Тахиатай хамт нугасны дэгдээхэйнүүд явж байхыг харвал ямар хөгжилтэй харагддаг вэ!
Өөрийн өндөгөө дарахыг фермерийн эхнэр зөвшөөрөхгүй байсанд бухимдсан Жемима Паддл-Дакийн тухай түүхийг сонсоорой.

Түүний бэргэн эгч, хатагтай Ребеккаг Паддл-дак, дараллагыг өөр хэн нэгэнд даатгахад бүрэн бэлэн байсан—
«Би хорин найман хоног үүрэн дээр суух тэвчээргүй; чи ч мөн адил тэвчээргүй, Жемима. Чи тэднийг хүйтрүүлчихнэ; чи өөрөө ч мэдэж байгаа биз!»
«Би өөрийн өндгөө өөрөө дарлахыг хүсч байна; тэднийг бүгдийг нь өөрөө дарлана,» гэж Жемима Паддл-дак хааркав.

Тэрээр өндөгнүүдээ нуухыг оролдсон; гэвч тэдгээрийг үргэлж олоод аваачдаг байлаа.
Жемима Паддл-дак огт цөхрөн гарлаа. Тэрээр фермээс хол газар үүрээ засахаар шийдлээ.

Тэрээр нарлаг хаврын үдэш толгодын цаашхи замаар хөдөлж гарав.
Тэр мөрний бүрхүүл болон хавтгай малгай өмссөн байв.

Тэрээр толгодын оройд хүрэхэд, холд ой харагдав.
Тэр газар аюулгүй, тайван байх болов уу гэж тэр бодов.

Жемима Паддл-дак нисэхдээ тийм ч дадаагүй байв. Тэр толгойн өөд хэдэн алхам гүйж, шалыг далавчлан дэлгэрэн, агаарт үсрэн гарав.

Тэрээр сайн эхлэл авмагцаа гоёхон нисэв.
Тэрээр модны оройгоор шуурч нисэн, ойн дунд мод болон бутыг цэвэрлэсэн нээлттэй газрыг харав.

Жемима нэлээд хүндхэн буун, тохиромжтой хуурай үүрлэх газар хайж тэнэж эхлэв. Тэрээр өндөр хурганы цэцгийн дунд байх нэгэн модны бүдүүн үндэсний дэргэд үүрлэхийг хүсэв.
Гэтэл—тэр бүдүүн үндэс дээр суусан нэгэн нарийн хувцастай ноён сонин уншиж байгааг харж Жемима цочирдов.
Тэр хар тэгш чих, шаргал өнгийн сахалтай байв.
«Кваак?» гэж Жемима Паддл-дак толгой болон малгайгаа нэг тийш хазайлган хэлэв—
«Кваак?»

Тэр ноён сонинынхоо дээгүүр нүдээ өргөж, Жемимаг сониуч харцаар ажив—
«Хатагтай, та замаа төөрсөн үү?» гэж тэр хэлэв. Тэр нэлээд нойтон байсан тул өөрийнхөө урт, бутлаг сүүлэн дээр суусан байлаа.
Жемима түүнийг маш эелдэг, үзэсгэлэнтэй гэж бодов. Тэр замаа төөрөөгүй, харин тохиромжтой, хуурай үүрлэх газар хайж байгаагаа тайлбарлав.

«Аа! Тийм үү? Үнэхээр үү!» — гэж элсэрхэг сахалтай ноён Жемимаг сониуч нүдээр ширтэн хэлэв. Тэрээр сонинг нугалаад хүрэмнийхээ халаанд хийв.
Жемима тэр хөндлөнгөөс оролцдог тахиагаа гомдоллов.
«Үнэхээр үү! Ямар сонирхолтой вэ! Тэр шувууг уулзаасай гэж хүсч байна. Өөрийн хэрэгтэйгээ л завгүй байхыг заах байсан!»

«Үүрний тухайд бол ямар ч бэрхшээл байхгүй: миний модны агуулахад нэг уут өд байгаа. Үгүй ээ, хайрт хатагтай, та хэнд ч саад болохгүй. Хүссэн чинь удаан суугаарай» гэж сүүлт ноён хэлэв.
Тэрээр үнэгний цэцгэн дунд нуугдсан, харанхуй, гунигтай харагдах байшин руу замыг зааж явав.
Тэр байшин мод, шороон хашлагаар баригдсан байсан бөгөөд яндангийн оронд нэг дээр нь нөгөөг нь тавьсан хоёр хагарсан хувин байв.

«Энэ бол миний зуны орогнол; миний газар доорх өвлийн гэрийг тийм тохиромжтой гэж үзэхгүй байх» гэж эелдэг эзэн хэлэв.
Байшингийн ардуур хуучин саван хайрцгаар хийсэн нурж бутарсан хашаа байв. Эзэн хаалгыг онгойлгоод Жемимаг дотор нь оруулав.

Хашааны байшин бараг бүхэлдээ өдөөр дүүрэн байсан — бараг амьсгаадах шахам; гэвч тухтай, маш зөөлөн байлаа.
Жемима Паддл-дак ийм их хэмжээний өд олсондоо нэлээд гайхав. Гэхдээ маш тухтай байсан тул тэрээр ямар ч бэрхшээлгүйгээр үүрээ засав.

Тэр гарч ирэхэд элсэрхэг сахалтай ноён модон дээр суун сонин уншиж байв — тэр сонинг дэлгэсэн байсан ч дээгүүр нь харж байлаа.
Тэр маш эелдэг байсан тул Жемимаг шөнөөр гэртээ явуулахад бараг харамсаж байгаа мэт санагдав. Тэр маргааш дахин ирэх хүртэл үүрийг нь маш сайн хариулна гэж амлав.
Тэр өндөг болон нугасны дэгдээхэйг маш их дуртай гэдгээ хэлэв; модон агуулахдаа дүүрэн сайхан үүр харвал бахархах болно гэж хэлэв.

Жемима Паддл-дак өдөр бүр үдээс хойш ирдэг байв; тэр үүрэндээ есөн өндөг тавив. Тэдгээр нь ногоовтор цагаан өнгөтэй, маш том байлаа. Үнэгэн ноён тэдгээрийг маш их биширдэг байв. Жемима байхгүй үед тэрээр өндгүүдийг эргүүлж, тоолдог байлаа.
Эцэст нь Жемима маргааш нь дарж эхлэх гэж байгаагаа түүнд хэлэв — «Би өндгүүд дарагдах хүртэл үүрнээсээ хэзээ ч гарахгүйн тулд нэг уут эрдэнэ шишийн үр авчирна. Тэд хүйтэн тусаж өвдчих вий» гэж нямбай Жемима хэлэв.

«Хатагтай, уутны талаар санаа зовох хэрэггүй; овъёос би өөрөө авчирна. Гэхдээ таны уйтгартай дэгдээхэй дарах ажил эхлэхийн өмнө би танд нэгэн баяр хүргэхийг хүсэж байна. Хоёулаа ганцаараа зоог барицгаая!
Фермийн цэцэрлэгээс амтлагч омлет хийхэд хэрэгтэй ногоо авчирч өгнө үү? Шалфей, цэцэгт гандигнаа, гаа, хоёр сонгино, болон петрушка. Омлетэнд зориулж өөх тос би өөрөө авчирна,» гэж элсэрхэг сахалтай эелдэг ноён хэлэв.

Жемима Паддл-дак бол энгийн нэгэн байсан: гахайн өөх, сонгино гэж дурдсан ч түүнийг сэжиглэхэд хүргэсэнгүй.
Тэрээр фермийн цэцэрлэгийг тойрон явж, шарсан нугасны дотор тавьдаг янз бүрийн ногоо, өвсний ургамлуудаас жаахан жаахан хазаж амталж байлаа.

Тэрээр тэнэгэлзэн гал тогооны өрөөнд орж, сагснаас хоёр сонгино авав.
Колли нохой Кеп түүнийг гарч ирэхэд тосон авч, «Тэр сонгинуудыг яах гэж авч яваа юм бэ? Өдөр бүр орой чи хаашаа ганцаараа явдаг юм бэ, Жемима Паддл-дак?» гэж асуув.
Жемима колли нохойгоос нэлээд эмээдэг байсан тул түүнд бүх зүйлийг ярьж өгөв.
Колли ухаалаг толгойгоо нэг тийш хазайлган сонсов; тэрээр элсэн өнгийн сахалтай эелдэг ноёны тухай сонсоод инээмсэглэв.

Тэрээр ой модны тухай, мөн байшин болон хашааны яг байршлын тухай хэд хэдэн асуулт асуув.
Дараа нь гарч, тосгоны дагуу жижиг алхаагаар явав. Тэрээр мясчинтай хамт зугаалж байсан хоёр анчин нохойн гөлөгийг хайхаар явав.

Жемима Паддл-дак сүүлчийн удаа тэргний замаар нарлаг үдийн хойно явлаа. Тэр ургамлын навч, уутанд хийсэн хоёр сонгино үүрч, нэлээд ачаатай байв.
Тэр ойн дээгүүр нисэж, сүүлт ноёны байшингийн урд буув.

Тэр модон дээр суусан байв; агаарыг үнэрлэн, ойн эргэн тойронд тайвшрахгүй харцаар байнга ширтэж байлаа. Жемима буухад тэр гэнэт үсрэн босов.
«Өндөгнүүдээ харангуутаа гэрт ор. Омлетэнд зориулсан ногоог надад өг. Түргэн!»
Тэр нэлээд хурц ярьсан юм. Жемима Паддл-дак түүнийг ийм байдлаар ярихыг хэзээ ч сонсож байгаагүй.
Тэр гайхаж, эвгүй мэдрэмж төрсөн.

Тэрээр дотор байх зуур амбаарын ард хөлийн чимээ сонсогдов. Хар хамартай нэгэн хаалганы доод хэсгийг үнэрлээд, дараа нь түүнийг цоожилчихлоо.
Жемима маш их айж сандарчээ.

Нэг мөчийн дараа чанга дуу чимээ гарав — хуцах, улих, гөрөөлөх, орилох, хашгирах, ёолох дуунууд.
Тэр үнэгний сахалтай ноёнтон хэзээ ч дахин харагдсангүй.

Удалгүй Кеп агуулахын хаалгыг нээж, Жемима Паддл-дакийг гаргав.
Харамсалтай нь гөлөгнүүд дотогш дайрч орж, тэр зогсоохоос өмнө өндөгнүүдийг бүгдийг нь залгичихав.
Түүний чихийг хазсан байсан бөгөөд хоёр гөлөг хоёулаа дорвитой алхаж явав.

Жемима Паддл-дак нулимс дуслуулан тэр өндөгнүүдийнхээ улмаас гэртээ хүргүүлэн явав.

Тэрээр зургадугаар сард дахин өндөглөж, тэдгээрийг өөртөө хадгалахыг зөвшөөрсөн: гэвч дөрөв нь л дарсан.
Жемима Паддл-дак энэ нь өөрийнхөө мэдрэлийн улмаас болсон гэж хэлсэн; гэхдээ тэрээр үргэлж муу дарагч байсан.