ज्याक र जादुई सिमीको बोट

एकादेशमा, एक जना गरिब विधवा थिइन् जसको ज्याक नाम गरेको एउटै मात्र छोरो र मिल्की-ह्वाइट नाम गरेकी एउटी गाई थियो।
उनीहरू हरेक बिहान गाईले दिने दूधमा निर्भर थिए, जसलाई उनीहरू बजारमा बेच्न लैजान्थे।
तर एक बिहान, मिल्की-ह्वाइटले दूध दिएन, र उनीहरूलाई अब के गर्ने भनेर थाहा भएन।
"हामी अब के गर्ने? हामी अब के गर्ने?" आफ्ना हातहरू माड्दै विधवा रोइन्।
"चिन्ता नगर्नुहोस्, आमा, म कतै गएर काम खोज्नेछु," ज्याकले भन्यो।
"हामीले त्यो पहिले नै प्रयास गरिसकेका छौं, र कसैले पनि तिमीलाई काममा राख्ने छैन," उसकी आमाले जवाफ दिइन्।
"हामीसँग मिल्की-ह्वाइटलाई बेच्नु, र त्यो पैसाले पसल वा यस्तै केही सुरु गर्नु बाहेक अरू कुनै विकल्प छैन।"
"ठीक छ, आमा," ज्याकले भन्यो।
"आज बजार लाग्ने दिन हो। म मिल्की-ह्वाइटलाई बेच्न लैजान्छु, र त्यसपछि हामी हेर्नेछौं कि हामी अगाडि के गर्न सक्छौं।

त्यसैले ज्याकले गाईको दाम्लो आफ्नो हातमा लियो र आफ्नो बाटो लाग्यो।
उ धेरै टाढा पुगेको थिएन जब उसले एक अनौठो देखिने बूढो मानिसलाई भेट्यो जसले उसलाई अभिवादन गर्दै भन्यो,
"शुभ प्रभात, ज्याक।"
"तपाईंलाई पनि शुभ प्रभात," त्यो मानिसले आफ्नो नाम कसरी थाहा पायो भनेर उत्सुक हुँदै ज्याकले जवाफ दियो।
"ल भन, ज्याक, तिमी कता जाँदै छौ?" बूढो मानिसले सोध्यो।
"म हाम्रो गाई बेच्न बजार जाँदै छु," ज्याकले भन्यो।
"आहा, तिमी गाई बेच्नको लागि एकदम सही केटा जस्तो देखिन्छौ," बूढो मानिसले मुस्कुराउँदै भन्यो।
"तर मलाई भन त, के तिमीलाई थाहा छ कतिवटा सिमी मिलेर पाँच वटा हुन्छन्?"
"दुवै हातमा दुई-दुई वटा र एउटा तपाईंको मुखमा," ज्याकले सियो जस्तै तीखो हुँदै छिट्टै जवाफ दियो।

एकदम सही,» बूढो मानिसले भने, «र ती यहाँ छन्: ती खास सिमीहरू।»
उनले आफ्नो खल्तीमा हात हाले र एक मुठी अनौठो देखिने सिमीहरू निकाले।
«तिमी यति बाठो भएकोले,» उनले अगाडि भने, «मलाई व्यापार गर्न कुनै आपत्ति छैन: यी सिमीहरूको बदलामा तिम्रो गाई।»
«ओहो, लौ न,» ज्याकले भन्यो। «तपाईं पक्कै ठट्टा गर्दै हुनुहुन्छ।»
«आह, तर तिमीलाई थाहा छैन यी सिमीहरू के हुन्,» मानिसले भने। «यदि तिमीले यिनलाई रातमा रोप्यौ भने, बिहानसम्ममा यी बढेर आकाशसम्मै पुग्नेछन्।»
«साँच्चै?» ज्याकले उत्सुक हुँदै भन्यो। «तपाईंले साँच्चै भन्नुभएको होइन होला।»
«मैले साँच्चै भनेको हुँ। र यदि यो साँचो साबित भएन भने, तिमीले आफ्नो गाई फिर्ता लिन सक्छौ।»
«मञ्जुर छ,» ज्याकले मिल्की-ह्वाइटको लगाम सुम्पिँदै र सिमीहरू खल्तीमा राख्दै भन्यो।

ज्याक घर फर्कियो, र उ धेरै टाढा नगएको हुनाले, उ आफ्नो ढोकामा पुग्दा साँझ पनि परेको थिएन।
«यति छिट्टै फर्कियौ, ज्याक?» उसकी आमाले भनिन्। «मैले देखेँ तिमीसँग मिल्की-ह्वाइट छैन, त्यसैले तिमीले उसलाई बेच्यौ। तिमीले उसको लागि कति पायौ?»
«तपाईंले कहिल्यै अनुमान गर्न सक्नुहुन्न, आमा,» ज्याकले भन्यो।
«होइन, मलाई नभन। ज्ञानी छोरा! पाँच पाउन्ड? दश? पन्ध्र? अहँ, बीस त हुनै सक्दैन।»
«मैले तपाईंलाई भनेको थिएँ नि, तपाईंले अनुमान गर्न सक्नुहुन्न। यी सिमीहरू हेर्नुहोस् त? यिनीहरू जादुयी छन्! यिनीहरूलाई रातभरि रोप्नुहोस् र—»
«के!» ज्याककी आमा कराइन्। «तिमीले मेरी मिल्की-ह्वाइटलाई, जो इलाकाकै सबैभन्दा धेरै दूध दिने र साथै उत्कृष्ट गाईको मासु पनि हो, त्यसलाई एक मुठी काम नलाग्ने सिमीको लागि दियौ?»
उनी असाध्यै रिसाएकी थिइन्।

त्यसैले ज्याक दुःखी र पछुतो मान्दै बुइँगलमा रहेको आफ्नो सानो कोठामा माथि गयो।
सबै कुराको बाबजुद, उसले ती सिमीहरू रोप्ने निर्णय गर्‍यो।
अन्ततः, ऊ बिस्तारै निदायो।

जब ज्याक ब्युँझियो, कोठा अनौठो देखिन्थ्यो। यसको एक भागमा घाम लागिरहेको थियो, तर बाँकी भाग पूर्ण रूपमा अँध्यारो र छायादार थियो।
ज्याक छिट्टै जुरुक्क उठ्यो, लुगा लगायो, र झ्यालतिर गयो। अनि तपाईँलाई के लाग्छ, उसले के देख्यो होला?
त्यहाँ, ठीक जहाँ ज्याकले सिमी रोपेको थियो, एउटा विशाल सिमीको बोट उभिएको थियो। यो बढ्दै र बढ्दै गएर, माथि आकाशसम्मै पुगेको थियो।
त्यसैले ती बूढा मानिसले साँच्चै सत्य बोलेका रहेछन्।

सिमीको बोट ज्याकको झ्याल भएरै माथि बढेको थियो, त्यसैले उसले झ्याल खोलेर सिमीको बोटमा हाम फाल्नु मात्र पर्थ्यो, जुन एउटा विशाल भर्याङ जस्तै माथि गएको थियो।
त्यो कहाँसम्म पुग्छ भनेर जान्न उत्सुक भएर, ज्याकले त्यसमा चढ्ने निर्णय गर्यो, त्यसैले उसले आफ्नी आमालाई बिदा भन्यो र चढ्न थाल्यो।
ऊ चढ्दै गयो, अझ माथि, अझ माथि, जबसम्म ऊ बादलहरूले घेरिएन।
अन्तमा, ऊ आकाशमा रहेको एउटा विशाल हरियो उपत्यकामा पुग्यो। जब उसले घाँसे सतहमा पाइला टेक्यो, उसले तुरुन्तै एउटा विशाल महल देख्यो। नजिकै, उसले एउटी वृद्ध महिलालाई देख्यो।

ज्याक ती महिलाको नजिक गए र सोधे, «नमस्ते, महोदया, के त्यो तपाईंको घर हो?»
«होइन,» ती वृद्ध महिलाले जवाफ दिइन्। «तर म तिमीलाई त्यो महलको कथा सुनाउन सक्छु...
एकादेशमा, फेयरिल्यान्डको सिमानामा रहेको त्यस महलमा एकजना महान् योद्धा बस्थे। उनी आफ्नो बहादुरी, दयालुपन र महलको पर्खालभित्र उनले सुरक्षा गरेका विशाल खजानाका लागि चिनिन्थे। उनी, उनकी पत्नी र उनीहरूका छोराछोरीलाई सबै छिमेकीहरूले धेरै माया गर्थे, र त्यो महल सम्पत्तिहरू—सुन, गहना र जादुगरी वस्तुहरू—ले भरिएको थियो, जुन ती योद्धाले आफ्ना धेरै साहसिक यात्राहरूबाट जम्मा गरेका थिए। एकदिन, एउटा दुष्ट राक्षसले महलमा आक्रमण गर्‍यो, र ती योद्धा र उनका छोराछोरीलाई कब्जामा लियो। तर, योद्धाकी पत्नी र उनीहरूको सबैभन्दा कान्छो सन्तान घरमा थिएनन्; उनीहरू एउटी वृद्ध धाईआमालाई भेट्न गएका थिए। जब राक्षसको आक्रमणको खबर पत्नीकहाँ पुग्यो, उनले आफ्नो छोरा र आफूलाई बचाउन धाईआमासँगै लुकेर बस्नुपर्छ भन्ने बुझिन्।

उनले भन्न जारी राखिन्, «अन्ततः, ती वृद्ध धाईआमाको मृत्यु भयो, र ती महिला र उनको छोरा धाईआमाको साधारण घरमै बस्न थाले, उनीहरूले पहिले भोगेको सम्पन्नताबाट धेरै टाढा, गरिबीमा संघर्ष गर्दै। यसैबीच, त्यो राक्षस र उसकी पत्नी महलमा सरे, खजाना र नाइटको परिवारको अधिकारमा रहेको सबै कुरा कब्जा गरे, र तिनीहरू आजसम्म पनि त्यहीँ बस्छन्।»
ती वृद्ध महिला रोकिइन् र ज्याकलाई हेरिन्।
«अब, म तिमीलाई ती महिला र उनको छोरा को हुन् भनेर बताउँछु...
त्यो छोरा तिमी हौ, र ती महिला तिम्री आमा हुन्, र त्यो महल, यसका सबै खजानाहरू सहित, तिम्रो बुबाको थियो।
तिमीले यसलाई त्यो राक्षसबाट फिर्ता लिनुपर्छ ताकि तिमी र तिम्री आमाले आफ्नो अधिकारको कुरा पाउन सकौ।

ज्याक स्तब्ध भयो।
"मेरी बिचरी आमा," उसले बिस्तारै भन्यो।
"के तिमीसँग त्यो राक्षसको सामना गर्ने साहस छ?" बूढी आइमाईले सोधिन्।
"सही काम गर्नका लागि मसँग साहस हुनैपर्छ," ज्याकले दृढतापूर्वक उत्तर दियो।
"राम्रो," ती आइमाईले भनिन्। "त्यो राक्षसलाई हराउन, तिमी त्यो महलमा पस्नुपर्छ र, सम्भव भएमा, सुनको झोला, सुनको अण्डा दिने कुखुरा, र बोल्ने वीणा फिर्ता ल्याउनुपर्छ। याद राख, तिमीले चोरी गरिरहेका छैनौ; त्यो महलमा भएको हरेक कुरा वास्तवमा तिम्रो र तिम्रो परिवारको हो।"
अनि, अचानक, ती आइमाई गायब भइन्, र ज्याकले थाहा पायो कि उनी एउटी परी रहिछन्।

ज्याक दौडेर दरबारमा गयो र घण्टी बजायो। एउटी वृद्ध महिलाले ढोका खोलिन्
"नमस्ते, हजुर," ज्याकले नम्रतापूर्वक अभिवादन गर्‍यो, "के तपाईं मलाई केही खान दिन सक्नुहुन्छ? मलाई धेरै भोक लागेको छ।"
ती महिलाले ज्याकलाई हेरिन् र भनिन्:
"तिमी बिहानको खाजा चाहन्छौ? यो धेरै खतरनाक छ! तिमी तुरुन्तै यहाँबाट जानुपर्छ, नत्र मेरो श्रीमान्, एक डरलाग्दो राक्षस, तिमीलाई यहाँ देखेर खुसी हुनेछैनन्। उनलाई अपरिचित मानिसहरू मन पर्दैन र उनी जुनसुकै बेला पनि रिसाउन सक्छन्। तिमी छिट्टै जानुपर्छ किनभने उनी चाँडै फर्किनेछन्।"
ज्याकले बिन्ती गर्‍यो,
"कृपया, हजुर, मलाई साँच्चै धेरै भोक लागेको छ। यो जतिसुकै खतरनाक भए पनि, म भोकै मर्नुभन्दा बरु यहीँ बसेर खान चाहन्छु।

ठीक त्यति नै बेला, ज्याकले भर्‍याङमा एउटा ठूलो ढ्याङ्गको आवाज सुन्यो, जसको पछि एउटा गर्जिरहेको आवाजले यसो भन्दै करायो:
"फी-फाइ-फो-फम,
मलाई यहाँ कोही भएको आभास भइरहेको छ।
चाहे तिनीहरू नजिकै होऊन् वा भागिसकेका होऊन्,
तिनीहरू जहाँ गए पनि, म तिनीहरूलाई फेला पार्नेछु।"
"श्रीमती," राक्षस करायो, "मलाई महलमा कोही भएको आभास भइरहेको छ। के तिनीहरू मबाट केही चोर्ने प्रयास गर्दैछन्?"
तर राक्षसकी श्रीमतीले तुरुन्तै जवाफ दिइन्, र उसलाई विश्वास दिलाइन् कि ऊ गलत थियो र महलमा कोही पनि थिएन।
"यति धेरै शंकालु नबन," उनले भनिन्। "तिमी सधैं सोच्छौ कि कोही तिम्रो खजानाको पछि लागेको छ, तर यहाँ कोही पनि छैन। आऊ र आराम गर; तिमी केवल कल्पना गर्दैछौ।"
राक्षस गनगन गर्‍यो तर अन्ततः गएर बस्यो, अझै पनि कोठाको वरिपरि शंकालु नजर डुलाइरहेको थियो, मानौं कुनै पनि क्षण कोही बाहिर निस्कनेछ भनेर पर्खिरहेको थियो।
यसैबीच, ज्याक आफ्नो सास रोकेर लुकिरह्यो, र राक्षसले आफ्नी श्रीमतीको कुरा पत्याउनेछ भनेर आशा गरिरह्यो।

पछि, राक्षस घुम्न बाहिर गयो, र ज्याक विशाल महल वरिपरिका धेरै कामहरूमा राक्षसकी पत्नीलाई मद्दत गर्न त्यहीँ बस्यो।
पुरस्कारस्वरूप, उनले ज्याकलाई स्वादिष्ट फलफूल र तरकारीहरूको खाना दिइन्।
त्यो साँझ, जब राक्षस रातिको खानाको लागि फर्कियो, ज्याक चाँडै फेरि दराजमा लुक्यो, र फेरि सुरक्षित नभएसम्म चुपचाप पर्खिरह्यो।

राक्षसले आफ्नो बिहानको खाजा खाइसक्यो र त्यसपछि एउटा ठूलो सन्दुकनेर गएर सुनका केही झोलाहरू निकाल्यो।
ऊ तल बस्यो र सिक्काहरू गन्न थाल्यो, तर केही बेरमै, उसको टाउको झुक्न थाल्यो, र छिट्टै ऊ यति ठूलो स्वरमा घुर्न थाल्यो कि सम्पूर्ण महल नै हल्लियो।
ज्याक सुटुक्क आफ्नो लुकेको ठाउँबाट बाहिर निस्कियो, र राक्षसको छेउबाट अघि बढ्दै गर्दा, उसले होसियारीपूर्वक सुनको एउटा झोला आफ्नो पाखुरामुनि च्याप्यो। ऊ सकेजति छिटो हतार गर्दै त्यहाँबाट भाग्यो, र सिमीको बोटतिर दौडियो।

ज्याकले सुनको झोला तल फालिदियो, र त्यो उसको आमाको बगैँचामा सुरक्षित रूपमा खस्यो। त्यसपछि ऊ सकेसम्म छिटो सिमीको लहराबाट तल झर्यो।
जब ऊ अन्ततः घर पुग्यो, ज्याकले आफ्नी आमालाई उठायो र राक्षस र उसकी श्रीमतीसँगको आफ्नो साहसिक कार्य उत्सुकतापूर्वक सुनाउँदै उनलाई सुनको झोला देखायो।
«ल, आमा, सिमीको बारेमा म ठीक थिइनँ र? तिनीहरू साँच्चै जादुमयी छन्!»
सुन देखेर ज्याककी आमा छक्क र खुसी दुवै भइन्, यो महसुस गर्दै कि यसले उनीहरूलाई उनीहरूको संघर्षबाट बचाउनेछ र गरिबीबाट बाहिर निकाल्नेछ।

ज्याककी आमा ऊ घरमै बसोस् र दरबारमा नफर्कियोस् भन्ने चाहनुहुन्थ्यो, तर ज्याकले उहाँलाई सम्झायो कि ऊ फिर्ता जानैपर्छ र आफ्नो परिवारको दरबार फिर्ता ल्याउनुपर्छ।
त्यसैले एक सुन्दर बिहान, ऊ सबेरै उठ्यो, सिमीको बोटमा चढ्यो, र माथि उक्लिन थाल्यो। ऊ चढ्यो, र ऊ चढ्यो, र ऊ चढ्यो—अझ माथि र माथि—अन्ततः ऊ त्यो बाटोमा पुग्यो जसले उसलाई पहिले गएको त्यो ठूलो अग्लो घरसम्म पुर्‍याउँथ्यो।
नभन्दै, त्यहाँ ढोकाको सँघारमा राक्षसकी पत्नी उभिएकी थिइन्।
ज्याकले फेरि एकपटक उनलाई दरबारको कामहरूमा मद्दत गर्ने प्रस्ताव गर्‍यो।
तर चाँडै, उनीहरूले राक्षस आइरहेको भारी पाइलाको आवाज सुने, र उसकी पत्नीले पहिले जस्तै हतारहतार ज्याकलाई दराजमा लुकाइन्।

सबै कुरा पहिले जस्तै भयो। राक्षस भट्याउँदै भित्र आयो,
"फी-फाइ-फो-फम, म यहाँ आएँ!
गर्जिने पाइला, ढोलको ताल!
मैले कसैलाई महसुस गरें, तिनीहरू लुक्न सक्दैनन्,
महलभरि, टाढा-टाढासम्म!
फी-फाइ-फो-फम, तिमी भाग्न सक्दैनौ!
म तिमीलाई चाँडै फेला पार्नेछु, अनि काम तमाम!"
त्यसपछि, ऊ तीनवटा पोलेका गोरुको बिहानको खाजा खान बस्यो।
खाना खाइसकेपछि, उसले भन्यो
"श्रीमती, सुनको अण्डा पार्ने कुखुरा मलाई ल्याइदेऊ।"
उनले त्यो उसलाई ल्याइदिइन्, र राक्षसले आदेश दियो,
"पार,"
र कुखुराले पूरै सुनले बनेको अण्डा पारी।
त्यसको लगत्तै, राक्षस उँघ्न थाल्यो, र केही बेरमै, ऊ यति ठूलो स्वरमा घुर्न थाल्यो कि पूरै महल हल्लियो।

ज्याक खुट्टाको औंलाको भरमा सुटुक्क ओभनबाट बाहिर निस्कियो, सुनौलो कुखुरालाई समात्यो, र सकेजति छिटो त्यहाँबाट भाग्यो।
तर यस पटक, कुखुरा ठूलो स्वरमा करायो, जसले गर्दा राक्षस बिउँझियो। ज्याक घरबाट भाग्दै गर्दा, उसले राक्षस कराइरहेको सुन्यो,
«श्रीमती, श्रीमती, तिमीले मेरो सुनौलो कुखुरालाई के गर्‍यौ?»
उसकी श्रीमतीले जवाफ दिइन्,
«तपाईंले के भन्न खोज्नुभएको, प्रिय?»
तर ज्याकले यति मात्र सुन्यो, किनकि ऊ सिमीको बोटतिर दौडियो र सकेजति छिटो तल ओर्लन थाल्यो।

जब ज्याक घर पुग्यो, उसले गर्वका साथ आफ्नी आमालाई त्यो अचम्मको कुखुरा देखायो। उसले भन्यो,
«अण्डा पार,»
र कुखुराले तुरुन्तै एउटा सुनको अण्डा पार्यो। हरेक पटक जब ज्याकले भन्थ्यो
«अण्डा पार,»
कुखुराले अर्को चम्किलो सुनको अण्डा पार्थ्यो।
यद्यपि अब उनीहरूसँग अनन्त धनको स्रोत थियो, ज्याक सन्तुष्ट थिएन। उसलाई थाहा थियो कि महलमा अझै पनि उसको परिवारका धेरै खजानाहरू थिए जुन अधिकारपूर्वक उनीहरूकै थिए।
धेरै समय नबित्दै, ज्याकले सिमीको बोटको टुप्पोमा गएर फेरि एकपटक त्यो राक्षसको सामना गर्ने र आफ्नो परिवारबाट खोसिएका सबै कुरा फिर्ता ल्याउने अठोट गर्‍यो।

एक सुन्दर बिहान, ज्याक चाँडै उठ्यो र सीधै सिमीको बोटतिर लाग्यो। ऊ चढ्यो र चढ्यो, अझ माथि र माथि, जबसम्म ऊ टुप्पोमा पुगेन।
तर यस पटक, उसलाई सीधै राक्षसको घरमा जानु हुँदैन भन्ने थाहा थियो। यसको सट्टा, ऊ दरबार नजिकैको एउटा झाडीको पछाडि हेर्दै र पर्खिँदै बस्यो। जब उसले राक्षसकी पत्नीलाई पानी लिन बाल्टी लिएर बाहिर आएको देख्यो, ज्याकले सुटुक्क घरभित्र छिर्ने र फेरि एकपटक दराजमा लुक्ने मौका छोप्यो।
ऊ धेरै बेर लुकेको थिएन, जब उसले राक्षस र उसकी पत्नी दरबारभित्र पस्दा भारी पाइलाहरूको परिचित ड्याङ! ड्याङ! ड्याङ! आवाज सुन्यो।

फी-फाई-फो-फम, म यहाँ आएँ!
गर्जिने पाइलाहरू, ढोलको ताल!
म कसैलाई महसुस गर्दैछु, तिनीहरू लुक्न सक्दैनन्,
महलभरि, टाढा-टाढासम्म!
फी-फाई-फो-फम, तिमी भाग्न सक्दैनौ!
म तिमीलाई चाँडै फेला पार्नेछु, र त्यसपछि सबै सकियो!»
राक्षस गर्जियो। «मलाई थाहा छ कोही यहाँ छ, श्रीमती, म यो महसुस गर्न सक्छु!»
राक्षसकी श्रीमतीले लामो सास फेरिन् र भनिन्,
«तिमी फेरि आफ्नो फी-फाई-फो-फम सुरु गर्यौ। म केवल बिहानको खाजा बनाउँदैछु, र तिमीले खानाको बास्नालाई मानिसको बास्ना भनेर झुक्किएको हुनुपर्छ।»
राक्षस आफ्नो बिहानको खाजा खान बस्यो, तर बेलाबेलामा ऊ गनगन गर्थ्यो,
«म कसम खाएर भन्न सक्छु कि कोही यहाँ थियो,»
र ऊ भण्डारकोठा, दराजहरू, र अरू सबै ठाउँमा खोज्न उठ्थ्यो। भाग्यवश, ज्याक लुकिरहेको कोठरी जाँच गर्ने कुरा उसले कहिल्यै सोचेन।

आफ्नो बिहानीको खाना खाइसकेपछि, राक्षसले करायो,
«श्रीमती, मेरो सुनको वीणा लिएर आऊ!»
उनले वीणा ल्याइन् र त्यसलाई उसको अगाडि टेबलमा राखिदिइन्। त्यसपछि राक्षसले आदेश दियो, «गाऊ!» र सुनको वीणाले सबैभन्दा सुन्दर धुनहरू बजाउन थाल्यो। राक्षस ननिदाएसम्म र मेघ गर्जेझैँ घुर्न नथालेसम्म यसले गाइरह्यो।

ज्याकले सुटुक्क दराजको तामाको ढकनी उठायो र मुसा जस्तै बाहिर निस्कियो। ऊ टेबलसम्म नपुगुन्जेल हात र घुँडा टेकेर घस्रियो, त्यसपछि होसियारीपूर्वक माथि चढ्यो, सुनको हार्प समात्यो, र ढोकातिर दौडियो।
तर हार्प अचानक ठूलो स्वरमा करायो, «बचाऊ! बचाऊ!» र ज्याकलाई हातमा हार्प बोकेर भाग्दै गरेको देख्न राक्षस ठीक त्यही समयमा ब्युँझियो।

ज्याक सकेसम्म छिटो दौडियो, र राक्षस ठीक पछाडि लखेट्दै थियो। ऊ सिमीको बोटमा पुग्यो र ज्यान जोगाउन तल ओर्लियो।
माथिको बाटोबाट, राक्षसले ज्याकलाई तल हतारहतार ओर्लिरहेको देख्यो। एकछिन त ऊ हिचकिचायो, त्यस्तो हल्लिने भर्‍याङमा असहज महसुस गर्दै।
तर हार्प करायो, «मालिक! मालिक!» र राक्षस रिसले गर्ज्यो। उसले सिमीको बोट समात्यो र ज्याकको पछि-पछि तल ओर्लन थाल्यो, र उसको तौलले गर्दा पूरै बोट हल्लियो।

ज्याक सकेसम्म छिटो ओर्लिए। अन्ततः उनी आफ्नी आमाको बगैंचामा पुगे र सुरक्षित रूपमा तल हाम फाले।
"छिटो गर्नुहोस्, आमा! हामीले सिमीको बोट काट्नु पर्छ!" ज्याक कराए।
उनीहरूले सँगै मिलेर टहरोबाट एउटा बन्चरो लिए र आफ्नो सम्पूर्ण बल लगाएर डाँठ काटे।

सिमीको बोट काम्यो, जमिनबाट छुट्टियो, र ओइलाएको लहराजस्तै माथितिर बटारियो।
यो राक्षसलाई आफूसँगै बोकेर, छिट्टै बादलतिर माथि उठ्यो। ऊ अझै पनि काटिएको डाँठमा टाँसिरहेको थियो, र हावाले उसको कोट तान्दा र बाहुलाबाट एउटा झुत्रो टुक्रा च्यात्दा निराशाले गर्जिरहेको थियो।
तिनीहरू माथि र माथि गए—राक्षस र भाँचिएको सिमीको बोट—जबसम्म दुवै उसको महलमाथिको बादलमा हराएनन्। अन्ततः ज्याक र उसकी आमा सुरक्षित भए, र त्यो जादुई सिमीको बोट अब फेरि कहिल्यै तल पृथ्वीसम्म बढ्ने थिएन।

ज्याकले आफ्नी आमालाई सुनको वीणा देखायो—दरबारबाट हराइरहेको अन्तिम खजाना।
अब उसले आफ्नो परिवारको सबै सम्पत्ति फिर्ता ल्याइसकेको थियो: सुनको झोला, सुनको अण्डा पार्ने कुखुरी, र गाउने वीणा।
वीणाको सुन्दर सङ्गीत र सुन र अण्डाहरूबाट प्राप्त धनले गर्दा, ज्याक र उसकी आमा धेरै धनी भए।
अन्ततः ज्याकले एउटी महान् राजकुमारीसँग विवाह गर्‍यो, र त्यसपछि उनीहरू सँगै सधैं खुसीसाथ बस्न थाले।