एक बिहान एउटा सानो खरायो डिलमा बसेको थियो।
उसले आफ्ना कान ठाडो पार्‍यो र एउटा पोनीको टप-टप, टप-टप आवाज सुन्यो।
बाटोमा एउटा गिग आउँदै थियो; यसलाई मिस्टर म्याकग्रेगरले हाँक्दै हुनुहुन्थ्यो, र उहाँको छेउमा मिसेस म्याकग्रेगर आफ्नो सबैभन्दा राम्रो बोनेट लगाएर बस्नुभएको थियो।

उनीहरू त्यहाँबाट जाने बित्तिकै, सानो बेन्जामिन बन्नी चिप्लिएर बाटोमा झर्‍यो र हिँड्यो—उफ्रिँदै र फड्को मार्दै—आफ्ना आफन्तहरूलाई भेट्न, जो मिस्टर म्याकग्रेगरको बगैंचाको पछाडि रहेको जङ्गलमा बस्थे।

त्यो जङ्गल खरायोका दुलाहरूले भरिएको थियो; र तीमध्ये सबैभन्दा सफा, बालुवा भएको दुलामा बेन्जामिनकी काकी र उसका भाइबहिनीहरू—फ्लोप्सी, मोप्सी, कटन-टेल, र पिटर बस्दथे।
बूढी मिसेस र्‍याबिट विधवा थिइन्; उनी खरायोको ऊनका पन्जा र मफटीहरू बुनेर आफ्नो जीविकोपार्जन गर्थिन् (मैले एक पटक बजारमा एक जोर किनेको थिएँ)। उनले जडीबुटीहरू, र रोजमेरी चिया, र र्‍याबिट-टोबाको (जसलाई हामी ल्याभेन्डर भन्छौं) पनि बेच्थिन्।

लिटिल बेन्जामिन आफ्नो काकीलाई खासै भेट्न चाहँदैनथ्यो।
ऊ सल्लाको रूखको पछाडिबाट आयो र झन्डै आफ्नो कजिन पिटरको माथि लड्यो।

पिटर एक्लै बसिरहेको थियो। ऊ सन्चो देखिँदैनथ्यो र एउटा रातो सुतीको खल्तीको रुमाल पहिरिएको थियो।

"पिटर," सानो बेन्जामिनले कानेखुसी गर्दै भन्यो, "तिम्रो लुगा कोसँग छ?"
पिटरले जवाफ दियो, "मिस्टर म्याकग्रेगरको बगैंचामा भएको बुख्याँचासँग," र उसले वर्णन गर्‍यो कि कसरी उसलाई बगैंचामा लखेटिएको थियो र उसले आफ्नो जुत्ता र कोट खसालेको थियो।
सानो बेन्जामिन आफ्नो कजनको छेउमा बस्यो र उसलाई भन्यो कि मिस्टर म्याकग्रेगर एउटा गिगमा बाहिर गएका थिए र मिसेस म्याकग्रेगर पनि—दिनभरिका लागि, किनभने उनले आफ्नो सबैभन्दा राम्रो बोनेट लगाएकी थिइन्।

पिटरले भन्यो कि उसले पानी परोस् भन्ने आशा गरेको थियो।
यही बेला खरायोको दुलोभित्र वृद्ध मिसेस र्‍याबिटको आवाज सुनियो, उनी बोलाउँदै थिइन्: "कटन-टेल! कटन-टेल! अझै केही क्यामोमाइल गएर ल्याऊ!"
पिटरले भन्यो कि उसले सोच्यो, यदि ऊ घुम्न गयो भने उसलाई अलि राम्रो महसुस हुन सक्छ।

उनीहरू हातमा हात मिलाएर गए र जंगलको तल्लो छेउमा रहेको पर्खालको समतल टुप्पोमा चढे। त्यहाँबाट उनीहरूले तल मिस्टर म्याकग्रेगरको बगैंचामा हेरे। पिटरको कोट र जुत्ता बुख्याँचामा प्रस्टै देखिन्थ्यो, जसको माथि मिस्टर म्याकग्रेगरको एउटा पुरानो ट्याम-ओ-शान्टर लगाइएको थियो।

लिटिल बेन्जामिनले भन्यो:
"गेटको मुनिबाट छिरेर जाँदा मानिसहरूको लुगा बिग्रिन्छ; भित्र पस्ने सही तरिका भनेको नासपातीको रूखबाट ओर्लनु हो।"
पिटर टाउकोको भरमा तल खस्यो; तर तलको क्यारी भर्खरै खनेर सम्याइएको र नरम थियो, त्यसैले उसलाई केही भएन।
त्यसमा लेटस छरिएको थियो।

उनीहरूले ओछ्यानभरि थुप्रै अनौठा साना पाइलाका डोबहरू छोडे, विशेषगरी सानो बेन्जामिनले, जसले काठका जुत्ता लगाएको थियो।

सानो बेन्जामिनले भन्यो कि सबैभन्दा पहिले गर्नुपर्ने काम पिटरको लुगा फिर्ता ल्याउनु हो ताकि उनीहरूले पकेट रुमाल प्रयोग गर्न सकून्।
उनीहरूले तिनलाई बुख्याचाबाट निकाले। राति पानी परेको थियो; जुत्तामा पानी थियो, र कोट अलिकति खुम्चिएको थियो।
बेन्जामिनले ट्याम-ओ-स्यान्टर लगाएर हेर्‍यो, तर त्यो उसको लागि धेरै ठूलो थियो।

त्यसपछि उसले सुझाव दियो कि उनीहरूले उसकी काकीको लागि एउटा सानो उपहारस्वरूप रुमाललाई प्याजले भर्नुपर्छ।
पिटरलाई रमाइलो लागिरहेको जस्तो देखिँदैनथ्यो; उसले निरन्तर आवाजहरू सुनिरहेको थियो।

यसको विपरीत, बेन्जामिन आफ्नै घरमा जस्तै सहज थियो र एउटा लेटुसको पात खायो। उसले भन्यो कि ऊ प्रायः आफ्नो बुबासँग उनीहरूको आइतबारको रातिको खानाको लागि लेटुसहरू लिन बगैंचामा आउँथ्यो।
(सानो बेन्जामिनको बुबाको नाम वृद्ध मिस्टर बेन्जामिन बन्नी थियो।)
लेटुसहरू पक्कै पनि धेरै राम्रा थिए।

पिटरले केही पनि खाएन; उसले आफू घर जान चाहेको बतायो। त्यसपछि उसले आधा प्याजहरू खसाल्यो।

सानो बेन्जामिनले भन्यो कि तरकारीको भारी बोकेर नासपातीको रूखमा फर्केर माथि चढ्न सम्भव थिएन। उसले निडर भएर बगैंचाको अर्को छेउतिर बाटो देखायो। उनीहरू घमाइलो, रातो इँटाको पर्खालमुनि, फल्याकहरूमाथिको सानो बाटो हुँदै गए।
मुसाहरू आफ्नो घरको संघारमा चेरीका गेडा फुटाउँदै बसेका थिए; उनीहरूले पिटर र्‍याबिट र सानो बेन्जामिन बन्नीलाई हेरेर आँखा झिम्क्याए।

त्यसपछि पिटरले खल्तीको रुमाल फेरि छोडिदिए।

उनीहरू फूलका गमलाहरू, फ्रेमहरू, र टबहरूको बीचमा पुगे। पिटरले पहिलेभन्दा खराब आवाजहरू सुन्यो; उसका आँखाहरू ललीपप जत्तिकै ठूला भएका थिए!
ऊ आफ्नो कजिनभन्दा एक वा दुई कदम अगाडि थियो जब ऊ अचानक रोकियो।

ती साना खरायोहरूले त्यो कुनाको उता देखेको कुरा यही थियो!
सानो बेन्जामिनले एक नजर हेर्‍यो, र त्यसपछि, तुरुन्तै, उसले आफूलाई, पिटरलाई र प्याजहरूलाई एउटा ठूलो टोकरीमुनि लुकायो....

बिरालो उठ्यो र आफ्नो जीउ तन्कायो, अनि आएर टोकरी सुँघ्यो।
सायद उसलाई प्याजको गन्ध मन पर्यो!
जे होस्, ऊ टोकरीको माथि बस्यो।

उनी त्यहाँ पाँच घण्टासम्म बसिन्।
म तिमीलाई टोकरीमुनि रहेका पिटर र बेन्जामिनको चित्र बनाएर देखाउन सक्दिनँ, किनभने त्यहाँ निकै अँध्यारो थियो, र प्याजको गन्ध धेरै कडा थियो; यसले पिटर र्‍याबिट र साना बेन्जामिनलाई रुवायो।
घाम जङ्गलको पछाडि पुग्यो, र दिउँसो निकै ढिला भइसकेको थियो; तर अझै पनि बिरालो टोकरीमाथि नै बसिरहेको थियो।

अन्ततः त्यहाँ पिट्टर-प्याटर, पिट्टर-प्याटर आवाज आयो, र माथिको पर्खालबाट चुनाका केही टुक्राहरू खसे।
बिरालोले माथि हेर्‍यो र वृद्ध मिस्टर बेन्जामिन बन्नीलाई माथिल्लो गराको पर्खालमाथि फुरुक-फुरुक गर्दै हिँडिरहेको देख्यो।
उनी खरायो-सुर्तीको पाइप तान्दै थिए र उनको हातमा एउटा सानो छडी थियो।
उनी आफ्नो छोरालाई खोज्दै थिए।

बूढा मिस्टर बन्नीलाई बिरालोहरूको कुनै काम थिएन।
उनले पर्खालको माथिबाट बिरालोको माथि एक ठूलो छलाङ मारे, र त्यसलाई टोकरीबाट धपाएर ग्रीनहाउसभित्र पठाए।
बिरालो यति धेरै छक्क परेको थियो कि उसले फर्काएर चिथोर्नै सकेन।

जब बुढा मिस्टर बन्नीले बिरालोलाई लखेटेर सिसाघरभित्र हुले, उनले ढोकामा ताल्चा लगाइदिए।
त्यसपछि उनी टोकरीनेर फर्किए र आफ्नो छोरा बेन्जामिनलाई कानमा समातेर बाहिर निकाले अनि उसलाई कडा शब्दमा सम्झाए।
त्यसपछि उनले आफ्नो भतिजा पिटरलाई बाहिर निकाले।

त्यसपछि उसले प्याजको रुमाल निकाल्यो र लम्कँदै बगैंचाबाट बाहिर निस्कियो।

करिब आधा घण्टापछि जब मिस्टर म्याकग्रेगर फर्किए, उनले केही यस्ता कुराहरू देखे जसले उनलाई अलमलमा पार्‍यो।
यस्तो देखिन्थ्यो कि कोही काठको जुत्ता लगाएर बगैँचाभरि हिँडिरहेको थियो—तर पाइलाका डोबहरू भने अचम्मलाग्दो गरी साना थिए!
साथै उनले यो पनि बुझ्न सकेनन् कि बाहिरबाट ढोकामा ताला लगाएर बिरालोले कसरी आफूलाई ग्रीनहाउसभित्र थुन्न सकी।

जब पिटर घर पुग्यो, उसकी आमाले उसलाई माफ गरिदिइन्, किनभने उसले आफ्नो जुत्ता र कोट भेटाएको देखेर उनी धेरै खुसी थिइन्। कटन-टेल र पिटरले खल्तीको रुमाल पट्याए, र वृद्ध मिसेस र्‍याबिटले प्याजहरू उनेर भान्साको छतबाट जडीबुटीका मुठाहरू र चियासँगै झुन्ड्याइन्।