जोनी टाउन-माउसको कथा

जोनी टाउन-माउस एउटा दराजमा जन्मिएको थियो। टिम्मी विली एउटा बगैंचामा जन्मिएको थियो। टिम्मी विली एउटा सानो गाउँले मुसा थियो जो गल्तीले एउटा टोकरीमा सहर गएको थियो। मालीले हप्तामा एक पटक भरियामार्फत सहरमा तरकारीहरू पठाउँथ्यो; उसले तिनलाई एउटा ठूलो टोकरीमा प्याक गर्थ्यो।

मालीले टोकरीलाई बगैंचाको ढोकाको छेउमा राखिदिए ताकि भरिया त्यहाँबाट जाँदा त्यसलाई उठाउन सकोस्। टिम्मी विली चोयाको बुनोटमा भएको एउटा दुलोबाट भित्र छिर्‍यो, र केही केराउ खाएपछि ऊ भुसुक्कै निदायो।

जब टोकरीलाई सामान बोक्ने गाडामा उचालेर राखिँदै थियो, ऊ डराउँदै ब्युँझियो। त्यसपछि त्यहाँ झट्का लाग्न थाल्यो र घोडाहरूको टापको खटखट आवाज आउन थाल्यो; अन्य पोकाहरू पनि भित्र फालिए; माइलौं माइलसम्म—झट्का, झट्का, झट्का!—र टिम्मी विली ती लथालिङ्ग तरकारीहरूको बीचमा कामिरह्यो।

अन्ततः गाडा एउटा घरमा रोकियो जहाँ टोकरी बाहिर निकालियो, भित्र लगियो, र भुइँमा राखियो। भान्सेले भरियालाई एउटा सिक्का दिए; पछाडिको ढोका जोडले बन्द भयो र गाडा गडगडाउँदै टाढा गयो। तर त्यहाँ शान्त थिएन; सयौं गाडाहरू गुडिरहेको जस्तो लाग्थ्यो। कुकुरहरू भुके; केटाहरूले सडकमा सुसेली हाले; भान्से हाँसे, बैठक कोठाकी सुसारे तलमाथि दौडिइन्; र एउटा क्यानरी चरा स्टिम इन्जिन जस्तै गरी गायो।

टिम्मी विली, जसले आफ्नो सम्पूर्ण जीवन एउटा बगैंचामा बिताएको थियो, डरले झन्डै मरेको थियो। चाँडै भान्सेले टोकरी खोले र तरकारीहरू बाहिर निकाल्न थाले। डराएको टिम्मी विली उफ्रिएर बाहिर निस्कियो।

भान्से उफ्रिएर कुर्सीमा चढिन् र कराउँदै भनिन्, "मुसा! मुसा! बिरालोलाई बोलाऊ! सारा, मेरो लागि आगो कोट्याउने डन्डी ल्याऊ!" टिम्मी विलीले आगो कोट्याउने डन्डी लिएर आउने सारालाई पर्खेनन्; उनी एउटा सानो दुलोमा नपुगेसम्म भित्ताको तल्लो किनारा हुँदै दौडिए, र फुत्त भित्र पसे।

उनी आधा फिट तल खसे र तीनवटा गिलास फुटाउँदै एउटा मुसाको रात्रीभोजको बीचमा बजारिन पुगे।
"आखिर यो को हो?" जोनी टाउन-माउसले सोधे।
तर आश्चर्यको पहिलो अभिव्यक्तिपछि, उनले तुरुन्तै आफ्नो शिष्टाचार सम्हाले।

निकै शिष्टतापूर्वक उसले टिम्मी विलीलाई अन्य नौवटा मुसाहरूसँग परिचय गरायो, ती सबैका लामा पुच्छर र सेता नेक-टाई थिए। टिम्मी विलीको आफ्नै पुच्छर भने सानो थियो। जोनी टाउन-माउस र उसका साथीहरूले यो कुरा याद गरे, तर उनीहरूको संस्कार यति राम्रो थियो कि उनीहरूले कुनै व्यक्तिगत टिप्पणी गरेनन्; उनीहरूमध्ये एक जनाले मात्र टिम्मी विलीलाई उनी कहिल्यै पासोमा परेका थिए कि भनेर सोध्यो।

रात्रीभोज आठ परिकारको थियो; कुनै पनि कुरा धेरै थिएन, तर साँच्चै उत्कृष्ट थियो। सबै परिकारहरू टिम्मी विलीका लागि अपरिचित थिए, जसलाई चाख्न ऊ अलिकति डराउन सक्थ्यो; तर ऊ धेरै भोकाएको थियो र शिष्ट व्यवहार देखाउन धेरै आतुर थियो। माथिल्लो तल्लाको निरन्तरको हल्लाले उसलाई यति धेरै बेचैन बनायो कि उसले एउटा प्लेट खसाल्यो।
"वास्ता नगर, यी हाम्रा होइनन्," जोनीले भन्यो।

"ती सानाहरू डेजर्ट लिएर किन फर्केर आउँदैनन्?" दुई साना मुसाहरू अरूलाई खाना पस्किरहेका थिए र खानाका परिकारहरूको बीचमा माथिल्लो तलामा रहेको भान्साकोठातिर दौडधुप गर्दै गएका थिए। धेरै पटक उनीहरू चिच्याउँदै र हाँस्दै, लड्दैपड्दै भित्र आएका थिए; टिम्मी विलीले डर मान्दै थाहा पायो कि उनीहरूलाई बिरालोले लखेटिरहेको थियो। उसको भोक मर्यो; ऊ बेहोस होला जस्तो भयो।
"अलिकति जेली चाखेर हेर्ने कि?" जोनी टाउन-माउसले भन्यो।

"होइन? के तिमी बरु सुत्न जान चाहन्छौ? म तिमीलाई सोफाको सबैभन्दा आरामदायी सिरानी देखाउनेछु।"
सोफाको त्यो सिरानीमा एउटा प्वाल थियो। जोनी टाउन-माउसले निकै इमानदारीपूर्वक यसलाई पाहुनाहरूका लागि मात्र छुट्याइएको सबैभन्दा राम्रो ओछ्यानको रूपमा सिफारिस गरे। तर सोफाबाट बिरालोको गन्ध आइरहेको थियो। टिम्मी विलीले बरु फेन्डरमुनि एउटा कष्टकर रात बिताउन रुचाए।

अर्को दिन पनि ठ्याक्कै त्यस्तै भयो। उत्कृष्ट बिहानीको खाजा दिइएको थियो—बेकन खान बानी परेका मुसाहरूका लागि; तर टिम्मी विली जरा र सलाद खाएर हुर्किएको थियो। जोनी टाउन-माउस र उसका साथीहरू भुइँमुनि यताउति दौडिए र साँझपख पूरै घरभरि निडर भएर बाहिर निस्किए। एउटा विशेष गरी ठूलो आवाज सारा चियाको ट्रे लिएर भर्‍याङबाट तल खस्दा भएको थियो; बिरालो भए तापनि, त्यहाँ जम्मा गर्नका लागि टुक्राहरू, चिनी र लत्पतिएको जाम थियो।

टिम्मी विली घमाइलो किनारमा रहेको आफ्नो शान्त गुँडमा, आफ्नै घरमा हुन चाहन्थ्यो। खाना उसलाई फापेन; हल्लाले गर्दा ऊ सुत्न सकेन। केही दिनमै ऊ यति दुब्लायो कि जोनी टाउन-माउसले त्यो याद गर्यो र उसलाई सोध्यो। उसले टिम्मी विलीको कथा सुन्यो र बगैंचाको बारेमा सोध्यो।
"सुन्दा त यो अलि पट्यारलाग्दो ठाउँ जस्तो लाग्छ। पानी पर्दा तिमी के गर्छौ?"

"जब पानी पर्छ, म मेरो सानो बलौटे दुलोमा बस्छु र मेरो शरद ऋतुको भण्डारबाट मकै र बीउहरू छोडाउँछु। म चौरमा भएका थ्रस र ब्ल्याकबर्ड चराहरू, र मेरो साथी रुस्टर रोबिनलाई बाहिर चियाएर हेर्छु। अनि जब फेरि घाम लाग्छ, तपाईंले मेरो बगैंचा र फूलहरू—गुलाब, पिङ्क र पान्जीहरू—हेर्नुपर्छ, जहाँ चराहरू, मौरीहरू र घाँसे मैदानमा भएका भेडाका पाठाहरू बाहेक अरू कुनै हल्ला हुँदैन।"

"त्यो बिरालो फेरि त्यतै गयो!" जोनी टाउन-माउसले कराए।
जब उनीहरूले कोइला राख्ने तहखानामा शरण लिए, उनले कुराकानीलाई अघि बढाए। "म स्वीकार गर्छु कि म अलिकति निराश छु; हामीले तिमीलाई मनोरञ्जन दिने प्रयास गरेका छौँ, टिमोथी विलियम।"
"ओह हो, हो, तपाईं धेरै दयालु हुनुभएको छ; तर मलाई धेरै बिरामी महसुस भइरहेको छ," टिम्मी विलीले भने।

"यस्तो हुन सक्छ कि तिम्रा दाँत र पाचन प्रणालीलाई हाम्रो खानाको बानी परेको छैन; सायद तिम्रो लागि टोकरीमै फर्किनु बुद्धिमानी हुनेछ।"
"ओहो? ओहो!" टिम्मी विली करायो।
"किन, हामीले तिमीलाई गत हप्ता नै फिर्ता पठाउन सक्थ्यौं," जोनीले अलि झर्किंदै भन्यो। "के तिमीलाई थाहा थिएन कि टोकरी शनिबारहरूमा खाली फर्किन्छ?"

त्यसैले टिम्मी विलीले आफ्ना नयाँ साथीहरूसँग बिदा मागे र केकको एउटा टुक्रा र ओइलाएको बन्दाको पातसँगै टोकरीमा लुके; र धेरै झट्काहरू पछि उसलाई आफ्नै बगैंचामा सुरक्षित रूपमा राखियो।

कहिलेकाहीँ शनिबारको दिन उ गेटको छेउमा रहेको टोकरी हेर्न जान्थ्यो, तर उसलाई फेरि भित्र पस्नु हुँदैन भन्ने राम्ररी थाहा थियो। अनि कोही पनि बाहिर निस्किएन, यद्यपि जोनी टाउन-माउसले भेट्न आउने आधा बाचा गरेको थियो।

हिउँद बित्यो; घाम फेरि लाग्यो; टिम्मी विली आफ्नो दुलोको छेउमा बसेर आफ्नो सानो भुत्ले कोटलाई न्यानो पार्दै, भायोलेट फूल र वसन्तको घाँसको बास्ना सुँघ्दै थियो। उसले सहरको आफ्नो भ्रमण लगभग बिर्सिसकेको थियो। त्यति नै बेला बलौटे बाटो हुँदै, एउटा खैरो छालाको झोला बोकेर सफा र चिटिक्क परेको जोनी टाउन-माउस आयो!

टिम्मी विलीले उसलाई खुला हृदयले स्वागत गर्‍यो।
"तिमी वर्षको सबैभन्दा राम्रो समयमा आएका छौ; हामी जडीबुटीको पुडिङ खानेछौं र घाममा बस्नेछौं।"
"हम्म! यहाँ अलिकति ओसिलो छ," जोनी टाउन-माउसले भन्यो, जसले हिलोबाट जोगाउन आफ्नो पुच्छरलाई काखीमुनि च्यापेको थियो।

"त्यो डरलाग्दो आवाज के हो?" उनी जोडले झस्किए।
"त्यो?" टिम्मी विलीले भने। "त्यो त एउटा गाई मात्र हो; म अलिकति दूध माग्छु। तिनीहरू एकदमै हानिरहित हुन्छन्, जबसम्म तिनीहरू तपाईंमाथि पल्टिँदैनन्। हाम्रा सबै साथीहरूलाई कस्तो छ?"

जोनीको विवरण ठिकै मात्र थियो। उसले मौसमको यति चाँडै किन भेट्न आएको भनेर स्पष्ट पार्यो; परिवार इस्टरको लागि समुद्रको किनारमा गएको थियो र भान्से मुसाहरूलाई धपाउने विशेष निर्देशनका साथ वसन्त ऋतुको सरसफाइ गर्दै थिए। त्यहाँ चारवटा बिरालाका छाउराहरू थिए, र क्यानरी हराएको थियो।

"उनीहरू भन्छन् कि यो हामीले गरेका हौं; तर मलाई राम्रोसँग थाहा छ," जोनी टाउन-माउसले भन्यो। "त्यो डरलाग्दो हल्ला के हो?"
"त्यो त केवल घाँस काट्ने मेसिन हो; म तिम्रो ओछ्यान बनाउनको लागि छिट्टै काटिएका केही घाँसहरू ल्याउनेछु। मलाई पक्का विश्वास छ कि तिमी गाउँमै बसोबास गर्नु राम्रो हुन्छ, जोनी।"

"हम्म—हामी मंगलबारदेखि एक हप्तामा हेर्नेछौं; उनीहरू समुद्रको किनारमा रहुन्जेल ह्याम्पर रोकिएको छ।"
"मलाई पक्का विश्वास छ कि तिमी फेरि कहिल्यै सहरमा बस्न चाहने छैनौ," टिम्मी विलीले भन्यो।

तर उसले त्यही गर्‍यो। ऊ लगत्तै अर्को तरकारीको टोकरीमा पसेर फर्केर गयो; उसले भन्यो कि त्यहाँ धेरै सुनसान थियो!

एक जनालाई एउटा ठाउँ सुहाउँछ, अर्कोलाई अर्को ठाउँ सुहाउँछ। मेरो कुरा गर्ने हो भने, मलाई टिमी विलीलाई जस्तै गाउँमा बस्न मन पर्छ।