Full Text: ນິທານຂອງຈອນນີ້ ເມົາສ໌ໃນເມືອງ
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ນິທານຂອງຈອນນີ້ ເມົາສ໌ໃນເມືອງ
ຈອນນີ ທາວນ໌-ເມົາສ໌ ເກີດໃນຕູ້ເກັບຂອງ. ທິມມີ ວິລລີ ເກີດໃນສວນ. ທິມມີ ວິລລີ ແມ່ນໜູນ້ອຍຊົນນະບົດທີ່ໄດ້ໄປເມືອງໂດຍບັງເອີນໃນກະຕ່າໃສ່ສິນຄ້າ. ຄົນສວນສົ່ງຜັກໄປເມືອງອາທິດລະຄັ້ງໂດຍລົດຂົນສົ່ງ; ລາວໄດ້ບັນຈຸຜັກເຫຼົ່ານັ້ນໃສ່ໃນກະຕ່າໃຫຍ່.
ຄົນສວນໄດ້ວາງກະຕ່າໄວ້ຂ້າງປະຕູສວນ ເພື່ອໃຫ້ຄົນຂົນສົ່ງມາເກັບໄປເມື່ອຜ່ານມາ. Timmy Willie ລອບແອບເຂົ້າໄປທາງຮູໃນຕາຂ່າຍກະຕ່າ, ແລະຫຼັງຈາກກິນຖົ່ວຂຽວໄດ້ສັກໜ່ອຍ ລາວກໍຫຼັບໄປຢ່າງສະນິດ.
ລາວຕື່ນຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈໃນຂະນະທີ່ກະຕ່າກຳລັງຖືກຍົກຂຶ້ນໃສ່ລົດເຂັນຂອງຄົນຂົນສົ່ງ. ຈາກນັ້ນກໍ່ມີສຽງສັ່ນສະເທືອນແລະສຽງກີບມ້າດັງກ້ອງ; ສິ່ງຂອງອື່ນໆຖືກໂຍນໃສ່ຕາມມາ; ໄລຍະທາງຫຼາຍໂຕດ—ສັ່ນ, ສັ່ນ, ສັ່ນ!—ແລະ Timmy Willie ກໍ່ສັ່ນຢູ່ທ່າມກາງຜັກທີ່ຖືກຄົນໄປຄົນມາ.
ໃນທີ່ສຸດລົດກໍ່ຢຸດຢູ່ທີ່ເຮືອນໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ກະຕ່າຖືກເອົາອອກ, ຍົກເຂົ້າໄປ, ແລະວາງລົງ. ແມ່ຄົວໄດ້ໃຫ້ເງິນຫຼຽນໜຶ່ງແກ່ຄົນຂົນສົ່ງ; ປະຕູຫຼັງດັງໂຕ່ງ ແລະລົດກໍ່ຄ່ອຍໆຫາຍໄປ. ແຕ່ກໍ່ຍັງບໍ່ມີຄວາມງຽບສະຫງົບ; ເບິ່ງຄືວ່າມີລົດຫຼາຍຮ້ອຍຄັນແລ່ນຜ່ານໄປ. ໝາຫອນ; ເດັກຊາຍຫວີດໃນຖະໜົນ; ແມ່ຄົວຫົວ, ນາງຮັບໃຊ້ຫ້ອງຮັບແຂກວິ່ງຂຶ້ນລົງຂັ້ນໄດ; ແລະນົກກາງເຂນຮ້ອງດັງຄືກັບເຄື່ອງຈັກໄອນ້ຳ.
ທິມມີ ວິລລີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນສວນຕະຫຼອດຊີວິດຂອງລາວ, ເກືອບຈະຕົກໃຈຕາຍ. ບໍ່ດົນ, ແມ່ຄົວກໍເປີດກະຕ່າແລະເລີ່ມຄັດເອົາຜັກອອກ. ທິມມີ ວິລລີ ທີ່ຕົກໃຈຢ້ານກໍໂດດອອກມາທັນທີ.
ພໍ່ຄົວໂດດຂຶ້ນໄປຢືນເທິງເກົ້າອີ້ ແລ້ວຮ້ອງວ່າ «ໜູ! ໜູ! ເອີ້ນແມວມາ! ເອົາໄມ້ຄ້ອນມາໃຫ້ຂ້ອຍແດ່, ຊາຣາ!» Timmy Willie ບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າ ຊາຣາ ເອົາໄມ້ຄ້ອນມາ; ລາວແລ່ນໄປຕາມຂອບຝາຈົນເຖິງຮູນ້ອຍໆ ແລ້ວກໍ່ດຸ່ຍຕົວເຂົ້າໄປ.
ລາວຕົກລົງໄປເຄິ່ງຟຸດ ແລະ ພຸ່ງເຂົ້າໄປກາງງານລ້ຽງອາຫານຄ່ຳຂອງໝູ່ໜູ, ທຳລາຍແກ້ວສາມໃບ.
«ໃຜກັນແທ້ທີ່ນີ້?» ຈອນນີ ທາວນ໌-ໝູ ຖາມ.
ແຕ່ຫຼັງຈາກຄຳອຸທານດ້ວຍຄວາມແປກໃຈໃນຄັ້ງທຳອິດ, ລາວກໍ່ຟື້ນຄືນມາດ້ວຍມາລະຍາດຂອງຕົນຢ່າງໄວວາ.
ດ້ວຍຄວາມສຸພາບອ່ອນໂຍນ, ລາວໄດ້ແນະນຳ Timmy Willie ໃຫ້ຮູ້ຈັກກັບໜູອີກເກົ້າໂຕ, ທຸກໂຕລ້ວນມີຫາງຍາວແລະຜ້າຜູກຄໍສີຂາວ. ຫາງຂອງ Timmy Willie ນັ້ນສັ້ນນ້ອຍ. Johnny Town-mouse ແລະໝູ່ເພື່ອນຂອງລາວສັງເກດເຫັນ, ແຕ່ພວກເຂົາມີມາລະຍາດດີເກີນໄປທີ່ຈະເວົ້າຕິຊົມເລື່ອງສ່ວນຕົວ; ມີພຽງຄົນດຽວໃນພວກເຂົາທີ່ຖາມ Timmy Willie ວ່າລາວເຄີຍຕິດກັບດັກມາກ່ອນບໍ່.
ອາຫານຄ່ຳມີແປດຄອດ; ແຕ່ລະຄອດບໍ່ໄດ້ມີຫຼາຍ, ແຕ່ສະອາດງາມຫຼາຍ. ອາຫານທຸກຈານເປັນສິ່ງທີ່ Timmy Willie ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກ, ແລະລາວອາດຈະຢ້ານທີ່ຈະລອງກິນເລັກນ້ອຍ; ແຕ່ລາວຫິວຫຼາຍ ແລະຢາກປະພຶດຕົວໃຫ້ດີຕໍ່ໜ້າແຂກຫຼາຍ. ສຽງດັງຕໍ່ເນື່ອງຈາກຂ້າງເທິງເຮັດໃຫ້ລາວໃຈຫາຍ ຈົນລາວເຮັດຈານຕົກ.
«ບໍ່ເປັນຫຍັງດອກ, ຈານພວກນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງພວກເຮົາ» Johnny ເວົ້າ.
«ເປັນຫຍັງພວກໜູໜ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງຍັງບໍ່ກັບມາພ້ອມກັບຂອງຫວານ?» ໜູໜ້ອຍສອງໂຕກຳລັງຮັບໃຊ້ພວກອື່ນຢູ່ ແລະ ໄດ້ແລ່ນຂຶ້ນໄປທີ່ຫ້ອງຄົວຊັ້ນເທິງລະຫວ່າງມື້ອາຫານ. ຫຼາຍຄັ້ງທີ່ພວກມັນໄດ້ແລ່ນກັບເຂົ້າມາດ້ວຍຄວາມວຸ່ນວາຍ, ຮ້ອງຄ້ວາງ ແລະ ຫົວຂວັນ; Timmy Willie ຮູ້ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈວ່າພວກມັນກຳລັງຖືກແມວໄລ່. ຄວາມຢາກອາຫານຂອງລາວໝົດໄປ; ລາວຮູ້ສຶກວິນຫົວ.
«ລອງກິນເຈລລີ້ບໍ?» Johnny Town-mouse ເວົ້າ.
«ບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຈົ້າຢາກໄປນອນບໍ? ຂ້ອຍຈະໃຫ້ເຈົ້າເບິ່ງໝອນໂຊຟາທີ່ສະດວກສະບາຍທີ່ສຸດ.»
ໝອນໂຊຟານັ້ນມີຮູຢູ່ໃນນັ້ນ. Johnny Town-mouse ໄດ້ແນະນຳຢ່າງຊື່ສັດວ່າມັນເປັນທີ່ນອນທີ່ດີທີ່ສຸດ, ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບແຂກຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມໂດຍສະເພາະ. ແຕ່ໂຊຟານັ້ນມີກິ່ນແມວ. Timmy Willie ຈຶ່ງເລືອກທີ່ຈະໃຊ້ຄືນທີ່ທຸກທໍລະມານຢູ່ໃຕ້ຕະແກງໄຟ.
ມັນກໍ່ຄືກັນໃນວັນຕໍ່ມາ. ອາຫານເຊົ້າທີ່ດີເລີດໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ໃຫ້—ສຳລັບໝູທີ່ເຄີຍກິນຊີ້ນໝູ; ແຕ່ Timmy Willie ໄດ້ຖືກລ້ຽງດູດ້ວຍຮາກໄມ້ແລະຜັກສະຫຼັດ. Johnny Town-mouse ແລະໝູ່ເພື່ອນຂອງລາວແລ່ນວ່ອງໄວໃຕ້ພື້ນ ແລະອອກມາຢ່າງກ້າຫານທົ່ວເຮືອນໃນຕອນແລງ. ສຽງດັງໂຄ່ງໜຶ່ງທີ່ດັງເປັນພິເສດໄດ້ເກີດຂຶ້ນຍ້ອນ Sarah ຕົກລົງຈາກຂັ້ນໄດພ້ອມກັບຖາດຊາ; ມີເຂົ້າຈີ່ຮ່ວງ, ນ້ຳຕານ, ແລະຮອຍຢາມໝາກໄມ້ທີ່ຕ້ອງເກັບກຳ, ເຖິງວ່າຈະມີແມວຢູ່ກໍ່ຕາມ.
ທິມມີ ວິລລີ ຢາກຢູ່ເຮືອນໃນຮັງທີ່ສະຫງົບງຽບຂອງລາວໃນຝັ່ງທີ່ແດດສ່ອງ. ອາຫານບໍ່ຖືກກັບລາວ; ສຽງດັງເຮັດໃຫ້ລາວນອນບໍ່ຫຼັບ. ພາຍໃນສອງສາມວັນ ລາວຜອມລົງຈົນ ຈອນນີ ທາວນ໌-ເມົາສ໌ ສັງເກດເຫັນ ແລະ ຖາມໄຖ່ລາວ. ລາວຟັງເລື່ອງຂອງ ທິມມີ ວິລລີ ແລ້ວຖາມກ່ຽວກັບສວນ.
«ຟັງເບິ່ງຄືວ່າເປັນບ່ອນທີ່ໜ້າເບື່ອຫຼາຍ. ເຈົ້າເຮັດຫຍັງເວລາຝົນຕົກ?»
«ເມື່ອຝົນຕົກ, ຂ້ອຍນັ່ງຢູ່ໃນຮູດິນຊາຍນ້ອຍໆຂອງຂ້ອຍ ແລະ ປອກເປືອກສາລີ ແລະ ເມັດພືດຈາກຄັງສຳຮອງລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍແອບເບິ່ງນົກທຣັດ ແລະ ນົກແບລັກເບີດຢູ່ໃນສວນຫຍ້າ, ແລະ ໝູ່ຂອງຂ້ອຍ Rooster Robin. ແລະ ເມື່ອແດດອອກອີກຄັ້ງ, ເຈົ້າຄວນເຫັນສວນຂອງຂ້ອຍ ແລະ ດອກໄມ້ຕ່າງໆ — ດອກກຸຫຼາບ ແລະ ດອກປິ້ງ ແລະ ດອກແພນຊີ — ບໍ່ມີສຽງດັງໃດໆ ນອກຈາກສຽງນົກ ແລະ ເຜິ້ງ, ແລະ ລູກແກະຢູ່ໃນທົ່ງຫຍ້າ.»
«ແມວໂຕນັ້ນມາອີກແລ້ວ!» Johnny Town-mouse ອຸທານຂຶ້ນ.
ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຫລົບໄພໄປຢູ່ໃນຫ້ອງໃສ່ຖ່ານ, ລາວກໍ່ສືບຕໍ່ການສົນທະນາ. «ຂ້ອຍຍອມຮັບວ່າຂ້ອຍຜິດຫວັງໜ້ອຍໜຶ່ງ; ພວກເຮົາໄດ້ພະຍາຍາມຕ້ອນຮັບເຈົ້າ, Timothy William.»
«ໂອ, ແມ່ນແລ້ວ, ພວກເຈົ້າໃຈດີຫຼາຍ; ແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍຫຼາຍ,» Timmy Willie ເວົ້າ.
«ອາດຈະເປັນໄປໄດ້ວ່າ ແຂ້ວແລະລະບົບຍ່ອຍອາຫານຂອງເຈົ້າບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບອາຫານຂອງພວກເຮົາ; ບາງທີອາດຈະດີກວ່າຖ້າເຈົ້າຈະກັບຄືນໄປໃນກະຕ່າ.»
«ອ໋ວ? ອ໋ວ!» Timmy Willie ຮ້ອງຂຶ້ນ.
«ເຮົາສາມາດສົ່ງເຈົ້າກັບໄປໄດ້ຕັ້ງແຕ່ອາທິດທີ່ແລ້ວ,» Johnny ເວົ້າດ້ວຍນ້ຳສຽງຂ້ອນຂ້າງໃຈຮ້າຍ. «ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າກະຕ່າຈະກັບຄືນໄປເປົ່າໃນວັນເສົາ?»
ດັ່ງນັ້ນ Timmy Willie ຈຶ່ງກ່າວລາໝູ່ໃໝ່ຂອງຕົນ ແລ້ວຊ່ອນຕົວຢູ່ໃນກະຕ່າພ້ອມກັບເຂົ້າໜົມເຄ້ກໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ໃບກະລໍ່າປີທີ່ເຫຼືອງແຫ້ງໃບໜຶ່ງ; ແລ້ວຫຼັງຈາກຖືກສັ່ນສະເທືອນຫຼາຍຄັ້ງ ລາວກໍ່ຖືກວາງລົງຢ່າງປອດໄພໃນສວນຂອງຕົນເອງ.
ບາງຄັ້ງໃນວັນເສົາ ລາວໄປເບິ່ງກະຕ່າທີ່ວາງຢູ່ຂ້າງປະຕູ, ແຕ່ລາວຮູ້ດີວ່າບໍ່ຄວນເຂົ້າໄປໃນນັ້ນອີກ. ແລະບໍ່ມີໃຜອອກມາ, ເຖິງແມ່ນວ່າ Johnny Town-mouse ໄດ້ສັນຍາເຄິ່ງໜຶ່ງວ່າຈະມາຢ້ຽມຢາມ.
ລະດູໜາວຜ່ານໄປ; ດວງຕາເວັນອອກມາອີກຄັ້ງ; Timmy Willie ນັ່ງຢູ່ໃກ້ຮູຂອງລາວ ອົບອຸ່ນຂົນຢູ່ເທິງໂຕນ້ອຍໆ ແລະດົມກິ່ນຫອມຂອງດອກໄວໂອເລັດ ແລະຫຍ້າລະດູໃບໄມ້ຜລິ. ລາວເກືອບລືມການໄປຢ້ຽມຢາມເມືອງຂອງລາວໄປແລ້ວ. ແລ້ວກໍ່ມີ Johnny Town-mouse ຍ່າງຂຶ້ນມາຕາມທາງດິນຊາຍ ສະອາດ ແລະ ສຸພາບ ພ້ອມກັບກະເປົ໋າໜັງສີນ້ຳຕານໃບໜຶ່ງ!
Timmy Willie ຕ້ອນຮັບລາວດ້ວຍອ້ອມແຂນທີ່ເປີດກວ້າງ.
«ເຈົ້າມາໃນເວລາທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງປີ; ພວກເຮົາຈະກິນຂະໜົມຜັກສະໝຸນໄພ ແລະ ນັ່ງຕາກແດດ.»
«ອືມ! ມັນຊຸ່ມໜ້ອຍໜຶ່ງ,» Johnny Town-mouse ເວົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງຫິ້ວຫາງຂອງຕົນໄວ້ໃຕ້ແຂນ, ເພື່ອຫຼີກຫຼ່ຽງຂີ້ຕົມ.
«ສຽງຫຍັງໜ້າຢ້ານນັ້ນ?» ລາວຕົກໃຈຢ່າງຮຸນແຮງ.
«ນັ້ນນ່ະ?» Timmy Willie ເວົ້າ. «ນັ້ນແມ່ນງົວເທົ່ານັ້ນ; ຂ້ອຍຈະຂໍນ້ຳນົມໜ້ອຍໜຶ່ງ. ພວກມັນບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍເລີຍ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພວກມັນຈະນອນທັບໃສ່ເຈົ້າ. ໝູ່ເພື່ອນທຸກຄົນຂອງພວກເຮົາເປັນແນວໃດແດ່?»
ບັນຊີຂອງ Johnny ແມ່ນຄ່ອນຂ້າງທຳມະດາ. ລາວໄດ້ອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງລາວຈຶ່ງມາຢ້ຽມຢາມໄວໜ້ານີ້ໃນລະດູການ; ຄອບຄົວໄດ້ໄປທະເລໃນຊ່ວງອີສເຕີ ແລະ ຄົນຄົວກຳລັງທຳຄວາມສະອາດລະດູໃບໄມ້ຜະລິ ໂດຍມີຄຳສັ່ງພິເສດໃຫ້ກຳຈັດໜູ. ມີລູກແມວສີ່ໂຕ, ແລະ ນົກຄານາຣີໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ.
«ເຂົາເຈົ້າວ່າພວກເຮົາເຮັດ; ແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ດີກວ່ານັ້ນ,» Johnny Town-mouse ເວົ້າ. «ສຽງດັງໜ້າຢ້ານນັ້ນແມ່ນຫຍັງກັນ?»
«ນັ້ນແມ່ນພຽງແຕ່ເຄື່ອງຕັດຫຍ້າ; ຂ້ອຍຈະໄປເອົາຫຍ້າທີ່ຕັດແລ້ວມາໃຫ້ເຈົ້ານອນໄວໆນີ້. ຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າເຈົ້າຄວນຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ຊົນນະບົດ, Johnny.»
«ຮ້ມ໌ມ໌—ພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນໃນອາທິດໜ້າວັນອັງຄານ; ກະຕ່າຖືກຢຸດໄວ້ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຢູ່ທີ່ຊາຍທະເລ.»
«ຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ຢາກໄປອາໄສຢູ່ໃນເມືອງອີກຕໍ່ໄປ,» ທິມມີ ວິລລີ ເວົ້າ.
ແຕ່ລາວກໍໄດ້ກັບໄປຈິງໆ. ລາວຊ່ອນຕົວໃນກະຕ່າຜັກໃບຕໍ່ໄປ; ລາວບອກວ່າ «ມັນງຽບເກີນໄປ»!
ສະຖານທີ່ໜຶ່ງເໝາະກັບຄົນໜຶ່ງ, ສະຖານທີ່ອື່ນເໝາະກັບຄົນອື່ນ. ສ່ວນຕົວຂ້ອຍນັ້ນ, ຂ້ອຍມັກຢູ່ໃນຊົນນະບົດ, ຄືກັບ Timmy Willie.