O Conto De Benjamin Coelliño

Unha mañá, un coelliño estaba sentado nun ribazo.
Puxo as orellas tesas e escoitou o trit-trot, trit-trot dun pónei.
Unha carruaxe lixeira viña pola estrada; levábaa o señor McGregor, e ao seu carón ía sentada a señora McGregor co seu mellor sombreiro.

En canto pasaron, o pequeno Benjamin Bunny baixou esvarando ata o camiño e púxose en marcha —cun brinco, un saltichiño e un salto— para visitar os seus parentes, que vivían no bosque detrás do xardín do señor McGregor.

Aquel bosque estaba cheo de tobos de coello; e no tobo máis arranxado e máis areoso de todos vivían a tía de Benjamin e os seus curmáns—Flopsy, Mopsy, Cotton-tail e Peter.
A vella señora Rabbit era viúva; gañaba a vida tecendo mitóns e puños de la de coello (eu unha vez merquei un par nun bazar). Tamén vendía herbas, e té de romeu, e tabaco de coello (que é como nós chamamos á lavanda).

O pequeno Benjamin non tiña moitas ganas de ver a súa tía.
Deu a volta pola parte de atrás do abeto e case caeu enriba do seu curmán Peter.

Peter estaba sentado só. Non tiña bo aspecto e ía vestido cun pano de peto de algodón vermello.

"Peter," dixo o pequeno Benjamin nun murmurio, "quen ten a túa roupa?"
Peter respondeu: "O espantallo no xardín do señor McGregor," e contou como o perseguiran polo xardín e como deixara caer os seus zapatos e o abrigo.
O pequeno Benjamin sentou ao lado do seu curmán e díxolle que o señor McGregor saíra nunha carruaxe lixeira, e tamén a señora McGregor, para todo o día, porque levaba posto o seu mellor sombreiro.

Peter dixo que agardaba que chovese.
Nese momento oíuse a voz da vella señora Rabbit dentro da coelleira, chamando: "Cotton-tail! Cotton-tail! Vai buscar máis camomila!"
Peter dixo que pensaba que se cadra se sentiría mellor se saía dar un paseo.

Foron collidos da man e subiron á parte chá do muro ao pé do bosque. Desde alí miraron cara abaixo ao xardín do señor McGregor. O abrigo e os zapatos de Peter víanse claramente no espantallo, coroado cun vello tam-o'-shanter do señor McGregor.

O pequeno Benjamin dixo:
"A roupa da xente estrágase ao pasar apertada por debaixo dunha cancela; o xeito correcto de entrar é baixar por unha pereira."
Peter caeu de cabeza; pero o canteiro de abaixo estaba recentemente anciñado e brando, así que non lle pasou nada.
Estaba sementado con leitugas.

Deixaron unha chea de pequenas pegadas estrañas por toda a cama, especialmente o pequeno Benjamin, que levaba zocos.

O pequeno Benjamin dixo que o primeiro que había que facer era recuperar a roupa de Peter, para poder usar o pano de peto.
Quitáronlla ao espantallo. Chovera durante a noite; había auga nos zapatos, e o abrigo encollera un pouco.
Benjamin probou o tam-o'-shanter, pero quedáballe grande de máis.

Entón suxeriu que enchesen o pano de peto de cebolas, como un pequeno agasallo para a súa tía.
Peter non parecía estar pasándoo ben; seguía escoitando ruídos.

Benjamin, pola contra, sentíase completamente coma na casa e comeu unha folla de leituga. Dixo que viña a miúdo ao xardín co seu pai para coller leitugas para o seu xantar do domingo.
(O nome do papá do pequeno Benjamin era o vello señor Benjamin Bunny.)
As leitugas eran, sen dúbida, moi boas.

Peter non comeu nada; dixo que lle gustaría ir para a casa. Entón deixou caer a metade das cebolas.

O pequeno Benjamin dixo que non era posible volver subir pola pereira cunha carga de verduras. El abriu o camiño con valentía cara ao outro extremo do xardín. Foron por un pequeno camiño de táboas, baixo un muro de ladrillo vermello e soleado.
Os ratos estaban sentados nos limiares das súas portas, partindo carozos de cereixa; chiscáronlles o ollo a Peter Rabbit e ao pequeno Benjamin Bunny.

Entón Peter volveu soltar o pano de peto.

Meteronse entre testos, bastidores e tinas. Peter oíu ruídos peores ca nunca; tiña os ollos tan grandes coma piruletas!
Ía un ou dous pasos por diante do seu curmán cando, de súpeto, parou.

Isto foi o que viron aqueles coelliños ao virar aquela esquina!
O pequeno Benjamin botou unha ollada e entón, nun intre, agochouse a si mesmo, a Peter e as cebolas debaixo dun cesto grande....

A gata ergueuse e estirouse, e achegouse e cheirou a cesta.
Quizais lle gustaba o cheiro das cebolas!
En todo caso, sentou enriba da cesta.

Ela quedou sentada alí durante cinco horas.
Non podo debuxarvos unha imaxe de Peter e Benjamin debaixo do cesto, porque estaba bastante escuro, e porque o cheiro das cebolas era forte; facía chorar a Peter Rabbit e ao pequeno Benjamin.
O sol foi dar detrás do bosque, e xa era bastante tarde pola tarde; pero a gata seguía sentada enriba do cesto.

Por fin escoitouse un piti-pati, piti-pati, e caeron uns anacos de argamasa da parte de arriba do muro.
O gato mirou cara arriba e viu o vello señor Benjamin Bunny brincando pola parte alta do muro da terraza superior.
Fumaba unha pipa de tabaco de coello e levaba unha variña na man.
Estaba buscando o seu fillo.

O vello Mr. Bunny non tiña ningunha simpatía polos gatos.
Deu un salto tremendo desde o alto do muro ata enriba do gato, e espantouno para fóra da cesta e cara ao invernadoiro.
O gato estaba demasiado sorprendido para arañar de volta.

Cando o vello señor Bunny expulsou o gato para dentro do invernadoiro, pechou a porta con chave.
Despois volveu ao cesto, sacou o seu fillo Benjamin polas orellas e faloulle con firmeza.
Despois sacou o seu sobriño Peter.

Entón sacou o pano coas cebolas e saíu do xardín marchando.

Cando o señor McGregor volveu arredor de media hora máis tarde, decatouse de varias cousas que o deixaron perplexo.
Parecía coma se alguén estivese a camiñar por todo o xardín cun par de zocos, só que as pegadas eran ridiculamente pequenas!
Ademais, non podía entender como a gata conseguira pecharse soa dentro do invernadoiro, pechando a porta con chave por fóra.

Cando Peter chegou á casa, a súa nai perdoouno, porque estaba moi contenta de ver que atopara os seus zapatos e o seu abrigo. Cotton-tail e Peter dobraron o pano de peto, e a vella señora Rabbit ensartou as cebolas e colgounas do teito da cociña, xunto cos feixes de herbas e o té.