Глостерийн оёдолчин

Сэлэм, перивиг хиймэл үс, цэцгэн хээтэй унжлагатай өргөн хормойт хүрэмний цаг үед — эрхэм ноёд хуниастай чимэг, алтан эмжээртэй падуасой ба тафта даавуун хантааз өмсдөг байсан тэр үед — Глостерт нэг оёдолчин амьдардаг байжээ.

Тэр Вестгейт гудамжны нэгэн жижигхэн дэлгүүрийн цонхон дээр, ширээн дээр завилан сууж, өглөөнөөс харанхуй болтол суудаг байв.
Гэрэлтэй байх бүх өдрийн турш тэр оёж, өөдөс хайчилж, сатин, помпадур, лютстринг даавуунуудаа эвлүүлэн залгадаг байлаа; даавуунууд хачин нэртэй бөгөөд Глостерийн Оёдолчны үед маш үнэтэй байсан юм.

Гэвч тэр хөршүүддээ нарийн торгоор хувцас оёж өгдөг байсан ч өөрөө маш, маш ядуу байлаа—нүдний шилтэй, цонхийж турсан царайтай, хөгширч тахийсан хуруутай, элэгдэж нимгэрсэн хувцастай жижигхэн өвгөн байв.

Тэр хээтэй даавуугаа тааруулан, хүрэмнүүдээ огт хаягдалгүй эсгэв; ширээн дээр маш жижигхэн үзүүрүүд, өөдөсхөнүүд л хэвтэж байлаа—«Юунд ч хэрэггүй дэндүү нарийн хэсгүүд—хулгануудад хантааз хийхээс өөр,» гэж оёдолчин хэлэв.

Зул сарын үе ойртсон нэгэн яс янгинам хүйтэн өдөр оёдолчин нэг хүрэм оёж эхлэв—интоорын өнгөтэй, судалтай торгон дээр гурван өнгийн цэцэг, сарнай хатгамалтай хүрэм, мөн марль ба ногоон ноосон шенилээр эмжсэн цөцгийн өнгөтэй сатин хантааз—Глостерын хотын Захирагчид зориулсан байлаа.
Оёдолчин ажиллаад л, ажиллаад л, бас өөртэйгөө ярьж байв. Тэр торгыг хэмжиж, эргүүлж тойруулан үзээд, хайчаараа хэлбэрт нь оруулан хайчилжээ; ширээ бүхэлдээ интоорын өнгөтэй өөдөснүүдээр дүүрэн замбараагүй байлаа.
«Огт өргөн алга, тэгээд ташуу хайчилсан байна; огт өргөн алга; хулгануудад мөрөвч, мобуудад тууз! хулгануудад!» гэж Глостерын Оёдолчин хэлэв.
Цасан ширхэгүүд хар тугалган хүрээтэй жижиг цонхны шилнүүдийг мөргөн бууж, гэрлийг халхлахад оёдолчин тэр өдрийн ажлаа дуусгасан байлаа; бүх торго ба сатин ширээн дээр эсгэгдэн хэвтэж байв.

Хүрэмд зориулсан арван хоёр хэсэг, хантаазанд зориулсан дөрвөн хэсэг байлаа; мөн халаасны хавтас, ханцуйвч, товчнууд бүгд эмх цэгцтэй байв. Хүрмийн доторлогоонд нарийн шар тафта байлаа; харин хантаазны товчны нүхэнд интоорын өнгөтэй эрчилсэн утас байв. Тэгээд өглөө хооронд нь оёход бүх зүйл бэлэн, бүгд хэмжигдсэн, хангалттай байлаа—ганцхан интоорын өнгөтэй эрчилсэн торгон утасны нэг ороомог л дутаж байв.
Оёдолчин харанхуй болоход урлангаасаа гарч ирэв, учир нь тэр шөнөдөө тэнд унтдаггүй байлаа; тэр цонхоо бэхэлж, хаалгаа цоожлоод, түлхүүрээ авч явлаа. Шөнөдөө тэнд жижиг бор хулгануудаас өөр хэн ч амьдардаггүй байв, харин тэд ямар ч түлхүүргүйгээр орж гарч гүйлддэг байлаа!
Учир нь Глостер хотын бүх хуучин байшингийн модон ханын хавтангийн цаана жижиг хулганы шат, нууц хавх хаалганууд байдаг; хулганууд тэдгээр урт нарийн хонгилоор нэг байшингаас нөгөө байшин руу гүйлддэг; тэд гудамжинд огт гаралгүйгээр бүх хот даяар гүйж чадна.

Одоо оёдолчин өдөржин ажилдаа явсан хойгуур Симпкин гэрээ ганцаараа сахидаг байв; тэр бас хулгануудад дуртай байсан ч тэдэнд хүрэм хийх сатин огт өгдөггүй байлаа!
”Мяу?” гэж муур оёдолчин хаалгаа нээхэд хэлэв.
”Мяу?”
Оёдолчин хариуд нь, ”Симпкин, бид баяжих нь, гэвч би сэмэрсэн утас шиг элэгдэж гүйцлээ. Энэ сүүлчийн хэдэн зоосыг ав, Симпкин, бас нэг шаазан жижиг сав ав; нэг пеннийн талх, нэг пеннийн сүү, нэг пеннийн зайдас худалдаж ав. Бас өө, Симпкин, сүүлчийн пеннигээр надад нэг пеннийн интоорын өнгөтэй торгон утас авч өг. Харин тэр сүүлчийн пеннийг бүү алдаарай, Симпкин, эс тэгвэл би сүйрч, утас ороосон цаас шиг элэгдэж дуусна, учир нь надад ДАХИЖ ОЁДЛЫН ТОРГОН УТАС ОГТ АЛГА.”
Тэгэхэд Симпкин дахин, ”Мяу?” гэж хэлээд дөрвөн пеннийн зоос болон шаазан савыг авч, харанхуй руу гарч одов.

Оёдолчин маш их ядарч, өвдөж эхэлж байлаа. Тэр зуухны дэргэд сууж, тэр гайхамшигтай хүрэмний тухай өөртэйгөө ярив.
«Би аз хөрөнгөтэй болно—ташуугаар эсгэх ёстой—Глостерийн хотын захирагч Зул сарын өдрийн өглөө гэрлэх гэж байгаа, тэр нэг хүрэм, бас хатгамалтай хантааз захиалсан—шар тафт даавуугаар доторлох ёстой—тафт даавуу хүрэлцэнэ; хулгануудад мөрөвч хийхэд хүрэхээс илүү өөдөс огт үлдэхгүй——»
Тэгтэл оёдолчин цочлоо; учир нь гэнэт түүнийг таслан, гал тогооны нөгөө тал дахь тавагны шүүгээнээс олон жижигхэн чимээ гарч ирэв—
«Тип тап, тип тап, тип тап тип!»
«Одоо энэ юу байж болох вэ?» гэж Глостерийн оёдолчин хэлээд сандлаасаа үсрэн бослоо. Тавагны шүүгээ нь тавгууд ба жижиг шавар тогоонууд, бургасан хээтэй тавагнууд, цайны аяганууд ба бариултай аягануудаар дүүрэн байв.

Оёдолчин гал тогоог хөндлөн туулж, аяга тавагны шүүгээний дэргэд огт хөдөлгөөнгүй зогсоод, чагнан, нүдний шилээрээ анхааралтай ширтэв. Дахиад цайны аяганы доороос тэр хөгжилтэй жижигхэн чимээнүүд сонсогдов-
«Тип тап, тип тап, Тип тап тип!»
«Энэ үнэхээр хачирхалтай юм,» гэж Глостерийн оёдолчин хэлээд, хөмөрсөн байсан цайны аягыг өргөв.

Тэгтэл нэг бяцхан амьд эм хулгана гарч ирээд, оёдолчинд ёслон мэхийв! Дараа нь тэр шүүгээнээс доош үсрэн бууж, ханын модон хавтангийн доогуур шурган одов.
Оёдолчин дахин галын дэргэд сууж, хөөрхий даарсан гараа дулаацуулан, өөртөө бувтнав——
«Хантааз нь тоорын өнгөтэй сатинаар эсгэгдсэн—тамбур оёдол, гоёмсог торгон утсаар урласан сарнайн нахиа. Би сүүлчийн зооснуудаа Симпкинд даатгасан нь ухаалаг хэрэг байсан болов уу? Интоорын өнгөтэй эрчтэй утсаар хийх хорин нэгэн товчны нүх!»
Гэтэл яг тэр мөчид шүүгээнээс өөр бяцхан чимээнүүд сонсогдов:
«Тип тап, тип тап, тип тап тип!»
«Энэ үнэхээр ер бусын юм даа!» гэж Глостерийн Оёдолчин хэлээд, уруугаа харсан өөр нэг цайны аягыг эргүүлэв.

Бяцхан ноён хулгана гарч ирээд, оёдолчинд мэхийн ёслов!
Тэгтэл аяга тавагны шүүгээний бүх талаас бяцхан тогшилтын найрал дуу гарч, бүгд хамтдаа цуурайтан, нэг нэгэндээ хариулж байлаа; яг л өтөнд идэгдсэн хуучин цонхны хаалтын доторх цагчин цохнууд шиг—
«Тип тап, тип тап, тип тап тип!»
«Тэгээд цайны аягануудын доороос, мөн аяга, түмпэнгүүдийн доороос өөр олон бяцхан хулгана гарч ирээд, аяга тавагны шүүгээнээс доош үсрэн бууж, ханын модон хавтангийн доогуур шурган одов.

Оёдолчин галын дэргэд ойрхон сууж, гашуудан өгүүлэв—«Интоорын өнгөтэй торгоор хийх хорин нэгэн товчны нүх! Бямба гарагийн үд гэхэд дуусгах ёстой: гэтэл өнөөдөр Мягмар гарагийн орой. Симпкиний өмч байсан нь эргэлзээгүй тэр хулгануудыг сул тавьсан нь зөв байсан гэж үү? Хөөрхий би сүйрлээ, надад дахин эрчтэй торгон утас алга!»
Бяцхан хулганууд дахин гарч ирээд, оёдолчныг чагнав; тэд тэр гайхамшигтай хүрэмний хээ загварыг анхааран харлаа. Тэд таффета дотрын тухай, бас бяцхан хулганы мөрний нөмрөгүүдийн тухай нэг нэгэндээ шивнэлдэв.
Тэгээд гэнэт тэд бүгд хамтдаа ханын модон хавтангийн ар дахь хонгилоор доош гүйлдэн одож, айлаас айл руу гүйхдээ чийганан, нэг нэгнээ дуудалцав; Симпкин сүүтэй жижиг савтайгаа буцаж ирэхэд оёдолчны гал тогоонд ганц ч хулгана үлдээгүй байлаа!

Симпкин хаалгыг онгойлгоод, уурласан муур шиг «Г-р-р-мяу!» гэж дуугаран дэгдэн орж ирэв. Учир нь тэр цасанд дургүй бөгөөд чихэнд нь цас, хүзүүнийх нь ар талын захан дотор цас орсон байлаа. Тэр талх, зайдсыг шүүгээн дээр тавиад, хамраараа үнэрлэв.
«Симпкин» гэж оёдолчин хэлэв, «миний торгон утас хаана байна?»
Гэвч Симпкин сүүтэй жижиг шавар савыг шүүгээн дээр тавиад, цайны аяганууд руу сэжигтэйгээр харав. Тэр оройн хоолондоо жижиг тарган хулгана идэхийг хүсэж байлаа!
«Симпкин» гэж оёдолчин хэлэв, «миний ТОРГОН УТАС хаана байна?

Гэвч Симпкин жижигхэн боодлыг цайны данхан дотор сэмхэн нууж, оёдолчин руу шүлсээ үсчүүлэн архирч байв; хэрвээ Симпкин ярьж чаддаг байсан бол ингэж асуух байсан:
«Миний ХУЛГАНА хаана байна?»
«Ай халаг, би өнгөрлөө!» гэж Глостерын оёдолчин хэлээд, гунигтайгаар орондоо оров.
Тэр шөнөжин Симпкин гал тогоогоор ан хийж, энд тэндгүй хайж, шүүгээнүүд рүү, ханын модон хавтангийн доогуур, бас тэр мушгиа утсаа нуусан цайны данхан дотор хүртэл шагайв; гэвч тэр нэг ч хулгана олсонгүй!
Оёдолчин нойрондоо бувтнаж, юм ярьж эхлэх бүрд Симпкин «Мяу-гр-р-в-с-с-ч!» гэж хэлээд, муурнууд шөнө гаргадаг шиг хачин аймшигтай дуу чимээ гаргав.
Учир нь хөөрхий хөгшин оёдолчин халуурч, маш их өвдсөн тул дөрвөн баганатай орондоо хөрвөөн, эргэлдэж байлаа; мөн зүүдэндээ тэр бас л бувтнаж байв—«Дахиж мушгиа утас алга! дахиж мушгиа утас алга!»
Тэр бүтэн өдөр өвдлөө, дараагийн өдөр ч өвдлөө, мөн түүнээс дараагийн өдөр ч; тэгвэл интоорын өнгөтэй хүрэм яах болж байна? Вестгейт гудамж дахь оёдолчны дэлгүүрт хатгамалтай торго ба сатин даавуу эсгэгдэн ширээн дээр хэвтэж байлаа—хорин нэгэн товчны нүх—цонх нь төмөр хаалтаар таглагдаж, хаалга нь бат бөх түгжээтэй байхад тэдгээрийг оёхоор хэн ирэх билээ?

Гэвч энэ нь жижигхэн бор хулгануудыг огтхон ч саатуулдаггүй; тэд Глостерийн бүх хуучин байшингаар ямар ч түлхүүргүйгээр орж гарч гүйлддэг!

Гадаа захын хүмүүс галуу, цацагт хяруулаа худалдаж авахаар, мөн Зул сарын бялуугаа жигнэхээр цасан дундуур арай ядан алхаж явлаа; харин Симпкин болон Глостерын ядуу хөгшин оёдолчин хоёрт Зул сарын зоог байхгүй байлаа.
Оёдолчин гурван өдөр, гурван шөнө өвдөн хэвтэв; тэгээд Зул сарын өмнөх орой болж, шөнө маш орой болсон байлаа. Сар дээвэр, яндангуудын дээгүүр дээшлэн гарч, Коллеж Кортын хаалгаар доош шагайн харав. Цонхнуудад гэрэл ч байсангүй, байшингууд дотор дуу чимээ ч байсангүй; Глостер хот бүхэлдээ цасны дор бөх нойрсож байлаа.
Гэвч Симпкин хулгануудаа хүссэн хэвээр байсан бөгөөд дөрвөн баганатай орны дэргэд зогсон мяулав.

Гэвч эртний үлгэрт өгүүлдгээр бол, Христийн Мэндэлсний Баярын өмнөх оройноос Христийн Мэндэлсний Баярын өглөө хүртэлх тэр шөнө бүх амьтад ярьж чаддаг ажээ (хэдий тэднийг сонсож, юу хэлж байгааг нь мэддэг хүн тун цөөхөн байдаг ч).
Катедралын цаг арван хоёр цохиход нэгэн хариу дуу гарлаа—хонхны жингэнээний цуурай мэт—түүнийг Симпкин сонсоод, оёдолчны хаалгаар гарч, цасан дундуур тэнэж явлаа.
Глостерийн бүх дээвэр, гурвалжин орой, хуучин модон байшингуудаас мянган хөгжилтэй хоолой эртний Зул сарын шүлгүүдийг дуулан цуурайтлаа—миний урьд сонсож байсан бүх хуучин дуунууд, бас Уиттингтоны хонхнууд шиг миний мэдэхгүй зарим дуунууд ч байлаа.

Хамгийн түрүүнд, хамгийн чангаар азарган тахианууд хашхиран донгодов:
”Эзэгтэй, босоорой, пайгаа жигнээрэй!”
”Өө, дилли, дилли, дилли!” гэж Симпкин санаа алдав.
Тэгтэл одоо дээврийн өрөөнд гэрэл асаж, бүжиглэх чимээ гарч, муурнууд замын цаанаас ирэв.
”Хэй, диддл, диддл, муур ба хийл! Глостерын бүх муур—надаас бусад нь,” гэж Симпкин хэлэв.
Модон дээврийн хаяан дор тодлууд ба бор шувууд Зул сарын пайнуудын тухай дуулж байлаа; алаг хэрээнүүд Сүмийн цамхагт сэрэв; шөнө дунд байсан ч дууч хөөндэйнүүд ба улаан цээжитүүд дуулж байв; агаар тэр чигтээ бяцхан жиргээт аялгуугаар дүүрсэн байлаа.

Гэвч энэ бүхэн хөөрхий өлссөн Симпкинд үнэхээр уур хүргэм байлаа!
Ялангуяа модон сараалжны цаанаас гарах хэдэн жижигхэн, часхийсэн дуу түүнийг ихэд бухимдуулж байв. Тэд сарьсан багваахай байсан гэж би бодож байна, учир нь тэд үргэлж маш нарийхан дуутай байдаг—ялангуяа тас хар жавартай үед, Глостерын Оёдолчин шиг нойрондоо ярьж байхдаа.
Тэд нэгэн нууцлаг юм хэлсэн нь ингэж сонсогдов—
«Жүн, гэж цэнхэр ялаа хэлэв, үүн, гэж зөгий хэлэв,
Жүн, үүн гэж тэд дуулалдана, бид ч бас тэгдэг!»
тэгээд Симпкин малгайн дотор нь зөгий орчихсон юм шиг чихээ сэгсрэн холдон одов.

Вестгейт дэх оёдолчны дэлгүүрээс гэрэл цацарч байлаа; Симпкин цонхоор шагайхаар гэтэн ойртож очиход дотор нь лаа дүүрэн асаж байв. Хайч час час хийх, утас тас тасрах чимээ гарч; бяцхан хулгануудын дуу чанга, хөгжилтэйгээр дуулж байлаа—
«Хорин дөрвөн оёдолчин
Эмгэн хумс барихаар явлаа,
Тэдний дундах хамгийн сайн эр
Түүний сүүлэнд хүрч ч зүрхэлсэнгүй,
Тэр эврээ гаргав
Бяцхан кайлое үнээ шиг,
Гүй, оёдолчид оо, гүй! Эс тэгвэл тэр та нарыг яг одоо бүгдийг чинь авна!»
Тэгээд огтхон ч завсарлалгүй бяцхан хулгануудын дуу дахин үргэлжиллээ—
«Эзэгтэйнхээ овьёосны гурилыг шигш,
Эзэгтэйнхээ гурилыг тээрэмд,
Түүнийг туулайн бөөрөнд хий,
Нэг цаг байлга——

”Мяу! Мяу!” гэж Симпкин яриаг таслаад, хаалгыг маажив. Гэвч түлхүүр оёдолчны дэрэн доор байсан тул тэр дотогш орж чадсангүй.
Бяцхан хулганууд зөвхөн инээлдээд, өөр нэг аяыг туршив—
”Гурван бяцхан хулгана ээрэхээр суулаа,
Пусси хажуугаар өнгөрөөд дотогш шагайлаа.
Юу хийж сууна даа, миний сайхан бяцхан эрчүүд ээ?
Ноёдод зориулж хүрэм хийж байна даа.
Би орж ирээд утаснуудыг чинь тасалж өгөх үү?
Өө, үгүй ээ, хатагтай Пусси, та бидний толгойг тас хазчихна шүү!”
”Мяу! Мяу!” гэж Симпкин хашхирав. ”Хэй диддл динкетти?” гэж бяцхан хулганууд хариулав—
”Хэй диддл динкетти, поппетти пет!
Лондоны худалдаачид час улаан хувцас өмсдөг;
Заханд нь торго, хормойд нь алт,
Ингээд худалдаачин эрчүүд хөгжилтэйгөөр жагсан алхана!”

Тэд хэмнэлээ тэмдэглэхээр хуруувчнуудаа тачигнуулж байв, гэвч дуунуудын нэг нь ч Симпкинд таалагдсангүй; тэр дэлгүүрийн хаалган дээр үнэрлэж, мяулав.
”Тэгээд би худалдаж авлаа
Нэг пипкин, нэг попкин,
Нэг слипкин, нэг слопкин,
Бүгдийг нь ганц пеннигээр——
тэгээд гал тогооны шүүгээн дээр тавьлаа!” гэж бүдүүлэг бяцхан хулганууд нэмж хэлэв.
”Мяу! мааж! мааж!” гэж Симпкин цонхны тавцан дээр түчигнэн ноцолдов; харин доторх бяцхан хулганууд хөл дээрээ үсрэн босож, бүгд нэгэн зэрэг жиргэх мэт жижигхэн хоолойгоор хашхирч эхлэв: ”Дахиад эрчтэй утас үгүй! Дахиад эрчтэй утас үгүй!” Тэгээд тэд цонхны хаалтуудыг түгжиж, Симпкинийг гадаа үлдээв.
Гэвч хаалтуудын завсраар тэр хуруувчнуудын тачигнах чимээ, мөн бяцхан хулгануудын дуулж буй хоолойг сонсож байлаа—
”Дахиад эрчтэй утас үгүй! Дахиад эрчтэй утас үгүй!”

Симпкин дэлгүүрээс гараад, дотроо бодсоор гэр лүүгээ явлаа. Тэр хөөрхий хөгшин оёдолчны халуун буурч, тайван унтаж байхыг олж харав.
Тэгээд Симпкин өлмий дээрээ гишгэн явж, цайны данхнаас торгоны жижиг боодол гарган авч, сарны гэрэлд харав; тэгээд тэр сайн бяцхан хулгануудтай харьцуулбал өөрийн муу зангаасаа тун их ичив!
Өглөө оёдолчин сэрэхэд, нөхөөстэй хөнжил дээрээ хамгийн түрүүнд харсан зүйл нь интоорын өнгөтэй эрчилсэн торгон утасны багц байлаа, харин орны нь дэргэд гэмшсэн Симпкин зогсож байв!

Ай халаг, би бүр сэмэрхий утас шиг элэгдэж дууслаа» гэж Глостерийн Оёдолчин хэлэв. «Гэхдээ надад эрчилсэн утас минь байна!»
Оёдолчин босож хувцаслаад, Симпкин урд нь гүйсээр гудамжинд гарч ирэхэд нар цасан дээр гялалзан тусаж байлаа.
Одгой шувууд яндангийн орой дээр исгэрч, хөөндэй болон улаан цээжит шувууд дуулж байв—гэвч тэд шөнө дуулсан үгсээ биш, өөрсдийн жижигхэн жиргээгээ л дуулж байлаа.
«Ай халаг» гэж оёдолчин хэлэв. «Надад эрчилсэн утас минь байна; гэвч ганцхан товчны нүх гаргах төдий хүч ч, цаг ч л үлджээ—учир нь өнөө өглөө бол Зул сарын өдөр! Глостерийн хотын дарга үд дунд гэхэд гэрлэх ёстой—харин түүний интоорын өнгөт хүрэм хаана байна?»
Тэр Уэстгейт гудамж дахь бяцхан дэлгүүрийн хаалгыг онгойлгоход, Симпкин ямар нэг юм хүлээсэн муур шиг дотогш гүйн оров.
Гэвч тэнд хэн ч байсангүй! Бүр ганцхан жижигхэн бор хулгана ч байсангүй!
Шалны банзнуудыг цэвэрхэн шүүрдсэн байв; жижигхэн утасны үзүүрүүд, жижигхэн торгон өөдөснүүд бүгд эмх цэгцтэй хураагдаж, шалан дээрээс алга болсон байлаа.

Гэвч ширээн дээр—өө, ямар баяр вэ! оёдолчин баярлан дуу алдав—түүний жирийн торгоны өөдөснүүдийг орхисон тэр газар—Глостер хотын захирагчийн хэзээ нэгэн цагт өмсөж байсан хамгийн хамгийн гоёмсог хүрэм, хатгамалтай сатин хантааз хэвтэж байлаа.

Хүрэмний энгэрийн эмжээр дээр сарнай ба алаг нүдэн цэцгүүд байв; харин хантаазыг намуу цэцэг, василёк цэцгээр хатгамалласан байлаа.
Бүх зүйл дууссан байв, гагцхүү ганцхан интоорын өнгөтэй товчны нүх л үлдсэн бөгөөд тэр товчны нүх дутуу байсан газарт өчүүхэн жижигхэн бичгээр ийм үгс бичсэн цаасны өөдөс хатгаастай байв—
ДАХИЖ ТОРГОН УТАС ҮГҮЙ
Тэр цагаас хойш Глостерын оёдолчны аз хийморь эхэлжээ; тэр нэлээд таргалж, бас нэлээд баяжсан юм.

Тэр Глостерын бүх баян худалдаачид болон ойр хавийн нутгийн бүх ганган ноёдод хамгийн гайхамшигтай хантаазуудыг оёдог байв.
Тийм гоёмсог хуниас, тийм хатгамалтай ханцуйвч ба унжлагыг хэзээ ч харж байгаагүй! Гэвч түүний товчны нүхнүүд нь энэ бүхний хамгийн агуу ялалт байлаа.
Тэр товчны нүхнүүдийн оёдол нь маш цэвэрхэн—маш цэвэрхэн—тахир хөгшин хуруутай, нүдний шилтэй нэгэн өвгөн, оёдолчны хуруувч зүүгээд яаж ингэж оёж чадсан юм бол гэж би гайхдаг.
Тэр товчны нүхнүүдийн оёдол нь маш жижигхэн—маш жижигхэн—яг л бяцхан хулганууд хийсэн юм шиг харагдаж байв!