Full Text: Ազնիվ Փայտահատը
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: Ազնիվ Փայտահատը
Մի ժամանակ կար մի աղքատ փայտահատ, որի ծնողները մահացել էին, երբ նա դեռ շատ փոքր էր։ Մանկությունից որբ ապրելով՝ նրա միակ ունեցվածքը մեկ երկաթե կացինն էր։ Ամեն օր նա այդ կացինը տանում էր անտառ՝ վառելափայտ կտրելու և վաճառելու, որպեսզի կարողանար ապրուստ վաստակել։ Անտառի եզրով հոսում էր մի գետ՝ շատ արագ հոսանքով։ Ջուրն այնքան սաստիկ էր հոսում, որ եթե որևէ մեկը սայթաքեր և ընկներ մեջը, գրեթե անհնար կլիներ լողալով վերադառնալ ափ։
Մի օր, ինչպես միշտ, փայտահատը գնաց անտառ՝ աշխատելու։ Երբ նա գետի ափին փայտ էր կոտրում, նրա կացինը հանկարծ կոտրվեց, և սայրը պոկվեց ու ջրի մեջ ճողփյունով ընկավ՝ խորասուզվելով գետի խորքը։ Քանի որ ջուրն այնքան արագ էր հոսում, նա գիտեր, որ թեև կարող էր լողալ, բայց չափազանց վտանգավոր էր սուզվել ու գտնել այն։ Հուսահատված ու անօգնական՝ փայտահատը նստեց ջրի կողքին՝ լաց լինելով և մտածելով, թե ինչպես պիտի ապրի։
Հանկարծ հայտնվեց մի ծերունի՝ սպիտակ մազերով, երկար մորուքով և շատ բարի աչքերով։ Ծերունին նայեց փայտահատին և հարցրեց.
«Երիտասա՛րդ, ինչո՞ւ ես այստեղ նստել այսքան տխուր և լաց լինում»։
Փայտահատը պատասխանեց.
«Տե՛ր իմ, ես փոքրուց որբ եմ եղել, և իմ ընտանիքը շատ աղքատ է։ Իմ միակ ունեցվածքը երկաթե կացինն էր, որ ծնողներս էին թողել ինձ։ Դրանով ես կարողանում էի աշխատել և ինձ կերակրել։ Հիմա այն կորել է գետում, և ես չգիտեմ՝ ինչպես եմ ապրելու»։
Ծերունին բարի ժպտաց և ասաց.
«Մի՛ անհանգստացիր. դա այնպիսի խնդիր չէ, որ չի կարելի լուծել։ Թո՛ւյլ տուր՝ սուզվեմ գետը և քեզ համար կացինը հանեմ»։
Ծերունին իրեն նետեց արագահոս գետը։ Մի պահ անց նա դուրս եկավ ջրից՝ ձեռքին փայլուն արծաթե կացին։ Նա հարցրեց.
«Սա՞ է այն կացինը, որ դու գցեցիր»։
Փայտահատը նայեց արծաթե կացինին և տեսավ, որ այն իրենը չէ։ Նա գլուխը շարժեց և ասաց. «Ո՛չ, պարո՛ն, դա իմը չէ։ Իմ կացինը երկաթից է»։
Ծերունին երկրորդ անգամ սուզվեց սրընթաց ջրի մեջ։ Երբ նա ջրի երես դուրս եկավ, ձեռքում պահում էր շողշողացող ոսկյա կացին։ «Սա՞ է այն կացինը, որը դու պատահաբար գցեցիր գետը»,— հարցրեց նա։
Փայտահատը նայեց թանկարժեք ոսկուն, բայց նորից գլուխը թափահարեց։
«Սա դեռ իմ կացինը չէ, պարոն»։
Ծերունին երրորդ անգամ սուզվեց ջրի մեջ։ Այս անգամ, երբ նա դուրս եկավ ջրից, ձեռքում պահում էր հասարակ երկաթե կացինը։ Նա ևս մեկ անգամ հարցրեց.
«Սա՞ է քո կացնի շեղբը»։
Տեսնելով իր հին գործիքը՝ փայտահատը ուրախությամբ բացականչեց.
«Այո՛, պարոն։ Դա իմ կացինն է։ Շնորհակալ եմ, որ գտաք այն, որպեսզի կարողանամ վերադառնալ աշխատանքի և ապրուստս վաստակել»։
Ծերունին նրան մեկնեց երկաթե կացինը և գովեց նրան.
«Դու իսկապես ազնիվ մարդ ես։ Դու ագահ չես հարստության կամ հեշտ շահույթի համար։ Որպես պարգև՝ ես քեզ տալիս եմ նաև այս ոսկե և արծաթե կացինները։ Խնդրում եմ, ընդունիր դրանք որպես իմ նվեր»։
Փայտահատը ուրախությամբ վերցրեց կացինները և շնորհակալություն հայտնեց մարդուն։ Հանկարծ ծերունին անհետացավ օդում։ Միայն այդ ժամանակ փայտահատը հասկացավ, որ իրեն օգնել էր մի հզոր ոգի։