဲ့ ဘီးတိုင်တွေကြားထဲကနေ စက်ဘီးဝင်ရိုးထက် မပိုတဲ့ အရပ်ရှိတဲ့ လူပုလေးတစ်ယောက် ထွက်လာပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဘွတ်ဖိနပ်တွေက ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဘာအသံမှ မထွက်ပါဘူး။
"ကတိတချို့က ရှေးဟောင်းမှော်ပညာတွေကို နိုးထစေတဲ့ နည်းလမ်းရှိတယ်" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
အယ်လာရာရဲ့ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်သွားပါတယ်။
"ရှင်က ဘယ်သူလဲ" လို့ သူမက မေးလိုက်ပါတယ်။
လူပုလေးက ပြုံးလိုက်ပေမယ့် ဘာမှ ပြန်မဖြေပါဘူး။
"ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်ပါတယ်" ဟု လူပုလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"မှော်ပညာဆိုတာ အမြဲတမ်း မျှတမှုကို တောင်းဆိုတတ်တယ်။"
အယ်လာရာသည် သူမအဖေ၏ စကားများနှင့် ဘုရင်ကြီး၏ အမှားအကြောင်း အမှန်အတိုင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
သူမသည် ဆံပင်မှ သူမအကြိုက်ဆုံး အပြာရောင်ဖဲကြိုးလေးကို ဖြုတ်ပြီး သူ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် ကောက်ရိုးများကို မထိခဲ့ပေ။
သူသည် ဗိုင်းငင်စက်ကိုသာ လည်ပတ်စေခဲ့သည်—ပထမတွင် ဖြည်းဖြည်း၊ ထို့နောက် ပိုမြန်လာသည်။
ရွှေအဖြစ်သို့ ငင်လိုက်ချိန်တွင် ကောက်ရိုးများသည် တလက်လက် တောက်ပလာခဲ့သည်။
မနက်မိုးလင်းသောအခါ ကောက်ရိုးများရှိခဲ့သော နေရာတွင် ရွှေပုံကြီးများ ရှိနေခဲ့သည်။
နေထွက်ချိန်တွင် ဘုရင်ကြီးသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့သြမှင်တက်သွားခဲ့သည်။
အခန်းသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။
သူသည် အီလာရာကို လှိုက်လှဲစွာ ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် ကောက်ရိုးများ ပြည့်နှက်နေပြီး အခြား ဗိုင်းငင်စက်တစ်ခုရှိသော ပို၍ကြီးမားသည့် အခန်းဆီသို့ သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိသေးသော လျှို့ဝှက်ချက်များကြောင့် အီလာရာ၏ စိတ်နှလုံးသည် လေးလံနေခဲ့သည်။
ညအချိန်ရောက်သောအခါ လူပုလေး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အီလာရာသည် သူမ အဖွား၏ ငွေလက်စွပ်ကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် အရုဏ်မတက်မီမှာပင် ကောက်ရိုးများသည် ရွှေအဖြစ်သို့ ငင်ယူပြီးဖြစ်နေခဲ့သည်။
တတိယမြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင်၊ ဘုရင်ကြီးသည် ကောက်ရိုးများနှင့် ဗိုင်းငင်စက်များစွာတို့ နံရံတစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်အထိ ပြည့်နှက်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ အီလာရာအား ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
"ဒီအလုပ်က ရွှေအတွက်ချည်းသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး" ဟု သူက တိုးညင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။
"ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတွေကို စိတ်ရှည်သည်းခံမှု၊ ဂရုစိုက်မှုတွေနဲ့ မင်းဘယ်လို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းသလဲဆိုတာက မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်ပဲဆိုတာကို အခု ငါမြင်တွေ့ရပြီ။"
"မင်းသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်၊ ငါနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ မင်းကို တောင်းဆိုချင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီတိုင်းပြည်ကို အတူတကွ အုပ်ချုပ်ကြမယ်။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရွေးချယ်မှသာလျှင် ဖြစ်မှာပါ။"
အီလာရာသည် သူ၏ စကားလုံးများ၏ အလေးအနက်ရှိမှုနှင့် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် မှော်ပညာများက နားထောင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုညတွင် လူပုလေးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပေါ်လာခဲ့သည်။
အယ်လာရာ၏ လက်ထဲတွင် ဘာမျှမရှိတော့ပေ။
"ငါ့ဆီမှာ ဘာရတနာမှ မကျန်တော့ဘူး" ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
လူပုလေး၏ မျက်လုံးများသည် ရေပြင်ပေါ်ရှိ ကြယ်ရောင်များကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။
"ငါနဲ့မသက်ဆိုင်တဲ့အရာကို ငါမယူပါဘူး" ဟု သူက ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ နာမည်တွေ၊ ကတိတွေနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ အရာတွေပဲ။"
"မင်း မိဖုရားဖြစ်လာတဲ့အခါ" ဟု သူက ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းရဲ့ကလေးကို ငါ့အကြောင်း သိခွင့်ပေးပါ။"
အယ်လာရာသည် မှော်ပညာကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း ထိုကတိကို နားလည်သဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မနက်မိုးလင်းချိန်တွင် ခန်းမထဲရှိ ကောက်ရိုးအားလုံးသည် ရွှေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲငင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
အယ်လာရာသည် မှော်ပညာအကြောင်း၊ လူပုလေးအကြောင်းနှင့် ဤအရာအားလုံးကို စတင်စေခဲ့သော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းအကြောင်း စသည့် အရာအားလုံးကို ဘုရင်ကြီးအား ပြောပြခဲ့သည်။
ဘုရင်ကြီးသည် ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ရိုးသားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။
သူပေးထားသော ကတိအတိုင်း၊ တေးဂီတများ၊ ပန်းများနှင့် ရယ်မောသံများ ပြည့်နှက်နေသော ပျော်ရွှင်ဖွယ် အခမ်းအနားဖြင့် သူသည် အယ်လာရာကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် ကြင်နာမှု၊ ဂရုစိုက်မှုတို့ဖြင့် တိုင်းပြည်ကို အတူတကွ အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသည်။
တစ်နှစ်အကြာတွင်၊ သူတို့သည် သားယောကျ်ားလေးတစ်ဦးကို ဤလောကသို့ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။
တိတ်ဆိတ်သော ညချမ်းတစ်ခုတွင်၊ မီးလင်းဖိုအနီး၌ အယ်လာရာက သူမ၏ကလေးကို ချော့သိပ်နေစဉ်၊ ထိုလူပုလေးသည် ရွေ့လျားနေသော အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။
«ငါ့ကို သိစေဖို့ ငါလာခဲ့တာပါ» ဟု သူက ရွှင်လန်းစွာ ပြောခဲ့သည်။
အယ်လာရာသည် သူမ၏ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
«ရှင် ဒီကို လာလည်လို့ရပါတယ်» ဟု သူမက ပြတ်သားသော်လည်း ကြင်နာစွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။
«ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ကလေးကတော့ သူဘေးကင်းပြီး ချစ်ခင်ကြင်နာမှုရတဲ့ နေရာမှာပဲ အမြဲတမ်း နေရလိမ့်မယ်။»
လူပုလေးက ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။
«ဒါဆိုရင် ငါ့နာမည်ကို ခန့်မှန်းဖို့ မင်းမှာ သုံးရက် အချိန်ရတယ်» ဟု သူက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။
"နာမည်တွေက အသံသက်သက်မဟုတ်ဘူး" လို့ လူပုလေးက သတိပေးလိုက်တယ်။
"အဲဒါတွေက တံခါးတွေပဲ။"
အဲဒီညမှာ အီလာရာက ဂရုတစိုက် ခန့်မှန်းခဲ့ပေမဲ့ မှားယွင်းတဲ့ နာမည်တစ်ခုစီက ဖယောင်းတိုင်မီးတွေကို မှေးမှိန်သွားစေတယ်။
လူပုလေးက ရယ်မောပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အီလာရာက သူမ အမြဲတမ်း တွေးနေကျအတိုင်း နားထောင်ခြင်း၊ မှတ်မိခြင်းနဲ့ သူမရှေ့က ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းခြင်းတို့နဲ့ တွေးတောခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ သူမက သန္နိဋ္ဌာန်ချထားတယ်။
ဒုတိယမြောက်နေ့မှာတော့ သူမဟာ တောတွေနဲ့ တောင်တွေဆီကနေ နာမည်တွေကို ပိုပြီးတော့တောင် စုဆောင်းခဲ့ပါသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုမှ မမှန်ခဲ့ပါဘူး။
တတိယမြောက်နေ့မှာတော့ သူမ ယုံကြည်ရတဲ့ သတင်းပို့သူဟာ မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူဟာ တောင်ပေါ်က မီးပုံဘေးမှာ ကခုန်နေတဲ့ လူပုလေးတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပါ။
တောင်ကြီးကိုယ်တိုင်က အဲဒီသီချင်းသံကို ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရပါတယ်။
"ရမ်ပယ်စတေးလ်စကင် ဆိုတာ ငါ့နာမည်ပဲ" လို့ အသံသေးသေးလေးနဲ့ သီဆိုနေခဲ့ပါတယ်။
ထိုညတွင် လူပုလေး ပေါ်လာသောအခါ၊ အယ်လာရာသည် တည်ငြိမ်ကာ ယုံကြည်ချက်ရှိနေခဲ့သည်။
သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ရှင့်နာမည်က ရမ်ပယ်စတေးစကင်လား။"
အခန်းကြီးသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဗိုင်းငင်စက်များသည် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
လူပုလေးသည် အသက်ရှိုက်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"နာမည်ခေါ်ခံရခြင်းဟာ" ဟု သူက ပြောသည်၊ "မြင်တွေ့ခံရခြင်းပါပဲ။
လေတိုက်ပြီးနောက် သစ်ရွက်များ ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချကာ ရမ်ပယ်စတေးစကင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှေများသည် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အခန်းသည်လည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့သည်။
အီလာရာသည် သူမ၏ ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် အီလာရာသည် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဘုရင်ကြီးအား ပြောပြခဲ့ပြီး တောင်းပန်ခဲ့သည်။
ဘုရင်ကြီးသည် သူမ၏ ရိုးသားမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး သူမကို နားလည်ပေးကာ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။
ထိုနေ့မှစ၍ တိုင်းပြည်ကို သစ္စာတရား၊ သတိထား၍ ပြောဆိုသော စကားများနှင့် ကြင်နာမှုတို့ဖြင့် လူသိများလာခဲ့သည်။
ထို့ပြင် လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ပြီး မေတ္တာဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသော ယုံကြည်မှုသည်သာ အကြီးမားဆုံးသော ရတနာဖြစ်သည်ဟူ၍ လူတိုင်းက သဘောတူခဲ့ကြသည်။
