ग्लोसेस्टरका सुचिकार

तरवार, पेरिविग र फूलबुट्टा भएका ल्यापेटसहितका पूरा-घेरदार कोटहरूको जमानामा - जब भद्रभलाद्मीहरू रफल, अनि पाडुआसोय र टाफेटाका सुनको लेस भएका इस्टकोटहरू लगाउँथे - ग्लोस्टरमा एकजना दर्जी बस्थे।

उनी वेस्टगेट स्ट्रिटमा रहेको एउटा सानो पसलको झ्यालमा, टेबलमा पलेँटी कसेर, बिहानदेखि अँध्यारो नहुन्जेलसम्म बस्थे।
दिनभरि उज्यालो रहुन्जेल उनी सिलाउँथे र टुक्राहरू काट्थे, आफ्ना साटिन, पोम्पाडोर, र ल्युटस्ट्रिङलाई जोड्थे; ग्लोसेस्टरका दर्जीको पालामा कपडाहरूका नाम अनौठा हुन्थे, र ती धेरै महँगा हुन्थे।

तर यद्यपि उसले आफ्ना छिमेकीहरूका लागि राम्रो रेशम सिलाउँथ्यो, ऊ आफैं भने धेरै, धेरै गरिब थियो— चस्मा लगाएको एउटा सानो बुढो मानिस, सुकेको अनुहार, पुराना बाङ्गा औंलाहरू, र एक जोर खिइएको लुगा भएको।

उसले आफ्नो बुट्टा भरिएको कपडा अनुसार, खेर नफाली आफ्ना कोटहरू काट्यो; टेबलमा छरिएका ती धेरै साना टुक्राहरू र कतरनहरू थिए—"मुसाहरूका लागि वास्कोटहरू बाहेक—अरू केही काम नलाग्ने धेरै साँघुरा टुक्राहरू," सुचिकारले भने।

क्रिसमसको समय नजिकैको एक असाध्यै चिसो दिनमा सुचीकारले ग्लोसेस्टरका मेयरका लागि एउटा कोट बनाउन थाले—प्यान्सी र गुलाबका फूलहरूले बुट्टा भरिएको चेरी-रङको कर्डेड रेशमको कोट, र जाली तथा हरियो वर्स्टेड सेनिलले सजाइएको क्रिम रङको साटिनको इस्टकोट।
सुचीकारले काम गरिरहे, गरिरहे, र उनी आफैंसँग कुरा गर्थे। उनले रेशम नापे, र यसलाई बारम्बार घुमाए, र आफ्नो कैंचीले काटेर यसलाई आकार दिए; टेबलभरि चेरी-रङका साना टुक्राहरू छरिएका थिए।
"चौडाइ नै छैन, र छड्के काटिएको छ; यसमा चौडाइ नै छैन; मुसाहरूका लागि टिपेट र मबहरूका लागि रिबन! मुसाहरूका लागि!" ग्लोसेस्टरका सुचीकारले भने।
जब सिसा जडिएका साना झ्यालका पल्लाहरूमा हिउँका टुक्राहरू खसे र उज्यालोलाई छेके, सुचीकारले आफ्नो दिनभरिको काम सिध्याइसकेका थिए; सबै रेशम र साटिन काटेर टेबलमा राखिएका थिए।

कोटको लागि बाह्र टुक्राहरू र वेस्टकोटको लागि चार टुक्राहरू थिए; अनि त्यहाँ खल्तीका ढकनीहरू, कफहरू, र सबै टाँकहरू मिलाएर राखिएका थिए। कोटको अस्तरको लागि राम्रो पहेँलो ट्याफेटा थियो; र वेस्टकोटको टाँक-प्वालहरूको लागि चेरी-रङको बाटेको धागो थियो। अनि बिहान सबै कुरा एकैसाथ सिलाउन तयार थियो, सबै नापिएको र पर्याप्त थियो—केवल चेरी-रङको बाटेको रेशमी धागोको एउटा मात्र मुठा अपुग थियो।
अँध्यारो भएपछि सुचीकार आफ्नो पसलबाट बाहिर निस्किए, किनभने उनी राति त्यहाँ सुत्दैनथे; उनले झ्याल बन्द गरे र ढोकामा ताल्चा मारे, अनि साँचो लिएर गए। राति त्यहाँ साना खैरा मुसाहरू बाहेक कोही बस्दैनथे, र तिनीहरू कुनै साँचोविना नै भित्र-बाहिर गर्थे!
किनभने ग्लोस्टरका सबै पुराना घरहरूका काठका प्यानलहरूपछाडि, मुसाका साना भर्‍याङहरू र गोप्य चोर-ढोकाहरू छन्; र मुसाहरू ती लामा साँघुरा बाटोहरू हुँदै एक घरबाट अर्को घरमा दौडिन्छन्; तिनीहरू सडकमा नगईकन पूरै सहरभरि दौडिन सक्छन्।

अब दिनभरि जब सूचीकार काम गर्न बाहिर जान्थे, सिम्पकिन एक्लै घरको हेरचाह गर्थ्यो; र उसलाई पनि मुसाहरू मन पर्थ्यो, यद्यपि उसले तिनीहरूलाई कोटको लागि कुनै साटिन दिँदैनथ्यो!
"म्याउँ?" सूचीकारले ढोका खोल्दा बिरालोले भन्यो।
"म्याउँ?"
सूचीकारले जवाफ दिए, "सिम्पकिन, हामीले हाम्रो भाग्य बनाउनेछौं, तर म थाकेर धागो जस्तै भएको छु। यी अन्तिम केही सिक्काहरू लेऊ, सिम्पकिन, र एउटा चिनीयाँ माटोको भाँडो लेऊ; एक पेनीको पाउरोटी, एक पेनीको दूध र एक पेनीको ससेज किन्नु। अनि ओहो, सिम्पकिन, अन्तिम पेनीले मेरो लागि एक पेनीको चेरी रङको रेशम किन्नु। तर त्यो अन्तिम पेनी नहराउनु, सिम्पकिन, नत्र म बर्बाद हुनेछु र धागो बेरिएको कागज जस्तै हुनेछु, किनकि मसँग अब कुनै धागो छैन।"
त्यसपछि सिम्पकिनले फेरि भन्यो, "म्याउँ?" र त्यो ग्रोट र भाँडो लियो, र अँध्यारोमा बाहिर निस्कियो।

दर्जी धेरै थकित थिए र बिरामी पर्न थालेका थिए। उनी अगेनोको छेउमा बसे र त्यो अचम्मको कोटको बारेमा आफैसँग कुरा गर्न थाले।
"मैले मेरो भाग्य बनाउनेछु—छड्के काटेर—ग्लोसेस्टरका मेयरको क्रिसमसको दिन बिहान विवाह हुँदैछ, र उनले एउटा कोट र बुट्टा भरिएको इस्टकोटको अर्डर दिएका छन्—जसमा पहेँलो टाफेटाको अस्तर हुनेछ—र टाफेटा पर्याप्त छ; मुसाहरूको लागि गलबन्दी बनाउन पुग्ने बाहेक अरू कुनै टुक्राहरू बाँकी छैनन्——"
अनि दर्जी झस्किए; किनभने अचानक, उनको कुरा काट्दै, भान्साको अर्को छेउमा रहेको दराजबाट धेरै साना आवाजहरू आए—
"टिप ट्याप, टिप ट्याप, टिप ट्याप टिप!"
"अब त्यो के हुन सक्छ?" आफ्नो कुर्सीबाट जुरुक्क उठ्दै ग्लोसेस्टरका दर्जीले भने। दराज थालहरू र माटाका भाँडाहरू, विलो बुट्टा भएका प्लेटहरू, अनि चियाका कपहरू र मगहरूले ढाकिएको थियो।

दर्जीले भान्साकोठा पार गरे, र दराजको छेउमा एकदम शान्त भएर उभिए, सुन्दै, र आफ्नो चस्माबाट चियाउँदै। फेरि एउटा चियाको कपमुनिबाट, ती रमाइला साना आवाजहरू आए-
"टिप ट्याप, टिप ट्याप, टिप ट्याप टिप!"
"यो धेरै अनौठो छ," ग्लोसेस्टरका दर्जीले भने; र उनले त्यो चियाको कप उठाए जुन घोप्टो पारिएको थियो।

बाहिर एउटी सानी जीवित मुसा निस्की, र दर्जीलाई निहुरिएर अभिवादन गरी! त्यसपछि ऊ दराजबाट तल उफ्रिँदै भित्ताको काठको फल्याकमुनि गई।
दर्जी फेरि आगोको छेउमा बस्यो, आफ्ना कठ्याङ्ग्रिएका चिसो हातहरू सेकाउँदै, र आफैंसँग गनगनाउँदै——
”इस्टकोट आरु रङको साटनबाट काटिएको छ—सुन्दर रेशमी धागोमा ट्याम्बुर सिलाइ र गुलाफका कोपिलाहरू। के मैले मेरा अन्तिम सिक्काहरू सिम्पकिनलाई जिम्मा लगाउनु बुद्धिमानी थियो? चेरी रङको धागोले बनेका एक्काइसवटा टाँकका प्वालहरू!”
तर अचानक, दराजबाट, अन्य साना आवाजहरू आए:
”टिप ट्याप, टिप ट्याप, टिप ट्याप टिप!”
”यो त असाधारण भइरहेको छ!” ग्लोसेस्टरका दर्जीले भने, र अर्को चियाको कप पल्टाए, जुन घोप्टो परेको थियो।

एउटा सानो भद्र मुसा बाहिर निस्कियो, र दर्जीलाई निहुरिएर अभिवादन गर्‍यो!
अनि त्यसपछि दराजको जताततैबाट साना ढकढक आवाजहरूको समूह सुनियो, पुरानो धमिराले खाएको झ्यालको खापामा भएका कीराहरू जस्तै सबै एकैसाथ बज्दै, र एकअर्कालाई जवाफ दिँदै—
”टिप ट्याप, टिप ट्याप, टिप ट्याप टिप!”
”अनि चियाका कपहरूमनिबाट र कचौरा तथा बाटाहरूमनिबाट, अरू धेरै साना मुसाहरू बाहिर निस्किए जो उफ्रिँदै दराजबाट तल झरे र भित्ताको तल्लो फल्याकमुनि गए।

दर्जी आगोको नजिकै बसेर विलाप गर्दै थिए—”चेरी-रंगको रेशमका एक्काइसवटा टाँक-प्वालहरू! शनिबार दिउँसोसम्ममा सिद्ध्याउनु पर्ने: र आज मंगलबारको साँझ हो। के ती मुसाहरूलाई छाडिदिनु ठीक थियो, जुन निस्सन्देह सिम्पकिनको सम्पत्ति थिए? कठै, म त बर्बाद भएँ, किनकि मसँग अब धागो छैन!”
साना मुसाहरू फेरि बाहिर आए, र दर्जीको कुरा सुने; तिनीहरूले त्यो अचम्मको कोटको ढाँचालाई ध्यान दिएर हेरे। तिनीहरूले ट्याफेटा अस्तरको बारेमा, र साना मुसाका टिपेटहरूको बारेमा एकअर्कासँग कानेखुसी गरे।
र त्यसपछि एक्कासी तिनीहरू सबै भित्ताको काठ पछाडिको बाटो हुँदै सँगै दौडिए, चिँ-चिँ गर्दै र एकअर्कालाई बोलाउँदै, जब तिनीहरू एक घरबाट अर्को घर दौडिए; र जब सिम्पकिन दूधको भाँडो लिएर फर्कियो, दर्जीको भान्सामा एउटा पनि मुसा बाँकी थिएन!

सिम्पकिनले ढोका खोल्यो र दिक्क भएको बिरालो जस्तै रिसाउँदै "ग्र-र-र-म्याउँ!" गर्दै उफ्रिँदै भित्र पस्यो: किनभने उसलाई हिउँ मन पर्दैनथ्यो, र उसको कानमा हिउँ थियो, अनि उसको घाँटीको पछाडि कलरमा पनि हिउँ थियो। उसले दराजमाथि पाउरोटी र ससेजहरू राख्यो, र सुँघ्यो।
"सिम्पकिन," सूचीकारले भने, "मेरो बटेको धागो खोइ?"
तर सिम्पकिनले दराजमाथि दूधको सानो भाँडो राख्यो, र चियाका कपहरूलाई शंकालु नजरले हेर्यो। उसलाई रातिको खानामा सानो मोटो मुसा चाहिएको थियो!
"सिम्पकिन," सूचीकारले भने, "मेरो बटेको धागो खोइ?

तर सिम्पकिनले एउटा सानो पोको सुटुक्क चियादानीमा लुकायो, र सुचिकारलाई थुक्दै घुर्‍यो; र यदि सिम्पकिन बोल्न सकेको भए, उसले सोध्ने थियो:
"मेरो मुसा कहाँ छ?"
"हाहा, म त बर्बाद भएँ!" ग्लुसेस्टरका सुचिकारले भने, र दुःखी हुँदै ओछ्यानमा गए।
त्यो रातभरि सिम्पकिनले भान्साकोठामा खोजतलास गर्‍यो, दराजहरूमा र भित्ताको प्यानलमुनि चियायो, र त्यो धागो लुकाएको चियादानीभित्र पनि हेर्‍यो; तर अझै पनि उसले मुसा फेला पार्दै पारेन!
जब-जब सुचिकार निद्रामा बर्बराउँथे र बोल्थे, सिम्पकिनले "म्याउ-गर-र-व-स-स-च!" भन्थ्यो र राति बिरालोहरूले जस्तै अनौठो डरलाग्दो आवाज निकाल्थ्यो।
किनकि बिचरा बुढा सुचिकार ज्वरोले धेरै बिरामी थिए, आफ्नो चार-खम्बे ओछ्यानमा यताउति पल्टिरहेका थिए; र अझै पनि आफ्नो सपनामा उनी बर्बराउँथे—"अब धागो छैन! अब धागो छैन!"
त्यो दिनभरि उनी बिरामी परे, र भोलिपल्ट, र त्यसपछिको दिन पनि; अनि त्यो चेरी रङको कोटको के होला? वेस्टगेट स्ट्रिटमा रहेको सुचिकारको पसलमा बुट्टा भरिएको रेशम र साटन टेबलमा काटिएर राखिएको थियो—एक्काइसवटा टाँकका प्वालहरू—र झ्यालमा डन्डी लगाइएको र ढोका कसिलो गरी बन्द भएको बेला, कसले आएर तिनीहरूलाई सिउने होला?

तर त्यसले साना खैरा मुसाहरूलाई बाधा पुर्‍याउँदैन; तिनीहरू कुनै साँचोविना नै ग्लोसेस्टरका सबै पुराना घरहरू हुँदै भित्र र बाहिर दौडिन्छन्!

बाहिर बजारका मानिसहरू आफ्ना हाँस र टर्कीहरू किन्न, र आफ्ना क्रिसमस पाईहरू पकाउन हिउँ छिचोल्दै हिँडिरहेका थिए; तर सिम्पकिन र ग्लोसेस्टरका गरिब बुढा सुचिकारका लागि भने कुनै क्रिसमस डिनर हुने थिएन।
सुचिकार तीन दिन र तीन रातसम्म बिरामी परेर पल्टिए; अनि त्यसपछि क्रिसमस इभ आयो, र रात धेरै छिप्पिसकेको थियो। चन्द्रमा छाना र चिम्नीहरूको माथि उक्लियो, र मूलढोकाबाट कलेज कोर्टभित्र तल हेर्‍यो। झ्यालहरूमा कुनै बत्ती बलेका थिएनन्, न त घरहरूमा कुनै आवाज नै थियो; ग्लोसेस्टरको सम्पूर्ण सहर हिउँको मुनि गहिरो निद्रामा थियो।
र अझै पनि सिम्पकिनलाई आफ्ना मुसाहरू चाहिएको थियो, र ऊ चार-खम्बे ओछ्यानको छेउमा उभिएर म्याउँ गर्दै थियो।

तर पुरानो कथामा भनिएको छ कि क्रिसमस इभ र क्रिसमसको बिहानको बीचको रातमा सबै जनावरहरू बोल्न सक्छन् (यद्यपि तिनीहरूलाई सुन्न सक्ने, वा तिनीहरूले के भन्छन् भनेर बुझ्न सक्ने मानिसहरू धेरै कम छन्)।
जब क्याथेड्रलको घडीले बाह्र बजायो त्यहाँ एउटा उत्तर आयो—घण्टीको प्रतिध्वनि जस्तै—र सिम्पकिनले त्यो सुन्यो, अनि दर्जीको ढोकाबाट बाहिर निस्कियो, र हिउँमा यताउति घुम्न थाल्यो।
ग्लोसेस्टरका सबै छानाहरू, छानाका चुचुराहरू र पुराना काठका घरहरूबाट पुराना क्रिसमसका भाकाहरू गाउँदै हजारौं हर्षित आवाजहरू आए—मैले सुनेका सबै पुराना गीतहरू, र केही जुन मलाई थाहा छैन, जस्तै ह्विटिङ्टनका घण्टीहरू।

सबैभन्दा पहिले र सबैभन्दा ठूलो स्वरमा भालेहरू बासे:
"महोदया, उठ्नुहोस्, र आफ्ना पाईहरू पकाउनुहोस्!"
"ओहो, डिली, डिली, डिली!" सिम्पकिनले सुस्केरा हाल्यो।
र अब एउटा बुइँगलमा बत्तीहरू बलेका थिए र नाचेको आवाज आइरहेको थियो, र बाटोको पारिबाट बिरालोहरू आए।
"हे, डिडल, डिडल, बिरालो र सारङ्गी! ग्लोस्टरका सबै बिरालोहरू—म बाहेक," सिम्पकिनले भन्यो।
काठको छानाको किनारामुनि स्टार्लिङ र भँगेराहरूले क्रिसमस पाईहरूको बारेमा गीत गाए; क्याथेड्रलको धरहरामा ज्याक-डहरू बिउँझिए; र मध्यरात भए तापनि थ्रोस्टल र रोबिनहरूले गीत गाए; हावा साना चिरबिर गर्ने धुनहरूले पूर्ण रूपमा भरिएको थियो।

तर यो सबै बिचरा भोको सिम्पकिनका लागि निकै दिक्कलाग्दो थियो!
विशेष गरी ऊ काठको जालीको पछाडिबाट आइरहेका केही साना तिखा आवाजहरूले दिक्क भएको थियो। मलाई लाग्छ कि ती चमेरोहरू थिए, किनभने तिनीहरूको आवाज सधैं धेरै सानो हुन्छ—विशेष गरी कडा तुसारोमा, जब तिनीहरू टेलर अफ ग्लोसेस्टर जस्तै निद्रामा बोल्छन्।
तिनीहरूले केही रहस्यमय कुरा भने जुन यस्तो सुनिन्थ्यो—
”बज, नीलो झिँगाले भन्यो, हम, मौरीले भन्यो,
बज र हम तिनीहरू कराउँछन्, र हामी पनि त्यस्तै गर्छौं!”
र सिम्पकिन आफ्नो कान हल्लाउँदै त्यहाँबाट गयो, मानौं उसको टोपीमा मौरी थियो।

वेस्टगेटको सुचिकारको पसलबाट उज्यालो प्रकाश आइरहेको थियो; र जब सिम्पकिन झ्यालबाट चियाउन सुस्तरी अघि बढ्यो, त्यो मैनबत्तीहरूले भरिएको थियो। त्यहाँ कैंचीको कट-कट र धागोको चट-चट आवाज आइरहेको थियो; र साना मुसाका आवाजहरूले ठूलो स्वरमा र खुसीसाथ गाइरहेका थिए—
"चौबीस जना सुचिकारहरू
एउटा चिप्लेकीरा समात्न गए,
तिनीहरूमध्येको सबैभन्दा उत्कृष्ट मानिसले पनि
त्यसको पुच्छर छुने आँट गरेन,
त्यसले आफ्ना सिङहरू निकाल्यो
एउटा सानो काइलो गाईको जस्तै,
भाग, सुचिकारहरू, भाग! नत्र त्यसले तिमीहरू सबैलाई अहिल्यै समात्नेछ!"
त्यसपछि अलिकति पनि नरोकिई साना मुसाका आवाजहरू फेरि गाउन थाले—
"मेरी मालिक्नीको ओटमिल चाल,
मेरी मालिक्नीको पीठो पिँध,
यसलाई एउटा कटुसभित्र राख,
यसलाई एक घण्टासम्म त्यत्तिकै छोडिदेऊ——

"म्याउ! म्याउ!" सिम्पकिनले कुरा काट्दै भन्यो, र उसले ढोका कोर्‍यो। तर साँचो दर्जीको सिरानीमुनि थियो, ऊ भित्र पस्न सकेन।
साना मुसाहरू मात्र हाँसे, र अर्को धुन गाउन थाले—
"तीन साना मुसाहरू धागो कात्न बसे,
पुसी त्यहीँबाट हिँडिन् र भित्र चियाइन्।
तिमीहरू के गर्दैछौ, मेरा राम्रा साना मानिसहरू?
सज्जनहरूका लागि कोट बनाउँदैछौँ।
के म भित्र आऊँ र तिमीहरूको धागो काटिदिऊँ?
अहँ, नाइँ, मिस पुसी, तपाईं त हाम्रो टाउकै टोकिदिनुहुन्छ!"
"म्याउ! म्याउ!" सिम्पकिन करायो। "हे डिडल डिन्केटी?" साना मुसाहरूले जवाफ दिए—
"हे डिडल डिन्केटी, पपेटी पेट!
लन्डनका व्यापारीहरू चहकिलो रातो लुगा लगाउँछन्;
कलरमा रेशम, र किनारमा सुन,
यसरी खुसीसाथ हिँड्छन् व्यापारीहरू!

उनीहरूले समयको ताल मिलाउन आफ्ना औँलाको टोपीहरू बजाए, तर कुनै पनि गीतले सिम्पकिनलाई खुसी पारेन; उसले पसलको ढोकामा सुँघ्यो र म्याउँ गर्‍यो।
"अनि त्यसपछि मैले किनेँ
एउटा पिपकिन र एउटा पपकिन,
एउटा स्लिपकिन र एउटा स्लोपकिन,
सबै एक पेनीमा——
र भान्साको दराजमाथि!" असभ्य साना मुसाहरूले थपे।
"म्याउँ! कोतर! कोतर!" सिम्पकिनले झ्यालको सँघारमा कोतरकातर गर्‍यो; जब भित्रका साना मुसाहरू जुरुक्क उठे, र सबैले एकैपटक साना चिरबिर गर्ने आवाजमा कराउन थाले: "अब धागो छैन! अब धागो छैन!" र उनीहरूले झ्यालका पल्लाहरूमा आग्लो लगाए र सिम्पकिनलाई बाहिरै थुनिदिए।
तर अझै पनि पल्लाका चिराहरूबाट उसले औँलाको टोपीहरू बजेको आवाज सुन्न सक्थ्यो, र साना मुसाहरूको आवाजले गाइरहेको—
"अब धागो छैन! अब धागो छैन!

सिम्पकिन पसलबाट निस्कियो र आफ्नो मनमा सोच्दै घर गयो। उसले ती बिचरा बुढा सुचिकारलाई ज्वरो बिना शान्तिपूर्वक सुतिरहेको देख्यो।
त्यसपछि सिम्पकिन खुट्टाको औंलाको भरमा सुटुक्क गयो र चियादानीबाट रेशमको एउटा सानो पोका निकाल्यो, र यसलाई जुनको उज्यालोमा हेर्‍यो; र ती असल साना मुसाहरूसँग तुलना गर्दा ऊ आफ्नो खराबपनदेखि निकै लज्जित भयो!
बिहान जब सुचिकार बिउँझिए, उनले टुक्राहरू जोडेर बनाएको सिरकमाथि देखेको पहिलो कुरा चेरी-रङको बाटिएको रेशमको धागोको मुठ्ठा थियो, र उनको ओछ्यानको छेउमा पछुताइरहेको सिम्पकिन उभिएको थियो!

”कठै, म थाकेर चुर भएको छु,” टेलर अफ ग्लोसेस्टरले भने, ”तर मसँग मेरो धागो छ!”
दर्जी उठेर लुगा लगाउँदा र सिम्पकिनलाई आफ्नो अगाडि कुदाउँदै सडकमा आउँदा, हिउँमा घाम टल्किरहेको थियो।
चिम्नीको माथि स्टार्लिङ चराहरूले सुसेल्दै थिए, र थ्रोसल र रोबिन चराहरूले गीत गाए—तर उनीहरूले आफ्नै साना आवाजहरू निकालेर गाए, राति गाएका शब्दहरू होइन।
”कठै,” दर्जीले भने, ”मसँग मेरो धागो त छ; तर मसँग एउटा मात्र टाँकको प्वाल बनाउन पुग्ने बाहेक न त बल छ—न समय नै; किनकि यो क्रिसमसको बिहानी हो! मेयर अफ ग्लोसेस्टरको दिउँसोसम्ममा विवाह हुनेछ—र उनको चेरी-रङको कोट कहाँ छ?”
उनले वेस्टगेट स्ट्रिटमा रहेको सानो पसलको ढोका खोले, र केही कुराको आशा गरिरहेको बिरालो जस्तै सिम्पकिन भित्र कुद्यो।
तर त्यहाँ कोही पनि थिएन! एउटा सानो खैरो मुसा पनि थिएन!
भुइँका फल्याकहरू बढारेर सफा गरिएका थिए; धागोका साना टुक्राहरू र रेशमका साना कतरनहरू सबै मिलाएर राखिएका थिए, र भुइँबाट हटाइएका थिए।

तर टेबलमाथि—अहो कति खुसी! दर्जी चिच्याए—त्यहाँ, जहाँ उनले रेशमका सादा टुक्राहरू छाडेका थिए—त्यहाँ ग्लोसेस्टरका मेयरले कहिल्यै लगाएकामध्येकै सबैभन्दा सुन्दर कोट र कढाइ गरिएको साटिनको वास्कोट राखिएको थियो।

कोटको अगाडिको भागमा गुलाफ र प्यान्सी फूलहरू थिए; र इस्टकोटमा पप्पी र कर्नफ्लावर फूलहरूको बुट्टा भरिएको थियो।
एउटा चेरी-रङको टाँकको प्वालबाहेक सबै कुरा तयार भइसकेको थियो, र जहाँ त्यो टाँकको प्वाल अपुग थियो त्यहाँ एउटा सानो कागजको टुक्रा पिनले टाँसिएको थियो जसमा यी शब्दहरू—एकदमै साना-साना अक्षरहरूमा—लेखिएका थिए—
थप धागो छैन
र त्यही बेलादेखि ग्लोसेस्टरको सुचिकारको भाग्य चम्कियो; उनी निकै मोटाघाटा भए, र उनी निकै धनी भए।

उहाँले ग्लौसेस्टरका सबै धनी व्यापारीहरूका लागि, र वरपरका क्षेत्रका सबै भद्र भलादमीहरूका लागि सबैभन्दा सुन्दर वास्कोटहरू बनाउनुहुन्थ्यो।
त्यस्ता झालरहरू, वा त्यस्ता बुट्टा भरिएका कफ र ल्यापेटहरू कहिल्यै देखिएका थिएनन्! तर उहाँले बनाएका टाँकका प्वालहरू ती सबैमध्ये सबैभन्दा ठूलो सफलता थिए।
ती टाँकका प्वालहरूका सिलाइहरू यति सफा थिए—यति सफा थिए कि—मलाई अचम्म लाग्छ, चस्मा लगाएका, बाङ्गा वृद्ध औंलाहरू र दर्जीको थिम्बल भएका एक वृद्ध मानिसले तिनलाई कसरी सिलाउन सके होलान्।
ती टाँकका प्वालहरूका सिलाइहरू यति साना थिए—यति साना थिए कि—ती साना मुसाहरूले बनाएका जस्ता देखिन्थे!