A wani lokaci akwai wani tsoho da yake fama da rashin lafiya ƙwarai. Ya kira ’ya’yansa maza uku zuwa gefen gadonsa.
“Na tsufa,” in ji shi, “kuma ina gab da mutuwa. Kun kasance yara nagari, kuma duk abin da nake da shi na bar muku. Ba ni da kuɗi. Darajar abin da nake ba ku ta dogara da yadda za ku yi amfani da shi daidai.”
Sai ya ba babban ɗan kaza, na biyu lauje, na uku kuma kyanwa.
“Ku karɓi waɗannan,” in ji shi. “Idan za ku iya samun ƙasashe inda ba a san waɗannan abubuwa ba, za su kasance masu daraja sosai a gare ku.”

Ba da daɗewa ba bayan haka, mahaifin ya rasu. Sai babban ɗan ya ɗauki kajinsa a ƙarƙashin hannunsa ya tashi tafiya. A gonakin da ya wuce, kaji sun zama gama gari sosai. A ƙauyuka ma, ya ji su suna cara. Daga ƙarshe ya iso wani babban birni. A nan ana sayar da kaji a duk kasuwanni. Ba wanda ya ɗauka cewa kajinsa abin mamaki ne ko kaɗan.
Daga ƙarshe, ya yi tafiya a jirgin ruwa ya haye teku, yana fatan ya sami ƙasar da ba a san zakaru ba. Ya ci gaba da yin tafiya a jirgin ruwa, har sai da ya isa wani tsibiri. A can mutanen ba su da kaji, kuma ba su da agogo na bango ko agogo na hannu don sanin lokaci. Haske ne yake gaya musu lokacin da rana ta yi, duhu kuma lokacin da dare ya yi. Amma idan ba su yi barci da dare ba, ba su da hanyar sanin sa’a.

“Duba!” in ji babban ɗan. “Kai, wannan tsuntsu yana da kyau ƙwarai! Yana da rawani ja a kansa, kuma akwai tsini a ƙafafunsa. Yana yin kira sau uku da dare domin ya faɗi lokaci. Na farko yana kusa da tsakar dare. Na biyu yana tsakanin tsakar dare da wayewar gari. Na ƙarshe yana gab da wayewar gari. Idan ya yi kira da rana, yana gaya mana cewa wataƙila za a sami sauyin yanayi.”
A wannan dare, mutanen suka zauna a farke domin su ji wannan tsuntsu mai ban mamaki. Ya yi cara da ƙarfi sau uku, daidai yadda ɗan sa’ar ya ce zai yi. Mutanen suka yi murna sosai, suka tambaye shi zinariya nawa zai karɓa ya sayar da shi.
“Gwargwadon abin da jaki zai iya ɗauka,” in ji shi.
“Wannan bai yi yawa ba ga tsuntsu mai amfani haka,” suka ce. Sai suka kawo jaki suka ɗora masa zinariya. Da wannan, ɗan sa’a na fari ya koma gida.

Sai ɗan’uwan na biyu ya ce, “Zan tafi in gwada sayar da wannan lauje nawa.”
Don haka ya kaifafa shi sosai. Sai ya ɗora shi a kafaɗarsa ya kama hanya. Na dogon lokaci bai sami mai sayen laujensa ba. Manoma da ma’aikatan da ya haɗu da su suna da laujuna masu kyau kamar nasa.

A ƙarshe, ya isa wani tsibiri inda mutanen ba su taɓa jin labarin babban lauje ba. Sa’ad da suke so su girbe hatsinsu, suna amfani da manyan ƙwallayen ƙarfe na sihiri. Sukan yi wa ƙwallayen masu nauyi sihiri su yi tsalle-tsalle su kuma yi birgima ba tsari a cikin gonakin alkama domin su kayar da hatsin. Yawancin hatsin yakan murƙushe cikin laka, kuma bugun ƙwallayen sihiri masu nauyi yana yin wata mummunar ƙara da take girgiza gidaje. Ɗan sa’a na biyu ya ce,
“Bari in nuna muku hanya mafi kyau ta tattara amfanin gonarku.”

Ya shiga wani fili na alkama da ta nuna. Da laujensa, ya yanke ta cikin shiru da kuma kyan hali, har duk mutane suka tsaya suna kallo. Maimakon "Tum! Kwas! Bum!" na ƙwallayen sihiri, sai kawai laushin "shwiish" na ruwan laujensa.
“Wannan shi ne kayan aiki mafi ban mamaki!” suka ce. “Za ka sayar da shi?”
“E, idan za ku ba ni zinariya gwargwadon wadda doki zai iya ɗauka,” in ji ɗan arziki na biyu. Wannan kuwa sun yarda su yi. Suka kawo masa nan da nan, sai ya koma gida.

Yanzu ƙaramin ɗan’uwa ya yanke shawarar gwada sa’arsa da kyanyarsa.
“Duk abin yana cikin kai abin da ya dace zuwa wurin da ya dace,” ya ce a ransa.
Sai ya sa kyanyarsa a cikin jaka ya kama hanya kamar yadda sauran suka yi. Ya je gonaki da ƙauyuka da garuruwa. Amma a ko’ina ya samu kuliyoyi da yawa, har ma fiye da buƙata.

A ƙarshe, ya hau jirgi, ya yi ta tafiya a kan teku har ya ƙetare. Ya isa wani tsibiri inda babu wanda ya taɓa ganin mage. Manyan beraye da ƙananan beraye suna ko'ina.
Suna gudu a ƙarƙashin ƙafafu, suna hawa kan kujeru da tebura. Har ma suna ɗaukar abinci daga farantai lokacin da mutane suke ci. A fadar sarki, ba ya fi kyau fiye da a bukkar talaka. Babu kowa, mai girma ko ƙarami, da yake samun kwanciyar hankali a rayuwarsa.

Sai ɗan sa’ar ya je gaban sarki ya buɗe jakarsa. Nan take mage ya fito da tsalle, ya kama bera bayan bera, ƙaramin bera bayan ƙaramin bera.
“Madalla, madalla!” in ji sarki. “Wannan dabba mai ban mamaki za ta hanzarta ‘yantar da mu daga beraye da ƙananan beraye. Za ka sayar da ita?”
“Eh,” in ji ɗan sa’a na uku. “Idan za ka ba ni zinariya gwargwadon abin da alfadari zai iya ɗauka.”
“Zan yi haka,” in ji sarki. Ɗan sa’ar ya ɗauki zinariyar, ya sauka zuwa jirgin ruwa domin ya tashi zuwa gida.

A halin nan kuma, kyanwar ta zauna cikin jin daɗi a cikin fada. Barorin suka yi ta aiki tuƙuru suna ƙirga manyan beraye da ƙananan beraye da ta kashe. A ƙarshe, wannan aiki mai wuya ya sa ta ji ƙishirwa. Sai ta je wurin barorin tana kuka, “Miyau, miyau!”
Sun firgita da wannan kuka mai ban mamaki. Sarki da barori da kowa suka gudu. Sa’an nan suka yi taro don yanke shawarar abin da za su yi.
“Za mu roƙe ta ta bar fadar,” in ji sarki. “Idan ba ta tafi ba, za mu aika rundunar soja ta kore ta. Ba kyau a dame mu da manyan beraye da ƙananan beraye. Amma ya fi muni mu sami wannan dabba mai ban tsoro a nan, wadda take kuka ‘Miyau, miyau.’”

An aika wani mutum ya roƙi kyanwar ta bar fada. Kyanwar talaka yanzu ta fi kowane lokaci jin ƙishirwa. Sai ta ruga zuwa gare shi, tana cewa “Miyau, miyau,” da ƙarfi yadda ta iya.
Mutumin ya gudu da sauri ƙwarai har jelar rigarsa ta miƙe tsaye a bayansa.
“Dabbar nan mai ban tsoro ba za ta bar fada ba,” ya yi ihu. “Da na roƙe ta ta tafi, sai ta yi fushi ƙwarai. Ta yi ihu ‘Miyau, miyau’ kuma ta kore ni. Na ji tsoron ba zan tsira da raina ba.”

Mutanen ba su taɓa jin kyanwa ba a da, kuma a gare su, "Miyau" ya yi kama da wani gargaɗi baƙo, na sihiri. Saboda tsoron "dabba mai ban tsoro," suka shirya su kare fadarsu. Amma, daidai lokacin da suke shirin tura manyan ƙwallayen ƙarfe na sihiri zuwa gare ta, ɗan’uwa mafi ƙarami ya koma fadar.
Ya ga kyanwarsa ƙishirwa kawai take ji kuma tana kaɗaici. Ya ɗauke ta, ya ba ta kwanon madara, sai ta fara yin murya mai laushi. Sarki da mutanen ƙauyen suka kalla cikin mamaki yayin da "dabbar" ta zama abokiya mai taushi. Sarkin ya gane cewa ba sa buƙatar ƙwallayen ƙarfe na sihiri don komai; abin da suke buƙata kawai shi ne su fahimta. Ɗan’uwan ya yanke shawarar barin ’yan kyanwar tare da sarkin domin su taimaki masarautar, sannan ya tashi a jirgin ruwa ya koma gida, yana sane cewa ya kawo zaman lafiya da sabuwar abota ga tsibirin.