Эрт урьдын цагт нэгэн маш үзэсгэлэнтэй хүүхэлдэйн байшин байжээ; тэр нь улаан тоосгон ханатай, цагаан цонхтой байсан бөгөөд жинхэнэ муслин даавуун хөшиг, урд хаалга, яндантай байв.

Энэ нь Лусинда, Жейн гэдэг хоёр хүүхэлдэйнх байв; ядаж л Лусиндагийнх байсан, гэхдээ тэр хэзээ ч хоол захиалдаггүй байлаа.
Жейн нь тогооч байсан ч хэзээ ч хоол хийдэггүй байв, учир нь оройн хоолыг үртсээр дүүрэн хайрцаг дотор бэлнээр нь худалдаж авсан байжээ.

Хоёр улаан далайн хавч, нэг гахайн утсан гуя, нэг загас, нэг пудинг, бас хэдэн лийр, жүрж байв.
Тэд тавагнуудаасаа салж ирэхгүй байсан ч үнэхээр үзэсгэлэнтэй байлаа.

Нэг өглөө Лусинда, Жейн хоёр хүүхэлдэйн тэргэнцрээр зугаалахаар гарсан байлаа. Хүүхдийн өрөөнд хэн ч байсангүй, маш нам гүм байв. Тэгтэл пийшингийн дэргэдэх нэг буланд, ханын доод хөвөөний доорх нүхний орчимд жижигхэн түчигнэж, маажих чимээ гарлаа.
Том Тамб толгойгоо хоромхон зуур цухуйлгаад, дараа нь буцаад шурган орлоо.
Том Тамб бол хулгана байв.

Нэг минутын дараа түүний эхнэр Ханка Манка ч бас толгойгоо цухуйлгав; тэгээд хүүхдийн өрөөнд хэн ч байхгүйг хараад, зуухны дэргэдэх тосон бүтээлэг дээр гарч ирэв.

Хүүхэлдэйн байшин задгай зуухны нөгөө талд байв. Том Тамб, Ханка Манка хоёр хивсэн дээгүүр болгоомжтой явж гарлаа. Тэд үүдний хаалгыг түлхэв—тэр цоожгүй байлаа.

Том Тамб, Ханка Манка хоёр дээшээ гарч, хоолны өрөө рүү сэмхэн шагайв. Тэгээд тэд баярласандаа чий чий хийн дуугарлаа!
Ширээн дээр ямар сайхан оройн хоол зассан байв аа! Тэнд цагаан тугалган халбаганууд, хар тугалган хутга, сэрээнүүд, мөн хүүхэлдэйн хоёр сандал байлаа—бүгд ямар тохиромжтой гээч!

Том Тамб тэр даруй хиамыг зүсэхээр ажилдаа оров. Тэр хиам нь улаан судалтай, гялалзсан сайхан шар өнгөтэй байлаа.
Хутга нь нугарч, түүнийг өвтгөв; тэр хуруугаа амандаа хийлээ.
«Энэ хангалттай чанаагүй байна; хатуу юм. Чи нэг оролдоод үз дээ, Ханка Манка.»

Хунка Мунка сандал дээрээ босон зогсоод, өөр нэг хар тугалган хутгаар гахайн утсан махыг цавчлаа.
“Энэ делид байдаг гахайн утсан махнууд шиг хатуу юм байна,” гэж Хунка Мунка хэлэв.

Гахайн утсан мах огцом тасарч тавагнаас унаад, ширээн доогуур өнхөрлөө.
“Түүнийг орхи,” гэж Том Тамб хэлэв; “надад жаахан загас өгөөч, Ханка Манка!”

Ханка Манка цагаан тугалган халбага бүрийг ээлжлэн туршиж үзэв; загас нь тавагтаа наалдчихсан байлаа.
Тэгтэл Том Тамб уураа барьж чадсангүй. Тэр хам махыг шалны голд тавиад, хавчаар болон хүрзээр цохилоо—банг, банг, тас, няс!
Хам мах бут үсэрч хэсэг хэсэг боллоо, учир нь гялалзсан будгийнх нь доор тэр ердөө л гипсээр хийгдсэн байжээ!

Тэгээд Том Тамб, Хунка Мунка хоёрын уур хилэн, урам хугаралд төгсгөл гэж үгүй болов. Тэд пудинг, хавчнууд, лийрүүд, жүржүүдийг буталж орхив.
Загас тавганаасаа салахгүй байсан тул тэд түүнийг гал тогоон дахь улайссан мэт үрчгэр цаасан гал руу хийв; гэвч тэр бас шатсангүй.

Том Тамб гал тогооны яндангаар дээш авирч, орой дээрээс нь гадагш харав—тэнд хөө байсангүй.

Том Тамб яндан дотор байх зуур Ханка Манкад бас нэг урам хугарах явдал тохиолдов. Тэр тавцан дээр Будаа—Кофе—Саго—гэж бичсэн хэдэн өчүүхэн жижиг сав олсон боловч тэднийг доош нь харуулахад дотор нь улаан, цэнхэр шүрнүүдээс өөр юу ч байсангүй.

Тэгээд тэдгээр хулганууд хийж чадах бүх сахилгагүй явдлаа хийхээр ажилдаа орлоо—ялангуяа Том Тамб! Тэр Жейний унтлагын өрөөн дэх шургуулгатай шүүгээнээс хувцсыг нь гаргаж аваад, дээд давхрын цонхоор шидэв.
Харин Ханка Манка арвич хямгач бодолтой байлаа. Лусиндагийн урт дэрнээс өдний талыг сугалж авсныхаа дараа тэр өөртөө өдөн ор хүсэж байснаа санав.

Том Тамбын тусламжтайгаар тэр урт дэрийг шатаар доош буулган, хивсэн дээгүүр зөөв. Урт дэрийг хулганы нүх рүү чихэж оруулахад хэцүү байсан ч тэд яаж ийгээд амжуулжээ.

Тэгээд Ханка Манка буцаж очоод нэг сандал, нэг номын тавиур, нэг шувууны тор, бас хэд хэдэн жижиг сажиг юм авчрав. Номын тавиур болон шувууны тор нь хулганы нүх рүү орохоос татгалзав.

Ханка Манка тэднийг задгай зуухны дэргэд үлдээгээд, өлгий авчрахаар явлаа.

Хунка Мунка өөр нэг сандал аваад дөнгөж буцаж ирж байтал гэнэт коридорт хүмүүс ярилцах чимээ гарлаа. Хулганууд нүх рүүгээ яаран буцаж орж, хүүхэлдэйнүүд хүүхдийн өрөөнд орж ирэв.

Жэйн, Лусинда хоёрын нүдэнд ямар гайхалтай дүр зураг харагдсан гээч!
Лусинда хөмөрсөн гал тогооны зуухан дээр суун ширтэж байлаа; харин Жэйн гал тогооны тавцанг налан инээмсэглэж байв—гэвч тэдний хэн нь ч нэг ч үг хэлсэнгүй.

Номын шүүгээ болон шувууны торыг зуухны дэргэдээс аварсан—гэвч Хунка Мункад өлгий, бас Люсиндагийн зарим хувцас бий.

Түүнд бас хэрэгтэй тогоо, хайруулын таваг болон өөр хэд хэдэн зүйл бий.

Хүүхэлдэйн байшин нь харьяалагддаг бяцхан охин ингэж хэлэв,—
“Би цагдаа шиг хувцасласан хүүхэлдэй авна!“

Харин асрагч хэлэв,—
“Би хулганы хавх тавина!“

Ингээд хоёр Муу Хулганы түүх ийм билээ—гэхдээ тэд эцэстээ тийм ч их сахилгагүй байгаагүй, учир нь Том Тамб эвдэж хагалсан бүхнийхээ төлбөрийг төлсөн юм.
Тэр хивсний доороос нэг муруй зоос олжээ; тэгээд Зул сарын өмнөх орой тэр Ханка Манка хоёр түүнийг Лусинда, Жейн хоёрын оймсны нэг рүү чихэж хийв.

Өглөө бүр маш эрт—хэн ч сэрээгүй байхад—Ханка Манка хогийн тосгуур, шүүрээ барин хүүхэлдэйн байшинг шүүрдэхээр ирдэг!