परीका दुई उपहार

एकपटक एउटी परी गरिब बूढी आइमाईको भेषमा यताउति घुमिरहेकी थिइन्। उनी गाउँको बाटो हुँदै जाँदा रात पर्‍यो। उनी खेत र जङ्गलहरू पार गर्दै दुईवटा घरहरू भएको ठाउँमा पुगिन्।
एउटा ठूलो र सुन्दर घर एक धनी मानिसको थियो। अर्को एउटा गरिब मानिसको सानो झुपडी थियो।
परीले सोचिन्, «धनी मानिसलाई मलाई आश्रय दिन कुनै दुःख हुनेछैन।»
त्यसैले उनी उसको ढोकामा गइन् र ढकढक्याइन्। उसले ढोका खोल्यो र ठूलो स्वरले भन्यो,
«त्यहाँ को छ? तिमीलाई के चाहियो?»
«मैले बाटो बिराएँ, र रात पर्न लाग्यो,» परीले भनिन्। «म तपाईंसँग आश्रय दिन बिन्ती गर्छु।»
धनी मानिसले उनलाई शिरदेखि पाउसम्म हेर्‍यो। अनि उसले टाउको हल्लायो र भन्यो,
«म तिमीलाई भित्र राख्न सक्दिनँ। यदि मैले मेरो ढोका ढकढक्याउने हरेक गरिब पुरुष र महिलालाई भित्र आउन दिएँ भने, म आफैँ छिट्टै भिखारी हुनेछु। आफ्नो बाटो लाग।»
त्यसपछि उसले ढोका बन्द गर्‍यो र उनलाई बाहिरै छोडिदियो।

उनी उसको घरबाट पिठ्युँ फर्काएर सानो झुपडीतिर गइन्। उनले ढकढकाउने बित्तिकै, ती गरिब मानिसले ढोका खोले र उनलाई भित्र आउन भने।
"तपाईं थकित देखिनुहुन्छ," उनले भने, "र धेरै ढिलो भइसकेको छ। तपाईंले आजको रात हामीसँगै बिताउनुपर्छ।

त्यसपछि उनकी पत्नी अगाडि आइन्।
«हामीसँग धेरै त छैन, भली महिला,» उनले भनिन्। «तर हामीसँग जे छ, त्यो हामी पूर्ण हृदयले बाँड्नेछौं।»
आगोमा केही आलु पाक्दै थिए, र ती महिलाले एक कचौरा रोटी र दूध बाहिर ल्याइन्। रातिको खाना मीठो थियो, किनभने यसमा शान्ति र खुसीको स्वाद मिसिएको थियो।

सुत्ने समय भएपछि, पत्नीले आफ्ना पतिलाई एकातिर बोलाइन्।
"प्यारा पति," उनले भनिन्, "हामी आफ्नो लागि परालको ओछ्यान बनाऔं। अनि यी बिचरी महिला हाम्रो ओछ्यानमा पल्टिएर आराम गर्न सक्छिन्। उनी वृद्ध छिन्, र दिनभरि हिँडेपछि, उनी पक्कै थाकेकी हुनुपर्छ।"
"मेरो सम्पूर्ण हृदयदेखि," पतिले भने।
परी उनीहरूले यस्तो गरून् भन्ने चाहन्नथिन्, तर उनीहरूले "नाइँ" सुन्नै मानेनन्। त्यसैले उनी उनीहरूको ओछ्यानमा आराम गरिन्, र उनीहरू परालको मुठोमा सुते।

बिहान पत्नी उठिन् र नास्ता पकाइन्। कोठामा घामको किरण पर्‍यो, र ती पुरुष र महिलाको अनुहार दिनजस्तै उज्यालो देखिन्थ्यो।
नास्तापछि परीले उनीहरूलाई धन्यवाद दिइन् र बिदा मागिन्।
तर ढोकामा उनी फर्किइन् र भनिन्:
«तपाईंहरूले मलाई गरिब र बदलामा केही दिन नसक्ने सम्झिँदा पनि मप्रति दयालु व्यवहार गर्नुभयो। तपाईंहरूलाई मद्दत गर्ने मसँग इच्छा र शक्ति दुवै छ भनेर देखाउन, म तपाईंहरूका तीनवटा इच्छा पूरा गरिदिनेछु।»
«म अरू के इच्छा माग्न सक्छु र,» श्रीमानले सोधे, «हामी दुई बाचुन्जेल स्वस्थ र बलियो रहौं, र हामीलाई खानका लागि पर्याप्त खाना मिलोस् भन्ने बाहेक? म तेस्रो इच्छाको बारेमा सोच्नै सक्दिनँ।

के तपाईंहरू नयाँ घर चाहनुहुन्न र?» परीले मुस्कुराउँदै सोधिन्।
«ओहो, हो,» खाडल खन्ने मानिस र उसकी पत्नीले कराए, «हामी पक्कै चाहन्छौं। यी तीन इच्छाहरू पूरा भएपछि, हामीलाई अरू केही चाहिँदैन।»
परीले पुरानो घरलाई नयाँमा बदलिदिइन् अनि उनी आफ्नो बाटो लागिन्, उनीहरूका अरू इच्छाहरू पनि पूरा हुनेछन् भनी वाचा गर्दै।

दिउँसोतिर धनी मानिसले आफ्नो झ्यालबाट बाहिर हेरे। अचम्म मान्दै, उनले एउटा नयाँ कुटी देखे। उनले त्यसलाई धेरै बेरसम्म एकटकले हेरिरहे।
अनि उनले आफ्नी पत्नीलाई बोलाए र भने:
«हिजो सडकपारि एउटा पुरानो र जीर्ण कुटी थियो। आज त्यही ठाउँमा एउटा सुन्दर नयाँ कुटी छ। दौडेर जाऊ र यो कसरी भयो भनेर सोध।»
पत्नी गइन् र ती खाल्डो खन्ने मानिसलाई सोधिन्, «तिमीले आफ्नो पुरानो घरको सट्टामा एकै रातमा कसरी नयाँ घर पायौ?

म तिमीलाई बताउँछु,“ उसले भन्यो।
“हिजो साँझ एउटी गरिब महिला हाम्रो ढोकामा आइन् र रातको लागि बास मागिन्। आज बिहान उनले हामीलाई बताइन् कि उनी एउटी परी हुन्, र उनले हाम्रा तीनवटा इच्छा पूरा गरिदिनेछिन्। हामीले स्वास्थ्य र दैनिक खानाको इच्छा गर्यौं, अनि उनले हाम्रो घरलाई यो नयाँ र सुन्दर कुटीमा बदलिदिइन्।

धनी मानिसकी पत्नी आफ्नो श्रीमानलाई यो खबर सुनाउन दौडिँदै फर्किन्।
«म आफैंलाई पिट्न सक्छु!» उनले चिच्याउँदै भने। «काश, उनी परी हुन् भनेर मैले थाहा पाएको भए! अरे, उनी सबैभन्दा पहिले मेरै ढोकामा आएकी थिइन्, हेर्दा बिचरा बुढी माग्ने जस्ती देखिन्थिन्। उनले मलाई भित्र बास दिन भनेकी थिइन्, र मैले ‘नाइँ’ भनें।

कस्तो दुःखको कुरा!» उसकी पत्नीले भनी। «तर हतार गर र आफ्नो घोडामा चढेर उनको पछि जाऊ। यदि तिमीले उनलाई भेट्टायौ भने, हाम्रो लागि पनि तीनवटा वरदान दिन उनलाई बिन्ती गर।

धनी मानिसले आफ्नो सबैभन्दा राम्रो घोडामा जीन कस्यो र परीको पछि तीब्र गतिमा कुदायो। अन्ततः, उसले उनलाई भेट्टायो। उसले धेरै नम्र र दयालु भावमा भन्यो। "मलाई आशा छ तपाईं रिसाउनुभएको छैन किनकि मैले हिजो राती तपाईंलाई भित्र आउन दिइनँ," उसले भन्यो। "मैले घरको ढोकाको साँचो हराएको थिएँ। मैले त्यो भेट्टाउनु अघि नै, तपाईं गइसक्नुभएको थियो। यदि तपाईं फेरि हाम्रो बाटो हुँदै आउनुभयो भने, तपाईं हाम्रोमा बस्नुपर्छ।"
"हुन्छ," उनले भनिन्, "म बस्नेछु, यदि म कहिल्यै फेरि तपाईंको बाटो हुँदै आएँ भने।"
त्यसपछि धनी मानिसले उनलाई आफ्नो गरिब छिमेकीलाई जस्तै तीनवटा वरदान दिन आग्रह गर्‍यो।
"यसले तपाईंलाई कुनै फाइदा गर्नेछैन," परीले भनिन्। "तपाईंलाई वरदान माग्नुपर्ने त्यस्तो के कुरा छ र?"
"ओहो," धनी मानिस करायो, "मलाई पक्का विश्वास छ कि म आफूले चाहेको कुनै कुरा पक्कै भेट्टाउन सक्छु।"
"धेरै राम्रो," परीले भनिन्, "घोडा चढेर घर फर्कनुहोस्। तपाईंले माग्ने पहिलो तीनवटा वरदानहरू पूरा हुनेछन्।

धनी मानिस आफ्नो इच्छाको बारेमा सोच्नमा यति मग्न थियो कि उसले लगामलाई बलियोसँग समात्न ध्यान दिएन। उसको घोडा उफ्रिन र जथाभावी लात्ती हान्न थाल्यो।
"शान्त होऊ, बेस," उसले भन्यो।
तर घोडा झन् धेरै अनियन्त्रित भयो। दिक्क भएर, ऊ करायो,
"रोकिऊ, बेस! यो सबै हंगामा के हो? म चाहन्छु कि तिमी लड र शान्त अनि बहिरो भएर बस!

उसको मुखबाट शब्दहरू निस्कने बित्तिकै, घोडा उसको मुनि ढल्यो, लाटो र बहिरो भयो, र उसको आदेश सुन्न वा प्रतिक्रिया दिन असमर्थ भयो। उसले अन्जानमै आफ्नो पहिलो इच्छा प्रयोग गरेको थियो, र त्यो पूरा भएको थियो।
«जे होस्, कम्तिमा मसँग अझै दुईवटा इच्छाहरू बाँकी छन्,» उसले मनमनै सोच्यो।

उसलाई घोडा, जीन र लगाम सडकमा छाड्न मन लागेन। त्यसैले, उसले आफ्नो सम्पूर्ण बल लगाएर घोडालाई तान्यो, अनि लगाम र जीन आफ्नो ढाडमा राख्यो, र हिँडेरै घरतिर लाग्न थाल्यो। दिउँसोको घाम चर्किरहेको थियो। यस्तो बोझ बोकेर हिँड्नु गर्मी र थकाउने थियो। उसले सोच्यो कि घरमा आरामले बसिरहेकी उसकी श्रीमती कति शीतलमा थिई। यद्यपि, उही नै थिई जसले उसलाई परीको पछि लाग्न जोड गरेकी थिई।

“आह! म चाहन्छु कि यो काठी उनको ढाडमा टाँसियोस्,“ आफ्ना शब्दहरूको परिणामको विचारै नगरी उसले गनगनायो। उसले बोल्ने बित्तिकै, काठी उसको ढाडबाट खस्यो। गर्मी भए तापनि, ऊ सकेसम्म छिटो घरतिर दगुरेर गयो। त्यहाँ, उसले आफ्नी श्रीमतीलाई ढाडमा काठी टाँसिएर बसिरहेको भेट्टायो, उनी रोइरहेकी थिइन् किनभने उनले त्यसलाई हटाउन सकेकी थिइनन्।

“यस्तो सानो कुरामा यति धेरै चिन्ता नगर,» उसले भन्यो। «म हाम्रो लागि संसारको सबै धनसम्पत्ति माग्नेछु, र यदि तिमीले यो जीनलाई ढाडमै रहन दियौ भने त्यो इच्छा पूरा हुनेछ।»
«ए मूर्ख,» उनी कराइन्, «यदि मेरो जीवनभर मेरो ढाडमा यो जीन रह्यो भने ती सबै धनसम्पत्तिको के काम? अहँ, अहँ! तिमीले नै यो यहाँ होस् भनेर इच्छा गरेका थियौ, अब तिमीले नै यो हट्ने इच्छा गर्नुपर्छ।»
आफ्नो इच्छा नहुँदा नहुँदै पनि, उसले उसको ढाडबाट जीन हट्ने इच्छा गर्नुपर्‍यो। तुरुन्तै त्यो भुइँमा खस्यो।

धनी मानिसले आफ्ना सबै तीनवटा इच्छाहरू मागिसकेको थियो। तिनले उसलाई रिस र समस्या, श्रीमतीका कठोर शब्दहरू, र आफ्नो घोडाको नोक्सानी मात्र दिए। अर्कोतर्फ, दयालु र सन्तुष्ट गरिब मानिसका तीनवटा इच्छाहरूले उसलाई आफ्नो जीवनको अन्त्यसम्म चिन्ताबाट मुक्त गरिदिए।