दुई साथीहरू, एउटा भालु र एउटा ब्वाँसो, सँगै जङ्गलमा हिँडिरहेका थिए।
"सुन त, साथी ब्वाँसो!" भालुले भन्यो। "त्यो कुन चरा गाइरहेको छ?"
"त्यो चराहरूको राजा हो," ब्वाँसोले भन्यो। "हामीले उहाँलाई धेरै सम्मान गर्नुपर्छ।"
ब्वाँसो हाँस्यो, किनभने त्यो च्याउभन्दा ठूलो नभएको एउटा सानो खैरो रेन चरा मात्र थियो। रेन चरालाई झाडीको राजा पनि भनिन्छ।

त्यो चराहरूको राजा हो?» भालुले सोध्यो। «म राजाको घर हेर्न धेरै चाहन्छु। आऊ, ब्वाँसो, र मलाई उसको घर देखाऊ।»
«रानी घर नआउन्जेल हामीले पर्खनुपर्छ,» ब्वाँसोले भन्यो।

छिट्टै, रानी रेन आफ्ना बचेराहरूका लागि खानेकुरा ल्याउँदै देखा परिन्।
"राजाले धेरै सुन्दर रानी छानेनछन्," भालुले अलि रुखो हुँदै भन्यो। "हामी उनीहरूलाई पछ्याऔं ताकि म उनीहरूको शाही निवास हेर्न सकूँ।"
तर ब्वाँसोले उसलाई रोक्यो।
"पर्ख। राजा र रानी सँगै ननिस्किएसम्म हामीले पर्खनुपर्छ," उसले भन्यो।

जब रेन चराहरू उडेर गए, भालु र ब्वाँसो रूखतिर गए। भालु गुँडमा चियाउन माथि चढ्यो। त्यहाँ उसले पाँचवटा साना चराहरू देख्यो।
«के यो राजाको घर हो?» उसले तल ब्वाँसोलाई हेरेर हाँस्दै भन्यो। «हेर त, यो त केवल माटो र घाँसको एउटा सानो डल्लो मात्र हो। राजपरिवारका बच्चाहरू त ठूला मुख भएका र प्वाँख नभएका पाँचवटा कुरुप साना जीवहरू पो रहेछन्।»
साना रेन चराहरू, जसका अझै प्वाँख पलाएका थिएनन् तर कान भने थिए, उनीहरूले भालुको त्यो रुखो कुरा सुने र धेरै अपमानित महसुस गरे।

हामी कुरुप साना जीवहरू होइनौं,» तिनीहरूले चिच्याउँदै भने, किनभने उनीहरूका मायालु आमाबुबाले उनीहरू कति प्यारा छन् भनेर धेरै पटक भन्नुभएको थियो। «अनि हाम्रो न्यानो, सुरक्षित घर नै हाम्रो मनले चाहने सबैथोक हो। तिमीले आफ्ना रुखो बोलीका लागि माफी माग्नुपर्छ।»
भालु, अझै हाँस्दै, आफ्नो साथीसँग आफ्नो बाटो लाग्यो।
साना रेन चराहरू, निराश र दुःखी हुँदै, आफ्ना आमाबुबा फर्केर नआएसम्म रोइरहे।

हामी यति दुःखी छौँ कि खान पनि सक्दैनौँ,» उनीहरूले आफ्ना छक्क परेका आमाबुबालाई भने। «एउटा भालुले हामीलाई कुरुप भन्यो र हाम्रो प्यारो घरलाई माटो र घाँसको डल्लो भन्यो!»
गुँडका चल्लाहरूले थपे, «ब्वाँसोले हामी राजपरिवारका सन्तान हौँ भनेर सम्झाउँदा पनि भालु हाँस्दै हिँड्यो।»
«यसको बारेमा चिन्ता नगर,» बुबा रेनले मायालु स्वरमा भने। «हामी भालुसँग कुरा गर्नेछौँ र माफी माग्न लगाउनेछौँ।»
त्यसपछि चराहरूका राजा, जो एउटा छिटो उड्ने खैरो रङको र थिसलको झुप्पाभन्दा ठूलो थिएनन्, भालुको ओडारमा उडेर गए र भने:
«भालु, ब्वाँसो र जमिनमा हिँड्ने सबै प्राणीहरूका साथी, तिमीले मेरो घर, मेरी रानी र मेरा बच्चाहरूको अपमान किन गर्यौ? हाम्रा चल्लाहरू यति दुःखी छन् कि खान पनि सकिरहेका छैनन्। दयालु बन, र साना चराहरूसँग माफी माग।»
राजा रेनले, यो घमण्ड देखेर छक्क पर्दै, चेतावनी दिए, «साथी भालु, म तिमीसँग राम्रो सम्बन्ध राख्न चाहन्छु, तर आवश्यक परेमा म तिमीलाई माफी माग्न लगाउन हावाका मेरा साथीहरूसँग मद्दत माग्नेछु।

नदीको ढुङ्गाभन्दा ठूलो नभएको यस सानो खैरो चराबाट प्रभावित नभएको भालुले, जङ्गल र मैदानका सबै चारखुट्टे जीवहरू — ब्वाँसो, मृग, फ्याउरो, र अन्य धेरैलाई, त्यस सानो रेनको विरुद्धमा उभिन भन्यो।
राजा र रानी रेनले उड्ने सबै जीवहरूलाई एकै ठाउँमा भेला गरे। उनीहरूको मद्दतका लागि ठूला र साना चराहरू मात्र होइन, मौरी र भुसुनाहरू, र पखेटा भएका अन्य सबै जीवहरू पनि आए।

भालुको योजनाहरू पत्ता लगाउन सबैभन्दा सानो लामखुट्टेलाई जासुसको रूपमा पठाइयो।
एउटा ड्यान्डेलियनको बीउभन्दा पनि सानी, ऊ एउटा पातमुनि लुकी जहाँबाट उसले भालु र उसका जमिनमा बस्ने साथीहरूले नदेख्ने गरी सबै कुरा देख्न र सुन्न सक्थी।
"फ्याउरो, तिमी हामी सबैमध्ये सबैभन्दा धूर्त छौ," फरगेट-मी-नट फूलको तरेलीभन्दा ठूली नभएकी ती सानी लामखुट्टेले भालुले भनेको सुनी। "त्यसैले तिमीले हाम्रो लडाइँको नेतृत्व गर्नेछौ।"
"राम्रो!" फ्याउरोले भन्यो। "तर हाम्रा साथीहरूसँग कुराकानी गर्न मद्दत गर्ने हामीसँग कुनै झण्डा छैन। यसको सट्टा हामीले के प्रयोग गर्ने?

कसैले केही बोलेन।
"ठीक छ," फ्याउरोले भन्यो, "मसँग जङ्गली गुलाफ जस्तै रातो, एउटा सुन्दर लामो र झुस भएको पुच्छर छ। म यसलाई सबैले देख्ने गरी माथि उठाउनेछु, जसले सबैलाई हाम्रो पक्षले जित्दैछ र हामी अगाडि बढिरहनुपर्छ भन्ने कुराको जानकारी दिनेछ। तर यदि मैले मेरो पुच्छर तल झारेँ भने, सबै कुरा सिद्धियो भन्ने बुझ्नु र हामी सबै सकेजति छिटो भाग्नुपर्छ।"
लामखुट्टे, बाठो फ्याउरोका सबै योजनाहरू सुनेपछि, उडेर फर्कियो र ती कुराहरू रेन्सका राजा र रानीलाई सुनायो।
"आहा!" राजा रेनले भने। "यसले मलाई एउटा उपाय दियो। मित्र बारुलो, जब लडाइँ सुरु हुन्छ, फ्याउरोको नजिक उडेर जानू। जब-जब उसले मेपलको पात जस्तै रातो आफ्नो पुच्छर उठाउँछ, फ्याउरोलाई चिलिदिनू।

भोलिपल्ट बिहान सबेरै, प्रतियोगिता सुरु भयो। यति धेरै जनावरहरू पृथ्वीमा हिँडे कि तिनीहरूको पाइलाले जमिन नै थर्कियो। पखेटा भएकाहरूको बथान, जसको नेतृत्व दुईवटा सल्लाको फलजस्तै साना दुई खैरा रेन चराहरूले गरेका थिए, तिनीहरूले चिरबिर गरे, टर्रटर्र गरे, भुनभुन गरे र क्वाँक्वाँ गरे, अनि गर्जने बादलले जस्तै आकाशलाई अँध्यारो बनाए।
फ्याउरोले कलिलो डगवुडजस्तै रातो आफ्नो झुप्प परेको पुच्छर उठाएर, जमिनका जनावरहरूलाई अगाडि बढ्न संकेत गर्‍यो। तुरुन्तै एउटा बारुलोले उसलाई चिल्यो जसले गर्दा ऊ हावामा निकै माथि उफ्रियो। तैपनि, उसले आफ्नो पुच्छर माथि नै राख्यो।

दोस्रो पटक बारुलाले उसलाई चिल्यो। यो यति धेरै दुख्यो कि बिचरा फ्याउरो आफ्नो पुच्छर तल झार्न बाध्य भयो, तर आफ्ना साथीहरूको लागि आफ्नो काम कति महत्त्वपूर्ण छ भन्ने जानेर, उसले यसलाई फेरि उठायो।
जब बारुलाले उसलाई तेस्रो पटक चिल्यो, उसले यसलाई थप सहन सकेन। उसले आफ्नो पुच्छर आफ्ना खुट्टाहरूको बीचमा खसाल्यो, पीडा र आश्चर्यले कराउँदै, र ड्याफोडिल जस्तै पहेँलो त्यो सानो योद्धाबाट छिट्टै भाग्यो।

जब भालु, ब्वाँसो, मृग, र जमिनमा हिँड्ने अन्य सबै प्राणीहरूले सूर्यास्त जस्तै रातो फ्याउरोको पुच्छर अब देख्न सकेनन्। लडाइँ हारियो भन्ने पक्का भएर, तिनीहरू लुक्न यता र उता भागे। अनि यसरी साना खैरा रेन चराहरू, र हावाका अन्य सबै साना प्राणीहरूले लडाइँ जिते।

रेनहरू उडेर आफ्नो शाही निवासमा फर्किए, एउटा आरामदायी, न्यानो गुँड जुन उनीहरूको मनले चाहेको सबै कुराले भरिएको थियो - उनीहरूका बच्चाहरू। बच्चाहरूको स्वभाव जस्तै, गुँडका बच्चाहरूले त्यो असभ्य बियरलाई उहिल्यै बिर्सिसकेका थिए, जो हावाको गीत वा रूखहरूको कानेखुसी जति रोचक थिएन।
छिट्टै, बियर आफ्नो साथी वुल्फसँगै, विनम्र र पश्चात्तापी हुँदै उनीहरूको रूखको फेदमा देखा पर्यो। उसले बिस्तारै भन्यो,
"चराहरूका राजा र रानी, म तपाईंका बच्चाहरूसँग माफी माग्न आएको छु। ओकको पातभन्दा ठूला नभएका यस्ता साना जीवहरू कसरी यति धेरै बलिया हुन सक्छन् भनेर मैले आजसम्म बुझेको थिइनँ।"
राजा र रानी, जो जति चतुर थिए त्यति नै दयालु र जति साना थिए त्यति नै महान् थिए, उनीहरूले बियरको माफी र उसको मित्रतालाई स्वीकार गरे।