Эрт урьд цагт Жак нэртэй ганц хүүтэй, Милки-Уайт нэртэй үнээтэй нэгэн ядуу бэлэвсэн эмэгтэй байжээ.
Тэд өглөө бүр үнээний өгдөг сүүгээр амьдарч, тэр сүүгээ зах дээр аваачин зардаг байв.
Гэвч нэг өглөө Милки-Уайт огт сүү өгсөнгүй, тэгээд тэд яахаа мэдэхгүй болов.
«Бид одоо яах вэ? Бид одоо яах вэ?» гэж бэлэвсэн эмэгтэй гараа базлан уйлав.
«Санаа бүү зов, ээж ээ, би хаа нэгтээ ажил олж ирье,» гэж Жак хэлэв.
«Бид өмнө нь тэгж үзсэн, хэн ч чамайг ажилд авахгүй байсан шүү дээ,» гэж ээж нь хариулав.
«Бидэнд Милки-Уайтыг зараад, мөнгөөр нь дэлгүүр ч юм уу нээхээс өөр сонголт алга.»
«За тэгье, ээж ээ,» гэж Жак хэлэв.
«Өнөөдөр захын өдөр. Би Милки-Уайтыг зарахаар авч явна, дараа нь бид цаашид юу хийж болохоо харъя.

Тэгээд Жак үнээнийхээ ногтыг гартаа бариад замдаа гарлаа.
Тэр хол яваагүй байтал этгээд төрхтэй нэгэн өвгөнтэй таарав. Өвгөн түүнтэй мэндлэн
«Өглөөний мэнд, Жак.»
«Танд ч бас өглөөний мэнд,» гэж Жак хариулаад, тэр хүн түүний нэрийг яаж мэдсэнийг гайхав.
«За, Жак, чи хаашаа явж байна?» гэж өвгөн асуув.
«Би манай үнээг зах дээр зарахаар явж байна,» гэж Жак хэлэв.
«Аа, чи үнээ зарахад яг тохирох хүү шиг харагдаж байна,» гэж өвгөн инээмсэглэн хэлэв.
«Гэхдээ надад хэл дээ, хэдэн шош нийлээд тав болдгийг чи мэдэх үү?»
«Гар бүрт хоёр, амандаа нэг,» гэж Жак зүү шиг сэргэлэн, хурдан хариулав.

Яг зөв,» гэж өвгөн хэлээд, «тэгээд тэд энд байна: яг тэр шошнууд өөрсдөө.»
Тэр халаасандаа гараа хийгээд, нэг атга хачин харагдах шош гаргаж ирэв.
«Чи ийм сэргэлэн болохоор,» гэж тэр үргэлжлүүлэн, «би нэг арилжаа хийхэд дургүйцэхгүй: чиний үнээний оронд эдгээр шош.»
«Өө, боль доо,» гэж Жек хэлэв. «Та тоглож байгаа байлгүй дээ.»
«Аа, гэхдээ чи эдгээр шош юу болохыг мэдэхгүй шүү,» гэж өвгөн хэлэв. «Хэрэв чи тэднийг шөнө таривал, өглөө гэхэд тэд шууд тэнгэр хүртэл ургана.»
«Үнэхээр үү?» гэж Жек сонирхон хэлэв. «Та нээрээ ингэж хэлж байгаа юм биш биз дээ.»
«Үнэхээр тийм. Хэрэв үнэн биш болж таарвал, чи үнээгээ буцаагаад авч болно.»
«Тохирлоо,» гэж Жек хэлээд, Милки-Уайтын ногтыг өгч, шошнуудыг халаасандаа хийв.

Жак гэр лүүгээ буцав, тэр хол яваагүй болохоор хаалган дээрээ хүрэхэд бүрэнхий ч болоогүй байлаа.
«Ингээд л буцаад ирчихэв үү, Жак?» гэж ээж нь хэлэв. «Милки-Уайт чамтай алга байна, тэгэхээр чи түүнийг зарчихжээ. Түүний төлөө хэдийг авсан бэ?»
«Та хэзээ ч таахгүй дээ, ээж ээ» гэж Жак хэлэв.
«Үгүй, надад битгий хэл. Сайн хүү шүү! Таван фунт уу? Арван уу? Арван тав уу? Үгүй ээ, хорь байж чадахгүй.»
«Би танд хэлсэн шүү дээ, та тааж чадахгүй гэж. Харин эдгээр шошийг хар даа? Тэд шидтэй! Шөнө тарихад л—»
«Юу гэнэ ээ!» гэж Жакийн ээж хашхирлаа. «Чи миний Милки-Уайтыг, сүмийн тойргийн хамгийн сайн саалийн үнээ, дээрээс нь шилдэг үхрийн мах ч болох тэр үнээ, үнэ цэнгүй атга шошны төлөө өгчихсөн гэж үү?»
Тэр маш их уурлав.

Тэгээд Жак гунигтай, харамссан сэтгэлтэйгээр дээврийн хөндий дэх жижиг өрөөндөө гарлаа.
Бүх зүйл тийм байсан ч тэр шошнуудыг ямар ч байсан тарихаар шийдэв.
Эцэст нь тэр нойрондоо автан унтлаа.

Жекийг сэрэхэд өрөө хачин харагдаж байлаа. Нар өрөөний нэг хэсэг рүү тусаж байсан ч үлдсэн хэсэг нь бүхэлдээ харанхуй, сүүдэртэй байв.
Жек хурдхан үсрэн босож, хувцсаа өмсөөд цонх руу очлоо. Тэгээд тэр юу харсан гэж бодож байна?
Тэнд, Жекийн шош тарьсан яг тэр газарт, аварга том шошны иш сүндэрлэн зогсож байлаа. Тэр ургаж, ургасаар тэнгэр өөд бүр дээш хүрсэн байв.
Тэгэхээр өвгөн эцэст нь үнэн хэлсэн байжээ.

Буурцгийн иш Жакийн цонхны хажуугаар яг өнгөрөн ургасан тул түүнд цонхоо онгойлгоод, аварга том шат шиг дээш сүндэрлэсэн буурцгийн иш рүү үсрэн гарахад л хангалттай байлаа.
Энэ иш хаашаа хүргэдгийг мэдэхээр сониучирхсан Жак түүн дээр авирахаар шийдээд, ээждээ баяртай гэж хэлэн дээш авирч эхлэв.
Тэр авирсаар, авирсаар, улам өндөр, улам өндөр гарч, эцэст нь үүлсээр хүрээлүүлэв.
Эцэст нь тэр тэнгэрт байх асар том ногоон хөндийд хүрлээ. Өвстэй газарт хөл тавимагцаа тэр аварга том цайзыг олж харав. Ойролцоо нь тэр нэгэн хөгшин эмэгтэйг анзаарав.

Жак тэр эмэгтэйд дөхөж очоод, «Сайн байна уу, хатагтай, тэр танай гэр мөн үү?» гэж асуув.
«Үгүй,» гэж хөгшин эмэгтэй хариулав. «Гэхдээ би чамд тэр цайзын түүхийг ярьж өгч чадна...
Эрт урьдын цагт, Үлгэрийн орны хил дээрх тэр цайзад нэгэн язгууртан баатар амьдардаг байжээ. Тэр эр зориг, сайхан сэтгэл, мөн цайзын хэрмэн дотор хамгаалдаг асар их эрдэнэсээрээ алдартай байв. Тэр, түүний эхнэр, хүүхдүүд нь бүх хөршдөө хайрлагддаг байсан бөгөөд цайз нь баатрын олон адал явдлаасаа цуглуулсан баялгаар—алт, үнэт чулуу, шидэт эд зүйлсээр—дүүрэн байлаа. Нэг өдөр, хорон санаат аварга мангас цайз руу дайрч, баатар болон түүний хүүхдүүдийг барьж авав. Харин баатрын эхнэр болон тэдний хамгийн бага хүүхэд гэртээ байсангүй; тэд нэгэн хөгшин асрагч дээр зочилж байлаа. Аварга мангасын дайралтын тухай мэдээ эхнэрт хүрэхэд, тэр хүүгээ болон өөрийгөө хамгаалахын тулд асрагчтай хамт нуугдаж үлдэх ёстойгоо мэдэж байв.

Тэр үргэлжлүүлэн, «Эцэст нь хөгшин асрагч нас барж, тэр эмэгтэй хүүтэйгээ асрагчийн даруухан гэрт үргэлжлэн амьдарч, урьд мэддэг байсан баялгаасаа хол, ядуу зүдүүгээр тэмцэн амьдарсан юм. Харин тэр хооронд аварга мангас эхнэртэйгээ цайзад нүүж орж, эрдэнэс болон баатрын гэр бүлд зүй ёсоор харьяалагдах бүхнийг өөрийн болгосон бөгөөд тэд өнөөдрийг хүртэл тэнд амьдарсаар байна» гэв.
Настай эмэгтэй түр зогсоод Жак руу харав.
«Одоо тэр эмэгтэй болон түүний хүү хэн болохыг чамд хэлье...
Хүү нь чи, эмэгтэй нь чиний ээж, харин тэр цайз бүх эрдэнэстэйгээ чиний аавынх байсан юм.
Чи үүнийг аварга мангасаас буцаан авах ёстой. Ингэснээр чи болон ээж чинь зүй ёсоор өөрсдийнхөө юмыг авах болно».

Жак мэл гайхаж орхив.
«Хөөрхий ээж минь,» гэж тэр аяархан хэлэв.
«Чамд аварга мангастай нүүр тулах зориг байна уу?» гэж хөгшин эмэгтэй асуув.
«Зөв зүйлийг хийх зориг надад байх ёстой,» гэж Жак шийдэмгий хариулав.
«Сайн байна,» гэж эмэгтэй хэлэв. «Аварга мангасыг ялахын тулд чи цайз руу орж, боломжтой бол алтаар дүүрэн уут, алтан өндөг гаргадаг тахиа, ярьдаг ятгыг буцаан авах ёстой. Санаж яв, чи хулгай хийж байгаа хэрэг биш; тэр цайз дахь бүх зүйл үнэндээ чамд болон танай гэр бүлд хамаатай.»
Тэгээд гэнэт эмэгтэй алга болж, Жак түүнийг дагина байсныг ойлгов.

Жак цайз руу гүйж очоод хонхыг дуугаргав. Нэгэн хөгшин эмэгтэй хаалгыг онгойлгов.
«Сайн байна уу, хатагтай,» гэж Жак эелдгээр мэндлээд, «Надад идэх юм өгч болох уу? Би маш их өлсөж байна.»
Эмэгтэй Жак руу хараад хэлэв:
«Чи өглөөний хоол хүсэж байна уу? Энэ дэндүү аюултай! Чи яг одоо явах ёстой, эс тэгвээс миний нөхөр, догшин аварга биет, чамайг энд хараад баярлахгүй. Тэр танихгүй хүмүүст дургүй бөгөөд ямар ч мөчид уурлаж магадгүй. Тэр удахгүй буцаж ирнэ, тиймээс чи хурдан явах хэрэгтэй.»
Жак гуйв:
«Гуйя, хатагтай, би үнэхээр өлсөж байна. Хэчнээн аюултай байсан ч, өлсөж үхсэнээс үлдээд хоол идсэн нь дээр.

Яг тэр үед Жак шатан дээрээс нүр хийсэн чанга чимээ сонсоод, араас нь хүнгэнэсэн хоолой ингэж дуудахыг сонсов:
«Фи-фай-фо-фам,
Энд хэн нэгэн байгааг би мэдэрч байна.
Ойрхон байна уу, эсвэл зугтаад явсан уу,
Хаана хөл тавьсан ч би түүнийг олно.»
«Эхнэр минь,» гэж аварга мангас хүрхрэн хэлэв, «цайз дотор хэн нэгэн байгааг би мэдэрч байна. Тэд надаас хулгай хийх гэж байна уу?»
Гэвч аварга мангасын эхнэр хурдан хариулж, тэр андуурч байгаа бөгөөд цайзад хэн ч байхгүй гэж түүнийг тайвшруулав.
«Ингэж хардаад хэрэггүй,» гэж тэр хэлэв. «Чи үргэлж хэн нэгэн эрдэнэсийн чинь араас явж байна гэж боддог, гэвч энд хэн ч алга. Ирээд амар; чи зүгээр л хий юм төсөөлж байна.»
Аварга мангас бувтнасан ч эцэст нь суухаар очиж, өрөөг тойруулан хардаж сэрдсэн харцаар харсаар, яг л хэн нэгэн хэзээ ч хамаагүй үсрэн гарч ирнэ гэж хүлээж байгаа мэт байв.
Тэр хооронд Жак нуугдсан хэвээр, амьсгаагаа түгжин, аварга мангас эхнэрийнхээ үгэнд итгээсэй гэж найдлаа.

Хожим нь мангас зугаалахаар гадагш гарч, Жак асар том шилтгээний эргэн тойрон дахь олон ажлыг нь хийхэд мангасын эхнэрт туслахаар үлдэв.
Шагнал болгон тэр Жакт амтат жимс, ногоогоор хоол бэлдэж өглөө.
Тэр орой мангас оройн хоолондоо буцаж ирэхэд Жак хурдхан шүүгээн дотор буцаад нуугдаж, дахин аюулгүй болох хүртэл чимээгүйхэн хүлээв.

Мангас өглөөний хоолоо идэж дуусаад, дараа нь нэгэн том авдар руу очиж, хэдэн уут алт гаргаж ирэв.
Тэр сууж аваад зооснуудыг тоолж эхэлсэн ч удалгүй толгой нь унжиж эхлэн, төд удалгүй бүхэл цайзыг доргитол чангаар хурхирч байлаа.
Жак нуугдаж байсан газраасаа чимээгүйхэн өлмий дээрээ гишгэн гарч ирээд, мангасын хажуугаар өнгөрөхдөө нэг уут алтыг болгоомжтойгоор сугандаа хавчуулав. Тэр аль болох хурдан яаран зугтаж, шошны иш рүү уралдан гүйлээ.

Жак алтан зоостой уутыг доош шидэхэд, тэр ээжийнх нь цэцэрлэгт аюулгүй газардлаа. Тэгээд тэр буурцагны ишээр аль болох хурдан доош буув.
Эцэст нь гэртээ хүрээд, Жак ээжийгээ сэрээж, алтан зоостой уутыг үзүүлэн, аварга мангас болон түүний эхнэртэй учирсан адал явдлаа догдлон ярьж өглөө.
«За, Ээжээ, би буурцгийн тухай зөв хэлсэн байгаа биз? Тэд үнэхээр шидтэй юм байна!»
Жакийн ээж алтан зоосыг хараад ихэд гайхаж, бас хязгааргүй баярлав. Учир нь энэ нь тэднийг зовлон бэрхшээлээс аварч, ядуурлаас гаргана гэдгийг тэр ойлгожээ.

Жакийн ээж түүнийг гэртээ үлдэж, шилтгээн рүү буцаж битгий яваасай гэж хүссэн ч Жак гэр бүлийнхээ шилтгээнийг эргүүлэн авахын тулд заавал буцах ёстойгоо түүнд ойлгуулжээ.
Ингээд нэгэн сайхан өглөө тэр эртлэн сэрж, шошны иш рүү авирч гараад, дээш өгсөж эхлэв. Тэр авирсаар, авирсаар, авирсаар—улам дээш, улам дээш—эцэст нь өмнө нь очиж байсан тэр их өндөр байшин руу хүргэдэг замд хүрчээ.
Үнэхээр ч, үүдний босгон дээр мангасын эхнэр зогсож байлаа.
Жак дахин түүнд шилтгээний ажлуудад туслахыг санал болгов.
Гэвч удалгүй тэд мангас ойртон ирэх хүнд алхааг сонсоход, эхнэр нь урьдын адил Жакийг шүүгээнд хурдан нуужээ.

Бүх зүйл өмнөх шигээ л болов. Мангас орж ирээд, ингэж аялгуулан хэлэв,
«Фий-фай-фо-фам, би ирлээ!
Аянга мэт алхам, бөмбөрийн хэмнэл!
Хэн нэгэн байгааг би мэдэрч байна, тэр нуугдаж чадахгүй,
Цайз даяар, энд тэндгүй!
Фий-фай-фо-фам, чи зугтаж чадахгүй!
Би чамайг удахгүй олно, тэгээд бүх зүйл дуусна!»
Дараа нь тэр гурван шарсан үхрээр өглөөний хоол идэхээр суулаа.
Хоолоо идэж дуусаад тэр хэлэв
«Эхнэр минь, алтан өндөг гаргадаг тахиаг надад авчир.»
Тэр түүнийг авчирч өгөхөд, мангас тушаав,
«Өндөглэ,»
тэгээд тахиа тэр чигээрээ алтаар хийсэн өндөг гаргав.
Удалгүй мангас зүүрмэглэж эхлээд, төд удалгүй бүх цайзыг доргитол чанга хурхирч байлаа.

Жак өлмий дээрээ чимээгүйхэн гэтэж зуухнаас гарч ирээд, алтан тахиаг шүүрэн авч, чадлынхаа хэрээр хурдан зугтав.
Гэвч энэ удаа тахиа чангаар кудагнан дуугарч, мангасыг сэрээв. Жак байшингаас зугтаж гарах яг тэр мөчид мангас хашхирахыг тэр сонсов,
«Эхнэр минь, эхнэр минь, чи миний алтан тахиаг яачихав аа?»
Эхнэр нь хариулав,
«Юу гэсэн үг вэ, хонгор минь?»
Гэвч Жак үүнээс өөр юу ч сонссонгүй, учир нь тэр буурцагны иш рүү хар хурдаараа гүйж очоод, аль болох хурдан доош авирч эхлэв.

Жак гэртээ ирээд, гайхамшигт тахиагаа ээждээ бахархалтайгаар үзүүлэв. Тэр,
«Өндөглө,»
гэж хэлэхэд тахиа тэр даруй алтан өндөг гаргав. Жак бүр
«Өндөглө,»
гэж хэлэх болгонд тахиа бас нэг гялалзсан алтан өндөг гаргаж байлаа.
Одоо тэдэнд дуусашгүй баялгийн эх үүсвэр байсан ч Жак сэтгэл ханасангүй. Тэр шилтгээнд тэдэнд зүй ёсоор харьяалагдах ёстой гэр бүлийнх нь олон эрдэнэс одоо ч байгааг мэдэж байв.
Удалгүй Жак шошны ишний оройд дахин гарч, аварга мангастай нүүр тулан, гэр бүлээс нь булаан авсан бүхнийг буцааж авахаар шийдэв.

Нэгэн сайхан өглөө Жак эрт босоод, шууд шошны иш рүү явлаа. Тэр авираад л, авираад л, улам өндөрт, улам өндөрт гарсаар, эцэст нь оройд нь хүрэв.
Энэ удаад харин тэр аварга мангасын гэр лүү шууд очиж болохгүйгээ мэдэж байлаа. Тиймээс тэр цайзын ойролцоох нэгэн бутны ард хүлээн, ажиглаж суулаа. Аварга мангасын эхнэр ус авахаар хувинтайгаа гарч ирэхийг хараад, Жак боломжийг ашиглан гэрт нь сэмхэн орж, дахин шүүгээн дотор нуугдав.
Тэр удаан ч нуугдаагүй байтал, аварга мангас эхнэртэйгээ цайз руу орж ирэхэд хүнд алхмын танил түн! түн! түн! гэх чимээг сонсов.

Фий-фай-фо-фам, би ирж явна!
Аянга шиг алхам, бөмбөрийн хэмнэл!
Хэн нэгнийг мэдэрч байна, тэр нуугдаж чадахгүй,
Цайз даяар, хаа сайгүй!
Фий-фай-фо-фам, чи зугтаж чадахгүй!
Би чамайг удахгүй олно, тэгээд бүх зүйл дуусна!»
гэж мангас хүрхрэн хашхирав. «Энд хэн нэгэн байгааг би мэдэж байна, эхнэр минь, би мэдэрч байна!»
Мангасын эхнэр санаа алдаад хэлэв,
«Чи дахиад л тэр Фий-фай-фо-фамаа эхэллээ. Би зүгээр л өглөөний хоол хийж байна, чи хоолны үнэрийг хүний үнэр гэж андуурч байгаа байх.»
Мангас өглөөний хоолоо идэхээр суулаа, гэвч үе үе үглэн,
«Энд хэн нэгэн байсан гэдэгт би лавтай итгэсэн юм,»
гээд хүнсний өрөө, шүүгээнүүд болон бусад бүх газрыг хайхаар босдог байв. Аз болоход, тэр Жакийн нуугдаж байсан хувцасны шүүгээг шалгах талаар огт бодсонгүй.

Өглөөний цайгаа идэж дууссаныхаа дараа аварга чангаар дуудлаа,
«Эхнэр минь, миний алтан ятгыг авчир!»
Эхнэр нь ятгыг авчирч, түүний өмнө ширээн дээр тавив. Дараа нь аварга «Дуул!» гэж тушаахад алтан ятга хамгийн сайхан аялгууг эгшиглүүлж эхэллээ. Ятга аваргыг унтаж, аянга мэт хурхирч эхлэх хүртэл дуулсаар байв.

Жак шүүгээний зэс тагийг чимээгүйхэн өргөж, хулгана шиг сэмхэн гарч ирэв. Тэр ширээнд хүрэх хүртлээ гар, өвдөг дээрээ мөлхөөд, дараа нь болгоомжтой авирч гарч, алтан босоо ятгыг шүүрэн аваад хаалга руу хар хурдаараа гүйв.
Гэвч босоо ятга гэнэт чангаар, «Туслаарай! Туслаарай!» гэж хашхирахад мангас яг тэр мөчид сэрээд, Жак босоо ятгыг тэврэн зугтаж явааг олж харав.

Жак чадлынхаа хэрээр хурдан гүйж, аварга амьтан араас нь тун ойрхон хөөж байлаа. Тэр шошны ишинд хүрээд, амиа аврахын тулд доош авирч эхлэв.
Дээрх замаас аварга амьтан доор Жак сандран бууж явааг харлаа. Ийм ганхсан шат дээр эвгүйцэн, тэр хэсэг зуур хойш суув.
Гэвч ятга «Эзэн минь! Эзэн минь!» гэж хашхирахад аварга амьтан ууртайгаар архирлаа. Тэр шошны ишнээс шүүрэн авч, Жакийн араас доош авирч эхлэхэд бүх иш түүний жинд доргин чичирлээ.

Жак чадлаараа хурдан авирав. Эцэст нь тэр ээжийнхээ цэцэрлэгт хүрч, аюулгүйгээр доош үсрэн буув.
«Хурдлаарай, ээж ээ! Бид шошны ишийг огтлох ёстой!» гэж Жак хашхирав.
Тэд хамтдаа саравчнаас сүх авч, бүх хүчээрээ ишийг цавчлаа.

Шошны иш чичирч, газраас сугаран салж, гандан хатаж буй ороонго мэт дээш мушгирав.
Тэр үүлс өөд хурдхан дээшилж, аварга мангасыг хамт авч явлаа. Мангас цавчсан ишнээс зуурсаар, салхи хүрмийг нь чангааж, ханцуйнаас нь урагдсан зурвас тас татахад бухимдан архирч байв.
Дээшээ, улам дээшээ тэд явсаар—аварга мангас ба хугарсан шошны иш—эцэст нь хоёулаа түүний цайзын дээрх үүлсийн дунд алга болов. Jack болон түүний ээж эцэст нь аюулгүй болсон бөгөөд тэр шидэт шошны иш дахин хэзээ ч газар хүртэл доош ургахгүй байлаа.

Жак ээждээ алтан ятгыг үзүүлэв—ордноос дутуу байсан сүүлчийн эрдэнэ нь энэ байлаа.
Одоо тэр гэр бүлийнхээ бүх баялгийг эргүүлэн авчээ: алтаар дүүрэн уут, алтан өндөг гаргадаг тахиа, мөн дуулдаг ятга.
Ятгын сайхан хөгжим, алт болон өндөгнөөс олсон баялгийн ачаар Жак ээжтэйгээ маш баян болов.
Эцэст нь Жак нэгэн агуу гүнжтэй гэрлэж, тэд хамтдаа үүрд аз жаргалтай амьдарчээ.