Full Text: ကံကောင်းသော သားသုံးယောက်
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ကံကောင်းသော သားသုံးယောက်
ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက အလွန်နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ သားသုံးယောက်ကို သူ့ရဲ့ကုတင်နား ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
"အဖေ အသက်ကြီးပြီ၊ သေရတော့မယ်" လို့ သူက ပြောပါတယ်။ "မင်းတို့က လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အဖေ့မှာရှိတာ အကုန်လုံး မင်းတို့ကို ပေးခဲ့မယ်။ အဖေ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ အဖေပေးတဲ့အရာရဲ့ တန်ဖိုးက မင်းတို့ အဲဒါကို မှန်မှန်ကန်ကန် အသုံးချတတ်ခြင်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။"
ပြီးတော့ သူက အကြီးဆုံးသားကို ကြက်တစ်ကောင်၊ ဒုတိယသားကို တံစဉ်တစ်ခုနဲ့ တတိယသားကို ကြောင်တစ်ကောင် ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါတွေကို ယူသွားကြ" လို့ သူက ပြောပါတယ်။ "ဒီအရာတွေကို မသိတဲ့ တိုင်းပြည်တွေကို မင်းတို့ ရှာတွေ့နိုင်ရင်၊ ဒါတွေက မင်းတို့အတွက် အရမ်းတန်ဖိုးရှိလာလိမ့်မယ်။"
ထိုသို့ဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာပင်၊ ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သားအကြီးဆုံးသည် သူ၏ကြက်ကို ချိုင်းကြားတွင်ညှပ်ကာ ခရီးစတင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူဖြတ်သန်းသွားသော လယ်ယာများတွင် ကြက်များကို အလွန်အတွေ့ရများသည်။ ကျေးရွာများတွင်လည်း ကြက်တွန်သံများကို သူကြားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မြို့ကြီးတစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤနေရာရှိ ဈေးတိုင်းတွင် ကြက်များကို ရောင်းချရန်ထားရှိသည်။ မည်သူကမျှ သူ၏ကြက်ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်ဟု မထင်ကြပေ။
နောက်ဆုံးတွင်၊ ကြက်ဖများကို မသိကြသေးသော တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ရန် မျှော်လင့်လျက် သူသည် ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းရွက်လွှင့်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ ရောက်သည်အထိ ဆက်ကာဆက်ကာ ရွက်လွှင့်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာရှိ လူများတွင် ကြက်များမရှိကြသလို၊ အချိန်ကိုပြောပြရန် နံရံကပ်နာရီ သို့မဟုတ် လက်ပတ်နာရီများလည်း မရှိကြပေ။ အလင်းရောင်က နေ့အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကိုပြောပြပြီး၊ အမှောင်ထုက ညအချိန်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ သို့သော် ညဘက်တွင် သူတို့မအိပ်သောအခါ အချိန်နာရီကို သိနိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။
"ကြည့်စမ်းပါ!" ဟု အကြီးဆုံးသားက ပြောသည်။ "ဒီငှက်က ဘယ်လောက်တောင် လှပလိုက်သလဲ! သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ အနီရောင်အမောက် ပါရှိပြီး ခြေထောက်တွေမှာလည်း အတက်တွေ ပါရှိတယ်။ အချိန်ကို ပြောပြဖို့ ညဘက်မှာ သုံးကြိမ် အော်တတ်တယ်။ ပထမအကြိမ်က သန်းခေါင်ယံအချိန် နီးပါးမှာဖြစ်တယ်။ ဒုတိယအကြိမ်က သန်းခေါင်ယံနဲ့ မိုးလင်းကြား အချိန်မှာဖြစ်တယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်ကတော့ မိုးမလင်းခင်လေးမှာဖြစ်တယ်။ နေ့ဘက်မှာ အော်ရင်တော့ ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲ ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို ပြောပြတာပဲဖြစ်တယ်။"
အဲဒီညမှာတော့ လူတွေဟာ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ငှက်လေးရဲ့ အသံကို ကြားရဖို့ မအိပ်ဘဲ စောင့်နေခဲ့ကြတယ်။ ကံထူးရှင်သား ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ငှက်လေးက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကျယ်လောင်စွာ တွန်ကျူးခဲ့တယ်။ လူတွေက ဝမ်းသာသွားကြပြီး ရွှေဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲလို့ သူ့ကို မေးကြတယ်။
"မြည်းတစ်ကောင် သယ်နိုင်သလောက် ရွှေပေးရမယ်" ဟု သူက ပြောသည်။
"ဒီလောက် အသုံးဝင်တဲ့ ငှက်အတွက် ဒါဟာ မများပါဘူး" ဟု သူတို့က ပြောကြသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့က မြည်းတစ်ကောင်ကို ယူလာပြီး ရွှေတွေ တင်ပေးလိုက်ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ပထမဆုံး ကံထူးရှင်သားဟာ အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။
ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် ညီအစ်ကိုက ပြောသည်၊ “ငါ့ရဲ့ ဒီတံစဉ်ကို သွားပြီး ရောင်းကြည့်မယ်။”
ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းကို သေချာစွာ သွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ၎င်းကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူ၏ ဓားကို ရောင်းမထွက်ခဲ့ပေ။ သူတွေ့ခဲ့သော လယ်သမားများနှင့် အလုပ်သမားများတွင် သူ၏တံစဉ်ကဲ့သို့ပင် ကောင်းမွန်သော တံစဉ်များ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တံစဉ်ဆိုသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြသော လူများနေထိုင်သည့် ကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကောက်နှံများကို ရိတ်သိမ်းလိုသောအခါ ဧရာမ မှော်သံလုံးကြီးများကို အသုံးပြုကြသည်။ ကောက်နှံများကို တိုက်ချရန်အတွက် သူတို့သည် ထိုလေးလံသော သံလုံးကြီးများကို ဂျုံခင်းများထဲတွင် ကြမ်းတမ်းစွာ ခုန်ပေါက် လိမ့်ဆင်းသွားစေရန် မှော်တိုက်လိုက်ကြသည်။ ကောက်နှံအများစုမှာ ရွှံ့များထဲသို့ ဖိချေခံရပြီး ကြေမွသွားခဲ့ကာ၊ မှော်သံလုံးကြီးများ၏ လေးလံသော ဆောင့်သံကြီးများက အိမ်များကိုပင် တုန်ခါသွားစေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဆူညံသံကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကံကြမ္မာ၏ ဒုတိယသားက ပြောသည်မှာ၊
"မင်းတို့ရဲ့ ကောက်နှံတွေကို ရိတ်သိမ်းဖို့ ပိုကောင်းတဲ့နည်းလမ်းကို ငါပြပါရစေ။"
သူသည် မှည့်ဝင်းနေသော ဂျုံခင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူ၏ တံစဉ်ဖြင့် အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး လှပသေသပ်စွာ ရိတ်လိုက်သဖြင့် လူအားလုံး ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ မှော်ဘောလုံးများ၏ "ဒုန်း! ဝုန်း! ဒိုင်း!" အသံများအစား သူ၏ဓားသွားမှ ညင်သာသော "ရွှမ်း" ဟူသည့် အသံသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒါဟာ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံး ကိရိယာပဲ!" ဟု သူတို့က ပြောကြသည်။ "ဒါကို မင်း ရောင်းမလား?"
"ရောင်းပါ့မယ်၊ မြင်းတစ်ကောင် သယ်နိုင်သလောက် ရွှေကို ပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့" ဟု ကံကြမ္မာ၏ ဒုတိယသားက ပြောသည်။ ဤသို့ပေးရန် သူတို့က လိုလိုလားလားပင် သဘောတူကြသည်။ သူတို့က ချက်ချင်းပင် ယူလာပေးကြပြီး သူလည်း အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။
ယခုအခါ အငယ်ဆုံးညီသည် သူ၏ကြောင်လေးနှင့်အတူ ကံစမ်းကြည့်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
"မှန်ကန်တဲ့အရာကို မှန်ကန်တဲ့နေရာဆီ ယူသွားဖို့က အဓိကပဲ" ဟု သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားသူများ လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း သူ၏ကြောင်လေးကို အိတ်တစ်လုံးထဲ ထည့်ကာ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် လယ်ယာများ၊ ကျေးရွာများနှင့် မြို့များသို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေရာအားလုံးတွင် ကြောင်များ လုံလောက်ရုံသာမက ပိုလျှံနေသည်ကို သူတွေ့ခဲ့ရသည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်တက်ပြီး ပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ ရွက်လွှင့်ပြီးရင်း လွှင့်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ဘယ်သူမှ ကြောင်ဆိုတာကို မမြင်ဖူးကြတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကြွက်ကြီးတွေနဲ့ ကြွက်ကလေးတွေဟာ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေကြတယ်။
သူတို့ဟာ ခြေအောက်မှာ ပြေးလွှားနေကြပြီး ကုလားထိုင်တွေနဲ့ စားပွဲတွေပေါ်ကိုလည်း တွယ်တက်ကြတယ်။ လူတွေ စားသောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ပန်းကန်တွေထဲက အစားအစာတွေကိုတောင် ယူစားကြသေးတယ်။ ဘုရင်ကြီးရဲ့ နန်းတော်ထဲမှာလည်း ဆင်းရဲသားတွေရဲ့ တဲအိမ်လေးတွေထက် ပိုပြီး သက်သာမနေပါဘူး။ အဆင့်အတန်း မြင့်သည်ဖြစ်စေ၊ နိမ့်သည်ဖြစ်စေ ဘယ်သူမှ သူတို့ဘဝမှာ အေးချမ်းမှု မရှိကြပါဘူး။
ထို့နောက် ကံကောင်းသောသားသည် ဘုရင်ကြီးရှေ့သို့သွားပြီး သူ၏အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကြောင်လေးသည် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လာပြီး ကြွက်ကြီးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်၊ ကြွက်ကလေးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဖမ်းလေတော့သည်။
"ကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာ" ဟု ဘုရင်ကြီးက ပြောသည်။ "ဒီအံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါလေးက မကြာခင်မှာပဲ ငါတို့ကို ကြွက်တွေရန်ကနေ လွတ်မြောက်စေလိမ့်မယ်။ မင်း သူ့ကို ရောင်းမလား။"
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု တတိယမြောက် ကံကောင်းသောသားက ပြောသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို လားတစ်ကောင် သယ်နိုင်သလောက် ရွှေပမာဏကို ပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့။"
"ငါပေးပါ့မယ်" ဟု ဘုရင်ကြီးက ပြောသည်။ ကံကောင်းသောသားသည် ရွှေများကို ယူကာ သင်္ဘောဆီသို့ ဆင်းသွားပြီး အိမ်သို့ ရွက်လွှင့်ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကြောင်လေးသည် နန်းတော်ထဲ၌ မိမိအိမ်ကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နေလေသည်။ အစေခံများသည် သူမ သတ်လိုက်သော ကြွက်ကြီးများနှင့် ကြွက်ကလေးများကို ရေတွက်ရင်း အလုပ်များနေကြရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုသို့ အလုပ်ကြိုးစားမှုကြောင့် သူမ ရေဆာလာလေသည်။ သူမသည် အစေခံများထံသို့ သွားကာ "မြောင်၊ မြောင်" ဟု အော်လိုက်လေသည်။
ထိုထူးဆန်းသော အော်သံကြောင့် သူတို့အားလုံး လန့်သွားကြသည်။ ဘုရင်ကြီး၊ အစေခံများနှင့် အားလုံး ထွက်ပြေးကြလေသည်။ ထို့နောက် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် သူတို့ အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပကြသည်။
"သူ့ကို နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ ငါတို့ တောင်းဆိုမယ်" ဟု ဘုရင်ကြီးက ပြောသည်။ "သူ မသွားဘူးဆိုလျှင်၊ သူ့ကို နှင်ထုတ်ရန် စစ်တပ်တစ်ခု လွှတ်ရမည်။ ကြွက်ကြီးများနှင့် ကြွက်ကလေးများ၏ ဒုက္ခပေးခြင်းကို ခံရသည်မှာ ဆိုးရွားလှသည်။ သို့သော် 'မြောင်၊ မြောင်' ဟု အော်တတ်သော ဤကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းက ပို၍ဆိုးရွားသည်။"
ကြောင်ကို နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ တောင်းဆိုရန် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်။ သနားစရာ ကြောင်လေးခမျာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရေဆာနေရှာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကြောင်လေးဟာ သူ့ဆီကို ပြေးသွားပြီး "မြောင်၊ မြောင်" လို့ အကျယ်ဆုံး အော်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလူလည်း အရမ်းမြန်မြန် ပြေးသွားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီအမြီးတွေဟာ အနောက်မှာ တန်းနေအောင် လွင့်သွားပါတော့တယ်။
"အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါကြီးက နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ သူက အော်ပြောပါတယ်။ "သူ့ကို ထွက်သွားဖို့ ကျွန်တော် ပြောတဲ့အခါ သူက အရမ်းကို ဒေါသထွက်သွားတယ်။ သူက 'မြောင်၊ မြောင်' လို့ အော်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လိုက်ဖမ်းတယ်။ ကျွန်တော့်အသက်တောင် မလွတ်တော့ဘူးလို့ ကြောက်သွားတာပဲ။"
လူတွေဟာ ကြောင်အသံကို အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးကြပါဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့အတွက်တော့ "မြောင်" ဆိုတဲ့အသံဟာ ထူးဆန်းပြီး မှော်ဆန်တဲ့ သတိပေးသံတစ်ခုလို ကြားနေရပါတယ်။ "ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီး" ကို ကြောက်လန့်သွားကြပြီး၊ သူတို့ရဲ့ နန်းတော်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါတော့တယ်။ သို့ပေမဲ့၊ သူတို့ရဲ့ ဧရာမ မှော်သံလုံးကြီးတွေကို ကြောင်လေးဆီ လှိမ့်ချဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ၊ အငယ်ဆုံးညီလေးဟာ နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်လာပါတယ်။
သူ့ကြောင်လေးဟာ ရေဆာပြီး အထီးကျန်နေတာကို သူတွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူက ကြောင်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး နွားနို့တစ်ပန်းကန် တိုက်လိုက်တဲ့အခါ၊ ကြောင်လေးဟာ ဂရုဂရုမြည်လာပါတော့တယ်။ "သားရဲကြီး" ကနေ သဘောကောင်းတဲ့ သူငယ်ချင်းလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ဘုရင်ကြီးနဲ့ ရွာသားတွေက အံ့သြတကြီး စောင့်ကြည့်နေကြပါတယ်။ အရာရာတိုင်းအတွက် မှော်သံလုံးကြီးတွေ မလိုအပ်ဘူးဆိုတာကို ဘုရင်ကြီး သဘောပေါက်သွားပါတယ်။ သူတို့အနေနဲ့ နားလည်ပေးဖို့ပဲ လိုအပ်တာပါ။ ညီလေးဟာ တိုင်းပြည်ကို ကူညီနိုင်ဖို့အတွက် ကြောင်လေးရဲ့ ကြောင်ပေါက်စလေးတွေကို ဘုရင်ကြီးဆီမှာ ထားခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူဟာ ဒီကျွန်းလေးဆီကို ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ မိတ်ဆွေသစ်တွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတာကို သိလျက်နဲ့ အိမ်ကို ရွက်လွှင့်ပြန်သွားပါတော့တယ်။