ໝູ່ສອງສະຫາຍ, ໝີ ແລະ ໝາປ່າ, ກຳລັງຍ່າງນຳກັນຢູ່ໃນປ່າ.
«ຟັງເດີ້, ສະຫາຍໝາປ່າ!» ໝີເວົ້າ. «ນັ້ນແມ່ນນົກຫຍັງກຳລັງຮ້ອງເພງ?»
«ນັ້ນຄືລາຊາແຫ່ງນົກທັງຫຼາຍ,» ໝາປ່າເວົ້າ. «ພວກເຮົາຕ້ອງໃຫ້ຄວາມເຄົາລົບນັບຖືເພິ່ນຢ່າງສູງ.»
ໝາປ່າຫົວຂຶ້ນ, ເພາະວ່າມັນເປັນພຽງນົກເຣັນນ້ອຍສີນ້ຳຕານ, ທີ່ໂຕໃຫຍ່ບໍ່ເກີນເຫັດດອກໜຶ່ງ. ນົກເຣັນຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ລາຊາແຫ່ງພຸ່ມໄມ້.

ນັ້ນແມ່ນຣາຊາແຫ່ງນົກບໍ?» ໝີຖາມ. «ຂ້ອຍຢາກເຫັນເຮືອນຂອງຣາຊາແທ້ໆ. ມາແມ, ໝາປ່າ, ແລະ ພາຂ້ອຍໄປເບິ່ງເຮືອນຂອງລາວແດ່.»
«ພວກເຮົາຄວນລໍຖ້າຈົນກວ່າພະລາຊິນີຈະກັບມາເຮືອນ,» ໝາປ່າເວົ້າ.

ບໍ່ດົນ, ພະລາຊິນີ ເຣັນ ກໍປາກົດຕົວຂຶ້ນ, ນຳເອົາອາຫານມາໃຫ້ລູກນົກຂອງນາງ.
"ພະລາຊາບໍ່ໄດ້ເລືອກພະລາຊິນີທີ່ງາມປານໃດ," ໝີເວົ້າ, ດ້ວຍນ້ຳສຽງທີ່ຂ້ອນຂ້າງຫຍາບຄາຍ. "ໃຫ້ພວກເຮົາຕາມພວກເຂົາໄປ ເພື່ອຂ້ອຍຈະໄດ້ເຫັນທີ່ປະທັບຂອງພວກເຂົາ."
ແຕ່ໝາປ່າໄດ້ດຶງລາວໄວ້.
"ຊ້າກ່ອນ. ພວກເຮົາຄວນລໍຖ້າຈົນກວ່າພະລາຊາ ແລະ ພະລາຊິນີ ຈະອອກໄປພ້ອມກັນ," ລາວເວົ້າ.

ເມື່ອນົກຈິບໄດ້ບິນໜີໄປ, ໝີ ແລະ ໝາປ່າກໍໄດ້ຍ່າງໄປທີ່ຕົ້ນໄມ້. ໝີໄດ້ປີນຂຶ້ນໄປເພື່ອຈອບເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຮັງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນມັນໄດ້ເຫັນລູກນົກນ້ອຍຫ້າໂຕ.
«ນີ້ແມ່ນບ້ານຂອງພະລາຊາຫວາ?» ມັນໄດ້ຫົວຂວັນແລ້ວຮ້ອງບອກລົງໄປຫາໝາປ່າ. «ປັດໂທ້, ມັນເປັນພຽງກ້ອນຂີ້ຕົມ ແລະ ຫຍ້າກ້ອນນ້ອຍໆເທົ່ານັ້ນ. ລູກໆຂອງພະລາຊາແມ່ນໂຕນ້ອຍໆທີ່ໜ້າກຽດຫ້າໂຕ ທີ່ມີປາກໃຫຍ່ ແລະ ບໍ່ມີຂົນ.»
ລູກນົກຈິບນ້ອຍ, ເຊິ່ງຍັງບໍ່ທັນມີຂົນແຕ່ມີຫູ, ໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າທີ່ບໍ່ດີຂອງໝີ ແລະ ຮູ້ສຶກບໍ່ພໍໃຈເປັນຢ່າງຫຼາຍ.

"ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນໂຕນ້ອຍໆທີ່ໜ້າກຽດ," ພວກເຂົາຮ້ອງຂຶ້ນ, ຍ້ອນວ່າພໍ່ແມ່ທີ່ຮັກແພງຂອງພວກເຂົາເຄີຍບອກຫຼາຍຄັ້ງແລ້ວວ່າພວກເຂົາໜ້າຮັກສໍ່າໃດ. "ແລະ ເຮືອນທີ່ອົບອຸ່ນ, ປອດໄພຂອງພວກເຮົາ ກໍແມ່ນທຸກສິ່ງທີ່ຫົວໃຈປາດຖະໜາແລ້ວ. ເຈົ້າຄວນຂໍໂທດສຳລັບຄຳເວົ້າທີ່ບໍ່ດີຂອງເຈົ້າ."
ໝີ, ທີ່ຍັງຫົວຢູ່, ໄດ້ຍ່າງຕໍ່ໄປຕາມທາງພ້ອມກັບໝູ່ຂອງລາວ.
ນົກຈິບນ້ອຍ, ທີ່ຮູ້ສຶກເສຍໃຈ ແລະ ໂສກເສົ້າ, ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຈົນກວ່າພໍ່ ແລະ ແມ່ຂອງພວກເຂົາຈະກັບມາ.

ພວກລູກເສຍໃຈຫຼາຍຈົນກິນຫຍັງບໍ່ລົງ,» ພວກເຂົາບອກພໍ່ແມ່ທີ່ກຳລັງປະຫຼາດໃຈ. «ໝີໂຕໜຶ່ງບອກວ່າພວກລູກຂີ້ຮ້າຍ ແລະ ເອີ້ນບ້ານທີ່ໜ້າຮັກຂອງພວກເຮົາວ່າເປັນກ້ອນຂີ້ຕົມ ແລະ ຫຍ້າ!»
ລູກນົກນ້ອຍກ່າວຕື່ມວ່າ, «ໝີໄດ້ຫົວຂວັນຕອນທີ່ລາວຍ່າງໜີໄປ, ແມ່ນແຕ່ຕອນທີ່ໝາປ່າເຕືອນລາວວ່າພວກເຮົາເປັນລູກຂອງລາຊະວົງ.»
«ຢ່າກັງວົນກັບເລື່ອງນັ້ນເລີຍ,» ພໍ່ນົກເຣນເວົ້າຢ່າງໃຈດີ. «ພວກເຮົາຈະໄປລົມກັບໝີ ແລະ ຂໍໃຫ້ລາວຂໍໂທດ.»
ຈາກນັ້ນ ຣາຊາແຫ່ງນົກ, ເຊິ່ງມີຮູບຮ່າງສີນ້ຳຕານທີ່ວ່ອງໄວ ແລະ ໂຕບໍ່ໃຫຍ່ໄປກວ່າປຸຍຂອງດອກທິສໂທລ, ໄດ້ບິນໄປທີ່ຖ້ຳຂອງໝີ ແລະ ເວົ້າວ່າ:
«ໝີ, ເພື່ອນຂອງໝາປ່າ ແລະ ສັດທັງໝົດທີ່ຍ່າງເທິງພື້ນດິນ, ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງດູຖູກບ້ານຂອງຂ້ອຍ, ຣາຊິນີຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ລູກໆຂອງຂ້ອຍ? ລູກນົກນ້ອຍຂອງພວກເຮົາເສຍໃຈຫຼາຍຈົນກິນຫຍັງບໍ່ລົງ. ຈົ່ງມີນ້ຳໃຈ, ແລະ ຂໍໂທດພວກນົກນ້ອຍສາ.»
ກະສັດເຣນ, ຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈກັບຄວາມອວດດີນີ້, ຈຶ່ງເຕືອນວ່າ, «ເພື່ອນໝີ, ຂ້ອຍຢາກຈະຮັກສາຄວາມສຳພັນທີ່ດີກັບເຈົ້າຕໍ່ໄປ, ແຕ່ຂ້ອຍຈະຂໍໃຫ້ພັນທະມິດແຫ່ງທ້ອງຟ້າຂອງຂ້ອຍມາຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າຂໍໂທດ ຖ້າຂ້ອຍຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດ.

ໝີ, ບໍ່ປະທັບໃຈກັບນົກສີນ້ຳຕານນ້ອຍໂຕນີ້, ທີ່ໃຫຍ່ບໍ່ເກີນກ້ອນຫີນໃນແມ່ນ້ຳ, ໄດ້ຂໍໃຫ້ສັດສີ່ຕີນທັງໝົດໃນປ່າ ແລະ ທົ່ງນາ — ໝາປ່າ, ກວາງ, ໝາຈອກ, ແລະ ອື່ນໆອີກຫຼາຍໂຕ, ມາຕໍ່ສູ້ກັບນົກເຣັນໂຕນ້ອຍ.
ພະລາຊາ ແລະ ພະລາຊິນີເຣັນ ໄດ້ຮວບຮວມສັດທີ່ບິນໄດ້ທັງໝົດເຂົ້າກັນ. ບໍ່ພຽງແຕ່ນົກນ້ອຍໃຫຍ່ເທົ່ານັ້ນທີ່ມາຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຂົາ, ແຕ່ຍັງມີເຜິ້ງ, ຮິ້ນ, ແລະ ສັດມີປີກອື່ນໆທັງໝົດອີກດ້ວຍ.

ຍຸງໂຕນ້ອຍທີ່ສຸດຖືກສົ່ງໄປເປັນສາຍລັບເພື່ອຊອກຮູ້ແຜນການຂອງໝີ.
ດ້ວຍຂະໜາດນ້ອຍກວ່າແກ່ນດອກແດນດີໄລອອນພຽງແກ່ນດຽວ, ມັນໄດ້ລີ້ຢູ່ກ້ອງໃບໄມ້ບ່ອນທີ່ມັນສາມາດເຫັນ ແລະ ໄດ້ຍິນທຸກຢ່າງ, ໂດຍທີ່ໝີ ແລະ ພັນທະມິດເທິງບົກຂອງມັນບໍ່ເຫັນ.
»ໝາຈອກ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ສະຫຼາດແກມໂກງທີ່ສຸດໃນໝູ່ພວກເຮົາ," ຍຸງນ້ອຍ, ທີ່ບໍ່ໃຫຍ່ໄປກວ່າກີບດອກຟໍເກັດມີນັອດ, ໄດ້ຍິນໝີເວົ້າ. "ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ນຳການຕໍ່ສູ້ຂອງພວກເຮົາ."
"ດີເລີດ!" ໝາຈອກເວົ້າ. "ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ມີທຸງເພື່ອຊ່ວຍໃນການສື່ສານກັບໝູ່ເພື່ອນຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຈະໃຊ້ອັນໃດແທນດີ?

ບໍ່ມີໃຜເວົ້າຫຍັງເລີຍ.
"ເອົາລະ," ໝາຈອກເວົ້າ, "ຂ້ອຍມີຫາງທີ່ຍາວ, ເປັນພຸ່ມງາມ, ແລະ ມີສີແດງຄືກັບດອກກຸຫຼາບປ່າ. ຂ້ອຍຈະຍົກມັນຂຶ້ນໃຫ້ທຸກຄົນເຫັນ, ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນຮູ້ວ່າຝ່າຍເຮົາກຳລັງຊະນະ ແລະ ພວກເຮົາຕ້ອງສືບຕໍ່ເດີນໜ້າຕໍ່ໄປ. ແຕ່ຖ້າຂ້ອຍເອົາຫາງລົງ, ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າທຸກຢ່າງພ່າຍແພ້ແລ້ວ ແລະ ພວກເຮົາທຸກຄົນຄວນແລ່ນໜີໃຫ້ໄວທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້."
ຍຸງ, ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຍິນແຜນການອັນສະຫຼາດທັງໝົດຂອງໝາຈອກແລ້ວ, ກໍໄດ້ບິນກັບຄືນໄປ ແລະ ເລົ່າໃຫ້ພະລາຊາ ແລະ ພະລາຊິນີແຫ່ງນົກເຣັນຟັງ.
"ອາ, ຮາ!" ພະລາຊານົກເຣັນເວົ້າ. "ນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຄິດຫຍັງອອກແລ້ວ. ສະຫາຍຕໍ່, ເມື່ອການຕໍ່ສູ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ໃຫ້ບິນໄປຫາໝາຈອກ. ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ລາວຍົກຫາງຂອງລາວຂຶ້ນ, ທີ່ເປັນສີແດງຄືກັບໃບເມເປິນ, ໃຫ້ຕອດໝາຈອກເລີຍ.

ເຊົ້າຕູ່ມື້ຕໍ່ມາ, ການແຂ່ງຂັນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ມີສັດຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຍ່າງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ຈົນເຮັດໃຫ້ພື້ນດິນສັ່ນສະເທືອນພາຍໃຕ້ບາດກ້າວຂອງພວກມັນ. ຝູງສັດມີປີກ, ນຳພາໂດຍນົກເຣັນສີນ້ຳຕານນ້ອຍສອງໂຕ, ທີ່ນ້ອຍຊ່ຳກັບໝາກແປກສອງໜ່ວຍ, ໄດ້ຮ້ອງສຽງໃສ, ຮ້ອງສຽງແຫບ, ບິນດັງຫຶ່ງໆ ແລະ ຮ້ອງສຽງແຫຼມ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າມືດມົວຄືກັບເມກຝົນຟ້າຄະນອງ.
ໝາຈອກໄດ້ໃຫ້ສັນຍານໃຫ້ພວກສັດບົກເຄື່ອນທີ່ໄປຂ້າງໜ້າ, ໂດຍການຍົກຫາງທີ່ເປັນພຸ່ມຂອງມັນຂຶ້ນ, ເຊິ່ງມີສີແດງຄືກັບຕົ້ນດັອກວູດອ່ອນ. ທັນໃດນັ້ນ ຕົວຕໍ່ກໍໄດ້ຕອດມັນ ຈົນເຮັດໃຫ້ມັນກະໂດດຂຶ້ນສູງໃນອາກາດ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ມັນກໍຍັງຄົງຍົກຫາງຂອງມັນຂຶ້ນໄວ້.

ເປັນຄັ້ງທີສອງທີ່ໂຕຕໍ່ຕອດລາວ. ມັນເຈັບຫຼາຍຈົນໝາຈອກທີ່ໜ້າສົງສານຈຳເປັນຕ້ອງເອົາຫາງຂອງລາວລົງ, ແຕ່ຍ້ອນຮູ້ວ່າໜ້າທີ່ຂອງລາວສຳຄັນຕໍ່ໝູ່ເພື່ອນຫຼາຍສໍ່າໃດ, ລາວຈຶ່ງຍົກຫາງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.
ເມື່ອໂຕຕໍ່ຕອດລາວເປັນຄັ້ງທີສາມ, ລາວກໍບໍ່ສາມາດທົນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ລາວເອົາຫາງລົງລະຫວ່າງຂາຂອງລາວ, ຮ້ອງອອກມາດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຕົກໃຈ, ແລະ ຟ້າວແລ່ນໜີຈາກນັກຮົບໂຕນ້ອຍ, ທີ່ມີສີເຫຼືອງຄືກັບດອກດາໂຟດິນ.

ເມື່ອໝີ, ໝາປ່າ, ກວາງ, ແລະ ສັດອື່ນໆທັງໝົດທີ່ຍ່າງເທິງພື້ນດິນ ບໍ່ສາມາດເຫັນຫາງຂອງໝາຈອກທີ່ເປັນສີແດງຄືກັບຕາເວັນຕົກດິນອີກຕໍ່ໄປ. ຍ້ອນແນ່ໃຈວ່າພວກເຂົາພ່າຍແພ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງແລ່ນໄປທາງນັ້ນທາງນີ້ເພື່ອລີ້ຊ່ອນ. ແລະ ດັ່ງນັ້ນ, ນົກຈິບສີນ້ຳຕານໂຕນ້ອຍໆ, ແລະ ສັດນ້ອຍໆອື່ນໆທັງໝົດແຫ່ງທ້ອງຟ້າ, ຈຶ່ງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໃນການຕໍ່ສູ້.

ນົກເຣນ ໄດ້ບິນກັບຄືນໄປຍັງທີ່ປະທັບຂອງພວກເຂົາ, ເຊິ່ງເປັນຮັງທີ່ອົບອຸ່ນ ແລະ ສະບາຍ ເຕັມໄປດ້ວຍທຸກສິ່ງທີ່ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາປາດຖະໜາ - ນັ້ນກໍຄືລູກໆຂອງພວກເຂົາ. ຕາມປະສາເດັກນ້ອຍ, ພວກລູກນົກໄດ້ລືມ ແບຣ໌ ທີ່ຫຍາບຄາຍໄປດົນແລ້ວ, ເຊິ່ງລາວບໍ່ໜ້າສົນໃຈເທົ່າກັບສຽງເພງຂອງສາຍລົມ ຫຼື ສຽງກະຊິບຂອງຕົ້ນໄມ້ເລີຍ.
ບໍ່ດົນ, ແບຣ໌, ພ້ອມກັບ ວູຟ ຜູ້ເປັນໝູ່ຂອງລາວ, ໄດ້ປາກົດຕົວຢູ່ກົກຕົ້ນໄມ້ຂອງພວກເຂົາ, ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົວ ແລະ ຮູ້ສຶກຜິດ. ລາວໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນຄ່ອຍໆວ່າ,
“ຂ້ອຍມາເພື່ອຂໍໂທດລູກໆຂອງພວກທ່ານ, ທ່ານຣາຊາ ແລະ ຣາຊິນີແຫ່ງນົກທັງຫຼາຍ. ຂ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈເລີຍຈົນຮອດມື້ນີ້ ວ່າສັດທີ່ນ້ອຍໆແບບນີ້, ທີ່ໂຕບໍ່ໃຫຍ່ໄປກວ່າໃບໂອກ, ຈະສາມາດແຂງແກ່ນໄດ້ຂະໜາດນີ້.“
ຣາຊາ ແລະ ຣາຊິນີ, ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເມດຕາເທົ່າໆກັບຄວາມສະຫຼາດຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເທົ່າໆກັບຂະໜາດໂຕທີ່ນ້ອຍຂອງພວກເຂົາ, ໄດ້ຍອມຮັບຄຳຂໍໂທດຂອງ ແບຣ໌ ແລະ ມິດຕະພາບຂອງລາວ.