ຄັ້ງໜຶ່ງ ມີຊາວຕັດໄມ້ທຸກຍາກຄົນໜຶ່ງ ທີ່ພໍ່ແມ່ຂອງລາວໄດ້ເສຍຊີວິດໄປຕັ້ງແຕ່ລາວຍັງນ້ອຍຫຼາຍ. ດ້ວຍການໃຊ້ຊີວິດເປັນເດັກກຳພ້າມາຕັ້ງແຕ່ເດັກ ຊັບສິນດຽວທີ່ລາວມີຢູ່ກໍ່ຄືຂວານເຫຼັກອັນດຽວ. ທຸກໆວັນ ລາວແບກຂວານອັນນັ້ນເຂົ້າໄປໃນປ່າ ເພື່ອຕັດຟືນໄປຂາຍ ສ້າງລາຍໄດ້ລ້ຽງຊີວິດ. ຢູ່ຊາຍຂອບຂອງປ່ານັ້ນ ມີແມ່ນ້ຳສາຍໜຶ່ງທີ່ມີກະແສນ້ຳໄຫຼແຮງຫຼາຍ. ນ້ຳໄຫຼຮຸນແຮງຈົນວ່າ ຖ້າໃຜລື່ນລົ້ມລົງໄປ ກໍ່ຈະເກືອບເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະລອຍກັບຂຶ້ນມາຫາຝັ່ງໄດ້.

ມື້ໜຶ່ງ, ຄືເຄີຍ, ຊ່າງຕັດໄມ້ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປ່າເພື່ອເຮັດວຽກ. ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງຟັນໄມ້ຢູ່ໃກ້ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ, ຂວານຂອງລາວໄດ້ຫັກໂຕ່ງທັນທີ, ແລະໃບຂວານໄດ້ປິວຕົກລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳຢ່າງເລິກ. ເນື່ອງຈາກນ້ຳໄຫຼໄວຫຼາຍ, ລາວຮູ້ດີວ່າເຖິງແມ່ນລາວຈະລອຍນ້ຳໄດ້, ມັນກໍ່ «ອັນຕະລາຍເກີນໄປ» ທີ່ຈະດຳນ້ຳລົງໄປຊອກຫາມັນ. ດ້ວຍຄວາມໝົດຫວັງແລະສິ້ນໄຮ້, ຊ່າງຕັດໄມ້ໄດ້ນັ່ງຢູ່ລິມນ້ຳ, ຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ຄິດໄຕ່ຕອງວ່າລາວຈະດຳລົງຊີວິດຕໍ່ໄປໄດ້ແນວໃດ.

ທັນໃດນັ້ນ, ຊາຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີຜົມຂາວ, ເຄົາຂາວຍາວ, ແລະ ດວງຕາທີ່ອ່ອນໂຍນຫຼາຍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ. ຊາຍຜູ້ເຖົ້າໄດ້ເບິ່ງຄົນຕັດໄມ້ແລ້ວຖາມວ່າ:
«ໜຸ່ມເອີຍ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ແບບນີ້?»
ຄົນຕັດໄມ້ຕອບວ່າ,
«ທ່ານເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍເປັນເດັກກຳພ້າຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ ແລະ ຄອບຄົວຂ້ານ້ອຍກໍ່ທຸກຍາກຫຼາຍ. ສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍມີຢູ່ພຽງຢ່າງດຽວຄືຂວານເຫຼັກທີ່ພໍ່ແມ່ຝາກໄວ້ໃຫ້. ດ້ວຍຂວານນັ້ນ, ຂ້ານ້ອຍສາມາດເຮັດວຽກ ແລະ ຫາລ້ຽງຊີບໄດ້. ບັດນີ້ມັນໄດ້ຕົກລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳແລ້ວ, ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະດຳລົງຊີວິດຕໍ່ໄປໄດ້ແນວໃດ.»
ຊາຍຜູ້ເຖົ້າຍິ້ມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
«ຢ່າກັງວົນເລີຍ; ນີ້ບໍ່ແມ່ນບັນຫາທີ່ແກ້ໄຂບໍ່ໄດ້. ໃຫ້ຂ້ອຍດຳນ້ຳລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳ ແລະ ເກັບຂວານຄືນມາໃຫ້ເຈົ້າ.»

ຊາຍຜູ້ເຖົ້າໄດ້ກະໂດດລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳທີ່ໄຫຼໄວ. ຫຼັງຈາກສັກຄູ່ໜຶ່ງ, ລາວໄດ້ໂຜລ່ຂຶ້ນມາຈາກນ້ຳໂດຍຖືຂວານເງິນທີ່ສ່ອງແສງວາວ. ລາວຖາມວ່າ,
«ນີ້ແມ່ນຂວານທີ່ທ່ານຕົກໄປບໍ?»
ຊາວຕັດໄມ້ເບິ່ງຂວານເງິນແລ້ວເຫັນວ່າມັນບໍ່ແມ່ນຂອງລາວ. ລາວສ່າຍຫົວແລ້ວເວົ້າວ່າ, «ບໍ່, ທ່ານ, ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ. ຂວານຂອງຂ້ອຍເຮັດດ້ວຍເຫຼັກ.»

ຊາຍຊາລາລົງໄປໃນນ້ຳທີ່ໄຫຼແຮງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ເມື່ອລາວໂຜລ່ຂຶ້ນມາ, ລາວຖືຂວານທອງທີ່ສ່ອງແສງວາວໄວ້ໃນມື. «ນີ້ແມ່ນຂວານທີ່ທ່ານເຜລໍໄຜລໄດ້ຕົກລົງໄປໃນແມ່ນ້ຳບໍ?» ລາວຖາມ.
ຊ່າງຕັດໄມ້ເບິ່ງຂວານທອງທີ່ມີຄ່ານັ້ນ ແຕ່ກໍສ່າຍໜ້າອີກຄັ້ງ.
«ມັນຍັງບໍ່ແມ່ນຂວານຂອງຂ້ານ້ອຍ, ທ່ານ.»

ຊາຍຊາລານັ້ນໄດ້ດຳລົງໄປເປັນຄັ້ງທີສາມ. ຄັ້ງນີ້, ເມື່ອລາວໂຜລ່ຂຶ້ນມາຈາກນ້ຳ, ລາວຖືຂວານເຫຼັກທຳມະດາໄວ້ໃນມື. ລາວຖາມອີກຄັ້ງໜຶ່ງວ່າ,
«ນີ້ແມ່ນໃບຂວານຂອງທ່ານບໍ?»
ເມື່ອເຫັນເຄື່ອງມືເກົ່າຂອງຕົນ, ຊາວຕັດໄມ້ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມດີໃຈວ່າ,
«ແມ່ນແລ້ວ, ທ່ານເອີຍ! ນັ້ນແມ່ນຂວານຂອງຂ້ານ້ອຍ! ຂອບໃຈທ່ານທີ່ຊ່ວຍຊອກຫາໃຫ້ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ກັບໄປເຮັດວຽກ ແລະ ຫາລ້ຽງຊີວິດຕໍ່ໄປ.»

ຊາຍຜູ້ເຖົ້າໄດ້ມອບຂວານເຫຼັກໃຫ້ລາວ ແລະ ຍ້ອງເຍີລາວວ່າ:
«ເຈົ້າເປັນຄົນຊື່ສັດຢ່າງແທ້ຈິງ. ເຈົ້າບໍ່ໂລບມາກຕໍ່ຄວາມຮັ່ງມີ ຫຼື ຜົນກຳໄລທີ່ງ່າຍດາຍ. ເພື່ອເປັນລາງວັນ, ຂ້ອຍຂໍມອບຂວານທອງ ແລະ ຂວານເງິນເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ເຈົ້າດ້ວຍ. ກະລຸນາຮັບເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນຂອງຂວັນຈາກຂ້ອຍ.»
ຊາວຕັດໄມ້ຮັບເອົາຂວານທັງຫຼາຍຢ່າງດີໃຈ ແລະ ຂອບໃຈຊາຍຜູ້ນັ້ນ. ທັນໃດນັ້ນ, ຊາຍຜູ້ເຖົ້າກໍຫາຍໄປໃນອາກາດ. ຈົນເຖິງຕອນນັ້ນ ຊາວຕັດໄມ້ຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ລາວໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກວິນຍານທີ່ມີອຳນາດ.