ຂອງຂວັນສອງຢ່າງຂອງນາງຟ້າ

ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງ ມີນາງຟ້າອົງໜຶ່ງໄດ້ຍ່າງເລາະໄປມາໃນຮ່າງຂອງຍິງຊະລາຜູ້ທຸກຍາກ. ຕອນກາງຄືນໄດ້ມາເຖິງ ໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງຍ່າງໄປຕາມຖະໜົນໃນຊົນນະບົດ. ນາງໄດ້ຍ່າງຜ່ານທົ່ງນາ ແລະ ປ່າໄມ້ ຈົນນາງໄດ້ມາຮອດເຮືອນສອງຫຼັງ.
ຫຼັງໜຶ່ງ, ໃຫຍ່ ແລະ ສວຍງາມ, ເປັນຂອງຊາຍຄົນລວຍ. ສ່ວນອີກຫຼັງໜຶ່ງແມ່ນເຮືອນຫຼັງນ້ອຍຂອງຊາຍຜູ້ທຸກຍາກ.
ນາງຟ້າຄິດວ່າ, «ມັນຄົງຈະບໍ່ລຳບາກສຳລັບຊາຍຄົນລວຍທີ່ຈະໃຫ້ທີ່ພັກອາໄສແກ່ຂ້ອຍ.»
ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງຍ່າງໄປທີ່ປະຕູຂອງລາວ ແລະ ເຄາະປະຕູ. ລາວໄດ້ເປີດປະຕູ ແລະ ຮ້ອງຖາມວ່າ,
«ໃຜຢູ່ຫັ້ນ? ເຈົ້າຕ້ອງການຫຍັງ?»
«ຂ້ອຍຫຼົງທາງ, ແລະ ຕອນກາງຄືນກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,» ນາງຟ້າເວົ້າ. «ຂ້ອຍຂໍຮ້ອງໃຫ້ເຈົ້າໃຫ້ທີ່ພັກອາໄສແກ່ຂ້ອຍແດ່.»
ຊາຍຄົນລວຍໄດ້ເບິ່ງນາງຕັ້ງແຕ່ຫົວຈອດຕີນ. ຈາກນັ້ນ ລາວກໍສັ່ນຫົວ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
»ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຮັບເຈົ້າເຂົ້າມາໄດ້. ຖ້າຂ້ອຍໃຫ້ຊາຍ ແລະ ຍິງຜູ້ທຸກຍາກທຸກຄົນທີ່ມາເຄາະປະຕູຂອງຂ້ອຍເຂົ້າມາ, ອີກບໍ່ດົນຂ້ອຍກໍຄົງຈະກາຍເປັນຂໍທານເສຍເອງ. ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າສາ.»
ຈາກນັ້ນ ລາວກໍອັດປະຕູ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ນາງຢູ່ທາງນອກ.

ນາງໄດ້ຫັນຫຼັງອອກຈາກເຮືອນຂອງລາວ ແລະ ຍ່າງໄປຫາເຮືອນນ້ອຍຫຼັງນັ້ນ. ພໍແຕ່ນາງເຄາະປະຕູ, ຊາຍຜູ້ທຸກຍາກກໍໄດ້ເປີດປະຕູ ແລະ ເຊີນນາງເຂົ້າມາທາງໃນ.
«ເຈົ້າເບິ່ງຄືວ່າອິດເມື່ອຍ,» ລາວເວົ້າ, «ແລະ ມັນກໍເດິກແລ້ວ. ເຈົ້າຕ້ອງພັກຄ້າງຄືນກັບພວກເຮົາເດີ້.

ຈາກນັ້ນ ພັນລະຍາຂອງລາວກໍຍ່າງອອກມາ.
»ພວກເຮົາບໍ່ມີຫຍັງຫຼາຍດອກ ແມ່ຍິງຄົນດີ," ນາງເວົ້າ. "ແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາມີ ພວກເຮົາຈະແບ່ງປັນໃຫ້ ດ້ວຍໝົດຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາ."
ມີມັນຝຣັ່ງຈຳນວນໜຶ່ງກຳລັງແຕ່ງຢູ່ເທິງກອງໄຟ, ແລະ ແມ່ຍິງຄົນນັ້ນກໍໄດ້ນຳເອົາຖ້ວຍເຂົ້າຈີ່ ແລະ ນົມອອກມາ. ອາຫານຄໍ່າຄາບນີ້ແຊບຫຼາຍ, ເພາະວ່າມັນຖືກປຸງລົດຊາດດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມສຸກ.

ເມື່ອຮອດເວລານອນ, ຜູ້ເປັນເມຍໄດ້ເອີ້ນຜົວຂອງນາງອອກໄປລົມກັນຕ່າງຫາກ.
"ຜົວທີ່ຮັກ," ນາງເວົ້າ, "ໃຫ້ພວກເຮົາປູເຟືອງເປັນບ່ອນນອນສຳລັບພວກເຮົາເອງເຖາະ. ແລ້ວແມ່ຍິງທີ່ໜ້າສົງສານຄົນນີ້ຈະໄດ້ນອນໃນຕຽງຂອງພວກເຮົາ ແລະ ພັກຜ່ອນ. ລາວເຖົ້າແລ້ວ, ແລະ ຫຼັງຈາກຍ່າງມາໝົດມື້, ລາວຄົງຈະອິດເມື່ອຍແນ່ນອນ."
"ດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ," ຜູ້ເປັນຜົວເວົ້າ.
ນາງຟ້າບໍ່ຢາກໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດແບບນີ້, ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ຍອມຮັບຄຳວ່າ "ບໍ່". ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງພັກຜ່ອນໃນຕຽງຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ພວກເຂົາກໍນອນເທິງກອງເຟືອງ.

ໃນຕອນເຊົ້າ ຜູ້ເປັນເມຍໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນມາ ແລະ ເຮັດອາຫານເຊົ້າ. ແສງຕາເວັນໄດ້ສາດສ່ອງເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ, ແລະ ໃບໜ້າຂອງຊາຍຍິງທັງສອງກໍສົດໃສຄືກັນກັບແສງກາງເວັນ.
ຫຼັງຈາກກິນອາຫານເຊົ້າແລ້ວ ນາງຟ້າໄດ້ກ່າວຂອບໃຈພວກເຂົາ ແລະ ບອກລາ.
ແຕ່ເມື່ອຢູ່ທີ່ປະຕູ ນາງໄດ້ຫັນກັບມາ ແລະ ເວົ້າວ່າ:
«ພວກເຈົ້າໃຈດີກັບຂ້ອຍ ໃນຕອນທີ່ພວກເຈົ້າຄິດວ່າຂ້ອຍທຸກຍາກ ແລະ ບໍ່ສາມາດຕອບແທນຫຍັງໄດ້. ເພື່ອສະແດງໃຫ້ພວກເຈົ້າເຫັນວ່າ ຂ້ອຍມີທັງຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະ ພະລັງທີ່ຈະຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຈົ້າ, ຂ້ອຍຈະໃຫ້ພອນສາມປະການແກ່ພວກເຈົ້າ.»
«ຂ້ອຍຈະຂໍຫຍັງໄດ້ອີກ,» ຜູ້ເປັນຜົວຖາມ, «ນອກຈາກຂໍໃຫ້ພວກເຮົາທັງສອງ, ຕາບໃດທີ່ພວກເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່, ມີສຸຂະພາບແຂງແຮງດີ, ແລະ ມີອາຫານການກິນພຽງພໍ? ຂ້ອຍຄິດຫາພອນປະການທີສາມບໍ່ອອກເລີຍ.

ພວກເຈົ້າບໍ່ຢາກໄດ້ເຮືອນຫຼັງໃໝ່ບໍ?» ນາງຟ້າຖາມພ້ອມກັບຍິ້ມ.
«ໂອ້, ຢາກໄດ້,» ຄົນຂຸດຄອງ ແລະ ເມຍຂອງລາວຮ້ອງຂຶ້ນ, «ພວກເຮົາຢາກໄດ້ແທ້ໆ. ຖ້າໄດ້ພອນທັງສາມປະການນີ້, ພວກເຮົາກໍບໍ່ຕ້ອງການຫຍັງອີກແລ້ວ.»
ນາງຟ້າໄດ້ປ່ຽນເຮືອນຫຼັງເກົ່າໃຫ້ກາຍເປັນເຮືອນຫຼັງໃໝ່, ຈາກນັ້ນນາງກໍຍ່າງຈາກໄປ, ພ້ອມທັງສັນຍາວ່າພອນຂໍ້ອື່ນໆຂອງພວກເຂົາກໍຈະເປັນຈິງເຊັ່ນກັນ.

ປະມານຕອນທ່ຽງ ເສດຖີໄດ້ບັງເອີນຫຼຽວເບິ່ງອອກໄປນອກປ່ອງຢ້ຽມຂອງລາວ. ດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ, ລາວໄດ້ເຫັນເຮືອນນ້ອຍຫຼັງໃໝ່. ລາວຈ້ອງເບິ່ງມັນເປັນເວລາດົນນານ.
ຈາກນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເອີ້ນເມຍຂອງລາວ ແລະ ເວົ້າວ່າ:
«ມື້ວານນີ້ ຍັງມີກະຕູບເກົ່າໆຊຸດໂຊມຢູ່ຟາກທາງ. ມື້ນີ້ ພັດມີເຮືອນຫຼັງໃໝ່ທີ່ສວຍງາມຢູ່ບ່ອນດຽວກັນ. ເຈົ້າຈົ່ງແລ່ນໄປ ແລະ ຖາມເບິ່ງວ່າເລື່ອງນີ້ມັນເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ.»
ຜູ້ເປັນເມຍໄດ້ໄປ ແລະ ຖາມຄົນຂຸດຄອງນໍ້າວ່າ, «ພຽງແຕ່ຄືນດຽວ ເຈົ້າໄດ້ເຮືອນຫຼັງໃໝ່ມາແທນທີ່ເຮືອນຫຼັງເກົ່າຂອງເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

ຂ້ອຍຈະບອກເຈົ້າ,“ ລາວເວົ້າ.
“ມື້ວານຕອນແລງ ມີແມ່ຍິງຜູ້ທຸກຍາກຄົນໜຶ່ງມາທີ່ປະຕູເຮືອນຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຂໍບ່ອນພັກພາອາໄສສຳລັບຄືນນັ້ນ. ເຊົ້າມື້ນີ້ ນາງບອກພວກເຮົາວ່ານາງເປັນນາງຟ້າ, ແລະ ຈະໃຫ້ພອນພວກເຮົາສາມປະການ. ພວກເຮົາຂໍໃຫ້ມີສຸຂະພາບແຂງແຮງ ແລະ ມີອາຫານກິນທຸກມື້, ແລະ ຈາກນັ້ນນາງກໍໄດ້ປ່ຽນເຮືອນຂອງພວກເຮົາໃຫ້ກາຍເປັນເຮືອນຫຼັງໃໝ່ ແລະ ສວຍງາມນີ້.

ເມຍຂອງເສດຖີໄດ້ແລ່ນກັບໄປບອກຂ່າວນີ້ໃຫ້ຜົວຂອງນາງຟັງ.
«ຂ້ອຍຢາກຈະຕີຕົວເອງແທ້ໆ!» ລາວຮ້ອງຂຶ້ນ. «ຖ້າພຽງແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ວ່ານາງເປັນນາງຟ້າ! ໂອ້, ນາງມາທີ່ປະຕູເຮືອນຂອງຂ້ອຍກ່ອນ, ເບິ່ງຄືກັບເປັນພຽງຂໍທານເຖົ້າທີ່ໜ້າສົງສານ. ນາງຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຮັບນາງເຂົ້າພັກນຳ, ແຕ່ຂ້ອຍພັດບອກວ່າ ‘ບໍ່.’

“ໜ້າເສຍດາຍແທ້ໆ!» ເມຍຂອງລາວເວົ້າ. «ແຕ່ຈົ່ງຟ້າວຂຶ້ນຂີ່ມ້າຂອງເຈົ້າ ແລ້ວຂີ່ນຳຫຼັງນາງໄປ. ຖ້າເຈົ້າຕາມນາງທັນ, ຈົ່ງຂໍຮ້ອງໃຫ້ນາງໃຫ້ພອນສາມປະການແກ່ພວກເຮົາຄືກັນ.

ຊາຍເສດຖີໄດ້ໃສ່ອານມ້າໂຕທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງລາວ ແລະ ຂີ່ມ້ານຳຫຼັງນາງຟ້າໄປຢ່າງໄວວາ. ໃນທີ່ສຸດ, ລາວກໍຕາມນາງທັນ. ລາວເວົ້າດ້ວຍນ້ຳສຽງທີ່ອ່ອນໂຍນ ແລະ ໃຈດີຫຼາຍ. «ຂ້ອຍຫວັງວ່າເຈົ້າຄົງຈະບໍ່ໃຈຮ້າຍ ຍ້ອນວ່າຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮັບເຈົ້າເຂົ້າໄປພັກໃນເຮືອນເມື່ອຄືນນີ້,» ລາວເວົ້າ. «ຂ້ອຍເຮັດກະແຈປະຕູເຮືອນເສຍ. ກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະຊອກມັນເຫັນ, ເຈົ້າກໍຍ່າງໜີໄປແລ້ວ. ຖ້າເຈົ້າກາຍມາທາງນີ້ອີກ, ເຈົ້າຕ້ອງມາພັກກັບພວກເຮົາເດີ.»
«ໄດ້,» ນາງເວົ້າ, «ຂ້ອຍຈະເຮັດແນວນັ້ນ, ຖ້າຂ້ອຍໄດ້ກາຍມາທາງນີ້ອີກ.»
ຈາກນັ້ນ ຊາຍເສດຖີກໍໄດ້ຂໍໃຫ້ນາງໃຫ້ພອນສາມປະການແກ່ລາວ ຄືກັບທີ່ນາງໄດ້ໃຫ້ແກ່ເພື່ອນບ້ານຜູ້ທຸກຍາກຂອງລາວ.
«ມັນຈະບໍ່ເປັນຜົນດີຕໍ່ເຈົ້າດອກ,» ນາງຟ້າເວົ້າ. «ມີຫຍັງອີກທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການຈະຂໍ?»
«ໂອ້,» ຊາຍເສດຖີຮ້ອງຂຶ້ນ, «ຂ້ອຍໝັ້ນໃຈວ່າຂ້ອຍສາມາດຫາບາງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການໄດ້.»
«ຕົກລົງ,» ນາງຟ້າເວົ້າ, «ຂີ່ມ້າກັບບ້ານເຖາະ. ພອນສາມປະການທຳອິດທີ່ເຈົ້າຂໍຈະກາຍເປັນຈິງ.

ຊາຍຮັ່ງມີມົວແຕ່ໝົກມຸ້ນຢູ່ກັບການຄິດເຖິງພອນຂອງລາວ ຈົນລາວລະເລີຍທີ່ຈະຈັບສາຍບັງຫຽນໃຫ້ແໜ້ນ. ມ້າຂອງລາວເລີ່ມໂດດເຕັ້ນ ແລະ ເຕະຢ່າງບ້າຄັ່ງ.
«ສະຫງົບລົງ, ເບສ,» ລາວເວົ້າ.
ແຕ່ມ້າໂຕນັ້ນກັບຍິ່ງດື້ດ້ານຫຼາຍຂຶ້ນ. ດ້ວຍຄວາມຫງຸດຫງິດ, ລາວຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,
«ໂວ້, ເບສ! ນີ້ມັນເລື່ອງວຸ້ນວາຍຫຍັງກັນ? ຂ້ອຍຂໍໃຫ້ເຈົ້າລົ້ມລົງ ແລ້ວກໍມິດງຽບ ແລະ ຫູໜວກໄປເລີຍ!

ພໍແຕ່ຄຳເວົ້າອອກຈາກປາກຂອງລາວ, ມ້າກໍໄດ້ລົ້ມລົງຢູ່ກ້ອງລາວ, ກາຍເປັນກືກ ແລະ ຫູໜວກ, ບໍ່ສາມາດໄດ້ຍິນ ຫຼື ຕອບສະໜອງຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງລາວໄດ້. ລາວໄດ້ໃຊ້ພອນຂໍ້ທຳອິດຂອງລາວໄປໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ, ແລະ ມັນກໍໄດ້ກາຍເປັນຈິງ.
«ເອົາລະ, ຢ່າງໜ້ອຍຂ້ອຍກໍຍັງເຫຼືອພອນອີກສອງຂໍ້,» ລາວຄິດໃນໃຈ.

ລາວບໍ່ຢາກປະມ້າ, ອານມ້າ ແລະ ບັງຫຽນໄວ້ກາງທາງ. ດັ່ງນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງໃຊ້ເຫື່ອແຮງທັງໝົດດຶງມ້າ, ແລ້ວເອົາບັງຫຽນ ແລະ ອານມ້າມາແບກໃສ່ຫຼັງຂອງຕົນ, ແລະ ເລີ່ມຍ່າງກັບບ້ານ. ແສງແດດຕອນທ່ຽງຮ້ອນແຮງຫຼາຍ. ການຍ່າງແບກເຄື່ອງໜັກແບບນີ້ແມ່ນທັງຮ້ອນ ແລະ ອິດເມື່ອຍ. ລາວຄິດເຖິງເມຍຂອງລາວວ່າຈະເຢັນສະບາຍສໍ່າໃດ ທີ່ໄດ້ນັ່ງຢ່າງສະບາຍຢູ່ເຮືອນ. ແຕ່ນາງພັດເປັນຄົນທີ່ຊຸກຍູ້ໃຫ້ລາວໄປໄລ່ຕາມນາງຟ້າ.

“ອ້າ! ຂ້ອຍປາດຖະໜາໃຫ້ອານມ້ານີ້ຕິດຢູ່ກັບຫຼັງຂອງນາງ,» ລາວຈົ່ມພຶມພຳ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງຜົນຕາມມາຂອງຄຳເວົ້າຂອງລາວ. ທັນທີທີ່ລາວເວົ້າຈົບ, ອານມ້າກໍເລື່ອນຫຼຸດອອກຈາກຫຼັງຂອງລາວ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຮ້ອນ, ລາວກໍຟ້າວກັບບ້ານໃຫ້ໄວທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ລາວພົບເຫັນເມຍຂອງລາວນັ່ງຢູ່ພ້ອມກັບອານມ້າທີ່ຕິດຢູ່ກັບຫຼັງຂອງນາງ, ນາງກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ຍ້ອນວ່ານາງບໍ່ສາມາດເອົາມັນອອກໄດ້.

ຢ່າກັງວົນຫຼາຍກັບເລື່ອງນ້ອຍໆເລີຍ,» ລາວເວົ້າ. «ຂ້ອຍຈະອະທິຖານຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ມີຊັບສົມບັດທັງໝົດໃນໂລກນີ້, ແລະ ຄຳອະທິຖານນັ້ນຈະກາຍເປັນຈິງ ຖ້າເຈົ້າປ່ອຍໃຫ້ອານມ້ານັ້ນຕິດຢູ່ຕໍ່ໄປ.»
«ຄົນຈ້າເອີຍ,» ນາງຮ້ອງຂຶ້ນ, «ຊັບສົມບັດເຫຼົ່ານັ້ນຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງ ຖ້າຂ້ອຍຕ້ອງມີອານມ້ານີ້ຕິດຢູ່ເທິງຫຼັງຂອງຂ້ອຍໄປຕະຫຼອດຊີວິດ? ບໍ່, ບໍ່! ເຈົ້າອະທິຖານໃຫ້ມັນຕິດ, ດຽວນີ້ເຈົ້າກໍຕ້ອງອະທິຖານໃຫ້ມັນຫຼຸດອອກໄປ.»
ດ້ວຍຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈຢ່າງຍິ່ງ, ລາວຈຳເປັນຕ້ອງອະທິຖານຂໍໃຫ້ອານມ້າຫຼຸດອອກຈາກຫຼັງຂອງນາງ. ທັນໃດນັ້ນ ມັນກໍຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ.

ຊາຍຮັ່ງມີໄດ້ຂໍພອນທັງສາມປະການຂອງລາວຈົນໝົດແລ້ວ. ພອນເຫຼົ່ານັ້ນນຳມາໃຫ້ລາວພຽງແຕ່ຄວາມໂມໂຫ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ຄຳເວົ້າທີ່ຮຸນແຮງຈາກເມຍຂອງລາວ, ແລະ ການສູນເສຍມ້າຂອງລາວ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ພອນສາມປະການຂອງຊາຍທຸກຍາກທີ່ໃຈດີ ແລະ ພໍໃຈໃນສິ່ງທີ່ຕົນມີ ໄດ້ປົດປ່ອຍລາວຈາກຄວາມກັງວົນໄປຈົນຕະຫຼອດຊີວິດຂອງລາວ.