Er was eens een heel mooi poppenhuis; het was van rode baksteen met witte ramen, en het had echte mousselinegordijnen, een voordeur en een schoorsteen.

Het was van twee poppen die Lucinda en Jane heetten; tenminste, het was van Lucinda, maar zij bestelde nooit maaltijden.
Jane was de kokkin, maar zij kookte nooit, omdat het avondeten kant-en-klaar was gekocht, in een doos vol houtkrullen.

Er waren twee rode kreeften en een ham, een vis, een pudding en wat peren en appelsienen.
Ze kwamen niet los van de borden, maar ze waren buitengewoon mooi.

Op een ochtend waren Lucinda en Jane een ritje gaan maken in de poppenwagen. Er was niemand in de kinderkamer, en het was heel stil. Toen klonk er een zacht schuifelend, krassend geluid in een hoek bij de open haard, waar een gat onder de plint zat.
Tom Thumb stak even zijn hoofd naar buiten, en trok het toen weer terug.
Tom Thumb was een muis.

Een minuut later stak Hunca Munca, zijn vrouw, ook haar hoofd naar buiten; en toen ze zag dat er niemand in de kinderkamer was, kwam ze naar buiten op het zeil bij de open haard.

Het poppenhuis stond aan de andere kant van de open haard. Tom Thumb en Hunca Munca gingen voorzichtig over het tapijt. Ze duwden tegen de voordeur—die was niet op slot.

Tom Thumb en Hunca Munca gingen naar boven en gluurden de eetkamer in. Toen piepten ze van vreugde!
Zo'n heerlijk diner stond op tafel uitgestald! Er waren tinnen lepels, en loden messen en vorken, en twee poppenstoelen—alles zo handig!

Tom Thumb begon meteen met het snijden van de hesp. Het was een prachtige, glanzende gele hesp, met rode strepen.
Het mes verkreukelde en deed hem pijn; hij stak zijn vinger in zijn mond.
“Die is niet lang genoeg gekookt; die is hard. Probeer jij het eens, Hunca Munca.”

Hunca Munca stond recht op haar stoel en hakte met een ander loden mes op de ham.
“Hij is even hard als de hammen in de delicatessenzaak,” zei Hunca Munca.

De ham brak met een ruk van het bord en rolde onder de tafel.
“Laat maar,” zei Tom Thumb; “geef me wat vis, Hunca Munca!”

Hunca Munca probeerde elke tinnen lepel één voor één; de vis was aan de schotel vastgelijmd.
Toen verloor Tom Thumb zijn geduld. Hij legde de ham midden op de vloer en sloeg erop met de tang en met de schep—boem, boem, klets, klets!
De ham vloog in stukken, want onder de glanzende verf was hij van niets anders dan gips gemaakt!

Toen kwam er geen einde aan de woede en ontgoocheling van Tom Thumb en Hunca Munca. Ze braken de pudding, de kreeften, de peren en de sinaasappels.
Omdat de vis niet van het bord wou komen, stopten ze hem in het roodgloeiende, gekrulde papieren vuur in de keuken; maar hij wou ook niet branden.

Tom Thumb klom de keukenschouw op en keek bovenaan naar buiten—er was geen roet.

Terwijl Tom Thumb in de schoorsteen zat, kreeg Hunca Munca nog een teleurstelling. Ze vond enkele kleine blikjes op het werkblad, met het opschrift—Rijst—Koffie—Sago—maar toen ze ze ondersteboven hield, zat er niets in behalve rode en blauwe kralen.

Toen begonnen die muizen al het kattenkwaad uit te halen dat ze konden—vooral Tom Thumb! Hij haalde Jane's kleren uit de ladekast in haar slaapkamer en gooide ze uit het raam op de bovenste verdieping.
Maar Hunca Munca was spaarzaam van aard. Nadat ze de helft van de veren uit Lucinda's kussen had getrokken, herinnerde ze zich dat ze zelf een verenbed wilde.

Met de hulp van Tom Thumb droeg ze het kussen naar beneden en over het tapijt. Het was moeilijk om het kussen in het muizengat te duwen; maar op de een of andere manier lukte het hen.

Toen ging Hunca Munca terug en haalde een stoel, een boekenkast, een vogelkooi en verschillende kleine snuisterijen. De boekenkast en de vogelkooi weigerden in het muizengat te gaan.

Hunca Munca liet hen achter bij de open haard en ging een wieg halen.

Hunca Munca kwam net terug met een andere stoel toen er plots buiten in de gang gepraat te horen was. De muizen renden terug naar hun hol, en de poppen kwamen de kinderkamer binnen.

Wat een schouwspel kregen Jane en Lucinda te zien!
Lucinda zat op het omgevallen fornuis en staarde; en Jane leunde tegen het aanrecht en glimlachte—maar geen van beiden zei een woord.

De boekenkast en de vogelkooi werden gered van bij de open haard—maar Hunca Munca heeft de wieg en enkele van Lucinda’s kleertjes.

Ze heeft ook een paar handige potten en pannen, en nog verschillende andere dingen.

Het kleine meisje van wie het poppenhuis was, zei,—
“Ik zal een pop krijgen die als politieagent is aangekleed!”

Maar de verpleegster zei,—
“Ik zal een muizenval zetten!”

Dus dat is het verhaal van de twee Stoute Muizen—maar zo heel stout waren ze toch niet, want Tom Thumb betaalde alles wat hij kapotmaakte.
Hij vond een krom muntstuk onder het tapijt; en op kerstavond stopten hij en Hunca Munca het in een van de kousen van Lucinda en Jane.

En heel vroeg elke ochtend—voordat iemand wakker is—komt Hunca Munca met haar vuilblik en haar bezem om het poppenhuis proper te vegen!