A wani lokaci da ya wuce, akwai wata matalauciyar gwauruwa wadda take da ɗa guda ɗaya mai suna Jack da kuma wata saniya mai suna Milky-White.
Suna rayuwa ne da nonon da saniyar ke bayarwa kowace safiya, wanda suke kaiwa kasuwa don sayarwa.
Amma wata safiya, Milky-White ba ta bayar da nono ba, kuma ba su san abin da za su yi ba.
“Me za mu yi? Me za mu yi?” gwauruwar ta yi kuka, tana murza hannayenta.
“Kada ki damu, mama, zan je in nemo aiki a wani wuri,” in ji Jack.
“Mun gwada hakan a baya, kuma babu wanda zai ɗauke ka aiki,” mahaifiyarsa ta amsa.
“Ba mu da wani zaɓi illa mu sayar da Milky-White, mu yi amfani da kuɗin don buɗe shago ko wani abu.”
“To shikenan, mama,” in ji Jack.
“Yau ranar kasuwa ce. Zan tafi da Milky-White in sayar, sannan za mu ga abin da za mu iya yi a gaba.”

Don haka Jack ya kama igiyar saniyar a hannunsa kuma ya kama hanyarsa.
Bai yi nisa ba da ya hadu da wani tsoho mai ban mamaki wanda ya gaishe shi
“Barka da safiya, Jack.”
“Barka da safiya gare ka,” Jack ya amsa, yana mamakin yadda mutumin ya san sunansa.
“To, Jack, ina za ka?” tsohon ya tambaya.
“Zan je kasuwa ne don in sayar da saniyar mu,” Jack ya ce.
“A'a, ka yi kama da ainihin yaron da ya dace ya sayar da shanu,” tsohon ya ce da murmushi.
“Amma gaya mini, ka san waken guda nawa ne ke yin biyar?”
“Biyu a kowane hannu da kuma guda daya a cikin bakinka,” Jack ya amsa da sauri, da kaifin basira kamar allura.

"Daidai ne," in ji tsohon, "kuma ga su nan: ainihin waken."
Ya sa hannu a aljihunsa ya ciro cikan hannu na wasu wake masu ban mamaki.
"Tunda kana da kaifin basira," ya ci gaba, "ba zan damu mu yi canji ba: saniyarka da waɗannan waken."
"Haba dai," in ji Jack. "Lallai wasa kake yi."
"A'a, amma ba ka san menene waɗannan waken ba," in ji mutumin. "Idan ka shuka su da daddare, zuwa safiya za su yi girma har zuwa sama."
"Da gaske?" in ji Jack, cike da sha'awa. "Ba da gaske kake ba."
"Da gaske nake yi. Kuma idan hakan bai zama gaskiya ba, za ka iya karɓar saniyarka."
"Na amince," in ji Jack, yana mika igiyar Milky-White kuma yana sa waken a aljihunsa.

Jack ya koma gida, kuma tun da bai yi nisa ba, ko magriba ba a yi ba lokacin da ya isa kofarsa.
"Ka dawo tun yanzu, Jack?" in ji mahaifiyarsa. "Na ga ba ka tare da Milky-White, don haka ka sayar da ita. Nawa ka samu a kanta?"
"Ba za ki taba tsammani ba, Mama," in ji Jack.
"A'a, kada ka gaya min. Yaro mai kirki! Fam biyar? Goma? Sha biyar? A'a, ba zai kai ashirin ba."
"Na gaya miki, ba za ki iya tsammani ba. Yaya game da wadannan waken? Suna da sihiri! Shuka su da daddare kuma—"
"Mene ne!" mahaifiyar Jack ta yi kururuwa. "Ka bayar da Milky-White dina, wadda ta fi kowace saniya bayar da nono a yankin nan gami da kyakkyawan nama, a kan cikar hannu na waken da ba su da amfani?"
Ta yi fushi matuka.

Don haka Jack ya hau sama zuwa ƙaramin ɗakinsa a soro, yana jin baƙin ciki da nadama.
Duk da komai, ya yanke shawarar shuka waken ko ta yaya.
Daga ƙarshe, barci ya ɗauke shi.

Da Jack ya farka, ɗakin ya yi wani irin ban mamaki. Rana tana haskaka wani ɓangaren, amma sauran wurin ya yi duhu sosai da inuwa.
Da sauri Jack ya tashi, ya sa kayansa, kuma ya je wajen taga. Kuma me kuke tunanin ya gani?
A nan, daidai inda Jack ya shuka waken, wani ƙaton itacen wake yana tsaye. Ya yi ta girma yana girma, har ya kai can sama ga sararin samaniya.
Ashe tsohon nan gaskiya ya faɗa.

Itacen waken ya yi girma har gaban tagar Jack, saboda haka abin da kawai zai yi shi ne ya buɗe ta ya yi tsalle zuwa kan itacen waken, wanda ya tashi sama kamar wani katon tsani.
Cikin sha'awar ganin inda ya dosa, Jack ya yanke shawarar hawa kansa, don haka ya yi bankwana da mahaifiyarsa kuma ya fara hawansa.
Ya yi ta hawa da hawa, sama da sama, har sai da gajimare ya kewaye shi.
Daga ƙarshe, ya isa wani babban koren kwari a sararin sama. Yayin da ya taka kan farfajiyar ciyawar, nan take ya hango wata katuwar fada. A kusa, ya lura da wata tsohuwa.

Jack ya matsa kusa da matar ya tambaya, “Sannu, Uwargida, wancan gidanki ne?”
“A'a,” tsohuwar ta amsa. “Amma zan iya ba ka labarin waccan fadar...
A can wani zamani, wani jarumi mai daraja ya rayu a waccan fadar a kan iyakar Ƙasar Tatsuniya. An san shi da jaruntakarsa, kyautatawarsa, da kuma ɗumbin dukiyar da yake tsarewa a cikin ganuwar fadar. Shi, da matarsa, da yaransu duk maƙwabtansu suna ƙaunar su, kuma fadar tana cike da arziki—zinariya, duwatsu masu daraja, da abubuwa na sihiri—waɗanda jarumin ya tattara daga tafiye-tafiyen kasada da yawa. Wata rana, wani mugun dodo ya kai hari a fadar, ya kama jarumin da yaransa. Duk da haka, matar jarumin da ƙaramin yaron nasu ba sa gida; sun je ziyarar wata tsohuwar mai reno. Sa'ad da labarin harin dodon ya isa ga matar, ta san dole ne ta ci gaba da ɓuya tare da mai renon don kare ɗanta da kuma kanta.“

Ta ci gaba da cewa, “Daga ƙarshe, tsohuwar mai rainon ta rasu, kuma matar da ɗanta suka ci gaba da zama a ƙaramin gidan mai rainon, suna fama da talauci, nesa da arzikin da suka sani a da. A halin yanzu, dodon da matarsa suka koma cikin katafaren gidan, suka karɓe dukiyoyin da duk abin da ya kasance na dangin jarumin ne a bisa haƙƙi, kuma har yanzu suna rayuwa a can har zuwa yau.”
Tsohuwar ta ɗan tsagaita sannan ta kalli Jack.
“Yanzu, bari in gaya maka wacece matar da kuma ɗanta...
Ɗan shi ne kai, kuma matar ita ce mahaifiyarka, kuma wannan katafaren gida, tare da duk dukiyoyinsa, na mahaifinka ne.
Dole ne ka ƙwato shi daga hannun dodon domin kai da mahaifiyarka ku sami abin da yake naku ne a bisa haƙƙi.”

Jack ya cika da mamaki.
“Mahaifiyata abin tausayi,” ya faɗa a hankali.
“Kana da ƙarfin halin fuskantar ƙaton ɗodon?” tsohuwar ta tambaya.
“Dole ne in kasance da ƙarfin halin yin abin da ya dace,” Jack ya amsa da azama.
“Da kyau,” in ji matar. “Don kayar da ƙaton ɗodon, dole ne ka shiga gidan sarautar kuma, idan zai yiwu, ka karɓo jakar zinare, kazar da ke yin ƙwayen zinare, da kuma molo mai magana. Ka tuna, ba sata kake yi ba; duk abin da ke cikin wannan gidan sarauta naka ne da iyalinka bisa haƙƙi.”
Sannan, farat ɗaya, matar ta ɓace, kuma Jack ya gane cewa ita aljana ce ta alheri.

Jack ya ruga zuwa fadar sannan ya buga ƙararrawa. Wata tsohuwa ta buɗe ƙofar
"Sannu, madam," Jack ya gaishe ta cikin ladabi, "Don Allah za ki iya ba ni wani abu in ci? Ina jin yunwa sosai."
Matar ta kalli Jack sannan ta ce:
"Kana son karin kumallo? Akwai haɗari sosai! Dole ne ka tafi yanzu nan, ko kuma mijina, wani ƙaton dodo mai ban tsoro, ba zai yi farin ciki da ganin ka a nan ba. Ba ya son baƙi kuma yana iya yin fushi a kowane lokaci. Ya kamata ka tafi da sauri saboda zai dawo nan ba da daɗewa ba."
Jack ya roƙe ta,
"Don Allah, madam, ina jin yunwa sosai. Duk yadda haɗarin yake, na gwammace in tsaya in ci abinci da in mutu don yunwa."

A daidai wannan lokacin, Jack ya ji wani ƙarar bugu da ƙarfi a kan matakala, wanda wata babbar murya ta biyo baya tana cewa:
"Fi-fai-fo-fam,
Ina jin motsin wani.
Ko suna kusa ko kuma sun gudu,
Zan neme su, duk inda suka taka."
"Mata," in ji ƙaton dodon da ƙarfi, "Ina jin motsin wani a cikin gidan sarautar nan. Suna ƙoƙarin yi min sata ne?"
Amma matar ƙaton dodon ta amsa da sauri, tana tabbatar masa da cewa ya yi kuskure kuma babu kowa a cikin gidan sarautar.
"Kada ka zama mai zargi sosai," ta ce. "Kullum kana tunanin wani yana neman dukiyarka, amma babu kowa a nan. Zo ka huta; kawai kana tunanin abubuwa ne a ranka."
Ƙaton dodon ya yi gunaguni amma daga ƙarshe ya je ya zauna, yana ci gaba da kallon zargi a kewayen ɗakin kamar yana tsammanin wani zai fito a kowane lokaci.
A halin yanzu, Jack ya ci gaba da ɓuya, yana riƙe numfashinsa, yana fatan ƙaton dodon zai gaskata maganar matarsa.

Daga baya, dodon ya fita yawo, kuma Jack ya zauna don ya taimaki matar dodon da ayyukanta masu yawa a cikin ƙaton gidan sarautar.
A matsayin lada, ta kawo wa Jack abincin 'ya'yan itatuwa da ganyayyaki masu daɗi.
A waccan yammacin, lokacin da dodon ya dawo don cin abincin dare, Jack ya yi sauri ya koma ya ɓuya a cikin kabad, yana jira shiru har sai da wurin ya sake zama lafiya.

Dodon ya gama cin abincin safe sannan ya je wajen wani babban akwati, ya ciro wasu jakunkunan zinare.
Ya zauna kuma ya fara ƙirga tsabar kuɗin, amma ba da daɗewa ba, kansa ya fara lilo, kuma nan da nan ya fara minshari da ƙarfi wanda ya sa duk gidan sarautar ya girgiza.
Jack ya fito sanda a hankali daga maɓoyarsa, kuma da ya wuce dodon, a tsanake ya ɗauki ɗaya daga cikin jakunkunan zinaren ya sa a ƙarƙashin hannunsa. Ya yi sauri ya tafi da gudu iya ƙarfinsa, yana tseren zuwa wajen bishiyar waken.

Jack ya jefa jakar zinariyar ƙasa, kuma ta sauka lafiya a cikin lambun mahaifiyarsa. Sannan ya sauko daga jikin itacen waken da sauri yadda zai iya.
Da ya isa gida daga ƙarshe, Jack ya tashi mahaifiyarsa kuma ya nuna mata jakar zinariyar, yana ba ta labarin kasadarsa cikin ɗoki tare da dodon da matarsa.
“To, Mama, ban yi gaskiya ba game da waken? Lallai suna da sihirin gaske!”
Mahaifiyar Jack ta yi mamaki kuma ta yi tsananin murna da ganin zinariyar, tana mai gane cewa zai cece su daga wahalhalunsu kuma ya fitar da su daga talauci.

Mahaifiyar Jack tana so ya zauna a gida kada ya koma gidan sarautar, amma Jack ya gamsar da ita cewa dole ne ya koma don ya karbo gidan sarautar iyalinsu.
Saboda haka a wata safiya mai kyau, ya tashi da wuri, ya hau kan itacen waken, ya kuma fara hawansa. Ya hau, ya hau, ya kuma hau—sama da sama—har sai da daga karshe, ya isa hanyar da ta kai ga babban dogon gidan da ya ziyarta a baya.
Tabbas, a can kan kofar gidan, matar dodon tana tsaye.
Jack ya sake ba da tayin taimaka mata da ayyukan gida a kewayen gidan sarautar.
Amma ba da dadewa ba, suka ji manyan takun sawun dodon yana tunkarowa, sai matarsa ta yi saurin boye Jack a cikin kabad, kamar yadda ta yi a baya.

Komai ya faru kamar yadda ya faru a baya. Ogre ɗin ya shigo, yana rera waƙa,
"Fi-fai-fo-fam, ga ni nan tafe!
Takun kafa mai ƙarfi kamar aradu, bugun ganga!
Ina jin warin wani, ba za su iya ɓuya ba,
A cikin gidan sarautar, nesa da kusa!
Fi-fai-fo-fam, ba za ka iya gudu ba!
Zan same ka nan ba da jimawa ba, sannan komai ya ƙare!"
Sannan, ya zauna don cin karin kumallo na gasassun shanu uku.
Bayan ya gama ci, ya ce
"Mata, kawo min kazar nan mai yin ƙwayayen zinare."
Ta kawo masa ita, kuma Ogre ɗin ya ba da umarni,
"Yi ƙwai,"
sai kazar ta yi ƙwai wanda aka yi shi gaba ɗaya da zinare.
Ba da daɗewa ba, Ogre ɗin ya fara gyangyaɗi, kuma kafin wani lokaci, ya riƙa yin minshari da ƙarfi har sai da dukan gidan sarautar ya girgiza.

Jack ya fito daga cikin murhu a hankali a kan yatsun ƙafarsa, ya ɗauki kazar zinariya, kuma ya ruga da gudu iya ƙarfinsa.
Amma a wannan karon, kazar ta yi wani kuka mai ƙarfi, wanda ya farkar da dodon. Yayin da Jack yake tserewa daga gidan, ya ji dodon yana ihu,
“Mata, mata, me kika yi da kazar zinariyata?”
Matarsa ta amsa,
“Me kake nufi, maigida?”
Amma abin da Jack ya ji ke nan, yayin da ya ruga zuwa itacen waken kuma ya fara saukowa ƙasa da sauri yadda zai iya.

Lokacin da Jack ya isa gida, ya nuna wa mahaifiyarsa kazar nan mai ban al'ajabi cike da alfahari. Ya ce,
“Yi ƙwai,”
kuma nan take kazar ta yi ƙwan zinari. Duk lokacin da Jack ya ce
“Yi ƙwai,”
kazar takan sake yin wani ƙwan zinari mai sheki.
Kodayake yanzu suna da hanyar samun dukiya marar ƙarewa, Jack bai gamsu ba. Ya san cewa har yanzu akwai dukiya da yawa na iyalinsa a cikin gidan sarautar waɗanda a gaskiya nasu ne.
Ba da daɗewa ba, Jack ya ɗauki aniyar sake fuskantar dodon nan a saman itacen wake don karɓo duk abin da aka ƙwace daga iyalinsa.

Wata kyakkyawar safiya, Jack ya tashi da wuri ya nufi kai tsaye zuwa ga itacen waken. Ya hau ya hau, sama da sama, har sai da ya isa saman.
Amma a wannan karon, ya san bai kamata ya wuce kai tsaye zuwa gidan dodon ba. A maimakon haka, ya jira a bayan wani dan kurmi kusa da katafaren gidan, yana kallo yana kuma jira. Da ya ga matar dodon ta fito da bokiti don debo ruwa, Jack ya yi amfani da damar ya sulale cikin gidan ya sake buya a cikin kabad.
Bai dade da buya ba sai ya ji karar nan da ya saba da ita ta tim! tim! tim! na manyan takun kafa, yayin da dodon da matarsa suka shiga katafaren gidan.

“Fi-fai-fo-fam, ga ni nan tafe!
Takun kafa mai kara, kamar bugun ganga!
Ina jin warin wani, ba zai iya buya ba,
A cikin gidan sarautar nan, ko'ina da ko'ina!
Fi-fai-fo-fam, ba za ka iya gudu ba!
Zan nemo ka nan ba da jimawa ba, kuma shikenan!”
katon dodon ya yi tsawa. “Na san akwai wani a nan, mata, ina jin warinsa!”
Matar dodon ta ja numfashi sannan ta ce,
“Ga ka nan kuma ka fara da fi-fai-fo-fam dinka. Karin kumallo kawai nake yi, kuma lallai ka dauki kamshin abincin a matsayin kamshin mutum ne.”
Dodon ya zauna don cin karin kumallonsa, amma lokaci zuwa lokaci yakan yi gunaguni,
“Na rantse da gaske akwai wani a nan,”
kuma yakan tashi don duba dakin ajiye abinci, da kabad, da duk wani wuri. Abin farin ciki, bai taba tunanin duba ma'ajiyar tufafi inda Jack yake buya ba.

Bayan ya gama cin abincin safe, dodon ya kwalla kira,
“Matata, kawo min molona na zinare!”
Ta kawo molon ta ajiye shi a kan tebur a gabansa. Sannan dodon ya ba da umarni, “Rera waƙa!” kuma molon zinaren ya fara rera waƙoƙi mafi daɗi. Ya ci gaba da rera waƙa har sai da dodon ya yi barci kuma ya fara minshari kamar tsawa.

Jack ya ɗaga murfin jan ƙarfe na kabad a hankali, sannan ya fita sulo kamar bera. Ya rarrafa da hannaye da gwiwoyinsa har sai da ya isa teburin, sannan ya hau kai a tsanake, ya ɗauki garayar zinare, kuma ya ruga da gudu zuwa ƙofar.
Amma kwatsam sai garayar ta yi ihu da ƙarfi, “Taimako! Taimako!” kuma dodon ya farka a daidai lokacin da zai ga Jack yana guduwa ɗauke da garayar a hannunsa.

Jack ya ruga da gudu iya ƙarfinsa, tare da ƙaton dodon nan yana binsa a baya kusa-kusa. Ya isa ga bishiyar waken kuma ya sauko ƙasa don tsirar da ransa.
Daga hanyar da ke sama, dodon ya ga Jack yana ta faman sauka a ƙasa. Ya ɗan dakata na wani lokaci, ba shi da natsuwa a kan irin wannan tsani mai rawa.
Amma molon ya yi ihu, “Ubangida! Ubangida!” kuma dodon ya yi ruri cikin fushi. Ya damƙi bishiyar waken kuma ya fara saukowa yana bin Jack, kuma gaba ɗaya bishiyar ta yi ta rawa a ƙarƙashin nauyinsa.

Jack ya sauko da sauri yadda zai iya. A ƙarshe ya isa lambun mahaifiyarsa kuma ya yi tsalle ƙasa lafiya.
“Maza, Mama! Dole ne mu sare itacen waken!” Jack ya yi ihu.
Tare suka ɗauki gatari daga ɗakin ajiya kuma suka sari gindin itacen da dukkan ƙarfinsu.

Itacen waken ya girgiza, ya tuge daga ƙasa, kuma ya naɗe zuwa sama kamar tsiro mai yaushi.
Ya tashi da sauri zuwa gajimare, ɗauke da dodon tare da shi. Har yanzu yana maƙale a jikin gindin da aka sare, yana ruri don takaici yayin da iska ke jan rigarsa kuma ta yaga wani yanki mai tsatsagewa daga hannun rigarsa.
Sama da sama suka tafi—dodon da kuma itacen waken da ya karye—har sai da duka biyun suka ɓace a cikin gajimare da ke saman fādarsa. A ƙarshe, Jack da mahaifiyarsa sun tsira, kuma wannan itacen wake na sihiri ba zai taɓa sake tsirowa zuwa ƙasa ba.

Jack ya nuna wa mahaifiyarsa garayar zinariya—taska ta ƙarshe da ta ɓace daga gidan sarauta.
Yanzu ya sake samo dukkan dukiyar iyalinsa: jakar zinariya, kazar da ke yin ƙwai na zinariya, da kuma garayar da ke waƙa.
Tare da kyakkyawar waƙar garayar da kuma arzikin zinariyar da ƙwayayen, Jack da mahaifiyarsa sun zama masu arziki sosai.
Daga ƙarshe Jack ya auri wata babbar gimbiya, kuma tare suka yi rayuwa cikin farin ciki har abada.