Хоёр найз болох баавгай, чоно хоёр ойд хамт алхаж байлаа.
«Сонс доо, найз Чоно минь!» гэж баавгай хэлэв. «Тэр дуулж байгаа шувуу юу вэ?»
«Тэр бол Шувуудын хаан,» гэж чоно хэлэв. «Бид түүнд маш их хүндэтгэлтэй хандах ёстой.»
Чоно инээв, учир нь тэр мөөгнөөс ч томгүй, жижигхэн бор бялзуухай л байлаа. Бялзуухайг бас хашлагын хаан гэж нэрлэдэг.

Тэр чинь шувуудын хаан юм уу?» гэж баавгай асуув. «Би хааны гэрийг үнэхээр үзмээр байна. Алив, Чоно, надад түүний байшинг үзүүлээч.»
«Бид хатан гэртээ иртэл хүлээх хэрэгтэй,» гэж чоно хэлэв.

Удалгүй Хатан Рен үүрний ангаахайнууддаа хоол авчирсаар харагдав.
«Хаан тийм ч үзэсгэлэнтэй хатныг сонгоогүй юм байна,» гэж баавгай жаахан бүдүүлгээр хэлэв. «Тэднийг дагая, тэгвэл би тэдний хааны өргөөг харж чадна.»
Гэвч чоно түүнийг тогтоон барив.
«Түр хүлээ. Хаан, хатан хоёр хамтдаа явах хүртэл бид хүлээх хэрэгтэй,» гэж тэр хэлэв.

Бялзуухайнууд нисэн одсоны дараа баавгай, чоно хоёр мод руу очив. Баавгай үүр лүү шагайж харахаар дээш авирав. Тэнд тэр таван дэгдээхэйг харав.
«Энэ хааны ордон гэж үү?» гэж тэр доор байсан чоно руу инээн хэлэв. «Яах вэ дээ, энэ чинь ердөө л шавар, өвсний өчүүхэн бөөн юм байна. Хааны хүүхдүүд нь том амтай, өдгүй, муухайхан таван жижиг амьтан байна шүү дээ.»
Өд нь хараахан ургаагүй ч чихтэй байсан бялзуухайн дэгдээхэйнүүд баавгайн эелдэг бус үгийг сонсоод маш их гомдов.

Бид муухай жижигхэн амьтад биш,» гэж тэд хашхирав. Учир нь хайрт аав, ээж нь тэдэнд ямар өхөөрдөм болохыг нь олон удаа хэлж өгсөн байлаа. «Тэгээд манай тухтай, аюулгүй гэр бол зүрх сэтгэлийн хүсэж болох бүх зүйл. Чи эелдэг бус үгсийнхээ төлөө уучлал гуйх ёстой.»
Баавгай инээсээр л, найзтайгаа цааш явлаа.
Гомдож, гунигласан бяцхан хөөндэйнүүд аав, ээжийгээ буцаж иртэл уйлжээ.

Бид идэхэд дэндүү их сэтгэлээр унасан байна,» гэж тэд гайхсан эцэг эхдээ хэлэв. «Нэг баавгай биднийг муухай гэж хэлээд, бидний сайхан гэрийг шавар өвсний бөөн гэж дуудсан!»
Ангаахайнууд нэмж хэлэв, «баавгай явахдаа инээж байсан, чоно түүнд бид хааны удмын хүүхдүүд гэдгийг сануулсан ч гэсэн.
»Үүнд бүү санаа зов,» гэж эцэг бялзуухай эелдгээр хэлэв. «Бид баавгайтай ярьж, уучлал гуйхыг хүснэ.»
Тэгээд Шувуудын хаан, өргөст ургамлын саглагар тугнаас ч томгүй, шаламгай борхон биетэй тэрээр, баавгайн үүр лүү нисэн очоод хэлэв:
«Баавгай минь, Чоно болон газар дээр алхдаг бүх амьтдын анд минь, чи яагаад миний гэр, миний Хатан, миний хүүхдүүдийг доромжилсон юм бэ? Манай ангаахайнууд идэж ч чадахгүй болтлоо сэтгэлээр унасан байна. Сайхан сэтгэл гаргаж, бяцхан шувуудaас уучлал гуй.»
Бялзуухай хаан энэ их ихэрхэлд гайхаж, «Анд Баавгай минь, би чамтай сайн харилцаатай байхыг хүсэж байна, гэхдээ хэрэв хэрэгтэй бол би агаарт нисдэг холбоотнуудаасаа чамайг уучлал гуйхад туслахыг хүснэ шүү,» гэж сануулав.

Баавгай голын чулуунаас ч томгүй энэ жижигхэн бор шувууг огт тоосонгүй, ой болон талын дөрвөн хөлтэй бүх амьтдыг — чоно, буга, үнэг болон өөр олон амьтныг — өчүүхэн бялзуухайн эсрэг зогсохыг хүсэв.
Бялзуухайн Хаан, Хатан хоёр нисдэг бүх амьтдыг цуглуулав. Тэдэнд туслахаар зөвхөн том, жижиг шувууд төдийгүй зөгий, шумуул болон бусад бүх далавчтай амьтад ирэв.

Шумуулнуудаас хамгийн жижигхэн нь баавгайн төлөвлөгөөг олж мэдэхээр тагнуул болон илгээгдэв.
Багваахайн ганц үрнээс ч өчүүхэн тэр шумуул баавгай болон түүний газар дээрх холбоотнуудад харагдалгүй, бүхнийг харж, сонсож чадах нэгэн навчны доор нуугдав.
«Үнэг, чи бид бүгдийн дундаас хамгийн зальтай нь,» гэж март-намайг-үгүй цэцгийн дэлбээнээс ч томгүй бяцхан шумуул баавгай хэлэхийг сонсов. «Тиймээс чи бидний тулааныг удирдах болно.»
«Сайн байна!» гэж үнэг хэлэв. «Гэхдээ найзуудтайгаа холбоо барихад туслах туг бидэнд алга. Оронд нь бид юу хэрэглэх вэ?

Хэн ч дуугарсангүй.
«За,» гэж үнэг хэлэв, «надад зэрлэг сарнай шиг улаан, урт сайхан саглагар сүүл бий. Би түүнийг бүгдэд харагдахаар өргөнө. Ингэснээр манай тал ялж байгаа бөгөөд бид урагшаа явсаар байх ёстойг хүн бүр мэдэх болно. Харин би сүүлээ доошлуулбал бүх зүйл алдагдсан гэсэн үг, тэгээд бид бүгд аль болох хурдан зугтах ёстой.»
Ухаант үнэгний бүх төлөвлөгөөг сонссон шумуул буцаж нисээд, тэдгээрийг Бялзуухайн Хаан, Хатан хоёрт давтан хэлэв.
«Аа, ха!» гэж Бялзуухай Хаан хэлэв. «Энэ надад нэг санаа өглөө. Найз Хэдгэн минь, тулаан эхлэхэд үнэг рүү нис. Тэр агч модны навч шиг улаан сүүлээ өргөх болгонд үнэгийг хатгаарай.

Маргааш өглөө нь эрт уралдаан эхлэв. Маш олон амьтан газар дэлхийгээр алхахад, тэдний гишгэлтийн дор газар доргин чичирч байлаа. Хоёр нарсны боргоцой шиг жижигхэн, бор хоёр бялзуухайгаар удирдуулсан далавчит сүрэг жиргэж, гуаглаж, дүнгэнэж, чарлалдан, аянгын үүл шиг агаарыг харанхуйлжээ.
Үнэг хуурай газрын араатнуудад урагш хөдлөх дохио өгч, залуу догвудын мөчир шиг улаан, саглагар сүүлээ өргөв. Тэр даруй хэдгэнэ түүнийг хатгахад үнэг агаарт өндөр үсрэв. Гэсэн ч тэр сүүлээ өргөсөн хэвээр байлаа.

Хоёр дахь удаагаа хэдгэнэ түүнийг хатгав. Маш их өвдсөн тул хөөрхий үнэг сүүлээ доош буулгахаас өөр аргагүй болов. Гэвч найзуудынх нь төлөө хийх үүрэг нь хэчнээн чухал болохыг мэдэж байсан тул тэр сүүлээ дахин өргөв.
Хэдгэнэ түүнийг гурав дахь удаагаа хатгахад тэр цааш тэсэж чадсангүй. Тэр өвдөлт, гайхсандаа орилон сүүлээ хоёр хөлнийхөө завсар унжуулаад, нарцисс цэцэг шиг шар өнгөтэй өчүүхэн дайчнаас хурдан зугтан одов.

Баавгай, чоно, буга болон газраар алхдаг бусад бүх амьтад нар жаргах мэт улаан үнэгний сүүлийг цаашид харж чадахаа болиход. Тэр өдөр ялагдлаа гэж итгээд тэд нуугдахаар ийш тийш гүйлдэв. Ингээд өчүүхэн бор бялзуухайнууд болон агаарт нисдэг бусад бүх жижиг амьтад тулалдаанд ялжээ.

Бялзуухайнууд хааны өргөөндөө — зүрх сэтгэл нь хүсэж болох бүхнээр, өөрсдийн үр хүүхдүүдээр дүүрсэн тухтай, дулаахан үүрэндээ — буцан нисэж ирэв. Хүүхдүүдийн зангаар ангаахайнууд салхины дуу эсвэл моддын шивнээ шиг огтхон ч сонирхолтой биш байсан бүдүүлэг Баавгайг аль хэдийн мартсан байлаа.
Удалгүй Баавгай найз Чонотойгоо хамт тэдний модны ёроолд гарч ирэв; тэр номхон даруу, гэмшсэн байлаа. Тэр намуухнаар хэлэв,
“Шувуудын Хаан, Хатан аа, би та хоёрын хүүхдүүдээс уучлалт гуйхаар ирлээ. Царсны навчнаас ч томгүй ийм өчүүхэн амьтад яаж ийм хүчтэй байж чаддагийг би өнөөдрийг хүртэл ойлгоогүй юм.“ Хаан, Хатан хоёр ухаантайгаа адил сайхан сэтгэлтэй, өчүүхэн жижигхэнтэйгээ адил агуу байсан тул Баавгайн уучлалт болон нөхөрлөлийг хүлээн авав.