ແຈັກກັບຕົ້ນຖົ່ວວິເສດ

ກาลຄັ້ງໜຶ່ງ, ມີແມ່ໝ້າຍຜູ້ທຸກຍາກຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ມີລູກຊາຍຄົນດຽວຊື່ວ່າ ແຈັກ ແລະ ງົວໂຕໜຶ່ງຊື່ວ່າ ມິວກີ້-ໄວທ໌.
ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດດ້ວຍນ້ຳນົມທີ່ງົວໃຫ້ນົມທຸກໆເຊົ້າ, ເຊິ່ງພວກເຂົາເອົາໄປຂາຍຢູ່ຕະຫຼາດ.
ແຕ່ເຊົ້າໜຶ່ງ, ມິວກີ້-ໄວທ໌ ກໍບໍ່ໃຫ້ນົມ, ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດແນວໃດ.
«ພວກເຮົາຈະເຮັດແນວໃດ? ພວກເຮົາຈະເຮັດແນວໃດ?» ແມ່ໝ້າຍຮ້ອງຂຶ້ນ, ພ້ອມທັງບິດມືໄປມາ.
«ແມ່, ບໍ່ຕ້ອງເປັນຫ່ວງດອກ, ລູກຈະໄປຊອກວຽກເຮັດຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ,» ແຈັກເວົ້າ.
«ພວກເຮົາເຄີຍລອງເຮັດແລ້ວ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜຈ້າງລູກເລີຍ,» ແມ່ຂອງລາວຕອບ.
«ພວກເຮົາບໍ່ມີທາງເລືອກອື່ນ ນອກຈາກຂາຍ ມິວກີ້-ໄວທ໌, ແລະ ເອົາເງິນໄປເປີດຮ້ານ ຫຼື ເຮັດຫຍັງຈັກຢ່າງ.»
«ໄດ້ເລີຍ, ແມ່,» ແຈັກເວົ້າ.
«ມື້ນີ້ເປັນມື້ຕະຫຼາດ. ລູກຈະເອົາ ມິວກີ້-ໄວທ໌ ໄປຂາຍ, ແລ້ວພວກເຮົາຄ່ອຍມາເບິ່ງກັນວ່າຈະເຮັດແນວໃດຕໍ່.

ດັ່ງນັ້ນ ແຈັກຈຶ່ງຈັບເຊືອກຜູກຄໍງົວໄວ້ໃນມື ແລະ ອອກເດີນທາງໄປ.
ລາວໄປໄດ້ບໍ່ໄກກໍໄດ້ພົບກັບຊາຍເຖົ້າໜ້າຕາແປກປະຫຼາດຄົນໜຶ່ງທີ່ທັກທາຍລາວ
«ສະບາຍດີຕອນເຊົ້າ, ແຈັກ.»
«ສະບາຍດີຕອນເຊົ້າຄືກັນ,» ແຈັກຕອບ, ພ້ອມທັງສົງໄສວ່າຊາຍຄົນນັ້ນຮູ້ຊື່ຂອງລາວໄດ້ແນວໃດ.
«ເອົາລະ, ແຈັກ, ເຈົ້າກຳລັງຈະໄປໃສ?» ຊາຍເຖົ້າຖາມ.
«ຂ້ອຍກຳລັງຈະໄປຕະຫຼາດເພື່ອຂາຍງົວຂອງພວກເຮົາ,» ແຈັກເວົ້າ.
«ອ່າ, ເຈົ້າເບິ່ງຄືເດັກໜຸ່ມທີ່ເໝາະສົມກັບການຂາຍງົວແທ້ໆ,» ຊາຍເຖົ້າເວົ້າພ້ອມກັບຍິ້ມ.
«ແຕ່ບອກຂ້ອຍມາເບິ່ງດຸ, ເຈົ້າຮູ້ບໍ່ວ່າຖົ່ວຈັກເມັດຈຶ່ງຈະເປັນຫ້າ?»
«ສອງເມັດໃນແຕ່ລະມື ແລະ ອີກໜຶ່ງເມັດໃນປາກຂອງເຈົ້າ,» ແຈັກຕອບຢ່າງໄວວາ, ດ້ວຍຄວາມສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມ.

ຖືກຕ້ອງແລ້ວ,» ຊາຍເຖົ້າເວົ້າ, «ແລະ ນີ້ກໍຄື: ຖົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນເອງ.»
ລາວເອົາມືລ້ວງເຂົ້າໄປໃນຖົງຂອງລາວ ແລະ ຢິບເອົາຖົ່ວໜ້າຕາແປກໆກຳມືໜຶ່ງອອກມາ.
«ໃນເມື່ອເຈົ້າສະຫຼາດປານນີ້,» ລາວເວົ້າຕໍ່ໄປວ່າ, «ຂ້ອຍຍິນດີທີ່ຈະແລກປ່ຽນ: ເອົາງົວຂອງເຈົ້າແລກກັບຖົ່ວເຫຼົ່ານີ້.»
«ໂອຍ, ຢ່າແມະ,» ແຈັກ ເວົ້າ. «ທ່ານຄົງຈະເວົ້າຕະຫຼົກ.»
«ອ່າ, ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກວ່າຖົ່ວເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ,» ຊາຍຄົນນັ້ນເວົ້າ. «ຖ້າເຈົ້າປູກພວກມັນໄວ້ຄືນໜຶ່ງ, ຮອດຕອນເຊົ້າ ພວກມັນຈະໃຫຍ່ສູງຂຶ້ນໄປຈົນຮອດທ້ອງຟ້າເລີຍ.»
«ແທ້ຫວາ?» ແຈັກ ຖາມ, ເລີ່ມສົນໃຈ. «ທ່ານບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຼິ້ນແມ່ນບໍ່.»
«ຂ້ອຍເວົ້າຈິງແທ້. ແລະ ຖ້າມັນບໍ່ເປັນຄວາມຈິງ, ເຈົ້າກໍສາມາດເອົາງົວຂອງເຈົ້າຄືນໄດ້.»
«ຕົກລົງ,» ແຈັກ ເວົ້າ, ພ້ອມທັງຍື່ນເຊືອກຈູງຂອງ ມິລກີ້-ໄວທ໌ ໃຫ້ ແລະ ເອົາຖົ່ວໃສ່ຖົງຂອງລາວ.

ແຈັກ ໄດ້ກັບຄືນບ້ານ, ແລະ ເນື່ອງຈາກວ່າລາວບໍ່ໄດ້ໄປໄກ, ຟ້າກໍຍັງບໍ່ທັນມືດດີໃນຕອນທີ່ລາວໄປຮອດປະຕູເຮືອນ.
«ກັບມາແລ້ວຫວາ, ແຈັກ?» ແມ່ຂອງລາວເວົ້າ. «ແມ່ເຫັນວ່າລູກບໍ່ໄດ້ພາ ມິລກີ້-ໄວທ໌ ມານຳ, ສະນັ້ນລູກຄົງຈະຂາຍມັນໄປແລ້ວ. ລູກໄດ້ເງິນເທົ່າໃດ?»
«ແມ່ເດົາບໍ່ຖືກດອກ,» ແຈັກ ເວົ້າ.
«ບໍ່, ບໍ່ຕ້ອງບອກແມ່. ລູກເກັ່ງຫຼາຍ! ຫ້າປອນຫວາ? ສິບ? ສິບຫ້າ? ບໍ່, ຄົງຈະບໍ່ຮອດຊາວດອກ.»
«ລູກບອກແລ້ວວ່າແມ່ເດົາບໍ່ຖືກດອກ. ແລ້ວຖົ່ວພວກນີ້ເດ? ມັນເປັນຂອງວິເສດ! ປູກມັນໄວ້ຄືນໜຶ່ງແລ້ວ—»
«ແມ່ນຫຍັງ!» ແມ່ຂອງ ແຈັກ ຮ້ອງຂຶ້ນ. «ລູກເອົາ ມິລກີ້-ໄວທ໌ ຂອງແມ່, ງົວທີ່ໃຫ້ນົມດີທີ່ສຸດໃນຕຳບົນ ແລະ ຍັງເປັນຊີ້ນງົວຊັ້ນດີອີກ, ໄປແລກກັບຖົ່ວທີ່ບໍ່ມີຄ່າຈັກກຳມືໜຶ່ງຊື່ໆນີ້ຫວາ?»
ລາວໂກດແຮງຫຼາຍ.

ແລ້ວ ແຈັກ ກໍໄດ້ຂຶ້ນໄປຫ້ອງນ້ອຍໆຂອງລາວທີ່ຢູ່ເທິງຄ່ວນ, ດ້ວຍຄວາມເສົ້າ ແລະ ເສຍດາຍ.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ລາວກໍຕັດສິນໃຈປູກໝາກຖົ່ວຢູ່ດີ.
ໃນທີ່ສຸດ, ລາວກໍເຜີຫຼັບໄປ.

ເມື່ອ ແຈັກ ຕື່ນຂຶ້ນມາ, ຫ້ອງນອນເບິ່ງແປກຕາ. ແສງຕາເວັນສ່ອງເຂົ້າມາໃນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຫ້ອງ, ແຕ່ສ່ວນທີ່ເຫຼືອແມ່ນມືດ ແລະ ເປັນເງົາມົວ.
ແຈັກ ຟ້າວລຸກຂຶ້ນ, ນຸ່ງເຄື່ອງ, ແລະ ຍ່າງໄປທີ່ປ່ອງຢ້ຽມ. ແລະ ເຈົ້າຄິດວ່າລາວເຫັນຫຍັງ?
ຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ບ່ອນທີ່ ແຈັກ ໄດ້ປູກເມັດຖົ່ວນັ້ນ, ມີຕົ້ນຖົ່ວຍັກຕັ້ງຢູ່. ມັນໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະ ໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ສູງຂຶ້ນໄປຈົນຮອດທ້ອງຟ້າ.
ສະນັ້ນ, ຊາຍເຖົ້າຄົນນັ້ນໄດ້ເວົ້າຄວາມຈິງໃນທີ່ສຸດ.

ຕົ້ນຖົ່ວໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຜ່ານປ່ອງຢ້ຽມຂອງແຈັກ, ສະນັ້ນ ສິ່ງທີ່ລາວຕ້ອງເຮັດກໍຄືເປີດມັນອອກ ແລະ ໂດດຂຶ້ນໄປເທິງຕົ້ນຖົ່ວ, ເຊິ່ງສູງຂຶ້ນຄືກັບຂັ້ນໄດຍັກ.
ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນວ່າມັນຈະພາໄປໃສ, ແຈັກ ໄດ້ຕັດສິນໃຈປີນມັນຂຶ້ນໄປ, ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ບອກລາກັບແມ່ຂອງລາວ ແລະ ເລີ່ມປີນຂຶ້ນໄປ.
ລາວປີນຂຶ້ນໄປ ແລະ ປີນຂຶ້ນໄປ, ສູງຂຶ້ນ ແລະ ສູງຂຶ້ນ, ຈົນກວ່າລາວຈະຖືກອ້ອມຮອບໄປດ້ວຍກ້ອນເມກ.
ໃນທີ່ສຸດ, ລາວກໍໄປຮອດຮ່ອມພູສີຂຽວອັນກວ້າງໃຫຍ່ເທິງທ້ອງຟ້າ. ຂະນະທີ່ລາວຍ່າງລົງເທິງພື້ນຫຍ້າ, ລາວກໍເຫັນປາສາດຂະໜາດໃຫຍ່ຫຼັງໜຶ່ງໃນທັນທີ. ຢູ່ໃກ້ໆນັ້ນ, ລາວສັງເກດເຫັນແມ່ເຖົ້າຄົນໜຶ່ງ.

ແຈັກໄດ້ຍ່າງเข้าไปຫາຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ ແລະ ຖາມວ່າ, «ສະບາຍດີ, ທ່ານຍິງ, ນັ້ນແມ່ນເຮືອນຂອງທ່ານບໍ?»
«ບໍ່,» ແມ່ເຖົ້າຕອບ. «ແຕ່ຂ້ອຍສາມາດເລົ່າເລື່ອງຂອງປາສາດນັ້ນໃຫ້ເຈົ້າຟັງໄດ້...
ແຕ່ກີ້ແຕ່ກ່ອນ, ມີອັດສະວິນຜູ້ສູງສັກຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນປາສາດນັ້ນຢູ່ເຂດຊາຍແດນຂອງດິນແດນເທບນິຍາຍ. ລາວເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີໃນເລື່ອງຄວາມກ້າຫານ, ຄວາມເມດຕາ, ແລະ ຊັບສົມບັດອັນມະຫາສານທີ່ລາວປົກປ້ອງໄວ້ໃນກຳແພງປາສາດ. ລາວ, ພັນລະຍາຂອງລາວ, ແລະ ລູກໆຂອງພວກເຂົາເປັນທີ່ຮັກຂອງເພື່ອນບ້ານທຸກຄົນ, ແລະ ປາສາດກໍເຕັມໄປດ້ວຍຂອງມີຄ່າ—ຄຳ, ເພັດພອຍ, ແລະ ຂອງວິເສດ—ທີ່ອັດສະວິນໄດ້ລວບລວມມາຈາກການຜະຈົນໄພຫຼາຍຄັ້ງຂອງລາວ. ມື້ໜຶ່ງ, ຍັກທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໂຕໜຶ່ງໄດ້ໂຈມຕີປາສາດ, ຈັບຕົວອັດສະວິນ ແລະ ລູກໆຂອງລາວໄປ. ແນວໃດກໍຕາມ, ພັນລະຍາຂອງອັດສະວິນ ແລະ ລູກຊາຍຫຼ້າຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຢູ່ເຮືອນ; ພວກເຂົາກຳລັງໄປຢາມແມ່ລ້ຽງເຖົ້າຄົນໜຶ່ງ. ເມື່ອຂ່າວການໂຈມຕີຂອງຍັກໄປເຖິງຜູ້ເປັນພັນລະຍາ, ນາງຮູ້ວ່ານາງຕ້ອງລີ້ຊ່ອນຢູ່ກັບແມ່ລ້ຽງເພື່ອປົກປ້ອງລູກຊາຍ ແລະ ໂຕຂອງນາງເອງ.»

ລາວເວົ້າຕໍ່ວ່າ, “ໃນທີ່ສຸດ, ແມ່ລ້ຽງເຖົ້າກໍໄດ້ຈາກໄປ, ແລະ ແມ່ຍິງກັບລູກຊາຍຂອງລາວກໍໄດ້ອາໄສຢູ່ເຮືອນຫຼັງນ້ອຍໆຂອງແມ່ລ້ຽງຕໍ່ໄປ, ດิ้นຮົນຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ, ຫ່າງໄກຈາກຄວາມຮັ່ງມີທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຮູ້ຈັກ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຍັກ ແລະ ເມຍຂອງມັນກໍໄດ້ຍ້າຍເຂົ້າໄປໃນປາສາດ, ຍຶດເອົາຊັບສົມບັດ ແລະ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເປັນຂອງຄອບຄົວອັດສະວິນຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະ ພວກມັນກໍຍັງອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.»
ແມ່ເຖົ້າໄດ້ຢຸດເວົ້າ ແລະ ແນມເບິ່ງ ແຈັກ.
«ບັດນີ້, ໃຫ້ຂ້ອຍບອກເຈົ້າວ່າ ແມ່ຍິງ ແລະ ລູກຊາຍຂອງລາວແມ່ນໃຜ...
ລູກຊາຍຄົນນັ້ນແມ່ນເຈົ້າ, ແລະ ແມ່ຍິງຄົນນັ້ນແມ່ນແມ່ຂອງເຈົ້າ, ແລະ ປາສາດຫຼັງນັ້ນ, ພ້ອມດ້ວຍຊັບສົມບັດທັງໝົດຂອງມັນ, ເຄີຍເປັນຂອງພໍ່ຂອງເຈົ້າ.
ເຈົ້າຕ້ອງໄປເອົາມັນຄືນມາຈາກຍັກ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າ ແລະ ແມ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ມີສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພວກເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ແຈັກ ຕົກຕະລຶງ.
«ແມ່ທີ່ໜ້າສົງສານຂອງຂ້ອຍ,» ລາວເວົ້າຄ່ອຍໆ.
«ເຈົ້າມີຄວາມກ້າຫານພໍທີ່ຈະປະເຊີນໜ້າກັບຍັກຕົນນັ້ນບໍ່?» ແມ່ເຖົ້າຖາມ.
«ຂ້ອຍຕ້ອງມີຄວາມກ້າຫານເພື່ອເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ,» ແຈັກ ຕອບຢ່າງໜັກແໜ້ນ.
«ດີ,» ແມ່ເຖົ້າເວົ້າ. «ເພື່ອເອົາຊະນະຍັກຕົນນັ້ນ, ເຈົ້າຕ້ອງເຂົ້າໄປໃນປາສາດ ແລະ, ຖ້າເປັນໄປໄດ້, ໃຫ້ເອົາຖົງຄຳ, ແມ່ໄກ່ທີ່ໄຂ່ອອກມາເປັນຄຳ, ແລະ ພິນທີ່ເວົ້າໄດ້ກັບຄືນມາ. ຈົ່ງຈຳໄວ້ວ່າ, ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລັກ; ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງໃນປາສາດນັ້ນເປັນຂອງເຈົ້າ ແລະ ຄອບຄົວຂອງເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ.»
ແລ້ວທັນໃດນັ້ນ, ແມ່ເຖົ້າກໍຫາຍຕົວໄປ, ແລະ ແຈັກ ກໍຮູ້ວ່າລາວເປັນນາງຟ້າ.

ແຈັກແລ່ນໄປທີ່ປາສາດ ແລະ ກົດກະດິ່ງ. ແມ່ເຖົ້າຄົນໜຶ່ງໄດ້ເປີດປະຕູອອກມາ
«ສະບາຍດີ, ທ່ານຍິງ,» ແຈັກທັກທາຍຢ່າງສຸພາບ, «ກະລຸນາເອົາຫຍັງໃຫ້ຂ້ອຍກິນແດ່ໄດ້ບໍ່? ຂ້ອຍຫິວເຂົ້າຫຼາຍ.»
ແມ່ຍິງຄົນນັ້ນເບິ່ງແຈັກ ແລະ ເວົ້າວ່າ:
«ເຈົ້າຢາກກິນອາຫານເຊົ້າຫວາ? ມັນອັນຕະລາຍເກີນໄປ! ເຈົ້າຕ້ອງໜີໄປດຽວນີ້, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນຜົວຂອງຂ້ອຍ, ຍັກທີ່ໂຫດຮ້າຍ, ຈະບໍ່ພໍໃຈທີ່ເຫັນເຈົ້າຢູ່ທີ່ນີ້. ລາວບໍ່ມັກຄົນແປກໜ້າ ແລະ ສາມາດໂກດໄດ້ທຸກເວລາ. ເຈົ້າຄວນຟ້າວໄປ ເພາະວ່າລາວຈະກັບມາໃນໄວໆນີ້.»
ແຈັກອ້ອນວອນວ່າ,
«ກະລຸນາເถอะ, ທ່ານຍິງ, ຂ້ອຍຫິວເຂົ້າຫຼາຍແທ້ໆ. ບໍ່ວ່າຈະອັນຕະລາຍສໍ່າໃດກໍຕາມ, ຂ້ອຍຂໍຢູ່ກິນອາຫານຢູ່ທີ່ນີ້ ດີກວ່າອົດຕາຍ.

ໃນທັນໃດນັ້ນ, ແຈັກໄດ້ຍິນສຽງດັງຕຶງຢູ່ຂັ້ນໄດ, ຕາມມາດ້ວຍສຽງດັງກ້ອງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ:
«ຟີ-ໄຟ-ໂຟ-ຟຳ,
ຂ້ອຍໄດ້ກິ່ນຄົນ.
ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃກ້ ຫຼື ໜີໄປໄກ,
ຂ້ອຍຈະຊອກໃຫ້ພົບ ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃສ.»
«ເມຍເອີຍ,» ຍັກຮ້ອງຂຶ້ນ, «ຂ້ອຍໄດ້ກິ່ນຄົນຢູ່ໃນປາສາດນີ້. ພວກເຂົາພະຍາຍາມຈະລັກຂອງຂ້ອຍແມ່ນບໍ່?»
ແຕ່ເມຍຂອງຍັກກໍຕອບຢ່າງໄວວາ, ຢືນຢັນວ່າລາວຄິດຜິດໄປ ແລະ ບໍ່ມີໃຜຢູ່ໃນປາສາດ.
«ຢ່າຂີ້ລະແວງຫຼາຍ,» ນາງເວົ້າ. «ເຈົ້າຄິດສະເໝີວ່າມີຄົນຈະມາເອົາຊັບສົມບັດຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຢູ່ທີ່ນີ້ດອກ. ມາພັກຜ່ອນສາ; ເຈົ້າຄິດໄປເອງຊື່ໆ.»
ຍັກຈົ່ມພຶມພຳ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດກໍໄປນັ່ງລົງ, ຍັງຄົງເຫຼືອບເບິ່ງໄປຮອບໆຫ້ອງດ້ວຍຄວາມສົງໄສ ຄືກັບວ່າຄາດຫວັງວ່າຈະມີໃຜບາງຄົນໂດດອອກມາໄດ້ທຸກເວລາ.
ໃນຂະນະດຽວກັນ, ແຈັກກໍຍັງຄົງລີ້ຊ່ອນຢູ່, ກັ້ນຫາຍໃຈ, ຫວັງວ່າເຈົ້າຍັກຈະເຊື່ອຄຳເວົ້າຂອງເມຍ.

ຕໍ່ມາ, ຍັກໄດ້ອອກໄປຍ່າງຫຼິ້ນ, ແລະ ແຈັກ ໄດ້ຢູ່ຕໍ່ເພື່ອຊ່ວຍເມຍຂອງຍັກເຮັດວຽກເຮືອນຫຼາຍຢ່າງຢູ່ອ້ອມຮອບປາສາດອັນໃຫຍ່ໂຕມະໂຫฬານ.
ເພື່ອເປັນລາງວັນ, ນາງໄດ້ເອົາອາຫານທີ່ປະກອບດ້ວຍໝາກໄມ້ ແລະ ຜັກທີ່ແຊບຊ້ອຍມາໃຫ້ ແຈັກ.
ໃນຕອນແລງຂອງມື້ນັ້ນ, ເມື່ອຍັກກັບມາເພື່ອຮັບປະທານອາຫານຄ່ຳ, ແຈັກ ໄດ້ຟ້າວລີ້ຢູ່ໃນຕູ້ເສື້ອຜ້າອີກຄັ້ງ, ລໍຖ້າຢ່າງງຽບໆຈົນກວ່າຈະປອດໄພອີກຄັ້ງ.

ຍັກກິນອາຫານເຊົ້າຂອງລາວສຳເລັດ ແລ້ວກໍຍ່າງໄປທີ່ຫີບໃຫຍ່ໜ່ວຍໜຶ່ງ, ດຶງເອົາຖົງຄຳສອງສາມຖົງອອກມາ.
ລາວນັ່ງລົງ ແລະ ເລີ່ມນັບຫຼຽນຄຳ, ແຕ່ບໍ່ດົນ, ຫົວຂອງລາວກໍເລີ່ມກົ້ມລົງ, ແລະ ໃນບໍ່ຊ້າລາວກໍນອນກົນສຽງດັງຫຼາຍຈົນປາສາດທັງຫຼັງສັ່ນສະເທືອນ.
ແຈັກຄ່ອຍໆຍ່ອງອອກມາຈາກບ່ອນລີ້ຂອງລາວ, ແລະ ເມື່ອຍ່າງຜ່ານຍັກໄປ, ລາວກໍເອົາຖົງຄຳຖົງໜຶ່ງໜີບໄວ້ກ້ອງແຂນຢ່າງລະມັດລະວັງ. ລາວຟ້າວໜີໄປໃຫ້ໄວທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້, ແລ່ນມຸ່ງໜ້າໄປຫາຕົ້ນຖົ່ວ.

ແຈັກ ໄດ້ໂຍນຖົງຄຳລົງມາ, ແລະ ມັນກໍຕົກລົງຢ່າງປອດໄພໃນສວນຂອງແມ່ຂອງລາວ. ຈາກນັ້ນລາວກໍປີນລົງຈາກເຄືອຖົ່ວໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້.
ເມື່ອລາວກັບມາຮອດເຮືອນໃນທີ່ສຸດ, ແຈັກ ກໍໄດ້ປຸກແມ່ຂອງລາວ ແລະ ໃຫ້ລາວເບິ່ງຖົງຄຳ, ພ້ອມທັງເລົ່າເລື່ອງການຜະຈົນໄພຂອງລາວກັບຍັກ ແລະ ເມຍຂອງມັນຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ.
«ແມ່ເອີຍ, ລູກເວົ້າຖືກແມ່ນບໍ່ກ່ຽວກັບໝາກຖົ່ວ? ພວກມັນມີເວດມົນແທ້ໆ!»
ແມ່ຂອງ ແຈັກ ທັງຕົກຕະລຶງ ແລະ ດີໃຈຫຼາຍເມື່ອເຫັນຄຳ, ໂດຍຮູ້ວ່າສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມລຳບາກ ແລະ ຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມທຸກຍາກ.

ແມ່ຂອງ Jack ຢາກໃຫ້ລາວຢູ່ເຮືອນ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ກັບໄປທີ່ປາສາດ, ແຕ່ Jack ໄດ້ຊັກຊວນນາງວ່າລາວຕ້ອງກັບໄປ ແລະ ເອົາປາສາດຂອງຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາຄືນມາ.
ດັ່ງນັ້ນ, ໃນເຊົ້າທີ່ສົດໃສມື້ໜຶ່ງ, ລາວໄດ້ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ, ປີນຂຶ້ນຕົ້ນຖົ່ວ, ແລະ ເລີ່ມປີນຂຶ້ນໄປ. ລາວປີນ, ແລະ ລາວປີນ, ແລະ ລາວປີນ—ສູງຂຶ້ນ ແລະ ສູງຂຶ້ນ—ຈົນໃນທີ່ສຸດ, ລາວກໍໄປຮອດເສັ້ນທາງທີ່ພາໄປສູ່ເຮືອນຫຼັງໃຫຍ່ສູງທີ່ລາວເຄີຍໄປຢ້ຽມຢາມມາກ່ອນ.
ຕາມຄາດ, ເມຍຂອງຍັກກໍຢືນຢູ່ທີ່ໜ້າປະຕູເຮືອນ.
Jack ໄດ້ສະເໜີອີກຄັ້ງທີ່ຈະຊ່ວຍນາງເຮັດວຽກເຮືອນອ້ອມປາສາດ.
ແຕ່ບໍ່ດົນ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຍິນສຽງຝີຕີນທີ່ໜັກໜ່ວງຂອງຍັກທີ່ກຳລັງໃກ້ເຂົ້າມາ, ແລະ ເມຍຂອງລາວກໍຟ້າວເຊື່ອງ Jack ໄວ້ໃນຕູ້ເສື້ອຜ້າ, ຄືກັບຄราวก່ອນ.

ທຸກຢ່າງເກີດຂຶ້ນຄືກັນກັບຄາວກ່ອນ. ຍັກຕົນນັ້ນເຂົ້າມາ, ພ້ອມທັງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,
«ຟີ-ໄຟ-ໂຟ-ຟຳ, ຂ້າມາແລ້ວ!
ຝີຕີນດັງກ້ອງ, ຄືສຽງກອງ!
ຂ້າໄດ້ກິ່ນຄົນ, ພວກເຂົາລີ້ບໍ່ໄດ້,
ທົ່ວທັງປາສາດ, ໄກແລະກວ້າງ!
ຟີ-ໄຟ-ໂຟ-ຟຳ, ເຈົ້າແລ່ນໜີບໍ່ພົ້ນ!
ອີກບໍ່ດົນຂ້າຈະຊອກເຈົ້າພົບ, ແລະ ເລື່ອງກໍຈົບກັນ!»
ຈາກນັ້ນ, ລາວກໍນັ່ງລົງກິນອາຫານເຊົ້າ ເຊິ່ງແມ່ນງົວປີ້ງສາມໂຕ.
ຫຼັງຈາກທີ່ກິນອີ່ມແລ້ວ, ລາວກໍເວົ້າວ່າ
«ເມຍເອີຍ, ເອົາແມ່ໄກ່ທີ່ໄຂ່ເປັນຄຳມາໃຫ້ຂ້າ.»
ເມຍຂອງລາວໄດ້ເອົາມັນມາໃຫ້, ແລະ ຍັກຕົນນັ້ນກໍສັ່ງວ່າ,
«ໄຂ่ออกมา,»
ແລະ ແມ່ໄກ່ກໍໄຂ່ອອກມາເປັນໄຂ່ຄຳທັງໜ່ວຍ.
ບໍ່ດົນຕໍ່ມາ, ຍັກຕົນນັ້ນກໍເລີ່ມສັບພະຫງົກ, ແລະ ໃນບໍ່ຊ້າ, ລາວກໍນອນກົນສຽງດັງແຮງຈົນປາສາດທັງຫຼັງສັ່ນສະເທືອນ.

ແຈັກ ຄ່ອຍໆຍ່ອງອອກມາຈາກເຕົາອົບ, ຄວ້າເອົາແມ່ໄກ່ຄຳ, ແລະ ຟ້າວແລ່ນໜີໄປໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້.
ແຕ່ເທື່ອນີ້, ແມ່ໄກ່ໄດ້ຮ້ອງກະຕ໊າກສຽງດັງ, ເຮັດໃຫ້ຍັກຕື່ນ. ໃນຂະນະທີ່ແຈັກກຳລັງໜີອອກຈາກເຮືອນ, ລາວກໍໄດ້ຍິນສຽງຍັກຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ,
«ເມຍເອີຍ, ເມຍ, ເຈົ້າເອົາແມ່ໄກ່ຄຳຂອງຂ້ອຍໄປໃສ?»
ເມຍຂອງລາວຕອບວ່າ,
«ອັນໃດກັນ, ທີ່ຮັກ?»
ແຕ່ນັ້ນແມ່ນທັງໝົດທີ່ແຈັກໄດ້ຍິນ, ເພາະວ່າລາວຟ້າວແລ່ນໄປຫາເຄືອຖົ່ວ ແລະ ເລີ່ມປີນລົງໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້.

ເມື່ອ ແຈັກ ກັບຮອດເຮືອນ, ລາວໄດ້ເອົາແມ່ໄກ່ວິເສດໂຕນັ້ນໃຫ້ແມ່ຂອງລາວເບິ່ງຢ່າງພາກພູມໃຈ. ລາວເວົ້າວ່າ,
«ອອກໄຂ່,»
ແລະ ແມ່ໄກ່ກໍອອກໄຂ່ເປັນຄຳທັນທີ. ທຸກໆຄັ້ງທີ່ ແຈັກ ເວົ້າວ່າ
«ອອກໄຂ່,»
ແມ່ໄກ່ກໍຈະອອກໄຂ່ເປັນຄຳທີ່ເຫຼື້ອມເປັນເງົາງາມອີກໜ່ວຍໜຶ່ງ.
ເຖິງແມ່ນວ່າຕອນນີ້ພວກເຂົາມີແຫຼ່ງຄວາມຮັ່ງມີທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ, ແຈັກ ກໍຍັງບໍ່ພໍໃຈ. ລາວຮູ້ວ່າຢູ່ໃນປາສາດນັ້ນຍັງມີຊັບສົມບັດຂອງຄອບຄົວຂອງລາວອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຄວນຈະເປັນຂອງພວກເຂົາ.
ບໍ່ດົນ, ແຈັກ ກໍຕັດສິນໃຈຢ່າງແນ່ວແນ່ທີ່ຈະປະເຊີນໜ້າກັບຍັກອີກຄັ້ງໜຶ່ງຢູ່ເທິງຍອດຂອງເຄືອຖົ່ວ ແລະ ເອົາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ຖືກເອົາໄປຈາກຄອບຄົວຂອງລາວກັບຄືນມາ.

ເຊົ້າທີ່ສົດໃສມື້ໜຶ່ງ, ແຈັກ ໄດ້ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ມຸ່ງໜ້າກົງໄປຫາເຄືອຖົ່ວ. ລາວປີນຂຶ້ນໄປ, ປີນຂຶ້ນໄປ, ສູງຂຶ້ນ ແລະ ສູງຂຶ້ນ, ຈົນກວ່າລາວຈະຮອດຈອມ.
ເທື່ອນີ້, ລາວຮູ້ດີກວ່າທີ່ຈະບໍ່ໄປເຮືອນຂອງຍັກໂດຍກົງ. ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ລາວໄດ້ລີ້ຢູ່ຫຼັງພຸ່ມໄມ້ໃກ້ກັບປາສາດ, ຄອຍເບິ່ງ ແລະ ລໍຖ້າ. ເມື່ອລາວເຫັນເມຍຂອງຍັກອອກມາພ້ອມກັບຄຸເພື່ອໄປຕັກນໍ້າ, ແຈັກ ກໍສວຍໂອກາດລັກເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະ ລີ້ຢູ່ໃນຕູ້ອີກຄັ້ງ.
ລາວລີ້ຢູ່ໄດ້ບໍ່ດົນ ກໍໄດ້ຍິນສຽງ ຕຶບ! ຕຶບ! ຕຶບ! ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍຂອງສຽງຍ່າງທີ່ໜັກໜ່ວງ, ຂະນະທີ່ຍັກ ແລະ ເມຍຂອງລາວກຳລັງຍ່າງເຂົ້າໄປໃນປາສາດ.

ຟີ-ໄຟ-ໂຟ-ຟຳ, ຂ້າມາແລ້ວ!
ສຽງຝີຕີນດັງກ້ອງ, ຄືສຽງຕີກອງ!
ຂ້າຮູ້ສຶກໄດ້ວ່າມີໃຜບາງຄົນ, ພວກເຂົາລີ້ບໍ່ໄດ້,
ໃນທົ່ວປາສາດ, ໄກແລະກວ້າງ!
ຟີ-ໄຟ-ໂຟ-ຟຳ, ເຈົ້າແລ່ນໜີບໍ່ໄດ້!
ຂ້າຈະຊອກຫາເຈົ້າໃນໄວໆນີ້, ແລະແລ້ວມັນກໍຈົບ!»
ຍັກຮ້ອງຂຶ້ນ. «ຂ้ารູ້ວ່າມີຄົນຢູ່ທີ່ນີ້, ເມຍເອີຍ, ຂ້າຮູ້ສຶກໄດ້!»
ເມຍຂອງຍັກຖອນຫາຍໃຈແລະເວົ້າວ່າ,
«ເຈົ້າເອົາອີກແລ້ວກັບຄຳວ່າ ຟີ-ໄຟ-ໂຟ-ຟຳ ຂອງເຈົ້າ. ຂ້ອຍພຽງແຕ່ກຳລັງເຮັດອາຫານເຊົ້າ, ແລະເຈົ້າຄົງຈະສັບສົນກິ່ນອາຫານກັບກິ່ນຂອງຄົນ.»
ຍັກໄດ້ນັ່ງລົງກິນອາຫານເຊົ້າຂອງລາວ, ແຕ່ບາງຄັ້ງບາງຄາວລາວກໍຈົ່ມວ່າ,
«ຂ້າສາບານໄດ້ເລີຍວ່າມີຄົນຢູ່ທີ່ນີ້,»
ແລະລາວກໍຈະລຸກຂຶ້ນໄປຊອກຫາໃນຫ້ອງເກັບອາຫານ, ຕູ້ຕ່າງໆ, ແລະທຸກບ່ອນອື່ນໆ. ໂຊກດີທີ່ລາວບໍ່ເຄີຍຄິດທີ່ຈະກວດເບິ່ງໃນຕູ້ເສື້ອຜ້າບ່ອນທີ່ ແຈັກ ລີ້ຊ່ອນຢູ່.

ຫຼັງຈາກກິນອາຫານເຊົ້າຂອງລາວແລ້ວ, ຍັກກໍໄດ້ຮ້ອງອອກມາວ່າ,
«ເມຍເອີຍ, ເອົາພິນຄຳຂອງຂ້ອຍມາ!»
ນາງໄດ້ເອົາພິນມາ ແລະ ວາງມັນໄວ້ເທິງໂຕະຕໍ່ໜ້າລາວ. ຈາກນັ້ນຍັກກໍໄດ້ສັ່ງວ່າ, «ຮ້ອງເພງ!» ແລະ ພິນຄຳກໍເລີ່ມບັນເລງບົດເພງທີ່ມ່ວນທີ່ສຸດ. ມັນຍັງຄົງຮ້ອງເພງຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຍັກຈະເຜີຫຼັບໄປ ແລະ ເລີ່ມນອນກົນດັງຄືກັບສຽງຟ້າຮ້ອງ.

ແຈັກຄ່ອຍໆຍົກຝາທອງແດງຂອງຕູ້ອອກ ແລະ ລອດອອກມາຄືກັບໜູ. ລາວຄານໄປຈົນຮອດໂຕະ, ຈາກນັ້ນກໍປີນຂຶ້ນຢ່າງລະມັດລະວັງ, ຈັບເອົາພິນຄຳ, ແລະ ຟ້າວແລ່ນໄປທາງປະຕູ.
ແຕ່ທັນໃດນັ້ນພິນກໍຮ້ອງຂຶ້ນດັງໆວ່າ, «ຊ່ວຍແດ່! ຊ່ວຍແດ່!» ແລະ ຍັກກໍຕື່ນຂຶ້ນພໍດີເຫັນແຈັກກຳລັງແລ່ນໜີໄປພ້ອມກັບພິນຢູ່ໃນອ້ອມແຂນຂອງລາວ.

ແຈັກ ແລ່ນສຸດແຮງເກີດ, ໂດຍມີຍັກໄລ່ຕາມມາຕິດໆ. ລາວໄປຮອດເຄືອຖົ່ວ ແລະ ຟ້າວປີນລົງມາຢ່າງບໍ່ຄິດຊີວິດ.
ຈາກທາງເທິງ, ຍັກເຫັນ ແຈັກ ກໍາລັງຟ້າວປີນລົງຢູ່ທາງລຸ່ມ. ຄາວໜຶ່ງລາວລັງເລໃຈ, ຮູ້ສຶກບໍ່ໝັ້ນຄົງຢູ່ເທິງຂັ້ນໄດທີ່ສັ່ນໄຫວແບບນັ້ນ.
ແຕ່ພິນກໍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, «ນາຍທ່ານ! ນາຍທ່ານ!» ແລະ ຍັກກໍຄຳຮາມດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ. ລາວຈັບເຄືອຖົ່ວໄວ້ແໜ້ນ ແລະ ເລີ່ມປີນລົງຕາມ ແຈັກ, ແລະ ເຄືອຖົ່ວທັງໝົດກໍສັ່ນສະເທືອນຍ້ອນນ້ຳໜັກຂອງລາວ.

ແຈັກ ປີນຂຶ້ນໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້. ໃນທີ່ສຸດ ລາວກໍໄປຮອດສວນຂອງແມ່ຂອງລາວ ແລະ ກະໂດດລົງມາຢ່າງປອດໄພ.
«ໄວເຂົ້າ, ແມ່! ພວກເຮົາຕ້ອງຕັດເຄືອຖົ່ວ!» ແຈັກ ຮ້ອງຂຶ້ນ.
ທັງສອງຄົນໄດ້ເອົາຂວານຈາກໂຮງເກັບເຄື່ອງ ແລະ ຟັນລຳຕົ້ນຂອງມັນດ້ວຍສຸດກຳລັງ.

ຕົ້ນຖົ່ວສັ່ນສະເທືອນ, ຫຼຸດອອກຈາກໜ້າດິນ, ແລະ ມ້ວນຕົວຂຶ້ນເທິງຄືກັບເຄືອໄມ້ທີ່ກຳລັງຫ່ຽວແຫ້ງ.
ມັນລອຍຂຶ້ນສູ່ກ້ອນເມກຢ່າງໄວວາ, ພາຍັກໄປນຳ. ລາວຍັງຄົງຈັບລຳຕົ້ນທີ່ຖືກຕັດໄວ້ແໜ້ນ, ຮ້ອງຄຳຮາມດ້ວຍຄວາມໂມໂຫ ໃນຂະນະທີ່ລົມພັດກະຊາກເສື້ອຄຸມຂອງລາວ ແລະ ຈີກແຂນເສື້ອຂອງລາວອອກເປັນຕ່ອນຍາວໆ.
ພວກເຂົາລອຍສູງຂຶ້ນໄປເລື້ອຍໆ—ທັງຍັກ ແລະ ຕົ້ນຖົ່ວທີ່ຫັກ—ຈົນທັງສອງຫາຍລັບເຂົ້າໄປໃນກ້ອນເມກເໜືອປາສາດຂອງລາວ. ແຈັກ ແລະ ແມ່ຂອງລາວກໍປອດໄພໃນທີ່ສຸດ, ແລະ ຕົ້ນຖົ່ວວິເສດນັ້ນຈະບໍ່ມີວັນງອກລົງມາໜ້າດິນອີກເລີຍ.

ແຈັກ ໄດ້ເອົາພິນຄຳໃຫ້ແມ່ຂອງລາວເບິ່ງ—ຊັບສົມບັດອັນສຸດທ້າຍທີ່ຍັງຂາດຫາຍໄປຈາກປາສາດ.
ບັດນີ້ ລາວໄດ້ເອົາຊັບສົມບັດທັງໝົດຂອງຄອບຄົວຂອງລາວກັບຄືນມາໄດ້ແລ້ວ: ຖົງຄຳ, ແມ່ໄກ່ທີ່ໄຂ່ອອກມາເປັນໄຂ່ຄຳ, ແລະ ພິນທີ່ຮ້ອງເພງໄດ້.
ດ້ວຍສຽງດົນຕີອັນມ່ວນອ່ອນຂອງພິນ ແລະ ຄວາມຮັ່ງມີຈາກຄຳ ແລະ ໄຂ່, ແຈັກ ແລະ ແມ່ຂອງລາວກໍໄດ້ກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີຫຼາຍ.
ໃນທີ່ສຸດ ແຈັກ ກໍໄດ້ແຕ່ງງານກັບເຈົ້າຍິງຜູ້ສູງສັກອົງໜຶ່ງ, ແລະ ທັງສອງກໍໄດ້ອາໄສຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກຕະຫຼອດໄປ.