एकादेशमा एउटा धेरै सुन्दर पुतलीको घर थियो; यो सेता झ्यालहरू भएको रातो इँटाको थियो, र यसमा सक्कली मलमलका पर्दाहरू, एउटा मूल ढोका, र एउटा चिम्नी थियो।

यो लुसिन्डा र जेन नामका दुई पुतलीहरूको थियो; कम्तिमा यो लुसिन्डाको थियो, तर उनले कहिल्यै खाना मगाउँदिनथिन्।
जेन भान्से थिइन्, तर उनले कहिल्यै खाना पकाइनन्, किनभने रातिको खाना तयारी अवस्थामा किनिएको थियो, काठका कत्लाहरूले भरिएको बाकसमा।

त्यहाँ दुईवटा राता लबस्टर र एउटा ह्याम, एउटा माछा, एउटा पुडिङ, अनि केही नासपाती र सुन्तलाहरू थिए।
ती प्लेटहरूबाट निस्किँदैनथे, तर ती अत्यन्तै सुन्दर थिए।

एक बिहान लुसिन्डा र जेन पुतलीको स्ट्रोलरमा घुम्न निस्केका थिए। नर्सरीमा कोही थिएन, र त्यहाँ धेरै शान्त थियो। त्यसपछि अगेनाको नजिकैको एउटा कुनामा, जहाँ बेसबोर्डमुनि एउटा दुलो थियो, त्यहाँ अलिकति घिस्रिएको र कोतरेको आवाज आयो।
टम थम्बले एकैछिन आफ्नो टाउको बाहिर निकाल्यो, र त्यसपछि फेरि भित्र छिरायो।
टम थम्ब एउटा मुसा थियो।

एक मिनेटपछि, उसकी पत्नी, हुन्का मुन्काले पनि आफ्नो टाउको बाहिर निकाली; र जब उसले देखी कि नर्सरीमा कोही पनि थिएन, ऊ अगेनाको छेउमा रहेको आयलक्लोथमा बाहिर निस्की।

पुतलीको घर अगेनोको अर्कोतिर थियो। टम थम्ब र हुन्का मुन्का गलैँचामाथिबाट सावधानीपूर्वक गए। उनीहरूले अगाडिको ढोका धकेले—त्यसमा ताल्चा लगाइएको थिएन।

टम थम्ब र हुन्का मुन्का माथिल्लो तलामा गए र खाना खाने कोठामा चियाएर हेरे। त्यसपछि उनीहरू खुसीले चिँ-चिँ गरे!
टेबलमा यस्तो राम्रो खाना सजाइएको थियो! त्यहाँ टिनका चम्चाहरू, सिसाका चक्कु र काँटाहरू, अनि पुतलीका दुईवटा कुर्सीहरू थिए—सबै कति सुविधाजनक!

टम थम्ब तुरुन्तै ह्याम काट्ने काममा लाग्यो। यो रातो धर्साहरू भएको सुन्दर, चम्किलो पहेँलो थियो।
चक्कु कुच्चियो र उसलाई चोट लाग्यो; उसले आफ्नो औँला मुखमा हाल्यो।
“यो राम्ररी उमालिएको छैन; यो साह्रो छ। तिमी एकपटक कोसिस गर, हुन्का मुन्का।”

हुन्का मुन्का आफ्नो कुर्सीमा उभिइन् र अर्को लिडको चक्कुले ह्याम काटिन्।
“यो डेलीमा पाइने ह्यामहरू जस्तै साह्रो छ,“ हुन्का मुन्काले भनिन्।

ह्याम झट्काका साथ प्लेटबाट भाँचियो र गुड्दै टेबलमुनि पुग्यो।
“यसलाई यत्तिकै छोडिदेऊ,” टम थम्बले भन्यो; “मलाई अलिकति माछा देऊ, हुन्का मुन्का!”

हुन्का मुन्काले पालैपालो टिनको प्रत्येक चम्चा प्रयोग गरिन्; माछा थालमै टाँसिएको थियो।
त्यसपछि टम थम्बलाई रिस उठ्यो। उसले ह्यामलाई भुइँको बीचमा राख्यो र चिम्टा र बेल्चाले त्यसलाई हिर्कायो—ड्याङ्ग, ड्याङ्ग, ड्याम्म, ड्याम्म!
ह्याम छरपस्ट भएर टुक्रा-टुक्रा भयो, किनभने चम्किलो रङ्गको मुनि यो प्लास्टरबाहेक अरू केहीले बनेको थिएन!

त्यसपछि टम थम्ब र हुन्का मुन्काको रिस र निराशाको कुनै सीमा रहेन। तिनीहरूले पुडिङ, लबस्टरहरू, नासपातीहरू र सुन्तलाहरू टुक्रा-टुक्रा पारे।
माछा प्लेटबाट ननिस्किएपछि, तिनीहरूले यसलाई भान्साकोठाको रातो-तातो चाउरिएको कागजको आगोमा हाले; तर त्यो पनि बलेन।

टम थम्ब भान्साको चिम्नीबाट माथि गयो र टुप्पोबाट बाहिर हेर्‍यो—त्यहाँ धुवाँसो थिएन।

जब टम थम्ब चिम्नीमाथि थिए, हुन्का मुन्कालाई अर्को निराशा भयो। उनले काउन्टरमा केही साना बट्टाहरू फेला पारिन्, जसमा लेखिएको थियो—चामल—कफी—सागो—तर जब उनले तिनलाई घोप्ट्याइन्, त्यहाँ भित्र रातो र नीलो दानाहरू बाहेक अरू केही थिएन।

त्यसपछि ती मुसाहरू आफूले सकेजति सबै बदमासी गर्न थाले—विशेषगरी टम थम्ब! उसले जेनको सुत्ने कोठाको दराजबाट उनका लुगाहरू निकाल्यो, र तिनलाई सबैभन्दा माथिल्लो तलाको झ्यालबाट बाहिर फ्याँकिदियो।
तर हुन्का मुन्का मितव्ययी स्वभावकी थिइन्। लुसिन्डाको सिरानीबाट आधा प्वाँखहरू निकालेपछि, उनलाई याद आयो कि उनी आफ्नै लागि एउटा प्वाँखको ओछ्यान चाहन्थिन्।

टम थम्बको मद्दतले उनले सिरानीलाई बोकेर भर्‍याङबाट तल र गलैँचाको पारि लगिन्। मुसाको दुलोभित्र सिरानी कोच्न गाह्रो थियो; तर उनीहरूले जसरी तसरी त्यो गरिछाडे।

त्यसपछि हुन्का मुन्का फर्केर गइन् र एउटा कुर्सी, एउटा किताबको दराज, एउटा पिँजडा र अरू केही सानातिना सामानहरू ल्याइन्। किताबको दराज र पिँजडा मुसाको दुलोभित्र छिर्न मानेनन्।

हुन्का मुन्काले तिनीहरूलाई अगेनाको छेउमा छोडिन् र एउटा कोक्रो लिन गइन्।

हुन्का मुन्का अर्को कुर्सी लिएर भर्खरै फर्कंदै थिइन् जब अचानक बाहिर दलानमा कुरा गरेको आवाज आयो। मुसाहरू हतार-हतार आफ्नो दुलोमा फर्किए, र पुतलीहरू नर्सरीमा आए।

जेन र लुसिन्डाका आँखा अगाडि कस्तो दृश्य देखा पर्‍यो!
लुसिन्डा भान्साको पल्टिएको चुल्होमा बसिन् र एकटकले हेरिरहिन्; अनि जेन भान्साको काउन्टरमा अडेस लागिन् र मुस्कुराइन्—तर उनीहरू दुवैले एक शब्द पनि बोलेनन्।

किताबको दराज र चराको पिँजडालाई अगेनाको छेउबाट बचाइयो—तर हुन्का मुन्कासँग कोक्रो, र लुसिन्डाका केही लुगाहरू छन्।

उनीसँग केही उपयोगी भाँडाकुँडाहरू र अरू थुप्रै सामानहरू पनि छन्।

जसको त्यो पुतलीको घर थियो, ती सानी केटीले भनिन्,—
“म प्रहरीको जस्तो लुगा लगाएको एउटा पुतली ल्याउनेछु!“

तर धाईआमाले भनिन्,—
“म मुसाको पासो थाप्नेछु!“

त्यसैले यो दुई खराब मुसाहरूको कथा हो—तर आखिर तिनीहरू त्यति धेरै बदमास पनि थिएनन्, किनभने टम थमले आफूले फुटाएका सबै कुराको पैसा तिरे।
उसले गलैँचामुनि एउटा बाङ्गो सिक्का भेट्टायो; र क्रिसमस इभमा, उसले र हुन्का मुन्काले यसलाई लुसिन्डा र जेनको एउटा मोजाभित्र कोचेर राखिदिए।

अनि हरेक बिहान धेरै सबेरै—कोही पनि उठ्नुभन्दा पहिले—हुन्का मुन्का आफ्नो धुलो उठाउने सुपो र कुचो लिएर पुतलीहरूको घर बढार्न आउँछिन्!