Full Text: Փերիի Երկու Նվերները
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: Փերիի Երկու Նվերները
Մի փերի մի անգամ թափառում էր աղքատ պառավ կնոջ կերպարանքով։ Գիշերը վրա հասավ, երբ նա գնում էր գյուղական ճանապարհով։ Նա անցավ դաշտերի ու անտառների կողքով, մինչև հասավ երկու տան։
Մեկը՝ մեծ ու գեղեցիկ, պատկանում էր մի հարուստ մարդու։ Մյուսը աղքատ մարդու փոքրիկ խրճիթն էր։
Փերին մտածեց. «Հարուստ մարդու համար դժվար չի լինի ինձ ապաստան տալ»։
Ուստի նա գնաց նրա դռան մոտ և թակեց։ Նա բացեց դուռը և կանչեց.
«Ո՞վ է այնտեղ։ Ի՞նչ ես ուզում»։
«Ես կորցրել եմ ճանապարհս, և գիշերը մոտ է,— ասաց փերին։— Խնդրում եմ, ինձ ապաստան տվեք»։
Հարուստ մարդը նայեց նրան ոտքից գլուխ։ Հետո նա գլուխը շարժեց և ասաց.
«Ես չեմ կարող քեզ ներս ընդունել։ Եթե իմ դուռը թակող ամեն աղքատ տղամարդու ու կնոջ ներս թողնեմ, շուտով ինքս մուրացկան կդառնամ։ Գնա՛ քո ճանապարհով»։
Հետո նա փակեց դուռը և նրան դրսում թողեց։
Նա շրջվեց նրա տնից հեռու և գնաց դեպի փոքրիկ խրճիթը։ Հենց որ նա թակեց, աղքատ մարդը բացեց դուռը և խնդրեց նրան ներս մտնել։
«Դու հոգնած տեսք ունես», ասաց նա, «և արդեն ուշ է։ Դու պետք է գիշերը մեզ մոտ անցկացնես»։
Այնուհետև առաջ եկավ նրա կինը։
«Մենք շատ բան չունենք, բարի՛ կին», ասաց նա։ «Բայց այն, ինչ ունենք, ամբողջ սրտով կկիսենք ձեզ հետ»։
Կրակի վրա մի քանի կարտոֆիլ էր եփվում, և կինը բերեց մի աման հաց ու կաթ։ Ընթրիքը համեղ էր, որովհետև համեմված էր խաղաղությամբ ու երջանկությամբ։
Երբ քնելու ժամը եկավ, կինը ամուսնուն մի կողմ կանչեց։
«Սիրելի՛ ամուսին,— ասաց նա,— եկ մեզ համար ծղոտից անկողին պատրաստենք։ Այդ ժամանակ այս խեղճ կինը կարող է պառկել մեր անկողնում և հանգստանալ։ Նա ծեր է, և ամբողջ օրը քայլելուց հետո անպայման հոգնած կլինի»։
«Ամբողջ սրտով»,— ասաց ամուսինը։
Փերին չէր ուզում, որ նրանք այդպես անեն, բայց նրանք «ոչ» չէին ընդունում։ Ուստի նա հանգստացավ նրանց անկողնում, իսկ նրանք քնեցին ծղոտի խրձի վրա։
Առավոտյան կինը վեր կացավ և նախաճաշ պատրաստեց։ Արևը շողում էր սենյակի մեջ, և տղամարդու ու կնոջ դեմքերը օրվա պես պայծառ էին։
Նախաճաշից հետո փերին շնորհակալություն հայտնեց նրանց և հրաժեշտ տվեց։
Բայց դռան մոտ նա շրջվեց և ասաց.
«Դուք բարի էիք իմ հանդեպ, երբ կարծում էիք, թե ես աղքատ եմ և փոխարենը ոչինչ անել չեմ կարող։ Որպեսզի ցույց տամ ձեզ, որ ես թե՛ կամք, թե՛ զորություն ունեմ ձեզ օգնելու, ես ձեզ երեք ցանկություն կշնորհեմ»։
«Էլ ի՞նչ կարող եմ ցանկանալ,— հարցրեց ամուսինը,— բացի նրանից, որ մենք երկուսս, քանի դեռ ապրում ենք, առողջ ու ուժեղ լինենք, և բավականաչափ ուտելիք ունենանք։ Ես երրորդ ցանկություն չեմ կարող մտածել»։
«Չե՞ք ուզենա նոր տուն ունենալ»,— ժպտալով հարցրեց փերին։
«Օ՜, այո»,— բացականչեցին առու փորողն ու նրա կինը,— «իհա՛րկե կուզենայինք։ Եթե այս երեք ցանկությունները կատարվեն, մեզ այլևս ոչինչ պետք չէ»։
Փերին հին տունը վերածեց նորի, ապա գնաց իր ճանապարհով՝ խոստանալով, որ նրանց մյուս ցանկություններն էլ կկատարվեն։
Կեսօրին մոտ հարուստ մարդը պատահմամբ նայեց իր պատուհանից դուրս։ Ի զարմանս իրեն՝ նա տեսավ նոր տնակը։ Նա երկար ժամանակ նայում էր դրան։
Հետո կանչեց իր կնոջը և ասաց.
«Երեկ ճանապարհի մյուս կողմում մի աղքատ, հին տնակ կար։ Այսօր նույն տեղում մի գեղեցիկ նոր տնակ կա։ Վազիր այնտեղ և հարցրու, թե ինչպես է դա պատահել»։
Կինը գնաց և հարցրեց փոսափորին. «Ինչպե՞ս մեկ գիշերվա ընթացքում քո հին տան փոխարեն նոր տուն ունեցար»։
«Ես ձեզ կպատմեմ»,— ասաց նա։
«Երեկ երեկոյան մի աղքատ կին եկավ մեր դուռը և գիշերվա համար ապաստան խնդրեց։ Այս առավոտ նա մեզ ասաց, որ ինքը փերի է և կկատարի մեր երեք ցանկությունները։ Մենք ցանկացանք առողջություն և ամենօրյա ուտելիք, իսկ հետո նա մեր տունը դարձրեց այս նոր ու գեղեցիկ տնակը»։
Հարուստ մարդու կինը վազեց ետ՝ այս լուրը ամուսնուն հայտնելու։
«Ինքս ինձ կծեծեի»,— բացականչեց նա։ «Եթե միայն իմանայի, որ նա փերի էր։ Ախր նա նախ իմ դռան մոտ էր եկել՝ խեղճ ծեր մուրացկանուհու նման։ Նա խնդրեց, որ իրեն ներս առնեմ, իսկ ես ասացի՝ «ոչ»»։
«Ի՜նչ ափսոս», ասաց նրա կինը։ «Բայց շտապիր, հեծիր քո ձին և գնա նրա հետևից։ Եթե հասնես նրան, աղաչիր նրան, որ մեզ էլ երեք ցանկություն շնորհի»։
Հարուստ մարդը թամբեց իր լավագույն ձին և արագ սլացավ փերիի հետևից։ Վերջապես նա հասավ նրան։ Նա խոսեց շատ մեղմ ու բարի։ «Հուսով եմ՝ դուք չեք բարկացել, որ անցյալ գիշեր ձեզ ներս չընդունեցի»,— ասաց նա։ «Ես կորցրել էի տան դռան բանալին։ Մինչև գտա այն, դուք արդեն գնացիք։ Եթե նորից մեր կողմերով անցնեք, անպայման պետք է մեզ մոտ մնաք»։
«Այո,— ասաց նա,— կմնամ, եթե երբևէ նորից ձեր կողմերով անցնեմ»։
Այնուհետև հարուստ մարդը խնդրեց, որ նա իրեն երեք ցանկություն կատարի, ինչպես արել էր նրա աղքատ հարևանի համար։
«Դա քեզ ոչ մի օգուտ չի տա,— ասաց փերին։— Ի՞նչ կա, որ դու ցանկանալու կարիք ունենաս»։
«Օ՜,— բացականչեց հարուստ մարդը,— ես համոզված եմ, որ կարող եմ գտնել մի բան, որը ուզում եմ»։
«Շատ լավ,— ասաց փերին,— հետ գնա տուն։ Քո առաջին երեք ցանկությունները, որ կպահես, կկատարվեն»։
Հարուստ մարդն այնքան էր տարված իր ցանկության մասին մտածելով, որ մոռացավ ամուր բռնել սանձերը։ Նրա ձին սկսեց վայրենիորեն ցատկոտել ու քացի տալ։
«Հանգստացի՛ր, Բես», ասաց նա։
Բայց ձին միայն ավելի անկարգ դարձավ։ Հիասթափությունից նա գոռաց.
«Կա՛նգ առ, Բես։ Այս ի՞նչ իրարանցում է։ Երանի թե պարզապես ընկնեիր գետնին ու մնայիր լուռ և խուլ»։
Հենց որ բառերը դուրս թռան նրա բերանից, ձին նրա տակ փլվեց՝ դառնալով համր ու խուլ, անկարող լսելու կամ արձագանքելու նրա հրամաններին։ Նա ակամա օգտագործել էր իր առաջին ցանկությունը, և այն կատարվել էր։
«Դե լավ, գոնե դեռ երկու ցանկություն ունեմ»,— մտածեց նա իր մտքում։
Նրան դուր չէր գալիս ձիուն, թամբը և սանձը ճանապարհին թողնելը։ Ուստի նա իր ամբողջ ուժով քաշեց ձիուն, հետո սանձն ու թամբը դրեց իր մեջքին և ոտքով սկսեց տուն գնալ։ Կեսօրվա արևը կիզում էր։ Այդպիսի բեռով քայլելը շոգ էր ու հոգնեցուցիչ։ Նա մտածեց, թե որքան զով ու հանգիստ է իր կինը՝ հարմար նստած տանը։ Մինչդեռ հենց նա էր, որ նրան հորդորել էր վազել փերիի հետևից։
«Ա՜խ։ Երանի այս թամբը կպչեր նրա մեջքին»,— մրթմրթաց նա՝ չմտածելով իր խոսքերի հետևանքների մասին։ Հենց որ նա խոսեց, թամբը սահեց ու ընկավ իր մեջքից։ Չնայած շոգին՝ նա տուն վազեց այնքան արագ, որքան կարող էր։ Այնտեղ նա գտավ իր կնոջը՝ նստած, թամբը մեջքին կպած, և լաց լինող, քանի որ չէր կարողանում այն հանել։
«Այդքան մի՛ անհանգստացիր մի փոքր բանի համար»,— ասաց նա։ «Ես կցանկանամ, որ մենք ունենանք աշխարհի բոլոր հարստությունները, և ցանկությունը կիրականանա, եթե թույլ տաս, որ թամբը մնա վրադ»։
«Այ հիմարիկ»,— բացականչեց նա,— «ի՞նչ օգուտ կունենային այդ բոլոր հարստությունները, եթե այս թամբն ամբողջ կյանքում մեջքիս մնար։ Ո՛չ, ո՛չ։ Դու ցանկացար, որ այն հայտնվի վրաս, հիմա պետք է ցանկանաս, որ այն հեռանա»։
Շատ հակառակ իր կամքին՝ նա ստիպված եղավ ցանկանալ, որ թամբը իջնի նրա մեջքից։ Եվ իսկույն այն ընկավ գետնին։
Հարուստ մարդը կատարել էր իր բոլոր երեք ցանկությունները։ Դրանք նրան բերեցին միայն զայրույթ ու նեղություն, կնոջից՝ խիստ խոսքեր, և իր ձիու կորուստը։ Մյուս կողմից՝ բարի ու գոհունակ աղքատ մարդու երեք ցանկությունները նրան ազատեցին հոգսերից մինչև իր կյանքի վերջը։
