ຊ່າງຕັດຫຍິບແຫ່ງເມືອງກລອສເຕີ

ໃນສະໄໝຂອງດາບ ແລະ ຜົມປອມ ແລະ ເສື້ອຄຸມຍາວບານທີ່ມີຊາຍເສື້ອລາຍດອກໄມ້ - ເມື່ອບັນດາສຸພາບບູລຸດນຸ່ງຜ້າລະບາຍ, ແລະ ເສື້ອກັກຜ້າໄໝແພດົວຊອຍ ແລະ ຜ້າຕາຟີຕາ ທີ່ປະດັບດ້ວຍລູກໄມ້ສີທອງ - ໄດ້ມີຊ່າງຕັດເສື້ອຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນເມືອງກລໍສເຕີ.

ລາວນັ່ງຢູ່ປ່ອງຢ້ຽມຂອງຮ້ານນ້ອຍໆໃນຖະໜົນ ເວສເກດ, ນັ່ງຂັດສະໝາດຢູ່ເທິງໂຕະ, ຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຄ່ຳ.
ຕະຫຼອດທັງວັນໃນຂະນະທີ່ຍັງມີແສງສະຫວ່າງ ລາວໄດ້ຫຍິບ ແລະ ຕັດ, ຕໍ່ຕ່ອນຜ້າຊາຕິນ, ຜ້າປອມປາດົວ, ແລະ ຜ້າລູດສະຕຣິງຂອງລາວ; ຜ້າເຫຼົ່ານີ້ມີຊື່ທີ່ແປກ, ແລະ ມີລາຄາແພງຫຼາຍໃນຍຸກຂອງຊ່າງຕັດເສື້ອແຫ່ງ ເກຼົາສະເຕີ.

ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະຫຍິບຜ້າໄໝເນື້ອດີໃຫ້ເພື່ອນບ້ານ, ຕົວລາວເອງພັດທຸກຍາກຫຼາຍແທ້ໆ—ເປັນຊາຍເຖົ້າຮ່າງນ້ອຍໃສ່ແວ່ນຕາ, ມີໃບໜ້າຈ່ອຍຜອມ, ນິ້ວມືເຖົ້າຫງິກງໍ, ແລະ ນຸ່ງຊຸດເສື້ອຜ້າທີ່ເກົ່າຈົນບາງ.

ລາວຕັດເສື້ອຄຸມຂອງລາວໂດຍບໍ່ໃຫ້ເສຍເສດ, ຕາມຜ້າປັກແສ່ວຂອງລາວ; ພວກມັນເປັນພຽງປາຍຜ້າ ແລະ ເສດນ້ອຍໆ ທີ່ວາງຢາຍຢູ່ເທິງໂຕະ-"ເປັນຕ່ອນທີ່ແຄບເກີນໄປທີ່ຈະເຮັດຫຍັງໄດ້—ນອກຈາກເສື້ອກັກສຳລັບໜູ," ຊ່າງຕັດເສື້ອກ່າວ.

ໃນມື້ໜຶ່ງທີ່ໜາວຈັດໃກ້ກັບຊ່ວງບຸນຄຣິສມາດ ຊ່າງຕັດຫຍິບໄດ້ເລີ່ມເຮັດເສື້ອຄຸມ—ເປັນເສື້ອຄຸມຜ້າໄໝລາຍເຊືອກສີເຊີຣີ ທີ່ປັກແສ່ວດ້ວຍດອກແພນຊີ ແລະ ດອກກຸຫຼາບ, ແລະ ເສື້ອກັກຜ້າຊາຕິນສີຄຣີມ—ປະດັບດ້ວຍຜ້າກອສ ແລະ ດ້າຍຂົນສັດສີຂຽວ—ສຳລັບເຈົ້າເມືອງ ກລອສເຕີ.
ຊ່າງຕັດຫຍິບເຮັດວຽກແລ້ວເຮັດວຽກອີກ, ແລະ ລາວກໍເວົ້າກັບຕົວເອງ. ລາວວັດແທກຜ້າໄໝ, ແລະ ປິ່ນມັນໄປມາ, ແລະ ຕັດມັນໃຫ້ເປັນຮູບຊົງດ້ວຍມີດຕັດຂອງລາວ; ເທິງໂຕະເຕັມໄປດ້ວຍເສດຜ້າສີເຊີຣີກະຈັດກະຈາຍຢູ່.
"ບໍ່ມີຄວາມກວ້າງເລີຍ, ແລະ ຕັດສະຫຼຽງ; ມັນບໍ່ມີຄວາມກວ້າງເລີຍ; ຜ້າຄຸມບ່າສຳລັບໜູ ແລະ ໂບສຳລັບໝວກ! ສຳລັບໜູ!" ຊ່າງຕັດຫຍິບແຫ່ງ ກລອສເຕີ ກ່າວ.
ເມື່ອເກັດຫິມະຕົກລົງມາກະທົບໃສ່ແວ່ນປ່ອງຢ້ຽມຂອບກົ່ວນ້ອຍໆ ແລະ ບັງແສງສະຫວ່າງໄວ້, ຊ່າງຕັດຫຍິບກໍໄດ້ເຮັດວຽກຂອງມື້ນັ້ນສຳເລັດແລ້ວ; ຜ້າໄໝ ແລະ ຜ້າຊາຕິນທັງໝົດຖືກຕັດວາງໄວ້ເທິງໂຕະ.

ມີຜ້າສິບສອງປ່ຽງສຳລັບເສື້ອຄຸມ ແລະ ສີ່ປ່ຽງສຳລັບເສື້ອກັກ; ແລະ ມີຝາປິດຖົງເສື້ອ ແລະ ປາຍແຂນເສື້ອ, ພ້ອມທັງກະດຸມທີ່ຈັດໄວ້ຢ່າງເປັນລະບຽບ. ສຳລັບຊັບໃນຂອງເສື້ອຄຸມແມ່ນມີຜ້າຕາຟູຕາສີເຫຼືອງເນື້ອດີ; ແລະ ສຳລັບຮູກະດຸມຂອງເສື້ອກັກ, ແມ່ນມີດ້າຍກຽວສີເຊີຣີ. ແລະ ທຸກຢ່າງແມ່ນກຽມພ້ອມທີ່ຈະຫຍິບເຂົ້າກັນໃນຕອນເຊົ້າ, ທັງໝົດຖືກວັດແທກ ແລະ ມີພຽງພໍແລ້ວ—ຍົກເວັ້ນແຕ່ຍັງຂາດພຽງດ້າຍໄໝກຽວສີເຊີຣີໜຶ່ງຫຼອດເທົ່ານັ້ນ.
ຊ່າງຕັດເສື້ອໄດ້ອອກມາຈາກຮ້ານຂອງລາວໃນຕອນຄ່ຳ, ເພາະວ່າລາວບໍ່ໄດ້ນອນຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຕອນກາງຄືນ; ລາວອັດປ່ອງຢ້ຽມ ແລະ ລັອກປະຕູ, ແລ້ວເອົາກະແຈໄປນຳ. ບໍ່ມີໃຜອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຕອນກາງຄືນນອກຈາກພວກໜູນ້ອຍສີນ້ຳຕານ, ແລະ ພວກມັນແລ່ນເຂົ້າແລ່ນອອກໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ກະແຈໃດໆເລີຍ!
ເພາະວ່າຢູ່ທາງຫຼັງແຜ່ນໄມ້ແປະຝາຂອງເຮືອນເກົ່າທຸກຫຼັງໃນເມືອງ ກລອສເຕີ, ມີຂັ້ນໄດນ້ອຍໆຂອງໜູ ແລະ ປະຕູລັບ; ແລະ ພວກໜູຈະແລ່ນຈາກເຮືອນຫຼັງໜຶ່ງໄປຫາອີກຫຼັງໜຶ່ງຜ່ານທາງຍ່າງທີ່ແຄບ ແລະ ຍາວເຫຼົ່ານັ້ນ; ພວກມັນສາມາດແລ່ນໄປໄດ້ທົ່ວເມືອງໂດຍບໍ່ຕ້ອງອອກໄປຕາມທ້ອງຖະໜົນ.

ບັດນີ້ ຕະຫຼອດທັງມື້ໃນຂະນະທີ່ຊ່າງຕັດເສື້ອອອກໄປເຮັດວຽກ, ຊິມຄິນ ໄດ້ເຝົ້າເຮືອນຢູ່ຜູ້ດຽວ; ແລະ ລາວກໍມັກພວກໜູຄືກັນ, ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະບໍ່ໄດ້ເອົາຜ້າຊາຕິນໃຫ້ພວກມັນເຮັດເສື້ອກໍຕາມ!
"ມ້ຽວ?" ແມວຮ້ອງຂຶ້ນ ເມື່ອຊ່າງຕັດເສື້ອເປີດປະຕູ.
"ມ້ຽວ?"
ຊ່າງຕັດເສື້ອຕອບວ່າ, "ຊິມຄິນ, ພວກເຮົາຈະສ້າງໂຊກລາບຂອງພວກເຮົາ, ແຕ່ຂ້ອຍອິດເມື່ອຍຈົນຈະຂາດເປັນເສັ້ນດ້າຍແລ້ວ. ເອົາຫຼຽນສອງສາມຫຼຽນສຸດທ້າຍນີ້ໄປເດີ້, ຊິມຄິນ, ແລະ ເອົາໝໍ້ດິນເຄືອບໄປນຳ; ໄປຊື້ເຂົ້າຈີ່ລາຄາໜຶ່ງເພນນີ, ນົມລາຄາໜຶ່ງເພນນີ ແລະ ໄສ້ກອກລາຄາໜຶ່ງເພນນີ. ແລະ ໂອ້, ຊິມຄິນ, ສຳລັບຫຼຽນເພນນີສຸດທ້າຍນັ້ນ ໃຫ້ຊື້ຜ້າໄໝສີໝາກເຊີຣີລາຄາໜຶ່ງເພນນີມາໃຫ້ຂ້ອຍ. ແຕ່ຢ່າເຮັດຫຼຽນເພນນີສຸດທ້າຍນັ້ນເສຍເດັດຂາດເດີ້, ຊິມຄິນ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຄືຈົບສິ້ນ ແລະ ໝົດສະພາບກາຍເປັນເຈ້ຍຫໍ່ເສັ້ນດ້າຍແນ່ນອນ, ເພາະວ່າຂ້ອຍ ບໍ່ມີເສັ້ນດ້າຍກຽວອີກແລ້ວ."
ແລ້ວ ຊິມຄິນ ກໍຮ້ອງຂຶ້ນອີກວ່າ, "ມ້ຽວ?" ແລະ ໄດ້ເອົາຫຼຽນໂກຣດ ແລະ ໝໍ້ດິນນັ້ນໄປ, ແລ້ວຍ່າງອອກໄປໃນຄວາມມືດ.

ຊ່າງຕັດຫຍິບຮູ້ສຶກອິດເມື່ອຍຫຼາຍ ແລະ ເລີ່ມຈະບໍ່ສະບາຍ. ລາວນັ່ງລົງຂ້າງເຕົາໄຟ ແລະ ເວົ້າກັບຕົນເອງກ່ຽວກັບເສື້ອຄຸມທີ່ວິເສດນັ້ນ.
«ຂ້ອຍຈະສ້າງໂຊກລາບຂອງຂ້ອຍ—ຕັດແບບສະຫຼຽງ—ທ່ານເຈົ້າເມືອງ ກລໍສເຕີ ຈະແຕ່ງງານໃນຕອນເຊົ້າຂອງວັນຄຣິສມາສ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ສັ່ງຕັດເສື້ອຄຸມ ແລະ ເສື້ອກັກປັກແສ່ວ—ເຊິ່ງຈະຊັບໃນດ້ວຍຜ້າແພຕາຟູຕາສີເຫຼືອງ—ແລະ ຜ້າແພຕາຟູຕາກໍມີພຽງພໍ; ບໍ່ມີເສດຜ້າເຫຼືອພໍທີ່ຈະເຮັດຜ້າພັນຄໍໃຫ້ພວກໜູໄດ້ອີກແລ້ວ——»
ແລ້ວຊ່າງຕັດຫຍິບກໍສະດຸ້ງຕົກໃຈ; ເພາະວ່າໃນທັນທີທັນໃດນັ້ນ, ມີສຽງຂັດຈັງຫວະລາວ, ຈາກຕູ້ເກັບເຄື່ອງຢູ່ອີກຟາກໜຶ່ງຂອງເຮືອນຄົວ ມີສຽງນ້ອຍໆດັງຂຶ້ນມາຫຼາຍສຽງ—
«ຕິບ ຕັບ, ຕິບ ຕັບ, ຕິບ ຕັບ ຕິບ!»
«ນັ້ນມັນແມ່ນສຽງຫຍັງກັນ?» ຊ່າງຕັດຫຍິບແຫ່ງ ກລໍສເຕີ ເວົ້າຂຶ້ນ, ພ້ອມກັບກະໂດດລຸກຂຶ້ນຈາກຕັ່ງຂອງລາວ. ຕູ້ເກັບເຄື່ອງນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຈານ ແລະ ໝໍ້ດິນເຜົາ, ຈານລາຍຕົ້ນຫຼິວ, ແລະ ຈອກຊາ ແລະ ຈອກມີຫູ.

ຊ່າງຕັດຫຍິບຍ່າງຂ້າມຫ້ອງຄົວ, ແລະ ຢືນນິ້ງຢູ່ຂ້າງຕູ້ເກັບເຄື່ອງ, ຕັ້ງໃຈຟັງ, ແລະ ແນມເບິ່ງຜ່ານແວ່ນຕາຂອງລາວ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງຈາກກ້ອງຈອກຊາ, ມີສຽງນ້ອຍໆທີ່ແປກໆເຫຼົ່ານັ້ນດັງຂຶ້ນມາ-
”ຕິບ ຕັບ, ຕິບ ຕັບ, ຕິບ ຕັບ ຕິບ!”
”ນີ້ມັນປະຫຼາດຫຼາຍ,” ຊ່າງຕັດຫຍິບແຫ່ງກລໍສເຕີເວົ້າ; ແລະ ລາວໄດ້ຍົກຈອກຊາທີ່ຂວ້ຳຢູ່ນັ້ນຂຶ້ນ.

ໜູນ້ອຍໂຕແມ່ທີ່ມີຊີວິດຍ່າງອອກມາ, ແລະ ຖອນສາຍບົວໃຫ້ຊ່າງຕັດເສື້ອ! ຈາກນັ້ນນາງກໍເຕັ້ນລົງຈາກຕູ້, ແລະ ເຂົ້າໄປກ້ອງແຜ່ນໄມ້ແປະຝາ.
ຊ່າງຕັດເສື້ອນັ່ງລົງອີກຄັ້ງຢູ່ຂ້າງກອງໄຟ, ຜີງມືທີ່ໜາວເຢັນຂອງລາວ, ແລະ ຈົ່ມພຶມພຳກັບຕົວເອງ——
”ເສື້ອກັກຖືກຕັດອອກຈາກຜ້າຊາຕິນສີໝາກຄາຍ—ຖັກແສ່ວລາຍທຳບົວ ແລະ ດອກກຸຫຼາບນ້ອຍດ້ວຍເສັ້ນໄໝທີ່ສວຍງາມ. ຂ້ອຍຄິດຖືກແລ້ວບໍທີ່ມອບຫຼຽນສຸດທ້າຍຂອງຂ້ອຍໃຫ້ ຊິມຄິນ? ຮູກະດຸມຊາວເອັດຮູທີ່ເຮັດຈາກດ້າຍສີເຊຣີ!”
ແຕ່ທັນໃດນັ້ນ, ຈາກຕູ້, ກໍມີສຽງນ້ອຍໆອື່ນໆດັງຂຶ້ນມາ:
”ຕິບ ແຕັບ, ຕິບ ແຕັບ, ຕິບ ແຕັບ ຕິບ!”
”ນີ້ມັນແປກປະຫຼາດຫຼາຍ!” ຊ່າງຕັດເສື້ອແຫ່ງກລໍສເຕີ ກ່າວ, ແລະ ປິ້ນຈອກຊາອີກໜ່ວຍ, ທີ່ຂວ້ຳຢູ່.

ໜູນ້ອຍຜູ້ສຸພາບໂຕໜຶ່ງກ້າວອອກມາ, ແລະ ກົ້ມຫົວເຄົາລົບຊ່າງຕັດເສື້ອ!
ແລະ ຈາກນັ້ນ ຈາກທົ່ວທຸກມຸມຂອງຕູ້ ກໍມີສຽງເຄາະນ້ອຍໆດັງຂຶ້ນ, ດັງປະສານສຽງກັນ, ແລະ ຕອບຮັບກັນໄປມາ, ຄືກັບສຽງແມງເຈາະໄມ້ ຢູ່ທີ່ບານປ່ອງຢ້ຽມໄມ້ເກົ່າໆທີ່ຖືກແມງເຈາະ—
”ຕິບ ຕັບ, ຕິບ ຕັບ, ຕິບ ຕັບ ຕິບ!”
”ແລະ ຈາກກ້ອງຈອກຊາ ແລະ ຈາກກ້ອງຖ້ວຍ ແລະ ຊາມ, ກໍມີໜູນ້ອຍໂຕອື່ນໆອີກຫຼາຍໂຕກ້າວອອກມາ ພວກມັນເຕັ້ນລົງມາຈາກຕູ້ ແລະ ເຂົ້າໄປກ້ອງແຜ່ນໄມ້ແປະຝາ.

ຊ່າງຕັດຫຍິບນັ່ງລົງ, ໃກ້ໆກັບກອງໄຟ, ພ້ອມກັບຈົ່ມໂອດຄວນວ່າ—”ຮູກະດຸມຊາວເອັດຮູທີ່ເຮັດຈາກຜ້າໄໝສີໝາກເຊີຣີ! ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ແລ້ວພາຍໃນຕອນທ່ຽງຂອງວັນເສົາ: ແລະ ນີ້ກໍແມ່ນຕອນແລງຂອງວັນອັງຄານແລ້ວ. ມັນຖືກຕ້ອງແລ້ວບໍທີ່ປ່ອຍໜູພວກນັ້ນໄປ, ເຊິ່ງແນ່ນອນວ່າເປັນຂອງ ຊິມຄິນ? ອະນິຈາ, ຂ້ອຍຈົບສິ້ນແລ້ວ, ເພາະວ່າຂ້ອຍບໍ່ມີດ້າຍແລ້ວ!”
ພວກໜູນ້ອຍໄດ້ອອກມາອີກຄັ້ງ, ແລະ ຟັງຊ່າງຕັດຫຍິບ; ພວກມັນສັງເກດເຫັນລວດລາຍຂອງເສື້ອຄຸມທີ່ວິເສດນັ້ນ. ພວກມັນຊຸບຊິບກັນກ່ຽວກັບຜ້າຊັບໃນຕາຟີຕາ, ແລະ ກ່ຽວກັບຜ້າຄຸມບ່າຂອງໜູນ້ອຍ.
ແລະ ຈາກນັ້ນໃນທັນທີ ພວກມັນທັງໝົດກໍແລ່ນໜີໄປນຳກັນລົງໄປຕາມທາງຍ່າງຫຼັງແຜ່ນໄມ້ແປະຝາ, ຮ້ອງຈີ໊ດໆ ແລະ ເອີ້ນຫາກັນ, ໃນຂະນະທີ່ພວກມັນແລ່ນຈາກບ້ານໜຶ່ງໄປອີກບ້ານໜຶ່ງ; ແລະ ບໍ່ມີໜູເຫຼືອຢູ່ຈັກໂຕໃນເຮືອນຄົວຂອງຊ່າງຕັດຫຍິບ ເມື່ອ ຊິມຄິນ ກັບມາພ້ອມກັບໝໍ້ນ້ອຍໃສ່ນົມ!

ຊິມຄິນເປີດປະຕູ ແລະ ກະໂດດເຂົ້າມາ, ພ້ອມກັບຮ້ອງ ”ກ-ຣ-ຣ-ມ້ຽວ!” ດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍ ຄືກັບແມວທີ່ກຳລັງອາລົມເສຍ: ເພາະວ່າມັນຊັງຫິມະ, ແລະ ມີຫິມະຢູ່ໃນຫູຂອງມັນ, ແລະ ມີຫິມະຢູ່ໃນຄໍເສື້ອທາງຫຼັງຄໍຂອງມັນ. ມັນວາງກ້ອນເຂົ້າຈີ່ ແລະ ໄສ້ກອກລົງເທິງຕູ້, ແລ້ວດົມກິ່ນ.
”ຊິມຄິນ,” ຊ່າງຕັດເສື້ອເວົ້າ, ”ດ້າຍຂອງຂ້ອຍຢູ່ໃສ?”
ແຕ່ຊິມຄິນວາງໝໍ້ນົມລົງເທິງຕູ້, ແລະ ເບິ່ງໄປທີ່ຈອກຊາຢ່າງສົງໄສ. ມັນຢາກໄດ້ອາຫານແລງທີ່ເປັນໜູນ້ອຍຕຸ້ຍໆຂອງມັນ!
”ຊິມຄິນ,” ຊ່າງຕັດເສື້ອເວົ້າ, ”ດ້າຍຂອງຂ້ອຍຢູ່ໃສ?”

ແຕ່ ຊິມຄິນ ໄດ້ເຊື່ອງຫໍ່ນ້ອຍໆໄວ້ຢ່າງງຽບໆໃນກາຕົ້ມນ້ຳຊາ, ແລະ ຟູ່ ແລະ ຄຳຮາມໃສ່ຊ່າງຕັດຫຍິບ; ແລະ ຖ້າ ຊິມຄິນ ສາມາດເວົ້າໄດ້, ລາວຄົງຈະຖາມວ່າ:
"ໜູຂອງຂ້ອຍຢູ່ໃສ?"
"ໂອ້ຍ, ຂ້ອຍໝົດຫວັງແລ້ວ!" ຊ່າງຕັດຫຍິບແຫ່ງກລໍສະເຕີກ່າວ, ແລະ ໄປນອນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.
ຕະຫຼອດຄືນນັ້ນ ຊິມຄິນ ໄດ້ລ່າ ແລະ ຄົ້ນຫາໄປທົ່ວເຮືອນຄົວ, ຈອບເບິ່ງໃນຕູ້ ແລະ ໃຕ້ແຜ່ນໄມ້ແຄມຝາ, ແລະ ໃນກາຕົ້ມນ້ຳຊາບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ເຊື່ອງດ້າຍນັ້ນໄວ້; ແຕ່ລາວກໍຍັງບໍ່ພົບໜູຈັກໂຕເລີຍ!
ທຸກຄັ້ງທີ່ຊ່າງຕັດຫຍິບຈົ່ມ ແລະ ເວົ້າໃນເວລານອນຫຼັບ, ຊິມຄິນ ຈະເວົ້າວ່າ "ມ້ຽວ-ເກີ-ຣ-ວ-ສ-ສ-ຊ!" ແລະ ສົ່ງສຽງປະຫຼາດທີ່ໜ້າຢ້ານ, ຄືກັບທີ່ແມວມັກເຮັດໃນຕອນກາງຄືນ.
ເພາະວ່າຊ່າງຕັດຫຍິບເຖົ້າຜູ້ໜ້າສົງສານນັ້ນປ່ວຍໜັກເປັນໄຂ້, ປິ່ນໄປປິ່ນມາໃນຕຽງນອນສີ່ເສົາຂອງລາວ; ແລະ ໃນຄວາມຝັນລາວກໍຍັງຈົ່ມວ່າ—"ບໍ່ມີດ້າຍແລ້ວ! ບໍ່ມີດ້າຍແລ້ວ!"
ໝົດມື້ນັ້ນລາວກໍປ່ວຍ, ແລະ ມື້ຕໍ່ມາ, ແລະ ມື້ຕໍ່ໆມາ; ແລະ ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບເສື້ອຄຸມສີເຊີຣີ? ໃນຮ້ານຂອງຊ່າງຕັດຫຍິບຢູ່ຖະໜົນເວສເກດ ຜ້າໄໝ ແລະ ຜ້າຊາຕິນທີ່ປັກແສ່ວຖືກຕັດວາງໄວ້ເທິງໂຕະ—ຮູປຸ່ມຊາວເອັດຮູ—ແລະ ໃຜຈະມາຫຍິບພວກມັນ, ໃນເມື່ອປ່ອງຢ້ຽມຖືກປິດກັ້ນ, ແລະ ປະຕູກໍຖືກລັອກໄວ້ຢ່າງແໜ້ນໜາ?

ແຕ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ຂັດຂວາງພວກໜູນ້ອຍສີນ້ຳຕານ; ພວກມັນແລ່ນເຂົ້າແລ່ນອອກໂດຍບໍ່ມີກະແຈໃດໆ ຜ່ານເຮືອນເກົ່າທັງໝົດໃນກລອສເຕີ!

ຢູ່ທາງນອກ ຊາວຕະຫຼາດພາກັນຍ່າງຝ່າຫິມະເພື່ອໄປຊື້ຫ່ານ ແລະ ໄກ່ງວງຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ອົບເຂົ້າໜົມພາຍຄຣິສມາດຂອງພວກເຂົາ; ແຕ່ຈະບໍ່ມີອາຫານຄໍ່າວັນຄຣິສມາດສຳລັບ ຊິມຄິນ ແລະ ຊ່າງຕັດຫຍິບເຖົ້າຜູ້ໜ້າສົງສານແຫ່ງເມືອງ ກລອສເຕີ.
ຊ່າງຕັດຫຍິບນອນປ່ວຍເປັນເວລາສາມມື້ສາມຄືນ; ແລະ ຈາກນັ້ນມັນກໍເປັນວັນຄຣິສມາດອີຟ, ແລະ ເປັນເວລາເດິກຫຼາຍແລ້ວ. ດວງຈັນລອຍຂຶ້ນເໜືອຫຼັງຄາ ແລະ ປ່ອງຄວັນ, ແລະ ແນມລົງມາຜ່ານປະຕູທາງເຂົ້າໄປຍັງ ຄໍເລຈ ຄອດ. ບໍ່ມີແສງໄຟໃນປ່ອງຢ້ຽມ, ແລະ ບໍ່ມີສຽງໃດໆໃນບ້ານເຮືອນ; ທົ່ວທັງເມືອງ ກລອສເຕີ ໄດ້ນອນຫຼັບສະໜິດພາຍໃຕ້ຫິມະ.
ແລະ ຊິມຄິນ ກໍຍັງຄົງຕ້ອງການໜູຂອງລາວ, ແລະ ລາວຮ້ອງມ້ຽວໆໃນຂະນະທີ່ລາວຍືນຢູ່ທາງຂ້າງຕຽງນອນສີ່ເສົາ.

ແຕ່ມັນມີຢູ່ໃນນິທານເກົ່າແກ່ທີ່ວ່າ ສັດທັງໝົດສາມາດເວົ້າໄດ້, ໃນຄືນລະຫວ່າງວັນຄຣິສມາດອີຟ ແລະ ຕອນເຊົ້າຂອງວັນຄຣິສມາດ (ເຖິງແມ່ນວ່າມີຄົນໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ສາມາດໄດ້ຍິນພວກມັນ, ຫຼື ຮູ້ວ່າພວກມັນກຳລັງເວົ້າຫຍັງ).
ເມື່ອໂມງຂອງວິຫານຕີບອກເວລາສິບສອງໂມງ ກໍມີສຽງຕອບຮັບ—ຄືກັບສຽງສະທ້ອນຂອງສຽງລະຄັງ—ແລະ ຊິມຄິນ ກໍໄດ້ຍິນມັນ, ແລະ ຍ່າງອອກມາຈາກປະຕູເຮືອນຂອງຊ່າງຕັດຫຍິບ, ແລະ ຍ່າງຫຼິ້ນໄປມາໃນຫິມະ.
ຈາກຫຼັງຄາ, ໜ້າຈົ່ວ ແລະ ເຮືອນໄມ້ເກົ່າແກ່ທັງໝົດໃນເມືອງ ກລອສເຕີ ມີສຽງທີ່ມ່ວນຊື່ນນັບພັນສຽງດັງຂຶ້ນມາ ຮ້ອງເພງຄຣິສມາດເກົ່າແກ່—ເພງເກົ່າທັງໝົດທີ່ຂ້ອຍເຄີຍໄດ້ຍິນ, ແລະ ບາງເພງທີ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກ, ເຊັ່ນສຽງລະຄັງຂອງ ວິດທິງຕັນ.

ສຽງທຳອິດ ແລະ ດັງທີ່ສຸດແມ່ນສຽງໄກ່ຜູ້ຂັນຂຶ້ນວ່າ:
"ທ່ານຍິງ, ຕື່ນເຖີດ, ແລະ ອົບເຂົ້າໜົມພາຍຂອງເຈົ້າ!"
"ໂອ້, ດິລລີ, ດິລລີ, ດິລລີ!" ຊິມຄິນ ຖອນຫາຍໃຈ.
ແລະ ຕອນນີ້ ຢູ່ເທິງຫ້ອງໃຕ້ຫຼັງຄາ ມີແສງໄຟ ແລະ ສຽງເຕັ້ນລຳ, ແລະ ແມວທັງຫຼາຍກໍພາກັນມາຈາກຝັ່ງກົງກັນຂ້າມ.
"ເຮ, ດິດເດິລ, ດິດເດິລ, ແມວ ແລະ ໄວໂອລິນ! ແມວທຸກໂຕໃນ ກລໍສເຕີ — ຍົກເວັ້ນຂ້ອຍ," ຊິມຄິນ ເວົ້າ.
ຢູ່ກ້ອງຊາຍຄາໄມ້ ນົກກິ້ງໂຄງ ແລະ ນົກຈອກ ຮ້ອງເພງກ່ຽວກັບເຂົ້າໜົມພາຍຄຣິສມາສ; ນົກແຈັກດໍ ຕື່ນຂຶ້ນມາໃນຫໍຄອຍຂອງວິຫານ; ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າມັນເປັນເວລາເຄິ່ງຄືນ ນົກທຣອສໂທລ ແລະ ນົກໂຣບິນ ກໍຮ້ອງເພງ; ອາກາດເຕັມໄປດ້ວຍສຽງເພງນົກຮ້ອງຈິບໆທີ່ມ່ວນຊື່ນ.

ແຕ່ວ່າທັງໝົດນີ້ມັນຂ້ອນຂ້າງໜ້າໂມໂຫສຳລັບ ຊິມຄິນ ຜູ້ໜ້າສົງສານທີ່ກຳລັງຫິວໂຫຍ!
ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງລາວຮູ້ສຶກລຳຄານກັບສຽງແຫຼມນ້ອຍໆບາງສຽງຈາກທາງຫຼັງຂອງຕາໜ່າງໄມ້. ຂ້ອຍຄິດວ່າພວກມັນແມ່ນເຈຍ, ເພາະວ່າພວກມັນມັກຈະມີສຽງນ້ອຍໆສະເໝີ—ໂດຍສະເພາະໃນຍາມອາກາດໜາວຈັດ, ເວລາທີ່ພວກມັນລະເມີເວົ້າໃນເວລານອນ, ຄືກັນກັບ ຊ່າງຕັດຫຍິບແຫ່ງກລອສເຕີ.
ພວກມັນເວົ້າບາງສິ່ງທີ່ລຶກລັບທີ່ຟັງເບິ່ງຄືວ່າ—
”ບັຊ, ແມງວັນສີຟ້າເວົ້າ, ຮຳ, ເຜິ້ງເວົ້າ,
ບັຊ ແລະ ຮຳ ພວກມັນຮ້ອງ, ແລະ ພວກເຮົາກໍເຊັ່ນກັນ!”
ແລະ ຊິມຄິນ ກໍຍ່າງໜີໄປພ້ອມກັບສັ່ນຫູຂອງລາວ ຄືກັບວ່າມີເຜິ້ງຢູ່ໃນໝວກຂອງລາວ.

ມີແສງສະຫວ່າງສ່ອງອອກມາຈາກຮ້ານຕັດຫຍິບໃນ ເວສເກດ; ແລະ ເມື່ອ ຊິມຄິນ ຄ່ອຍໆຍ່າງຍ່ອງເຂົ້າໄປເພື່ອແອບເບິ່ງຢູ່ທີ່ປ່ອງຢ້ຽມ ມັນກໍເຕັມໄປດ້ວຍທຽນໄຂ. ມີສຽງຕັດສັບໆຂອງມີດຕັດ, ແລະ ສຽງດຶງເສັ້ນດ້າຍດັງປັບໆ; ແລະ ສຽງຂອງໜູນ້ອຍກໍຮ້ອງເພງຢ່າງດັງ ແລະ ມ່ວນຊື່ນ—
”ຊ່າງຕັດຫຍິບຊາວສີ່ຄົນ
ອອກໄປຈັບຫອຍທາກ,
ຄົນທີ່ເກັ່ງທີ່ສຸດໃນໝູ່ພວກເຂົາ
ຍັງບໍ່ກ້າແຕະຕ້ອງຫາງຂອງມັນ,
ມັນຍື່ນເຂົາຂອງມັນອອກມາ
ຄືກັບງົວນ້ອຍໄຄໂລ,
ແລ່ນ, ຊ່າງຕັດຫຍິບ, ແລ່ນ! ບໍ່ດັ່ງນັ້ນມັນຈະຈັບພວກເຈົ້າທັງໝົດດຽວນີ້!”
ຈາກນັ້ນ ໂດຍບໍ່ຢຸດພັກ ສຽງຂອງໜູນ້ອຍກໍດັງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ—
”ຮ່ອນເຂົ້າໂອດຂອງຄຸນນາຍ,
ບົດແປ້ງຂອງຄຸນນາຍ,
ໃສ່ມັນລົງໃນໝາກກໍ່,
ປະມັນໄວ້ໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ——”

"ມ້ຽວ! ມ້ຽວ!" ຊິມຄິນ ຂັດຈັງຫວະ, ແລະ ລາວກໍຂູດປະຕູ. ແຕ່ກະແຈຢູ່ກ້ອງໝອນຂອງຊ່າງຕັດເສື້ອ, ລາວຈຶ່ງເຂົ້າໄປບໍ່ໄດ້.
ພວກໜູນ້ອຍພຽງແຕ່ຫົວ, ແລະ ລອງຮ້ອງເພງອີກທຳນອງໜຶ່ງ—
"ໜູນ້ອຍສາມໂຕນັ່ງລົງປັ່ນດ້າຍ,
ພຸສຊີ ຍ່າງກາຍມາ ແລະ ນາງກໍຈອບເບິ່ງ.
ພວກເຈົ້າກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່, ພໍ່ໜຸ່ມນ້ອຍຄົນເກັ່ງຂອງຂ້ອຍ?
ກຳລັງຕັດເສື້ອຄຸມໃຫ້ພວກທ່ານຊາຍ.
ໃຫ້ຂ້ອຍເຂົ້າໄປ ແລະ ຕັດເສັ້ນດ້າຍຂອງພວກເຈົ້າບໍ່?
ໂອ້, ບໍ່, ນາງພຸສຊີ, ເຈົ້າຈະກັດຫົວຂອງພວກເຮົາຂາດ!"
"ມ້ຽວ! ມ້ຽວ!" ຊິມຄິນ ຮ້ອງຂຶ້ນ. "ເຮ ດິດເດິລ ດິນເຄັດຕີ?" ພວກໜູນ້ອຍຕອບ—
"ເຮ ດິດເດິລ ດິນເຄັດຕີ, ພັອບເພັດຕີ ເພັດ!
ພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງເມືອງລອນດອນ ພວກເຂົານຸ່ງຊຸດສີແດງສົດ;
ຜ້າໄໝຢູ່ທີ່ຄໍເສື້ອ, ແລະ ທອງຄຳຢູ່ທີ່ຊາຍເສື້ອ,
ພວກພໍ່ຄ້າຈຶ່ງຍ່າງເດີນຂະບວນກັນຢ່າງເບີກບານມ່ວນຊື່ນ!

ພວກມັນເຄາະປອກນິ້ວມືຂອງພວກມັນເພື່ອໃຫ້ຈັງຫວະ, ແຕ່ບໍ່ມີເພງໃດເລີຍທີ່ເຮັດໃຫ້ ຊິມຄິນ ພໍໃຈ; ລາວດົມກິ່ນ ແລະ ຮ້ອງມ້ຽວໆ ຢູ່ທີ່ປະຕູຮ້ານ.
”ແລະ ຈາກນັ້ນຂ້ອຍກໍໄດ້ຊື້
ພິບຄິນ ແລະ ພັອບຄິນ,
ສະລິບຄິນ ແລະ ສະລັອບຄິນ,
ທັງໝົດນີ້ໃນລາຄາໜຶ່ງເພັນນີ——
ແລະ ຢູ່ເທິງຕູ້ເກັບເຄື່ອງໃນເຮືອນຄົວ!” ໜູນ້ອຍທີ່ບໍ່ມີມາລະຍາດເວົ້າຕື່ມ.
”ມ້ຽວ! ຂູດ! ຂູດ!” ຊິມຄິນ ຕະກຸຍຢູ່ເທິງຂອບປ່ອງຢ້ຽມ; ໃນຂະນະທີ່ພວກໜູນ້ອຍຢູ່ທາງໃນພາກັນລຸກຂຶ້ນຢືນຢ່າງໄວວາ, ແລະ ທັງໝົດກໍເລີ່ມຮ້ອງຂຶ້ນພ້ອມກັນດ້ວຍສຽງນ້ອຍໆແຫຼມໆວ່າ: ”ບໍ່ມີເສັ້ນດ້າຍແລ້ວ! ບໍ່ມີເສັ້ນດ້າຍແລ້ວ!” ແລະ ພວກມັນກໍໃສ່ກອນບານໜ້າຕ່າງ ແລະ ຂັງ ຊິມຄິນ ໄວ້ທາງນອກ.
ແຕ່ຜ່ານຊ່ອງວ່າງນ້ອຍໆຂອງບານໜ້າຕ່າງ ລາວຍັງສາມາດໄດ້ຍິນສຽງເຄາະຂອງປອກນິ້ວມື, ແລະ ສຽງຂອງໜູນ້ອຍທີ່ກຳລັງຮ້ອງເພງວ່າ—
”ບໍ່ມີເສັ້ນດ້າຍແລ້ວ! ບໍ່ມີເສັ້ນດ້າຍແລ້ວ!”

ຊິມຄິນ ອອກມາຈາກຮ້ານ ແລະ ກັບບ້ານ, ພ້ອມກັບຄິດໄຕ່ຕອງໃນໃຈ. ລາວພົບວ່າຊ່າງຕັດຫຍິບເຖົ້າຜູ້ໜ້າສົງສານບໍ່ມີໄຂ້ແລ້ວ, ແລະ ກຳລັງນອນຫຼັບຢ່າງສະຫງົບ.
ຈາກນັ້ນ ຊິມຄິນ ກໍຍ່າງຍ່ອງ ແລະ ເອົາຫໍ່ຜ້າໄໝນ້ອຍໆອອກມາຈາກກາຕົ້ມນໍ້າຊາ, ແລະ ເບິ່ງມັນໃນແສງເດືອນ; ແລະ ລາວຮູ້ສຶກອັບອາຍຫຼາຍຕໍ່ຄວາມບໍ່ດີຂອງຕົນເອງ ເມື່ອທຽບກັບພວກໜູນ້ອຍທີ່ແສນດີເຫຼົ່ານັ້ນ!
ເມື່ອຊ່າງຕັດຫຍິບຕື່ນຂຶ້ນມາໃນຕອນເຊົ້າ, ສິ່ງທຳອິດທີ່ລາວເຫັນຢູ່ເທິງຜ້າຫົ່ມຕໍ່ລາຍ, ແມ່ນມ້ວນເສັ້ນໄໝກຽວສີເຊີຣີ, ແລະ ຂ້າງຕຽງຂອງລາວກໍມີ ຊິມຄິນ ທີ່ກຳລັງສຳນຶກຜິດຢືນຢູ່!

”ໂອ້ຍນໍ, ຂ້ອຍອິດເມື່ອຍຈົນໝົດແຮງແລ້ວ,” ຊ່າງຕັດຫຍິບແຫ່ງກລໍສະເຕີເວົ້າ, ”ແຕ່ຂ້ອຍກໍຍັງມີເສັ້ນດ້າຍຂອງຂ້ອຍ!”
ແສງຕາເວັນສ່ອງແສງລົງມາເທິງຫິມະ ເມື່ອຊ່າງຕັດຫຍິບລຸກຂຶ້ນ ແລະ ນຸ່ງເຄື່ອງ, ແລະ ຍ່າງອອກມາທີ່ຖະໜົນ ໂດຍມີ ຊິມຄິນ ແລ່ນນຳໜ້າລາວໄປ.
ນົກສະຕາລິງຮ້ອງສຽງແຫຼມຢູ່ເທິງປ່ອງຄວັນ, ແລະ ນົກທຣອດໂສ ແລະ ນົກໂຣບິນ ກໍຮ້ອງເພງ—ແຕ່ພວກມັນຮ້ອງເປັນສຽງນ້ອຍໆຂອງພວກມັນເອງ, ບໍ່ແມ່ນຄຳເວົ້າທີ່ພວກມັນເຄີຍຮ້ອງໃນຕອນກາງຄືນ.
”ໂອ້ຍນໍ,” ຊ່າງຕັດຫຍິບເວົ້າ, ”ຂ້ອຍມີເສັ້ນດ້າຍຂອງຂ້ອຍ; ແຕ່ບໍ່ມີແຮງ—ຫຼື ເວລາ—ເຫຼືອພໍທີ່ຈະເຮັດຮູກະດຸມໄດ້ແມ້ແຕ່ຮູດຽວ; ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນຕອນເຊົ້າຂອງວັນຄຣິສມາດແລ້ວ! ເຈົ້າເມືອງແຫ່ງກລໍສະເຕີ ຈະເຂົ້າພິທີແຕ່ງງານໃນຕອນທ່ຽງນີ້—ແລະ ເສື້ອຄຸມສີໝາກເຊີຣີຂອງເພິ່ນຢູ່ໃສລະ?”
ລາວໄຂປະຕູຮ້ານນ້ອຍໆໃນຖະໜົນເວສເກດ, ແລະ ຊິມຄິນ ກໍແລ່ນເຂົ້າໄປ, ຄືກັບແມວທີ່ກຳລັງຄາດຫວັງບາງສິ່ງບາງຢ່າງ.
ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ! ບໍ່ມີແມ້ແຕ່ໜູນ້ອຍສີນ້ຳຕານຈັກໂຕ!
ພື້ນໄມ້ຖືກປັດກວາດຈົນສະອາດ; ເສດເສັ້ນດ້າຍນ້ອຍໆ ແລະ ເສດຜ້າໄໝນ້ອຍໆຖືກມ້ຽນຈົນໝົດ, ແລະ ຫາຍໄປຈາກພື້ນ.

ແຕ່ຢູ່ເທິງໂຕະ—ໂອ້ ຊ່າງໜ້າຍິນດີແທ້ໆ! ຊ່າງຕັດຫຍິບຮ້ອງອອກມາ—ຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ປະເສດຜ້າໄໝທຳມະດາໄວ້—ມີເສື້ອຄຸມທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດ ແລະ ເສື້ອກັກຜ້າຊາຕິນປັກແສ່ວ ເທົ່າທີ່ເຈົ້າເມືອງ ກລອສເຕີ ເຄີຍໃສ່ມາ ວາງຢູ່.

ມີດອກກຸຫຼາບ ແລະ ດອກແພນຊີ ຢູ່ເທິງສາບເສື້ອ; ແລະ ເສື້ອກັກກໍຖືກປັກແສ່ວດ້ວຍດອກປັອບປີ້ ແລະ ດອກຄອນຟລາວເວີ.
ທຸກຢ່າງແມ່ນສຳເລັດແລ້ວ ຍົກເວັ້ນພຽງແຕ່ຮູກະດຸມສີເຊີຣີຮູດຽວເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ບ່ອນທີ່ຂາດຮູກະດຸມນັ້ນກໍມີເສດເຈ້ຍແຜ່ນໜຶ່ງປັກໝຸດໄວ້ ພ້ອມກັບຄຳສັບເຫຼົ່ານີ້—ທີ່ຂຽນດ້ວຍຕົວໜັງສືນ້ອຍຈິ໋ວວ່າ—
ບໍ່ມີດ້າຍອີກແລ້ວ
ແລະ ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ຄວາມໂຊກດີຂອງຊ່າງຕັດເສື້ອແຫ່ງເມືອງກລອສເຕີກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ; ລາວຕຸ້ຍຂຶ້ນຫຼາຍ, ແລະ ລາວກໍລວຍຂຶ້ນຫຼາຍ.

ລາວໄດ້ຫຍິບເສື້ອກັກທີ່ວິເສດທີ່ສຸດໃຫ້ແກ່ບັນດາພໍ່ຄ້າທີ່ຮັ່ງມີແຫ່ງເມືອງກລອສເຕີ, ແລະ ໃຫ້ແກ່ບັນດາສຸພາບບູລຸດທີ່ສະຫງ່າງາມທັງໝົດໃນທົ່ວເຂດນັ້ນ.
ບໍ່ເຄີຍມີໃຜເຫັນຜ້າຈີບ, ຫຼື ປາຍແຂນເສື້ອ ແລະ ຊາຍເສື້ອທີ່ປັກແສ່ວໄດ້ງົດງາມແບບນີ້ມາກ່ອນ! ແຕ່ຮູກະດຸມຂອງລາວແມ່ນຜົນງານທີ່ຍອດຢ້ຽມທີ່ສຸດໃນບັນດາສິ່ງທັງໝົດນີ້.
ຮອຍຫຍິບຂອງຮູກະດຸມເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນປານີດຫຼາຍ—ປານີດຫຼາຍ—ຂ້ອຍສົງໄສວ່າພວກມັນຖືກຫຍິບຂຶ້ນມາໄດ້ແນວໃດໂດຍຊາຍຊະລາທີ່ໃສ່ແວ່ນຕາ, ດ້ວຍນິ້ວມືທີ່ເຖົ້າແລະຄົດງໍ, ແລະ ປອກນິ້ວມືຂອງຊ່າງຫຍິບ.
ຮອຍຫຍິບຂອງຮູກະດຸມເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນນ້ອຍຫຼາຍ—ນ້ອຍຫຼາຍ—ພວກມັນເບິ່ງຄືກັບວ່າຖືກຫຍິບໂດຍໂຕໜູນ້ອຍ!