ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງນານມາແລ້ວ ມີເຮືອນຕຸກກະຕາທີ່ສວຍງາມຫຼາຍຫຼັງໜຶ່ງ; ມັນເປັນດິນຈີ່ສີແດງພ້ອມດ້ວຍປ່ອງຢ້ຽມສີຂາວ, ແລະ ມັນມີຜ້າມ່ານຜ້າມັດສະລິນແທ້, ປະຕູໜ້າ, ແລະ ປ່ອງຄວັນ.

ມັນເປັນຂອງຕຸກກະຕາສອງຕົວທີ່ຊື່ວ່າ ລູຊິນດາ ແລະ ເຈນ; ຢ່າງໜ້ອຍມັນກໍເປັນຂອງ ລູຊິນດາ, ແຕ່ນາງບໍ່ເຄີຍສັ່ງອາຫານເລີຍ.
ເຈນ ເປັນແມ່ຄົວ, ແຕ່ນາງບໍ່ເຄີຍເຮັດອາຫານເລີຍ, ເພາະວ່າອາຫານແລງໄດ້ຖືກຊື້ມາແບບສຳເລັດຮູບ, ຢູ່ໃນກ່ອງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຂີ້ກົບ.

ມີກຸ້ງມັງກອນສີແດງສອງໂຕ ແລະ ຊີ້ນແຮມໜຶ່ງຕອນ, ປາໜຶ່ງໂຕ, ພຸດດິງໜຶ່ງຖ້ວຍ, ແລະ ໝາກແພຣ໌ ກັບ ໝາກກ້ຽງຈຳນວນໜຶ່ງ.
ພວກມັນບໍ່ຍອມຫຼຸດອອກຈາກຈານ, ແຕ່ວ່າພວກມັນສວຍງາມທີ່ສຸດ.

ເຊົ້າວັນໜຶ່ງ ລູຊິນດາ ແລະ ເຈນ ໄດ້ອອກໄປຂີ່ລົດຫຼິ້ນໃນລົດຍູ້ຂອງຕຸກກະຕາ. ບໍ່ມີໃຜຢູ່ໃນຫ້ອງເດັກນ້ອຍ, ແລະ ມັນກໍມິດງຽບຫຼາຍ. ຈາກນັ້ນ ກໍມີສຽງດັງກຸກກັກ ແລະ ສຽງຂູດເບົາໆ ຢູ່ແຈໃກ້ກັບເຕົາຜິງ, ບ່ອນທີ່ມີຮູຢູ່ກ້ອງຂອບໄມ້ຕີນຝາ.
ທອມ ທຳ ໄດ້ຍື່ນຫົວຂອງລາວອອກມາຄາວໜຶ່ງ, ແລ້ວກໍຫົດກັບເຂົ້າໄປອີກ.
ທອມ ທຳ ແມ່ນໜູໂຕໜຶ່ງ.

ໜຶ່ງນາທີຕໍ່ມາ, ຮັນຄາ ມັນຄາ, ຜູ້ເປັນເມຍຂອງລາວ, ກໍໄດ້ຍື່ນຫົວອອກມາຄືກັນ; ແລະ ເມື່ອນາງເຫັນວ່າບໍ່ມີໃຜຢູ່ໃນຫ້ອງເດັກນ້ອຍ, ນາງກໍໄດ້ອອກມາເທິງຜ້າຢາງປູພື້ນທີ່ຢູ່ຂ້າງເຕົາຜິງ.

ເຮືອນຕຸກກະຕາຕັ້ງຢູ່ອີກເບື້ອງໜຶ່ງຂອງເຕົາຜິງ. ທອມ ທຳ ແລະ ຮັນຄາ ມັນຄາ ຍ່າງຂ້າມພົມປູພື້ນໄປຢ່າງລະມັດລະວັງ. ພວກເຂົາຍູ້ປະຕູໜ້າ—ມັນບໍ່ໄດ້ລັອກໄວ້.

ທອມ ທຳ ແລະ ຮັນຄາ ມັນຄາ ໄດ້ຂຶ້ນໄປຊັ້ນເທິງ ແລະ ແອບເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງກິນເຂົ້າ. ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຮ້ອງຈີ໊ດໆດ້ວຍຄວາມດີໃຈ!
ມີອາຫານແລງທີ່ໜ້າຮັກແທ້ໆຖືກຈັດໄວ້ເທິງໂຕະ! ມີບ່ວງກົ່ວ, ແລະ ມີດ ແລະ ສ້ອມຊືນ, ແລະ ຕັ່ງນັ່ງຕຸກກະຕາສອງໜ່ວຍ—ທຸກຢ່າງຊ່າງສະດວກສະບາຍແທ້ໆ!

ທອມ ທຳ ເລີ່ມລົງມືປາດຊີ້ນແຮມທັນທີ. ມັນມີສີເຫຼືອງເຫຼື້ອມງາມ, ສະຫຼັບກັບລາຍສີແດງ.
ມີດໄດ້ພັບງໍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ລາວເຈັບ; ລາວຈຶ່ງເອົານິ້ວມືອົມໄວ້ໃນປາກ.
“ມັນຕົ້ມບໍ່ເປື່ອຍພໍ; ມັນແຂງ. ເຈົ້າລອງເບິ່ງດຸ, ຮັນຄາ ມັນຄາ.”

ຮັນຄາ ມັນຄາ ຢືນຂຶ້ນຢູ່ເທິງຕັ່ງຂອງນາງ ແລະ ສັບຊີ້ນແຮມດ້ວຍມີດຊືນອີກດວງໜຶ່ງ.
“ມັນແຂງຄືກັນກັບຊີ້ນແຮມຢູ່ຮ້ານເດລີເລີຍ,“ ຮັນຄາ ມັນຄາ ເວົ້າ.

ຊີ້ນແຮມໄດ້ຫຼຸດອອກຈາກຈານຢ່າງແຮງ ແລະ ກິ້ງໄປກ້ອງໂຕະ.
“ປ່ອຍມັນໄວ້,” ທອມ ທຳ ເວົ້າ; “ເອົາປາໃຫ້ຂ້ອຍແດ່, ຮັນຄາ ມັນຄາ!”

ຮັນຄາ ມັນຄາ ໄດ້ລອງໃຊ້ບ່ວງກົ່ວແຕ່ລະອັນ; ແຕ່ປາແມ່ນຕິດແໜ້ນຢູ່ກັບຈານ.
ຈາກນັ້ນ ທອມ ທຳ ກໍໄດ້ໃຈຮ້າຍ. ລາວໄດ້ເອົາຊີ້ນແຮມວາງໄວ້ເຄິ່ງກາງພື້ນ ແລະ ຕີມັນດ້ວຍຄີມຄີບ ແລະ ຊ້ວນ—ປັງ, ປັງ, ໂຄມ, ໂຄມ!
ຊີ້ນແຮມໄດ້ແຕກກະຈາຍອອກເປັນປ່ຽງໆ, ເພາະວ່າຢູ່ກ້ອງສີທີ່ເຫຼື້ອມນັ້ນ ມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດມາຈາກຫຍັງເລີຍນອກຈາກປູນປລາສເຕີ!

ຈາກນັ້ນ ຄວາມໂມໂຫ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງ ທອມ ທຳ ແລະ ຮັນຄາ ມັນຄາ ກໍບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. ພວກເຂົາໄດ້ທຸບທຳລາຍພຸດດິ້ງ, ກຸ້ງລັອບສະເຕີ, ໝາກແພຣ໌ ແລະ ໝາກກ້ຽງ.
ເນື່ອງຈາກປາບໍ່ຍອມຫຼຸດອອກຈາກຈານ, ພວກເຂົາຈຶ່ງເອົາມັນໄປໃສ່ໃນກອງໄຟເຈ້ຍຍັບໆສີແດງທີ່ຮ້ອນແຮງຢູ່ໃນເຮືອນຄົວ; ແຕ່ມັນກໍບໍ່ຍອມໄໝ້ຄືກັນ.

ທອມ ທຳ ໄດ້ຂຶ້ນໄປຕາມປ່ອງຄວັນເຮືອນຄົວ ແລະ ຫຼຽວເບິ່ງອອກໄປຈາກທາງເທິງ—ມັນບໍ່ມີຂີ້ໝ່າເລີຍ.

ໃນຂະນະທີ່ ທອມ ທຳ ຢູ່ເທິງປ່ອງໄຟ, ຮັນຄາ ມັນຄາ ກໍໄດ້ພົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ນາງໄດ້ພົບເຫັນກະປ໋ອງນ້ອຍໆຈຳນວນໜຶ່ງຢູ່ເທິງເຄົາເຕີ້, ທີ່ຕິດປ້າຍໄວ້ວ່າ—ເຂົ້າ—ກາເຟ—ສາຄູ—ແຕ່ເມື່ອນາງຂວ້ຳພວກມັນລົງ, ກໍບໍ່ມີຫຍັງຢູ່ທາງໃນເລີຍ ນອກຈາກລູກປັດສີແດງ ແລະ ສີຟ້າ.

ຈາກນັ້ນ ພວກໜູເຫຼົ່ານັ້ນກໍເລີ່ມລົງມືສ້າງຄວາມວຸ້ນວາຍທຸກຢ່າງທີ່ພວກມັນສາມາດເຮັດໄດ້—ໂດຍສະເພາະ ທອມ ທຳ! ລາວໄດ້ເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງ ເຈນ ອອກຈາກຕູ້ລິ້ນຊັກໃນຫ້ອງນອນຂອງນາງ, ແລະ ລາວກໍໂຍນພວກມັນອອກທາງປ່ອງຢ້ຽມຊັ້ນເທິງສຸດ.
ແຕ່ ຮັນຄາ ມັນຄາ ເປັນຄົນມີນິໄສມັກປະຢັດ. ຫຼັງຈາກດຶງເອົາຂົນນົກອອກມາເຄິ່ງໜຶ່ງຈາກໝອນຂ້າງຂອງ ລູຊິນດາ, ນາງກໍຈື່ໄດ້ວ່ານາງຕ້ອງການຕຽງຂົນນົກສຳລັບຕົວນາງເອງ.

ດ້ວຍການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງ ທອມ ທຳ, ນາງໄດ້ຫອບເອົາໝອນຂ້າງລົງໄປຊັ້ນລຸ່ມ ແລະ ຂ້າມຜ້າພົມໄປ. ມັນເປັນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະຍັດໝອນຂ້າງເຂົ້າໄປໃນຮູໜູ; ແຕ່ພວກເຂົາກໍເຮັດໄດ້ສຳເລັດຈົນໄດ້.

ຈາກນັ້ນ ຮັນຄາ ມັນຄາ ກໍໄດ້ກັບໄປ ແລະ ເອົາຕັ່ງອີ້, ຕູ້ປຶ້ມ, ກົງນົກ ແລະ ເຄື່ອງຈຸກຈິກນ້ອຍໆອີກຫຼາຍຢ່າງມາ. ຕູ້ປຶ້ມ ແລະ ກົງນົກ ບໍ່ຍອມເຂົ້າໄປໃນຮູໜູ.

ຮັນຄາ ມັນຄາ ປະພວກມັນໄວ້ຢູ່ຂ້າງເຕົາໄຟ ແລະ ໄປເອົາອູ່.

ຮັນຄາ ມັນຄາ ກຳລັງກັບມາພໍດີພ້ອມກັບຕັ່ງອີກໜ່ວຍໜຶ່ງ ເມື່ອທັນໃດນັ້ນກໍມີສຽງລົມກັນຢູ່ທາງນອກໃນແລວທາງຍ່າງ. ພວກໜູຟ້າວແລ່ນກັບຄືນໄປຮູຂອງພວກມັນ, ແລະ ພວກຕຸກກະຕາກໍເຂົ້າມາໃນຫ້ອງເດັກນ້ອຍ.

ຊ່າງເປັນພາບທີ່ໜ້າປະຫຼາດໃຈແທ້ໆ ທີ່ປາກົດແກ່ສາຍຕາຂອງ ເຈນ ແລະ ລູຊິນດາ!
ລູຊິນດາ ນັ່ງຢູ່ເທິງເຕົາໄຟໃນເຮືອນຄົວທີ່ປີ້ນຂວ້ຳຢູ່ ແລະ ຈ້ອງເບິ່ງ; ແລະ ເຈນ ໄດ້ອີງໃສ່ເຄົາເຕີເຮືອນຄົວ ແລະ ຍິ້ມ—ແຕ່ພວກເຂົາທັງສອງບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງຈັກຄຳ.

ຕູ້ປຶ້ມ ແລະ ກົງນົກ ຖືກຊ່ວຍອອກມາຈາກໃກ້ໆເຕົາຜິງ—ແຕ່ ຮັນຄາ ມັນຄາ ມີອູ່ເດັກນ້ອຍ, ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງບາງຊຸດຂອງ ລູຊິນດາ.

ລາວຍັງມີໝໍ້ ແລະ ໝໍ້ຂາງທີ່ເປັນປະໂຫຍດຈຳນວນໜຶ່ງ, ແລະ ສິ່ງຂອງອື່ນໆອີກຫຼາຍຢ່າງ.

ເດັກຍິງນ້ອຍທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງເຮືອນຕຸກກະຕາເວົ້າວ່າ,—
“ຂ້ອຍຈະເອົາຕຸກກະຕາທີ່ນຸ່ງເຄື່ອງຄືກັບຕຳຫຼວດ!“

ແຕ່ພີ່ລ້ຽງເວົ້າວ່າ,—
“ຂ້ອຍຈະວາງກັບດັກໜູ!“

ດັ່ງນັ້ນ ນັ້ນຄືເລື່ອງລາວຂອງໜູສອງໂຕທີ່ນິດໄສບໍ່ດີ—ແຕ່ພວກມັນກໍບໍ່ໄດ້ດື້ຫຼາຍປານນັ້ນດອກ, ເພາະວ່າ ທອມ ທຳ ໄດ້ຈ່າຍຄ່າທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ລາວເຮັດເພ.
ລາວພົບຫຼຽນທີ່ບິດບ້ຽວຢູ່ກ້ອງຜ້າພົມ; ແລະ ໃນຄືນກ່ອນວັນຄຣິສມາດ, ລາວ ແລະ ຮັນຄາ ມັນຄາ ໄດ້ຍັດມັນລົງໄປໃນຖົງຕີນເບື້ອງໜຶ່ງຂອງ ລູຊິນດາ ແລະ ເຈນ.

ແລະ ທຸກໆເຊົ້າຕູ່—ກ່ອນທີ່ໃຜຈະຕື່ນນອນ—ຮັນຄາ ມັນຄາ ຈະມາພ້ອມກັບຊ້ວນຕັກຂີ້ເຫຍື້ອ ແລະ ຟອຍກວາດຂອງນາງ ເພື່ອກວາດເຮືອນຕຸກກະຕາ!