Die Feetjie Se Twee Geskenke

Eendag het ’n feetjie rondgedwaal in die gestalte van ’n arm ou vrou. Die nag het aangebreek terwyl sy op ’n plattelandse pad gestap het. Sy het verby velde en woude gegaan totdat sy by twee huise gekom het.
Die een, groot en pragtig, het aan ’n ryk man behoort. Die ander een was die klein kothuis van ’n arm man.
Die feetjie het gedink: «Dit sal vir die ryk man geen moeite wees om vir my skuiling te gee nie.»
Toe gaan sy na sy deur en klop. Hy maak ’n deur oop en roep uit:
«Wie is daar? Wat wil jy hê?»
«Ek het verdwaal, en die nag is naby,» sê die feetjie. «Ek smeek u om vir my skuiling te gee.»
Die ryk man kyk haar van kop tot tone aan. Toe skud hy sy kop en sê:
«Ek kan jou nie inneem nie. As ek elke arm man en vrou wat aan my deur klop, inlaat, sal ek gou self ’n bedelaar wees. Gaan jou pad.»
Toe maak hy die deur toe en los haar buite.

Sy het haar rug op sy huis gedraai en na die klein huisie gegaan. Sodra sy geklop het, het die arm man die deur oopgemaak en haar gevra om in te kom.
«Jy lyk moeg,» het hy gesê, «en dit is al laat. Jy moet vannag by ons bly.

Sy vrou het toe vorentoe gekom.
«Ons het nie veel nie, goeie vrou,» het sy gesê. «Maar wat ons het, sal ons met ons hele hart deel.»
Daar was ’n paar aartappels wat op die vuur gekook het, en die vrou het ’n bak brood en melk uitgebring. Die aandete was goed, omdat dit met vrede en geluk gekruid was.

Toe slaaptyd aanbreek, roep die vrou haar man eenkant.
«Liewe man,» sê sy, «laat ons vir onsself ’n bed van strooi maak. Dan kan hierdie arme vrou in ons bed lê en rus. Sy is oud, en nadat sy die hele dag gestap het, moet sy moeg wees.»
«Met my hele hart,» sê die man.
Die feetjie wou nie hê hulle moes dit doen nie, maar hulle wou nie «nee» as antwoord aanvaar nie. So rus sy in hulle bed, en hulle slaap op ’n bondel strooi.

Die oggend het die vrou opgestaan en ontbyt gemaak. Die son het in die kamer ingeskyn, en die gesigte van die man en die vrou was so helder soos die dag.
Ná ontbyt het die feetjie hulle bedank en totsiens gesê.
Maar by die deur het sy omgedraai en gesê:
«Julle was goedhartig teenoor my toe julle gedink het ek is arm en kan niks in ruil doen nie. Om vir julle te wys dat ek sowel die wil as die mag het om julle te help, sal ek julle drie wense toestaan.»
«Wat meer kan ek wens,» het die man gevra, «as dat ons twee, solank as wat ons leef, gesond en sterk mag wees, en dat ons genoeg kos het om te eet? Ek kan nie aan ’n derde wens dink nie.

Sou julle nie graag ’n nuwe huis wil hê nie?» vra die feetjie glimlaggend.
«O, ja,» roep die slootgrawer en sy vrou, «dit wil ons graag hê. As hierdie drie wense toegestaan word, wil ons niks meer hê nie.»
Die feetjie het die ou huis in ’n nuwe een verander; toe het sy vertrek en belowe dat hulle ander wense ook toegestaan sou word.

Omstreeks middag het die ryk man toevallig by sy venster uitgekyk. Tot sy verbasing het hy die nuwe huisie gesien. Hy het lank daarna gestaar.
Toe roep hy sy vrou en sê:
«Gister was daar ’n arm ou huisie oorkant die pad. Vandag is daar ’n mooi nuwe een op dieselfde plek. Gaan gou oor en vra hoe dit gebeur het.»
Die vrou het gegaan en vir die slootgrawer gevra: «Hoe het jy in een nag ’n nuwe huis gekry in die plek van jou ou een?

Ek sal jou vertel,» het hy gesê.
«Gisteraand het ’n arm vrou na ons deur gekom en skuiling vir die nag gevra. Vanoggend het sy vir ons gesê dat sy ’n feetjie is, en dat sy ons drie wense sou toestaan. Ons het vir gesondheid en daaglikse kos gewens, en toe het sy ons huis in hierdie nuwe en pragtige huisie verander.

Die ryk man se vrou het teruggehardloop om vir haar man hierdie nuus te vertel.
«Ek kan myself slaan!» het hy uitgeroep. «As ek maar net geweet het dat sy ’n feetjie was! Wel, sy het eerste na my deur toe gekom, arme ou bedelares soos sy gelyk het. Sy het my gevra om haar in te neem, en ek het ‘nee’ gesê.

Wat ’n jammerte!» het sy vrou gesê. «Maar maak gou en klim op jou perd en ry agter haar aan. As jy haar inhaal, smeek haar om ook vir ons drie wense toe te staan.

Die ryk man het sy beste perd opgesaal en vinnig agter die feetjie aan gery. Uiteindelik het hy haar ingehaal. Hy het baie sag en vriendelik gepraat. «Ek hoop jy is nie kwaad omdat ek jou gisteraand nie ingeneem het nie,» het hy gesê. «Ek het die sleutel van die huisdeur verloor. Voordat ek dit gevind het, het jy verder gegaan. As jy weer by ons verbykom, moet jy by ons bly.»
«Ja,» het sy gesê, «ek sal, as ek ooit weer by julle verbykom.»
Toe vra die ryk man haar om aan hom drie wense toe te staan, soos sy vir sy arm buurman gedoen het.
«Dit sou jou niks baat nie,» sê die feetjie. «Waarvoor het jy nodig om te wens?»
«O,» roep die ryk man, «ek is seker ek kan iets vind wat ek wil hê.»
«Baie goed,» sê die feetjie, «ry terug huis toe. Die eerste drie wense wat jy maak, sal toegestaan word.

Die ryk man was so besig om oor sy wens te peins dat hy vergeet het om die teuels stewig vas te hou. Sy perd het wild begin rondtrippel en skop.
«Bedaar, Bess,“ het hy gesê.
Maar die perd het net nog meer onstuimig geword. Uit frustrasie het hy geskree:
»Ho, Bess! Waaroor gaan al hierdie rumoer? Ek wens jy wil net neerval en stil en doof bly!»

Sodra die woorde sy mond verlaat het, het die perd onder hom ineengestort en stom en doof geword, nie in staat om sy bevele te hoor of daarop te reageer nie. Hy het per ongeluk sy eerste wens gebruik, en dit het waar geword.
“Wel, ten minste het ek nog twee wense oor,» het hy by homself gedink.

Hy het nie daarvan gehou om die perd, die saal en die toom op die pad agter te laat nie. Daarom het hy al sy krag gebruik om die perd te trek, toe die toom en die saal op sy rug gesit, en te voet huis toe begin stap. Die middagson het gebrand. Om met so ’n las te stap, was warm en uitputtend. Hy het gedink aan hoe koel sy vrou was, waar sy gemaklik by die huis gesit het. Tog was sy die een wat hom aangespoor het om agter die fee aan te jaag.

Ag! Ek wens hierdie saal was aan haar rug vas,» mompel hy, sonder om aan die gevolge van sy woorde te dink. Sodra hy dit gesê het, het die saal van sy rug afgegly. Al was hy warm, het hy so vinnig as wat hy kon huis toe gehaas. Daar het hy sy vrou gevind waar sy sit met die saal aan haar rug vas, huilend omdat sy dit nie kon afkry nie.

Moenie jou so baie oor ’n kleinigheid bekommer nie,» het hy gesê. «Ek sal wens dat ons al die rykdomme in die wêreld het, en die wens sal waar word as jy die saal laat bly.»
«Jou dwase ding,» het sy uitgeroep, «watter nut sou al daardie rykdomme hê as ek hierdie saal al my dae lank op my rug moes hê? Nee, nee! Jy het dit op my gewens, nou moet jy dit af wens.»
Baie teen sy sin moes hy wens dat die saal van haar rug afkom. Dadelik het dit op die grond geval.

Die ryk man het al sy drie wense gemaak. Hulle het vir hom net woede en moeilikheid gebring, harde woorde van sy vrou, en die verlies van sy perd. Aan die ander kant het die drie wense van die vriendelike en tevrede arm man hom van bekommernisse bevry tot aan die einde van sy dae.