ສາມອ້າຍນ້ອງຜູ້ໂຊກດີ

ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງ ມີຊາຍເຖົ້າຄົນໜຶ່ງທີ່ປ່ວຍໜັກ. ລາວໄດ້ເອີ້ນລູກຊາຍທັງສາມຄົນມາທີ່ຂ້າງຕຽງຂອງລາວ.
“ພໍ່ເຖົ້າແລ້ວ,” ລາວເວົ້າ, “ແລະ ໃກ້ຈະຕາຍແລ້ວ. ພວກລູກເປັນເດັກດີ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ພໍ່ມີ ພໍ່ຈະມອບໃຫ້ພວກລູກ. ພໍ່ບໍ່ມີເງິນ. ຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງທີ່ພໍ່ໃຫ້ ແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບການທີ່ພວກລູກນຳໃຊ້ມັນຢ່າງຖືກຕ້ອງ.”
ຈາກນັ້ນ ລາວກໍໄດ້ເອົາໄກ່ໃຫ້ລູກຊາຍກົກ, ເອົາກ່ຽວໃຫ້ລູກຊາຍຜູ້ທີສອງ, ແລະ ເອົາແມວໃຫ້ລູກຊາຍຜູ້ທີສາມ.
“ຈົ່ງເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄປ,” ລາວເວົ້າ. “ຖ້າພວກລູກສາມາດຊອກຫາປະເທດທີ່ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ມັນຈະມີຄ່າຫຼາຍສຳລັບພວກລູກ.”

ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ຜູ້ເປັນພໍ່ກໍໄດ້ເສຍຊີວິດໄປ. ຈາກນັ້ນ, ລູກຊາຍກົກກໍໄດ້ເອົາໄກ່ຂອງລາວໜີບໄວ້ກ້ອງຂີ້ແຮ້ ແລ້ວອອກເດີນທາງ. ຢູ່ຕາມຟາມຕ່າງໆທີ່ລາວຜ່ານໄປ, ໄກ່ແມ່ນມີຢູ່ທົ່ວໄປ. ຢູ່ໃນໝູ່ບ້ານຕ່າງໆກໍເຊັ່ນກັນ, ລາວໄດ້ຍິນສຽງພວກມັນຂັນ. ໃນທີ່ສຸດ ລາວກໍມາຮອດເມືອງໃຫຍ່ແຫ່ງໜຶ່ງ. ຢູ່ທີ່ນີ້ ໄກ່ມີວາງຂາຍຢູ່ໃນທຸກໆຕະຫຼາດ. ບໍ່ມີໃຜຄິດວ່າໄກ່ຂອງລາວເປັນຕາໜ້າອັດສະຈັນເລີຍ.
ໃນທີ່ສຸດ, ລາວໄດ້ຂີ່ເຮືອຂ້າມທະເລໄປ, ໂດຍຫວັງວ່າຈະພົບດິນແດນທີ່ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກໄກ່ຜູ້. ລາວຂີ່ເຮືອຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆ, ຈົນມາຮອດເກາະແຫ່ງໜຶ່ງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ຄົນບໍ່ມີໄກ່, ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ມີໂມງ ຫຼື ໂມງໃສ່ແຂນເພື່ອບອກເວລາ. ແສງສະຫວ່າງບອກພວກເຂົາວ່າຕອນໃດເປັນກາງເວັນ ແລະ ຄວາມມືດບອກວ່າຕອນໃດເປັນກາງຄືນ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ນອນໃນຕອນກາງຄືນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ມີວິທີຮູ້ເວລາເລີຍ.

“ເບິ່ງແມ!” ລູກຊາຍກົກເວົ້າ. “ນົກໂຕນີ້ຊ່າງວິເສດແທ້ໆ! ມັນມີຫອນສີແດງຢູ່ເທິງຫົວ ແລະ ມີເດືອຍຢູ່ທີ່ຕີນຂອງມັນ. ມັນຮ້ອງສາມຄັ້ງໃນຕອນກາງຄືນເພື່ອບອກເວລາ. ຄັ້ງທຳອິດແມ່ນໃກ້ຈະທ່ຽງຄືນ. ຄັ້ງທີສອງແມ່ນລະຫວ່າງທ່ຽງຄືນຫາຕອນເຊົ້າ. ຄັ້ງສຸດທ້າຍແມ່ນກ່ອນຈະແຈ້ງ. ຖ້າມັນຮ້ອງໃນຕອນກາງເວັນ, ມັນບອກພວກເຮົາວ່າອາດຈະມີການປ່ຽນແປງຂອງສະພາບອາກາດ.”
ຄືນນັ້ນ ຜູ້ຄົນພາກັນຕື່ນຢູ່ເພື່ອຟັງສຽງນົກທີ່ວິເສດນັ້ນ. ມັນຂັນສຽງດັງສາມຄັ້ງ, ດັ່ງທີ່ລູກຊາຍຜູ້ໂຊກດີໄດ້ເວົ້າໄວ້. ຜູ້ຄົນຮູ້ສຶກດີໃຈຫຼາຍ ແລະ ຖາມວ່າລາວຈະຂາຍມັນດ້ວຍຄຳຫຼາຍປານໃດ.
“ຫຼາຍເທົ່າທີ່ລາໜຶ່ງໂຕຈະແບກໄດ້,” ລາວເວົ້າ.
“ນັ້ນບໍ່ຫຼາຍເກີນໄປສຳລັບນົກທີ່ມີປະໂຫຍດແບບນີ້,” ພວກເຂົາເວົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງນຳເອົາລາໂຕໜຶ່ງມາ ແລະ ບັນທຸກຄຳໃສ່ມັນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ລູກຊາຍຜູ້ໂຊກດີຄົນທຳອິດຈຶ່ງເດີນທາງກັບບ້ານ.

ຈາກນັ້ນ, ອ້າຍນ້ອງຄົນທີສອງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຈະໄປ ແລະ ລອງຂາຍມີດກ່ຽວຂອງຂ້ອຍອັນນີ້.”
ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຝົນມັນເປັນຢ່າງດີ. ແລ້ວລາວກໍເອົາມັນພາດບ່າ ແລະ ອອກເດີນທາງ. ເປັນເວລາດົນນານທີ່ລາວບໍ່ສາມາດຂາຍໃບມີດຂອງລາວໄດ້ເລີຍ. ຊາວນາ ແລະ ຄົນງານທີ່ລາວພົບພໍ້ ຕ່າງກໍມີມີດກ່ຽວທີ່ດີຄືກັນກັບຂອງລາວ.

ໃນທີ່ສຸດ, ລາວໄດ້ໄປຮອດເກາະແຫ່ງໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ຜູ້ຄົນບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບກ່ຽວມາກ່ອນ. ເມື່ອພວກເຂົາຕ້ອງການເກັບກ່ຽວເມັດພືດຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາໄດ້ໃຊ້ໜ່ວຍກົມເຫຼັກວິເສດຂະໜາດຍັກ. ພວກເຂົາຈະຮ່າຍມົນໃສ່ໜ່ວຍກົມເຫຼັກທີ່ໜັກເຫຼົ່ານັ້ນ ໃຫ້ຟົ້ງ ແລະ ກິ້ງໄປມາຢ່າງຮຸນແຮງຜ່ານທົ່ງເຂົ້າສາລີ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເມັດພືດລົ້ມລົງ. ເມັດພືດສ່ວນຫຼາຍຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໄປໃນຂີ້ຕົມ, ແລະ ສຽງຕຳອັນໜັກໜ່ວງຂອງໜ່ວຍກົມເຫຼັກວິເສດ ໄດ້ສ້າງສຽງດັງທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ ຈົນເຮັດໃຫ້ບ້ານເຮືອນສັ່ນສະເທືອນ. ລູກຊາຍຄົນທີສອງຜູ້ມີໂຊກໄດ້ກ່າວວ່າ,
“ໃຫ້ຂ້ອຍສະແດງວິທີທີ່ດີກວ່າໃນການເກັບກ່ຽວຜົນຜະລິດໃຫ້ພວກເຈົ້າເບິ່ງ.”

ລາວໄດ້ຍ່າງເຂົ້າໄປໃນທົ່ງນາເຂົ້າສາລີທີ່ສຸກແລ້ວ. ດ້ວຍພ້າກ່ຽວຂອງລາວ, ລາວໄດ້ກ່ຽວມັນຢ່າງງຽບໆ ແລະ ຢ່າງຈົບງາມ ຈົນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນຢຸດເບິ່ງ. ແທນທີ່ຈະເປັນສຽງດັງ "ຕຶບ! ຕັບ! ບູມ!" ຂອງລູກບານວິເສດ, ກັບມີພຽງແຕ່ສຽງ "ຟັບ" ເບົາໆຂອງໃບມີດຂອງລາວ.
“ນັ້ນແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ວິເສດທີ່ສຸດ!” ພວກເຂົາເວົ້າ. “ເຈົ້າຈະຂາຍມັນບໍ່?”
“ໄດ້, ຖ້າພວກເຈົ້າເອົາຄຳໃຫ້ຂ້ອຍຫຼາຍເທົ່າທີ່ມ້າໂຕໜຶ່ງຈະແບກໄດ້,” ລູກຊາຍຄົນທີສອງຂອງຜູ້ມີໂຊກກ່າວ. ພວກເຂົາເຕັມໃຈທີ່ຈະເຮັດແບບນັ້ນຫຼາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາຄຳມາໃຫ້ລາວທັນທີ ແລະ ລາວກໍໄດ້ກັບຄືນບ້ານ.

ບັດນີ້ ນ້ອງຊາຍຫຼ້າໄດ້ຕັດສິນໃຈທີ່ຈະລອງສ່ຽງໂຊກກັບແມວຂອງລາວ.
“ມັນຂຶ້ນຢູ່ກັບການເອົາສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໄປໃນສະຖານທີ່ທີ່ຖືກຕ້ອງ,” ລາວເວົ້າກັບຕົວເອງ.
ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເອົາແມວຂອງລາວໃສ່ໃນຖົງ ແລະ ອອກເດີນທາງຄືກັນກັບທີ່ຄົນອື່ນໆໄດ້ເຮັດ. ລາວໄດ້ໄປທີ່ໄຮ່ນາ, ໝູ່ບ້ານ ແລະ ຕົວເມືອງ. ແຕ່ໃນທຸກໆບ່ອນ ລາວພົບວ່າມີແມວພຽງພໍ ແລະ ເຫຼືອເຟືອແລ້ວ.

ໃນທີ່ສຸດ, ລາວໄດ້ຂຶ້ນເຮືອ ແລະ ແລ່ນເຮືອແລ້ວແລ່ນເຮືອອີກຂ້າມທະເລ. ລາວໄດ້ມາຮອດເກາະແຫ່ງໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີໃຜເຄີຍເຫັນແມວມາກ່ອນ. ມີໜູໃຫຍ່ ແລະ ໜູນ້ອຍຢູ່ທຸກຫົນທຸກແຫ່ງ.
ພວກມັນແລ່ນໄປມາຢູ່ກ້ອງຕີນ, ພວກມັນປີນຂຶ້ນເທິງຕັ່ງ ແລະ ໂຕະ. ພວກມັນຍັງໄດ້ຍາດເອົາອາຫານຈາກຈານ ໃນເວລາທີ່ຜູ້ຄົນກຳລັງກິນອາຫານຢູ່. ຢູ່ໃນພະລາຊະວັງຂອງພະລາຊາ, ສະພາບກໍບໍ່ໄດ້ດີໄປກວ່າຢູ່ໃນຕູບຂອງຄົນທຸກຍາກ. ບໍ່ມີໃຜ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນຊັ້ນສູງ ຫຼື ຊັ້ນຕ່ຳ, ທີ່ຈະມີຄວາມສະຫງົບສຸກໃນຊີວິດເລີຍ.

ຈາກນັ້ນ ລູກຊາຍແຫ່ງໂຊກຊະຕາກໍໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າພະຣາຊາ ແລະ ເປີດຖົງຂອງລາວອອກ. ແມວໄດ້ກະໂດດອອກມາ ແລະ ຈັບໜູໃຫຍ່ຕົວແລ້ວຕົວເລົ່າ, ໜູນ້ອຍຕົວແລ້ວຕົວເລົ່າ.
“ດີ, ດີຫຼາຍ!” ພະຣາຊາກ່າວ. “ສັດທີ່ວິເສດນີ້ຈະຊ່ວຍກຳຈັດພວກໜູໃຫຍ່ ແລະ ໜູນ້ອຍໃຫ້ພວກເຮົາໃນໄວໆນີ້. ເຈົ້າຈະຂາຍມັນບໍ່?”
“ໂດຍ,” ລູກຊາຍແຫ່ງໂຊກຊະຕາຄົນທີສາມຕອບ. “ຖ້າພະອົງຈະປະທານຄຳໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ຫຼາຍເທົ່າທີ່ລໍໜຶ່ງໂຕຈະສາມາດແບກໄດ້.”
“ຂ້າຕົກລົງ,” ພະຣາຊາກ່າວ. ລູກຊາຍແຫ່ງໂຊກຊະຕາໄດ້ຮັບເອົາຄຳ ແລະ ລົງໄປທີ່ເຮືອເພື່ອອອກເດີນທາງກັບບ້ານ.

ໃນຂະນະດຽວກັນ ແມວໄດ້ເຮັດຕົວຕາມສະບາຍຄືກັບຢູ່ບ້ານຂອງຕົນເອງໃນພະລາຊະວັງ. ພວກຄົນຮັບໃຊ້ພາກັນຫຍຸ້ງຢູ່ກັບການນັບຈຳນວນໜູໃຫຍ່ ແລະ ໜູນ້ອຍທີ່ມັນຂ້າ. ໃນທີ່ສຸດ, ການເຮັດວຽກໜັກແບບນັ້ນກໍເຮັດໃຫ້ມັນຫິວນ້ຳ. ມັນຍ່າງໄປຫາພວກຄົນຮັບໃຊ້ ພ້ອມກັບຮ້ອງວ່າ, “ມ້ຽວ, ມ້ຽວ!”
ພວກເຂົາຮູ້ສຶກຢ້ານກົວກັບສຽງຮ້ອງທີ່ແປກປະຫຼາດນີ້. ພະລາຊາ, ພວກຄົນຮັບໃຊ້ ແລະ ທຸກຄົນໄດ້ພາກັນແລ່ນໜີໄປ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຈັດການປະຊຸມເພື່ອຕັດສິນໃຈວ່າຈະເຮັດແນວໃດ.
“ພວກເຮົາຈະຂໍໃຫ້ມັນອອກໄປຈາກພະລາຊະວັງ,” ພະລາຊາກ່າວ. “ຖ້າມັນບໍ່ໄປ, ພວກເຮົາຈະສົ່ງກອງທັບໄປໄລ່ມັນໜີ. ມັນເປັນເລື່ອງແຍ່ທີ່ຖືກລົບກວນໂດຍໜູໃຫຍ່ ແລະ ໜູນ້ອຍ. ແຕ່ວ່າມັນຮ້າຍແຮງກວ່າທີ່ຕ້ອງມີສັດຮ້າຍທີ່ໜ້າຢ້ານກົວຕົວນີ້ ທີ່ຮ້ອງວ່າ ‘ມ້ຽວ, ມ້ຽວ’ ຢູ່ທີ່ນີ້.”

ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຖືກສົ່ງໄປເພື່ອຂໍໃຫ້ແມວອອກໄປຈາກພະລາຊະວັງ. ແມວນ້ອຍທີ່ໜ້າສົງສານຕອນນີ້ຫິວນໍ້າຫຼາຍກວ່າທີ່ເຄີຍເປັນມາ. ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງແລ່ນໄປຫາລາວ, ພ້ອມກັບຮ້ອງວ່າ “ມ້ຽວ, ມ້ຽວ,” ໃຫ້ດັງທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ມັນຈະເຮັດໄດ້.
ຊາຍຄົນນັ້ນແລ່ນໜີໄປຢ່າງໄວວາ ຈົນປາຍເສື້ອຄຸມຂອງລາວປິວຊື່ໄປທາງຫຼັງ.
“ສັດຮ້າຍທີ່ໜ້າຢ້ານຈະບໍ່ຍອມອອກໄປຈາກພະລາຊະວັງ,” ລາວຮ້ອງຂຶ້ນ. “ຕອນທີ່ຂ້ອຍຂໍໃຫ້ມັນໄປ, ມັນຮ້າຍຫຼາຍ. ມັນຮ້ອງ ‘ມ້ຽວ, ມ້ຽວ’ ແລະ ແລ່ນໄລ່ຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຢ້ານວ່າຂ້ອຍຈະເອົາຊີວິດບໍ່ລອດ.”

ຜູ້ຄົນບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນສຽງແມວມາກ່ອນ, ແລະ ສຳລັບພວກເຂົາແລ້ວ, ສຽງ "ມ້ຽວ" ຟັງເບິ່ງຄືກັບສຽງເຕືອນທີ່ແປກປະຫຼາດ ແລະ ມີມົນວິເສດ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ "ສັດຮ້າຍທີ່ໜ້າຢ້ານ", ພວກເຂົາຈຶ່ງກຽມພ້ອມທີ່ຈະປົກປ້ອງພະລາດຊະວັງຂອງພວກເຂົາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງຈະກິ້ງໝາກບານເຫຼັກວິເສດຍັກໄປຫາມັນ, ນ້ອງຊາຍຫຼ້າກໍໄດ້ກັບຄືນມາທີ່ພະລາດຊະວັງ.
ລາວເຫັນວ່າແມວຂອງລາວພຽງແຕ່ຫິວນ້ຳ ແລະ ເຫງົາເທົ່ານັ້ນ. ລາວອູ້ມມັນຂຶ້ນມາ, ເອົານົມໃຫ້ມັນໜຶ່ງຊາມ, ແລະ ມັນກໍເລີ່ມສົ່ງສຽງຄາງ. ພະລາຊາ ແລະ ຊາວບ້ານໄດ້ເບິ່ງດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນປະຫຼາດໃຈ ເມື່ອ "ສັດຮ້າຍ" ໄດ້ກາຍມາເປັນໝູ່ທີ່ອ່ອນໂຍນ. ພະລາຊາໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ໝາກບານເຫຼັກວິເສດສຳລັບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ; ພວກເຂົາພຽງແຕ່ຕ້ອງການຄວາມເຂົ້າໃຈເທົ່ານັ້ນ. ນ້ອງຊາຍຫຼ້າຕັດສິນໃຈປະລູກແມວໄວ້ກັບພະລາຊາ ເພື່ອພວກມັນຈະໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອອານາຈັກ, ແລະ ລາວກໍໄດ້ແລ່ນເຮືອກັບບ້ານ, ໂດຍຮູ້ວ່າລາວໄດ້ນຳເອົາຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ມິດຕະພາບໃໝ່ມາສູ່ເກາະແຫ່ງນີ້.