Full Text: Jemima Puddle-duck-in Nağılı
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: Jemima Puddle-duck-in Nağılı
Toyuqla birlikdə bir dəstə ördək balasını görmək nə qədər gülməli mənzərədir!
Jemima Puddle-duck-un hekayəsinə qulaq asın — o, fermerçinin arvadı öz yumurtalarını özü çıxartmağa icazə vermədiyinə görə əsəbiləşmişdi.
Onun baldızı, xanım Rebeccah Puddle-duck, yumurtaları başqasına çıxartdırmağa tamamilə razı idi—
«Mən iyirmi səkkiz gün yuvada oturmağa səbrim yoxdur; sənin də yoxdur, Jemima. Sən onları soyudaq qoyarsan; bunu özün də bilirsən!»
«Mən öz yumurtalarımı özüm çıxartmaq istəyirəm; onların hamısını özüm çıxardacağam,» deyə Jemima Puddle-duck vıraqdadı.
O, yumurtalarını gizlətməyə çalışırdı; lakin onlar həmişə tapılır və aparılırdı.
Jemima Puddle-duck tamamilə ümidsizliyə düşdü. O, fermadan uzaqda yuva qurmağa qərar verdi.
O, gözəl bir yaz günortasında təpənin üstündən keçən araba yolu ilə yola düşdü.
Üstündə şal, başında isə uzun saçaqlı çarşab papaq var idi.
Təpənin zirvəsinə çatanda uzaqda bir meşə gördü.
Ora sakit və təhlükəsiz bir yer kimi göründü ona.
Jemima Puddle-duck uçmağa o qədər də adət etməmişdi. O, şalını çırpalaraq bir neçə addım aşağıya qaçdı, sonra isə havaya sıçradı.
O, yaxşı bir başlanğıc aldıqdan sonra gözəl uçdu.
O, ağacların başları üzərindən süzülərək getdi və meşənin ortasında ağacların və kolların təmizləndiyi açıq bir yer gördü.
Jemima olduqca ağır endi və rahat, quru bir yuva yeri axtararaq vəzəvəzə etməyə başladı. O, hündür əlvan çiçəklərin arasındakı bir kötüyü bəyəndi.
Lakin — kötüyün üzərində oturmuş, qəzet oxuyan zərif geyimli bir cənabı görəndə Jemima çaşıb qaldı.
Onun qara sivri qulaqları və qumrəngi bığları var idi.
«Vak-vak?» — dedi Jemima Puddle-duck, başını və papağını bir tərəfə əyərək —
«Vak-vak?»
Cənab qəzetinin üstündən gözlərini qaldırıb Jemima-ya maraqla baxdı—
«Xanım, yolunuzu itirdinizmi?» dedi. Onun uzun, kol kimi quyruğu var idi və o, bu quyruğunun üstündə oturmuşdu, çünki kötük bir az nəm idi.
Jemima onu çox nəzakətli və yaraşıqlı hesab etdi. O izah etdi ki, yolunu itirməyib, sadəcə rahat və quru bir yuvalama yeri tapmağa çalışır.
«Ah! beləmi? doğrudanmı!» dedi qumral bığlı cənab, Jemimaya maraqla baxaraq. O, qəzeti qatlayıb palto cibinə qoydu.
Jemima o qarışqan toyuqdan şikayət etdi.
«Doğrudan! nə maraqlı! Kaş o quşla görüşə biləydim. Ona öz işi ilə məşğul olmağı öyrədərdim!»
«Yuva məsələsinə gəlincə isə — heç bir çətinlik yoxdur: odun anbarımda bir kisə dolusu lələk var. Xeyr, əziz xanım, siz heç kimə mane olmayacaqsınız. İstədiyiniz qədər orada otura bilərsiniz,» — dedi quyruğu uzun, tüklü cənab.
O, tülkü əlcəyəyi çiçəkləri arasında, çox tenha və kədərli görünüşlü bir evə doğru irəlilədi.
Ev odun dəstələrindən və çimdən tikilmişdi, baca əvəzinə isə bir-birinin üstünə qoyulmuş iki sınıq vedrə duruyordu.
«Bu mənim yay iqamətgahımdır; torpaq evimi — qış evimi — o qədər rahat tapmazdınız» dedi qonaqpərvər cənab.
Evin arxasında köhnə sabun qutularından düzəldilmiş uçuq-sökük bir dam vardı. Cənab qapını açdı və Jemima-nı içəri apardı.
Tövlə demək olar ki, tamamilə lələklə dolu idi — az qala boğulacaq kimi idi; amma rahat və çox yumşaq idi.
Jemima Puddle-duck bu qədər çox lələk tapdığına olduqca təəccübləndi. Amma burası çox rahat idi; və o, heç bir çətinlik çəkmədən yuva qurdu.
O çıxanda, qumlu bığlı cənab bir kötük üzərində oturub qəzet oxuyurdu — ən azından qəzeti açmışdı, amma onun üstündən baxırdı.
O, o qədər nəzakətli idi ki, Jemima-nı gecəyə evə buraxmağa demək olar ki, üzülürmüş kimi göründü. O, Jemima sabah yenidən qayıdana qədər yuvasına yaxşı baxacağına söz verdi.
O dedi ki, yumurtaları və ördək balalarını çox sevir; taxta anbarında gözəl bir dolu yuva görmək onun üçün böyük şərəf olardı.
Jemima Puddle-duck hər gün axşamüstü gəlirdi; o, yuvada doqquz yumurta qoydu. Onlar yaşılımtıl ağ rəngdə və çox iri idi. Tülkü cənab onlara heyran qalmışdı. O, Jemima orada olmayanda yumurtaları çevirib sayardı.
Nəhayət, Jemima ona bildirdi ki, sabahdan yumurtaların üstündə oturmağa başlamaq niyyətindədir — «və yanımda bir kisə taxıl gətirəcəyəm ki, yumurtalar çıxana qədər heç vaxt yuvamı tərk etməyim. Onlar soyuqlaya bilər,» — dedi vicdanlı Jemima.
«Xanım, özünüzü çanta ilə narahat etməyin; yulafı mən təmin edərəm. Amma siz yorucu oturma işinə başlamazdan əvvəl, sizə bir ziyafət vermək istəyirəm. Gəlin yalnız özümüz üçün bir şam yeməyi təşkil edək!
Ləzzətli bir omlet hazırlamaq üçün ferma bağçasından bir az ot-əncər gətirməyinizi xahiş edə bilərəmmi? Adaçayı və kəklikotu, nanə və iki soğan, həmçinin cəfəri. Omlet üçün donuz yağını mən təmin edərəm,» — dedi qumral bığlı qonaqpərvər cənab.
Jemima Puddle-duck sadəlövh bir ördək idi: hətta adaçayı və soğan sözü belə onu şübhələndirmədi.
O, ferma bağçasında gəzərək qızardılmış ördəyin içinə qoyulan müxtəlif növ ədviyyat otlarından kiçik-kiçik parçalar dişləyib qopardı.
O, mətbəxə girdi və səbətdən iki soğan götürdü.
Collie cinsi it Kep onunla çölə çıxanda qarşılaşdı: «Sən o soğanlarla nə edirsən? Hər günortadan sonra tək-tənha hara gedirsən, Jemima Puddle-duck?»
Jemima collidən bir az çəkinirdi; o, ona hər şeyi olduğu kimi danışdı.
Collie ağıllı başını bir tərəfə əyərək dinlədi; qumral bığcıqları olan nəzakətli cənabı təsvir edəndə isə sırıtdı.
O, meşə haqqında, evin və tövlənin dəqiq yeri haqqında bir neçə sual verdi.
Sonra çıxıb kənd boyu yüyürərək getdi. O, qəssabla gəzintiyə çıxmış iki it balasını axtarmağa getdi.
Jemima Puddle-duck günəşli bir günortadan sonra araba yolu ilə son dəfə yuxarı getdi. O, bir torba içindəki ot dəstələri və iki soğanla kifayət qədər yüklənmişdi.
O, meşənin üzərindən uçdu və uzun quyruqlu, kol kimi saçlı cənabın evinin qarşısına endi.
O, bir kötüyün üstündə oturmuşdu; havanı iylədi və narahat-narahat meşənin ətrafına baxmağa davam etdi. Jemima enəndə o, diksinib yerindən sıçradı.
«Yumurtalarına baxan kimi evə gir. Omlet üçün otları mənə ver. Tez ol!»
O, olduqca kobud danışırdı. Jemima Puddle-duck onun heç vaxt belə danışdığını eşitməmişdi.
O, təəccübləndi və özünü narahat hiss etdi.
O, içəridə olarkən, anbarın arxasından pıqqıltılı ayaq səsləri eşitdi. Qara burunlu biri qapının altından iyi aldı, sonra isə qapını bağladı.
Jemima çox qorxuya düşdü.
Bir an sonra yüksək səslər eşidildi — hürüşmə, uluma, böyürmə və uğultu, ciyildəmə və iniltilər.
Və o tülkü bığlı cənabdan bir daha heç nə görünmədi.
Tezliklə Kep tövlənin qapısını açdı və Jemima Puddle-duck-u buraxdı.
Təəssüf ki, balaca itlər içəri cumdu və o dayandıra bilməmişdən əvvəl bütün yumurtaları yeyib qurtardılar.
Onun qulağında bir dişləmə izi vardı və hər iki balaca it də axsayırdı.
Jemima Puddle-duck o yumurtalar səbəbindən ağlaya-ağlaya evə müşayiət edildi.
O, iyun ayında bir neçə yumurta daha qoydu və onları özündə saxlamağa icazə verildi: lakin onlardan yalnız dördü çıxdı.
Jemima Puddle-duck bunu əsəblərinə bağladı; amma o, həmişə pis quluçka olmuşdu.
