Full Text: ဂျမိုင်းမား ပတ်တယ်-ဒတ်၏ ဇာတ်လမ်း
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ဂျမိုင်းမား ပတ်တယ်-ဒတ်၏ ဇာတ်လမ်း
ကြက်မတစ်ကောင်နှင့်အတူ ဘဲပေါက်လေးများစုဝေးနေသည့် မြင်ကွင်းသည် မည်မျှဆန်းကြယ်နေပါသနည်း!
မိမိဥများကို မိမိဖွားပေးခွင့်မရသောကြောင့် စိတ်ညစ်နွမ်းနေသည့် Jemima Puddle-duck ၏ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်လိုက်ပါ။
သူမ၏ ယောက်မ မစ္စစ် Rebecca Puddle-duck မူကား၊ ဥကို အခြားသူတစ်ယောက်အား ပေးပြီး ဖောက်စေရန် အလွန်ဆန္ဒရှိသည်—
«ငါ့မှာ နေ့ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်တိုင်အောင် သိုက်ပေါ်မှာ ထိုင်နေနိုင်တဲ့ စိတ်ရှည်မှု မရှိဘူး၊ မင်းမှာလည်း မရှိဘူး Jemima။ မင်း ဥတွေကို အေးသွားအောင် လုပ်မိမှာပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် သိတယ်မဟုတ်လား!»
«ကျမ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ပိုင်ဥတွေကို ဖောက်ချင်တယ်၊ ကျမ တစ်ယောက်တည်း ဖောက်မယ်» ဟု Jemima Puddle-duck က ကြာသံပြုလိုက်သည်။
သူမသည် မိမိ၏ ဥများကို ဝှက်ထားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်၊ သို့သော် ထိုဥများကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ယူဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။
Jemima Puddle-duck သည် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စိုက်ပျိုးရေးခြံမှ အဝေးတစ်နေရာတွင် သိုက်ကို ချက်ချင်းဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမသည် တောင်ကုန်းကျော်သွားသော လှည်းလမ်းတလျှောက် နွေဦးညနေချမ်းလှလှလေးတွင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
သူမသည် ပခုံးကြယ်စည်းတစ်ထည်နှင့် ပြွတ်ဦးထုပ်တစ်လုံး ဆောင်းထားလေသည်။
တောင်ကုန်းထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူမသည် အဝေးတွင် သစ်တောတစ်ခုကို မြင်လိုက်သည်။
ထိုနေရာသည် ငြိမ်သက်အေးချမ်းပြီး လုံခြုံသောနေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်မည်ဟု သူမထင်မိသည်။
Jemima Puddle-duck သည် ပျံသန်းခြင်းကို များများစားစား မလေ့ကျင့်ထားသူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မိမိ၏ ပုခုံးစည်းကို ဖြန့်ကာ တောင်ကုန်းလျောလမ်းတလျှောက် တစ်ချို့သောကိုက်ခန့် ပြေးလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားလေသည်။
သူမသည် ကောင်းစွာ စတင်ပျံသန်းနိုင်သောအခါ လှပစွာ ပျံသန်းခဲ့သည်။
သစ်ပင်ထိပ်များပေါ်မှ စီးနင်းပျံသန်းလာရင်း သစ်တောအလယ်တွင် သစ်ပင်များနှင့် ချုံပုတ်များကို ရှင်းလင်းထားသော ပွင့်လင်းသောနေရာတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်သည်။
Jemima သည် အတော်လေး လေးလံစွာ ဆင်းသက်ကာ သင့်တော်သော ခြောက်သွေ့သည့် သိုက်ဖွဲ့ရာ နေရာကို ရှာဖွေရန် ဝဝဲဝဲ လမ်းလျှောက်လာသည်။ မြင့်မားသော fox-glove ပန်းပင်များကြားရှိ သစ်ပင်ကုလားထိုင်တစ်ခုကို သူမ သဘောကျသည်။
သို့သော်— ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သပ်ရပ်ဆင်ယင်ထားသည့် မျိုးကောင်တစ်ဦးကို တွေ့ရသဖြင့် Jemima အံ့သြသွားသည်၊ ထိုသူသည် သတင်းစာဖတ်နေသည်။
သူ့တွင် မည်းမည်းမောက်မောက် နားရွက်များနှင့် သဲရောင်မွှေးများ ရှိသည်။
«ကြက်ကြက်?» ဟု Jemima Puddle-duck က ခေါင်းနှင့် ဦးထုပ်ကို တစ်ဖက်သို့ ယိမ်းကာ ပြောလိုက်သည်—
«ကြက်ကြက်?»
ဘဒ္ဒန္တကြီးသည် သူ၏သတင်းစာကို မျက်လုံးမှ ချပြီး Jemima ကို စူးစမ်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်—
«မိဒမ်၊ လမ်းပျောက်နေပါသလား?» ဟု သူက မေးလေသည်။ သူ့တွင် ထူထဲသောမြီးရှည်ကြီးတစ်ချောင်းရှိပြီး၊ ထိုင်ခုံသားသည် အနည်းငယ်စိုထိုင်းနေသောကြောင့် သူသည် မိမိမြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။
Jemima သည် သူ့ကို အလွန်ယဉ်ကျေးပြီး ချောမောသောသူဟု ထင်မြင်လေသည်။ သူမသည် မိမိလမ်းမပျောက်ကြောင်း၊ သို့သော် ပျောက်ဆိတ်ပြီး ခြောက်သွေ့သောသိုက်ဖွဲ့ရာနေရာကောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနေကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။
«အင်း! ဟုတ်လား? တကယ်လား!» ဟု မျက်နှာပြာသော မုတ်ဆိတ်မွေးရှိသည့် မင်းကြီးက Jemima ကို စူးစမ်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သတင်းစာကို ခေါက်ပြီး ကိုယ်ထည်အင်္ကျီ နောက်ဘက်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
Jemima သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သော ကြက်မကြီးအကြောင်းကို တိုင်ကြားလိုက်သည်။
«တကယ်လား! ဝင်းဝင်းဆန်းဆန်းပဲ! ထိုကြက်နှင့် တွေ့ချင်လိုက်တာ။ မိမိကိစ္စကိုသာ ဂရုစိုက်ရမည်ဟု သင်ပေးလိုက်မည်!»
«အ둥်ကြောင်းကတော့ ဘာမှ အခက်အခဲ မရှိပါဘူး — ကျွန်တော့် ထင်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှာ အမွေးတွေ အိတ်တစ်အိတ် ရှိပါတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ချစ်ရတဲ့ မဒမ်၊ သင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး။ သင် ကြိုက်သလောက် ကြာကြာ ထိုင်နေနိုင်ပါတယ်» ဟု အမြီးရှည်ရှည် မွေးဖုံးနေသော မစ္စတာက ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မြေပြင်ကြမ်းကြမ်းနှင့် ဆိတ်ငြိမ်သောနေရာတွင် ရှိသည့် fox-glove ပန်းများကြားမှ ကြည့်ရဆိုးသော အိမ်တစ်လုံးဆီသို့ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြသွားလေသည်။
ထိုအိမ်ကို ထင်းစုများနှင့် မြေဆီလွှာဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး မီးဖိုချောင်ဒင်ကိုယ်စားပြုသည့် ကျိုးပဲ့နေသော ဗူးနှစ်လုံးကို တစ်လုံးပေါ်တစ်လုံး ထပ်တင်ထားလေသည်။
«ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နွေရာသီနေအိမ်ပါ၊ ကျွန်တော့်မြေအောက်အိမ်—ဆောင်းရာသီအိမ်—ကတော့ ဒီလောက်သက်တောင့်သက်သာ မရှိပါဘူး» လို့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်သော မင်းသားကြီးက ပြောလိုက်တယ်။
အိမ်ရဲ့နောက်ဘက်မှာ ဟောင်းနွမ်းပြိုကျနေတဲ့ ဆပ်ပြာသေတ္တာဟောင်းတွေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ အိုးအိမ်တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းသားကြီးက တံခါးကိုဖွင့်ပြီး Jemima ကို အထဲသို့ ဝင်ခဲ့ဖို့ ပြသလိုက်တယ်။
အိမ်လေးသည် မွေ့ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသလောက်ပင် ဖြစ်သည် — ရှူမဝဖြစ်မတတ် ဆိုသလောက် ပင်ပန်းနေသော်လည်း၊ နွေးထွေးပြီး အလွန်ပျော့ပျောင်းသောနေရာလေးဖြစ်သည်။
Jemima Puddle-duck သည် မွေ့ရာများ ဤမျှများပြားစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၍ အတော်ပင် အံ့သြသွားသည်။ သို့သော် နေရာလေးသည် အလွန်နွေးထွေးသောကြောင့်၊ သူမသည် ဘာမျှ အခက်အခဲမရှိဘဲ သိုက်လေးကို ချက်ချင်းပင် ဖွဲ့ပြီးလိုက်သည်။
သူမ ထွက်လာသောအခါ၊ မွေးဆိတ်မွေးနှင့် ဘောင်ဘီဝတ် ဂျင်တယ်မန်သည် သစ်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်၍ သတင်းစာဖတ်နေသည်—အနည်းဆုံးတော့ သူသည် သတင်းစာကို ဖြန့်ကားထားသော်လည်း၊ သူ့မျက်လုံးများမှာ သတင်းစာ၏ ထိပ်ဘက်ကို ကျော်၍ ကြည့်နေသည်။
သူသည် အလွန်ယဉ်ကျေးသောကြောင့် Jemima ညဉ့်ဆိုင်ရာ အိမ်သို့ ပြန်သွားရသည်ကို နည်းနည်းမျှ ဝမ်းနည်းဟန်ပင် ရှိသည်။ သူမ နောက်တစ်နေ့ ပြန်လာသည်အထိ သူမ၏ အသိုက်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းပေးမည်ဟု သူ ကတိပြုလေသည်။
သူသည် ဥများနှင့် ဘဲပေါင်းများကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ပြောသည်၊ သူ၏ သစ်သားဆောင်ထဲတွင် ကောင်းမွန်သော အသိုက်တစ်ခုကို မြင်ရပါက မာနတက်မည်ဟု ဆိုလေသည်။
Jemima Puddle-duck သည် နေ့တိုင်း ညနေပိုင်းတွင် လာလေ့ရှိသည်။ သူမသည် အသိုက်ထဲတွင် ဥကိုးလုံး ဥခဲ့သည်။ ဥများသည် အစိမ်းရောင်ဖြူဖြူ ဖြစ်ပြီး အလွန်ကြီးမားသည်။ မြေခွေးဆန်သော မစ္စတာသည် ဥများကို အလွန်ကြည့်ကြည့်ချင်ချင် ချီးကျူးသည်။ Jemima မရှိသောအခါ သူသည် ဥများကို လှန်ကြည့်ပြီး ရေတွက်လေ့ရှိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် Jemima သည် သူမ နောက်တစ်နေ့မှ ဥများကို ပေါင်းစပြုစုရန် စတင်မည်ဟု သူ့အား ပြောလိုက်သည်— «ငါ ပြောင်းစေ့အိတ်တစ်အိတ် ယူလာမည်၊ ဒါဆိုရင် ဥများ ပေါက်ကွဲသည်အထိ ငါ့အသိုက်ကို ဘယ်တော့မှ မထွက်ခွာရတော့ဘူး။ ဥများ အအေးမိသွားနိုင်တယ်» ဟု သတိနှလုံးသားရှိသော Jemima က ပြောလေသည်။
«မိုဒမ်၊ အိတ်အတွက် စိတ်မပူပါနှင့်၊ ကျွန်တော် ဆန်ပေါင်းပေးပါမည်။ သို့သော် သင် ငြီးငွေ့ဖွယ် ထိုင်နေရမည့်အချိန် မစတင်မီ၊ သင့်အား ဧည့်ခံလိုပါသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးတည်း ညစာပွဲလေး ကျင်းပကြစို့လေ။
သင့်အား တောင်းဆိုချင်သည်မှာ၊ အရသာရှိသော အဥ်ကြော်တစ်ခု ချက်ရန် ခြံဥယျာဉ်မှ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ယူဆောင်လာပေးနိုင်ပါသလား။ Sage နှင့် thyme၊ mint နှင့် ကြက်သွန်နီနှစ်လုံး၊ နှင့် parsley တို့ ယူဆောင်လာပေးပါ။ ကျွန်တော် အဥ်ကြော်အတွက် ဆီဆူးဆီ ပေးပါမည်» ဟု သဲရောင်မုတ်ဆိတ်ရှိသော ဧည့်ဝတ်ကျသော မင်းသားလေးက ပြောလိုက်သည်။
Jemima Puddle-duck သည် အရိုးသားလွန်းသော ဘဝင်မြင့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်— sage နှင့် onion တို့ကို ဖော်ပြသည့်တိုင် သူမ သံသယမဝင်မိပေ။
သူမသည် စိုက်ပျိုးခြံဥယျာဉ်တစ်ဝိုက်ကို လှည့်လည်ကာ ဘဲကင်ထဲသို့ ထည့်ရသော အမျိုးမျိုးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ အညွှန်းများကို ကိုက်ဖြတ်ကာ ကောက်ယူသွားလေသည်။
သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝမ်းဝမ်းနဲ့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားပြီး၊ တောင်းထဲမှ ကြက်သွန်နီနှစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။
ကော်လီခွေးကလေး Kep သည် သူမထွက်လာသည်ကို တွေ့ကာ၊ «ဒီကြက်သွန်နီတွေနဲ့ ဘာလုပ်မှာလဲ? နေ့တိုင်း မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘယ်သွားနေတာလဲ၊ Jemima Puddle-duck?» ဟု မေးလိုက်သည်။
Jemima သည် ကော်လီခွေးကို အတော်လေး ရိုသေကြောက်ရွံ့သည်၊ သူမသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို သူ့အား ပြောပြလိုက်သည်။
ကော်လီခွေးသည် သူ၏ ဉာဏ်ကြီးရှင်သော ခေါင်းကို တစ်ဖက်စောင်းထောက်ကာ နားထောင်နေသည်၊ သဲရောင်မုတ်ဆိတ်မွေးရှိသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် မျိုးသားကြီးအကြောင်း သူမပြောသောအခါ သူ ပြုံးမိလိုက်သည်။
သူသည် သစ်တောနှင့် အိမ်နှင့် ဆိုင်ခန်းတို့၏ တိကျသောတည်နေရာများအကြောင်း မေးခွန်းများစွာ မေးလေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ထွက်သွားပြီး ရွာထဲသို့ ဆင်းသွားလေသည်။ သူသည် သားသတ်သမားနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်နေသော ခွေးသငယ်နှစ်ကောင်ကို ရှာဖွေရန် သွားလေသည်။
Jemima Puddle-duck သည် နေပူနွေးသော နေ့တနေ့တွင် လှည်းလမ်းကြီးအတိုင်း နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိတ်ထဲတွင် ကြက်သွန်နှစ်လုံးနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို စည်းထားသော အစုများကို ထမ်းဆောင်ကာ အနည်းငယ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေသည်။
သူမသည် သစ်တောပေါ်မှ ပျံသန်းကာ မွေးမြူထားသော အမြီးရှည်ပင်ပင်ကြီးရှိသော မျိုးဆက်ကြီးမားသူ၏ အိမ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရာ နေရာတွင် ဆင်းသက်ခဲ့သည်။
သူသည် သစ်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ လေကို နှာခေါင်းဖြင့် ရှုရှိုက်ကာ တောထဲတွင် စိုးရိမ်သောကဖြင့် လှည့်ကြည့်နေသည်။ Jemima ဆင်းသက်လာသောအခါ သူသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။
«သင်၏ ဥများကို ကြည့်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း အိမ်ထဲဝင်လာပါ။ အိုမ်လက်ဆုပ်အတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပေးပါ။ မြန်မြန်လုပ်ပါ။»
သူသည် အတော်လေး တိုတောင်းကြမ်းတမ်းသည်။ Jemima Puddle-duck သည် သူ့ကို ထိုသို့ပြောသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
သူမသည် အံ့သြမိကာ အဆင်မပြေသောခံစားချက်ဖြင့် ရှိနေသည်။
သူမ အထဲတွင် နေစဉ်၊ သိုလှောင်ခန်းနောက်ဘက်တစ်ဝိုက်တွင် ခြေသံများ ဖြတ်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ နက်မည်းသော နှာခေါင်းတစ်ခုပါသူ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးအောက်ခြေမှ နံ့ရှုကာ၊ ထို့နောက် တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။
Jemima သည် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။
တစ်ချက်အကြာတွင် ဆူညံသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏—ခွေးများ၏ ဟောင်သံ၊ ညည်းညူသံ၊ ကြမ်းတမ်းသောအသံများ၊ ငိုကြွေးသံများ၊ ကြွက်ကြီးသံများနှင့် ညည်းတွားသံများ။
ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးရှိသော မျောက်ဆန်သောမောင်ဘ၏ အကြောင်းကို နောက်ထပ် ဘယ်သောအခါမျှ မြင်ရတော့သည် မဟုတ်ပေ။
မကြာမီ Kep သည် ဆိတ်ကလေးအိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပေး၍ Jemima Puddle-duck ကို ထွက်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ကံမကောင်းစွာပင်၊ သူတားဆီးနိုင်မီ ခွေးကလေးများသည် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ ဥများအားလုံးကို မြိုချလိုက်ကြသည်။
သူ့နားရွက်တွင် ကိုက်ရာတစ်ချက်ရပြီး ခွေးကလေးနှစ်ကောင်စလုံးမှာ ခြေဆွဲ၍ လျှောက်နေကြသည်။
Jemima Puddle-duck သည် ထိုဥများကြောင့် မျက်ရည်ကျလျက် အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံရလေသည်။
သူမသည် ဇွန်လတွင် ဥများကို ထပ်မံချထားခဲ့ပြီး၊ ထိုဥများကို သူမကိုယ်တိုင် ထိန်းသိမ်းခွင့်ရခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဥများမှ လေးလုံးသာ ပေါက်ကွဲခဲ့သည်။
Jemima Puddle-duck က ၎င်းသည် သူမ၏ အာရုံကြောများကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် အမြဲတမ်းပင် ဥပေါ်မှ ကောင်းစွာ မငုပ်တတ်သောငှက်တစ်ကောင်ဖြစ်ခဲ့သည်။