Full Text: ဘင်ဂျမင်ယုန်လေး၏ ပုံပြင်
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ဘင်ဂျမင်ယုန်လေး၏ ပုံပြင်
တစ်ခုသော နံနက်ခင်းတွင် ယုန်ကလေးတစ်ကောင်သည် မြေကုန်းလေးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူသည် နားရွက်လေးများကို ထောင်ကာ မြင်းကလေးတစ်ကောင်၏ တခွပ်ခွပ် မြည်နေသော ခွာသံကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြင်းလှည်းတစ်စီး လာနေခဲ့သည်၊ ၎င်းကို မစ္စတာ မက်ဂရီဂေါ်က မောင်းနှင်လာပြီး သူ၏ဘေးတွင် မစ္စစ် မက်ဂရီဂေါ်က သူမ၏ အကောင်းဆုံး ဦးထုပ်လေးကို ဆောင်းလျက် ထိုင်လိုက်လာခဲ့သည်။
သူတို့ ဖြတ်သွားသွားချင်းပဲ၊ ဘင်ဂျမင် ဘန်နီလေးသည် လမ်းပေါ်သို့ လျှောဆင်းလာပြီး မစ္စတာ မက်ဂရီဂေါ်၏ ခြံနောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်ထဲတွင် နေထိုင်သော သူ၏ဆွေမျိုးများထံ အလည်သွားရန် ခုန်ဆွ ခုန်ဆွဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။
ထိုတောအုပ်ထဲတွင် ယုန်တွင်းများ အပြည့်ရှိပါသည်။ ထိုအထဲမှ အသပ်ရပ်ဆုံးနှင့် သဲအများဆုံး တွင်းထဲတွင် ဘင်ဂျမင်၏ အဒေါ်နှင့် သူ၏ ဝမ်းကွဲမောင်နှမများဖြစ်သော ဖလော့ပ်စီ၊ မော့ပ်စီ၊ ကော့တွန်တေးလ် နှင့် ပီတာတို့ နေထိုင်ကြသည်။
အဘွား မစ္စစ်ရက်ဘစ်သည် မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ သူမသည် ယုန်မွေး လက်အိတ်များနှင့် လက်ကောက်ဝတ်စွပ်များကို ထိုးကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုပါသည် (ကျွန်ုပ်သည် တစ်ခါက ဈေးပွဲတော်တစ်ခုတွင် တစ်စုံ ဝယ်ဖူးပါသည်)။ သူမသည် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၊ ရိုစမေရီ လက်ဖက်ရည်နှင့် (ကျွန်ုပ်တို့ လာဗင်ဒါဟု ခေါ်သော) ယုန်ဆေးရွက်ကြီးတို့ကိုလည်း ရောင်းချပါသည်။
ဘင်ဂျမင်လေးဟာ သူ့ရဲ့အဒေါ်ကို သိပ်ပြီး မတွေ့ချင်ခဲ့ပါဘူး။
သူဟာ ထင်းရှူးပင်ရဲ့ အနောက်ဘက်ကနေ ပတ်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲ ပီတာ့အပေါ်ကို လိမ့်ကျမလိုတောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ပီတာသည် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူသည် နေမကောင်းပုံရပြီး အနီရောင် ချည်သား အိတ်ဆောင်လက်ကိုင်ပုဝါကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။
"ပီတာ၊" ဟု ဘင်ဂျမင်လေးက တိုးတိုးလေး ပြောရင်း "မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဘယ်သူယူသွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ပီတာက "မစ္စတာ မက်ဂရီဂေါ်ရဲ့ ခြံထဲက စာခြောက်ရုပ်ဆီမှာလေ၊" ဟု ပြန်ဖြေပြီး၊ သူ ခြံထဲမှာ ဘယ်လို လိုက်ဖမ်းခံခဲ့ရကြောင်းနှင့် သူ့ဖိနပ်နဲ့ အင်္ကျီ ဘယ်လို ကျကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။
ဘင်ဂျမင်လေးသည် သူ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မစ္စတာ မက်ဂရီဂေါ်သည် မြင်းလှည်းဖြင့် အပြင်ထွက်သွားကြောင်းနှင့် မစ္စစ် မက်ဂရီဂေါ်လည်း လိုက်သွားကြောင်း ပြောပြသည်။ မစ္စစ် မက်ဂရီဂေါ်သည် သူမ၏ အကောင်းဆုံးဦးထုပ်ကို ဆောင်းသွားသောကြောင့် သူတို့ တစ်နေကုန် အပြင်မှာ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
မိုးရွာမည်ဟု သူမျှော်လင့်ကြောင်း ပီတာက ပြောခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယုန်တွင်းထဲမှ အဘွားကြီး မစ်စက်စ်ရက်ဘစ်က "ကော်တွန်-တေးလ်! ကော်တွန်-တေးလ်! ကမ်မိုမိုင်းလ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ယူခဲ့ပါဦး!" ဟု ခေါ်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
လမ်းလျှောက်ထွက်လျှင် နေလို့ပိုကောင်းသွားမည်ဟု ထင်ကြောင်း ပီတာက ပြောခဲ့သည်။
သူတို့သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ထွက်သွားကြပြီး တောအုပ်အောက်ခြေရှိ တံတိုင်းအပြားပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ မစ္စတာ မက်ဂရီဂေါ်၏ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပီတာ၏ ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ဖိနပ်တို့ကို စာခြောက်ရုပ်ပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး၊ ၎င်း၏အပေါ်တွင် မစ္စတာ မက်ဂရီဂေါ်၏ တမ်းအိုရှန်တာ ဦးထုပ်အဟောင်းတစ်လုံးကို ဆောင်းပေးထားသည်။
ဘင်ဂျမင်လေးက ပြောသည် -
"ခြံတံခါးအောက်ကနေ တိုးဝင်တာက လူတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ပျက်စီးစေတယ်၊ အထဲဝင်ဖို့ အမှန်ကန်ဆုံးနည်းလမ်းက သစ်တော်ပင်ပေါ်ကနေ ဆင်းတာပဲ။"
ပီတာသည် ခေါင်းစိုက်လျက် ပြုတ်ကျသွားသည်၊ သို့သော် အောက်ဘက်ရှိ စိုက်ခင်းမြေမှာ အသစ်ယက်ထားပြီး နူးညံ့နေသောကြောင့် သူ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါ။
ထိုနေရာတွင် ဆလတ်ရွက်များကို စိုက်ပျိုးထားသည်။
သူတို့သည် ကုတင်တစ်ပြင်လုံးတွင် ထူးဆန်းသော ခြေရာလေးများ အများအပြား ချန်ထားခဲ့ကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် ခုံဖိနပ်စီးထားသော ဘင်ဂျမင်လေးပင် ဖြစ်သည်။
ဘင်ဂျမင်လေးက ပထမဆုံးလုပ်ရမည့်အရာမှာ ပီတာ့အဝတ်အစားများကို ပြန်ယူရန်ဖြစ်ပြီး သို့မှသာ သူတို့ လက်ကိုင်ပဝါကို သုံးနိုင်မည်ဟု ပြောသည်။
သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို စာခြောက်ရုပ်ဆီမှ ချွတ်ယူခဲ့ကြသည်။ ညဘက်တွင် မိုးရွာထားခဲ့သည်၊ ဖိနပ်များထဲတွင် ရေများရှိနေပြီး အပေါ်အင်္ကျီမှာလည်း အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။
ဘင်ဂျမင်က တမ်း-အို-ရှန်တာ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ကြီးလွန်းနေသည်။
ထို့နောက် သူ၏အဒေါ်အတွက် လက်ဆောင်ငယ်လေးတစ်ခုအနေဖြင့် အိတ်ဆောင်လက်ကိုင်ပဝါကို ကြက်သွန်နီများနှင့် အပြည့်ထည့်ရန် သူက အကြံပြုခဲ့သည်။
ပီတာသည် ပျော်ရွှင်နေပုံ မပေါ်ပါ၊ သူသည် အသံများကို ဆက်တိုက် ကြားနေခဲ့ရသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘင်ဂျမင်ကတော့ သူ့အိမ်မှာနေရသလို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်နေပြီး ဆလတ်ရွက်တစ်ရွက်ကို စားလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့ ညစာအတွက် ဆလတ်ရွက်တွေလာခူးဖို့ သူ့အဖေနဲ့အတူ ဒီဥယျာဉ်ကို မကြာခဏ လာလေ့ရှိတယ်လို့ သူက ပြောပါတယ်။
(ဘင်ဂျမင်လေးရဲ့ အဖေနာမည်က အဘိုးကြီး မစ္စတာ ဘင်ဂျမင် ဘန်နီ ဖြစ်ပါတယ်။)
ဆလတ်ရွက်တွေက တကယ်ကို အရမ်းကောင်းမွန်လှပါတယ်။
ပီတာသည် ဘာမှ မစားခဲ့ပါ။ သူ အိမ်ပြန်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြက်သွန်နီ တစ်ဝက်ကို လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အများကြီးသယ်ပြီး သစ်တော်ပင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဘင်ဂျမင်လေးက ပြောခဲ့သည်။ သူက ဥယျာဉ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် နေရောင်ကျနေသော အုတ်နီရံအောက်ရှိ ပျဉ်ပြားများခင်းထားသော လမ်းငယ်လေးအတိုင်း လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
ကြွက်ကလေးများသည် သူတို့၏ တံခါးဝများတွင် ထိုင်ကာ ချယ်ရီစေ့များကို ခွဲနေကြသည်၊ သူတို့က ပီတာရက်ဘစ်နှင့် ဘင်ဂျမင်ဘန်နီလေးတို့ကို မျက်စိမှိတ်ပြခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ပီတာသည် လက်ကိုင်ပဝါကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့ဟာ ပန်းအိုးတွေ၊ ဘောင်တွေနဲ့ စည်ပိုင်းတွေကြားထဲ ရောက်သွားကြတယ်။ ပီတာဟာ အရင်ကထက် ပိုဆိုးရွားတဲ့ အသံတွေကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးတွေဟာ လော်လီပေါ့ပ် သကြားလုံးကြီးတွေလောက်ကို ပြူးကျယ်သွားတော့တယ်!
သူဟာ သူ့ဝမ်းကွဲရဲ့အရှေ့ ခြေတစ်လှမ်း နှစ်လှမ်းလောက်အကွာမှာ ရောက်နေချိန် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
ထိုထောင့်နားတွင် ထိုယုန်ကလေးများ မြင်လိုက်ရသည့်အရာကတော့ ဒါပဲဖြစ်ပါတယ်!
ဘင်ဂျမင်ကလေးသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ သူကိုယ်တိုင်နှင့် ပီတာအပြင် ကြက်သွန်နီများကိုပါ ခြင်းတောင်းကြီးတစ်လုံးအောက်တွင် ပုန်းကွယ်ထားလိုက်ပါတော့တယ်....
ကြောင်လေးသည် ထလာပြီး အကြောဆန့်ကာ ခြင်းတောင်းနားသို့ လာ၍ နမ်းကြည့်လေသည်။
သူမသည် ကြက်သွန်နီအနံ့ကို သဘောကျလို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်!
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမသည် ခြင်းတောင်းအပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။
သူမသည် ထိုနေရာတွင် ငါးနာရီကြာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
ခြင်းတောင်းအောက်ရှိ ပီတာနှင့် ဘင်ဂျမင်တို့၏ ပုံကို ကျွန်ုပ် သင့်အား ဆွဲပြ၍မရနိုင်ပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလွန်မှောင်နေပြီး ကြက်သွန်နီနံ့များ အလွန်ပြင်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပီတာရက်ဘစ်နှင့် ဘင်ဂျမင်လေးတို့ကို ငိုစေခဲ့သည်။
နေမင်းသည် တောအုပ်နောက်ကွယ်သို့ ရောက်သွားပြီး မွန်းလွဲပိုင်း အတော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကြောင်သည် ခြင်းတောင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ တဖျပ်ဖျပ်၊ တဖျပ်ဖျပ် အသံကြားရပြီး အပေါ်ဘက် နံရံဆီမှ အင်္ဂတေ အစအနအချို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။
ကြောင်လေးက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အပေါ်ထပ် လသာဆောင် နံရံထိပ်တစ်လျှောက်တွင် ခုန်ဆွခုန်ဆွ သွားနေသော အဘိုး မစ္စတာ ဘင်ဂျမင် ဘန်နီကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူက ယုန်ဆေးရွက်ကြီး ထည့်ထားသော ဆေးတံကို သောက်နေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကြိမ်လုံးအသေးလေး တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည်။
သူက သူ၏သားကို လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘိုးကြီး မစ္စတာဘန်နီသည် ကြောင်များကို အသုံးမလိုပါ။
သူသည် နံရံထိပ်မှ ကြောင်၏အပေါ်သို့ အားပါးတရ ခုန်ချလိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို ခြင်းတောင်းပေါ်မှ နှင်ချကာ မှန်လုံအိမ်ထဲသို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
ကြောင်သည် အလွန်အံ့သြသွားသောကြောင့် ပြန်မကုတ်နိုင်ခဲ့ပါ။
မစ္စတာ ဘန်နီ အဘိုးကြီးသည် ကြောင်ကို မှန်လုံအိမ်ထဲသို့ မောင်းသွင်းပြီးသောအခါ၊ သူသည် တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခြင်းတောင်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူ၏သား ဘင်ဂျမင်ကို နားရွက်မှကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးမစကား ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ၏တူ ပီတာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကြက်သွန်နီများ ထုပ်ထားသော လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဥယျာဉ်ထဲမှ ချီတက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မစ္စတာမက်ဂရီဂေါ် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စေသော အရာအချို့ကို သတိထားမိခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သစ်သားဖိနပ်တစ်ရန်ကို စီးလျက် ဥယျာဉ်ထဲတွင် နေရာအနှံ့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည့် ပုံပေါက်နေသည်—သို့သော် ခြေရာလေးများက ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် သေးငယ်လွန်းနေသည်!
ထို့အပြင် ကြောင်သည် တံခါးကို အပြင်ဘက်မှ သော့ခတ်လျက် မှန်လုံအိမ်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ မည်သို့ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ခဲ့သည်ကိုလည်း သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ပီတာ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ၏ဖိနပ်နှင့် ကုတ်အင်္ကျီကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို မြင်ရ၍ အလွန်ဝမ်းသာသွားသောကြောင့် သူ့အမေက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ကော့တွန်တေးလ်နှင့် ပီတာတို့သည် အိတ်ဆောင်လက်ကိုင်ပုဝါကို ခေါက်သိမ်းခဲ့ကြပြီး မစ္စစ်ရက်ဘစ်ကြီးက ကြက်သွန်နီများကို သီကုံးကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်စည်းများ၊ လက်ဖက်ခြောက်တို့နှင့်အတူ မီးဖိုချောင် မျက်နှာကြက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။