Full Text: Ջեմայմա Փադլ-Դաքի Պատմությունը
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: Ջեմայմա Փադլ-Դաքի Պատմությունը
Ինչ զվարճալի տեսարան է՝ տեսնել բադիկների մի խումբ մի հավի հետ։
Լսե՛ք Ջեմայմա Փադլ-դաքի պատմությունը, որը նեղվում էր, որովհետև ֆերմերի կինը նրան թույլ չէր տալիս իր սեփական ձվերի վրա թուխս նստել։
Նրա հարսնաքույրը՝ միսիս Ռեբեկա Փադլ-դաքը, լիովին պատրաստ էր ձվերից ճուտիկներ հանելը թողնել մեկ ուրիշին—
«Ես համբերություն չունեմ քսանութ օր բնի վրա նստելու համար. և դու էլ չունես, Ջեմայմա։ Դու թույլ կտայիր, որ դրանք սառչեն. դու գիտես, որ այդպես կանեիր»։
«Ես ուզում եմ իմ սեփական ձվերից ճուտիկներ հանել. ես դրանք բոլորը ինքս կհանեմ»,— կռկռաց Ջեմայմա Փադլ-դաքը։
Նա փորձում էր թաքցնել իր ձվերը, բայց դրանք միշտ գտնում էին և տանում։
Ջեմայմա Փադլ-դաքը շատ հուսահատվեց։ Նա որոշեց բույն շինել ֆերմայից շատ հեռու։
Գարնանային մի գեղեցիկ կեսօրին նա ճամփա ընկավ սայլերի ճանապարհով, որը տանում էր բլրի վրայով։
Նա շալ էր գցել և լայնեզր կապիչավոր գլխարկ էր դրել։
Երբ նա հասավ բլրի գագաթին, հեռվում մի անտառ տեսավ։
Նա մտածեց, որ այն ապահով ու խաղաղ վայր է երևում։
Ջեմայմա Փադլ-Դաքը այնքան էլ սովոր չէր թռչելուն։ Նա մի քանի յարդ վազեց զառիվայր՝ թափահարելով իր շալը, իսկ հետո ցատկեց դեպի օդը։
Նա շատ գեղեցիկ էր թռչում, երբ լավ թափ էր հավաքում։
Նա սահում էր ծառերի կատարների վրայով, մինչև որ անտառի մեջտեղում մի բաց տարածություն տեսավ, որտեղ ծառերն ու թփուտները մաքրել էին։
Ջեմայմա Փադլ-դաքը բավականին ծանր իջավ և սկսեց օրորվելով շրջել՝ հարմար, չոր բույն դնելու տեղ փնտրելով։ Նրան բավական դուր եկավ մի ծառի կոճղ՝ բարձր մատնոցուկների մեջ։
Բայց՝ կոճղի վրա նստած, նա հանկարծ տեսավ մի նրբագեղ հագնված պարոնի, որը թերթ էր կարդում, և վախեցավ։
Նա ուներ սև, սրածայր ականջներ և ավազագույն բեղեր։
«Քվա՞ք»,— ասաց Ջեմայմա Փադլ-դաքը՝ գլուխն ու կապորը մի կողմ թեքած—
«Քվա՞ք»
Պարոնը աչքերը բարձրացրեց իր թերթի վրայից և հետաքրքրությամբ նայեց Ջեմայմային—
«Տիկի՛ն, դուք կորցրե՞լ եք ձեր ճանապարհը»,— ասաց նա։ Նա երկար, խիտ պոչ ուներ, որի վրա նստել էր, որովհետև կոճղը մի քիչ խոնավ էր։
Ջեմայման մտածեց, որ նա շատ քաղաքավարի և գեղեցիկ է։ Նա բացատրեց, որ ճանապարհը չէր կորցրել, այլ փորձում էր գտնել հարմար, չոր տեղ՝ բույն դնելու համար։
«Ահա՜։ Այդպե՞ս է։ Իսկապե՞ս», ասաց շիկավուն բեղերով պարոնը՝ հետաքրքրությամբ նայելով Ջեմայմային։ Նա ծալեց թերթը և դրեց այն իր ֆրակի հետևի գրպանը։
Ջեմայման բողոքեց ամեն ինչին խառնվող հավից։
«Իսկապե՞ս։ Որքա՜ն հետաքրքիր է։ Կուզենայի հանդիպել այդ թռչնին։ Ես նրան կսովորեցնեի իր գործով զբաղվել»։
«Բայց բնի հարցում ոչ մի դժվարություն չկա․ իմ փայտանոցում մի ամբողջ պարկ փետուր ունեմ։ Ո՛չ, սիրելի տիկին, դուք ոչ ոքի չեք խանգարի։ Կարող եք այնտեղ նստել այնքան ժամանակ, որքան կամենաք»,— ասաց փարթամ, երկարապոչ պարոնը։
Նա ճանապարհ ցույց տվեց դեպի աղվեսաձեռնոցների մեջ գտնվող մի շատ մեկուսի, մռայլ տեսքով տուն։
Այն կառուցված էր փայտի խրձերից ու ճիմից, իսկ որպես ծխնելույզ՝ երկու կոտրված դույլ էր դրված իրար վրա։
«Սա իմ ամառային բնակավայրն է․ իմ որջը՝ իմ ձմեռային տունը, այնքան հարմար չէիր գտնի»,— ասաց հյուրընկալ պարոնը։
Տան հետևում մի խարխուլ сараյ կար՝ պատրաստված հին օճառի արկղերից։ Պարոնը բացեց դուռը և Ջեմայմային ներս ցույց տվեց։
Խրճիթը գրեթե ամբողջովին լցված էր փետուրներով՝ այնտեղ գրեթե շնչել չէր լինում. բայց այն հարմարավետ էր և շատ փափուկ։
Ջեմայմա Փադլ-դաքը բավականին զարմացավ՝ տեսնելով այդքան հսկայական քանակությամբ փետուրներ։ Բայց այնտեղ շատ հարմարավետ էր, և նա առանց որևէ դժվարության բույն պատրաստեց։
Երբ նա դուրս եկավ, ավազագույն բեղերով ջենտլմենը նստած էր մի գերանի վրա և թերթ էր կարդում—համենայն դեպս, թերթը բացել էր իր առջև, բայց նայում էր դրա վերևից։
Նա այնքան քաղաքավարի էր, որ կարծես գրեթե ցավում էր՝ Ջեմայմային գիշերվա համար տուն թողնելու համար։ Նա խոստացավ մեծ հոգատարությամբ պահել նրա բույնը, մինչև որ նա հաջորդ օրը նորից վերադառնար։
Նա ասաց, որ շատ է սիրում ձվեր և բադիկներ. նա հպարտ կլիներ իր փայտանոցում տեսնել մի գեղեցիկ, լիքը բույն։
Ջեմայմա Փադլ-դաքը գալիս էր ամեն կեսօրից հետո․ նա բնում ինը ձու էր դնում։ Դրանք կանաչավուն սպիտակ էին և շատ մեծ։ Աղվեսանման ջենթլմենը անչափ հիանում էր դրանցով։ Նա սովորաբար շուռումուռ էր տալիս դրանք և հաշվում, երբ Ջեմայման այնտեղ չէր լինում։
Վերջապես Ջեմայման ասաց նրան, որ մտադիր է հաջորդ օրը սկսել թուխս նստել․ «և ես ինձ հետ մի պարկ եգիպտացորեն կբերեմ, որպեսզի երբեք ստիպված չլինեմ թողնել իմ բույնը, մինչև ձվերից ճուտիկներ դուրս գան։ Դրանք կարող են մրսել»,— ասաց բարեխիղճ Ջեմայման։
«Տիկի՛ն, խնդրում եմ՝ պայուսակի համար ձեզ նեղություն մի՛ տվեք. ես վարսակ կտրամադրեմ։ Բայց նախքան սկսեք ձեր հոգնեցուցիչ նստելը, մտադիր եմ ձեզ հյուրասիրել։ Եկեք ընթրիքի խնջույք ունենանք՝ միայն մեզ համար։
«Կարո՞ղ եմ խնդրել, որ ագարակի պարտեզից մի քանի համեմունքային խոտ բերեք՝ համեղ ձվածեղ պատրաստելու համար։ Եղեսպակ և ուրց, անանուխ և երկու սոխ, նաև մի քիչ մաղադանոս։ Ես ձվածեղի համար խոզի ճարպ կտրամադրեմ»,— ասաց ավազագույն բեղերով հյուրընկալ պարոնը։
Ջեմայմա Փադլ-դաքը շատ միամիտ էր. նույնիսկ եղեսպակի և սոխի հիշատակումը նրան չկասկածեցրեց։
Նա շրջում էր ֆերմայի պարտեզում՝ կրծոտելով բոլոր տարբեր տեսակի խոտաբույսերից փոքրիկ կտորներ, որոնք օգտագործում են տապակած բադը լցոնելու համար։
Եվ նա ճոճորվելով մտավ խոհանոց ու զամբյուղից երկու սոխ հանեց։
Կոլլի շուն Քեփը հանդիպեց նրան, երբ նա դուրս էր գալիս. «Ի՞նչ ես անում այդ սոխերով։ Ո՞ւր ես գնում ամեն կեսօրից հետո մենակ, Ջեմայմա Փադլ-դաք»։
Ջեմայման բավականին ակնածանք էր զգում կոլլիի հանդեպ. նա նրան պատմեց ամբողջ պատմությունը։
Կոլլին լսում էր՝ իր իմաստուն գլուխը մի կողմ թեքած. նա ժպտաց, երբ Ջեմայման նկարագրեց ավազագույն բեղերով քաղաքավարի պարոնին։
Նա մի քանի հարց տվեց անտառի մասին, ինչպես նաև տան ու ցախատան ճշգրիտ դիրքի մասին։
Հետո նա դուրս եկավ և թեթև վազքով գնաց գյուղի միջով։ Նա գնաց փնտրելու աղվեսաորս շան երկու ձագուկների, որոնք մսագործի հետ զբոսանքի էին դուրս եկել։
Ջեմայմա Փադլ-դաքը վերջին անգամ բարձրացավ սայլի ճանապարհով մի արևոտ կեսօրին։ Նա բավական ծանրաբեռնված էր խոտաբույսերի փնջերով և տոպրակի մեջ երկու սոխով։
Նա թռավ անտառի վրայով և իջավ թավ երկար պոչով պարոնի տան դիմաց։
Նա նստած էր մի գերանի վրա․ նա հոտոտեց օդը և շարունակ անհանգիստ շուրջն էր նայում անտառում։ Երբ Ջեմայմա Փադլ-դաքը իջավ, նա նույնիսկ վեր թռավ։
«Տուն մտիր հենց որ նայես քո ձվերին։ Տուր ինձ օմլետի համար խոտաբույսերը։ Շտապի՛ր»։
Նա բավական կտրուկ էր խոսում։ Ջեմայմա Փադլ-դաքը երբեք չէր լսել, որ նա այդպես խոսեր։
Նա զարմացած և անհարմար զգաց իրեն։
Մինչ նա ներսում էր, նա լսեց թփթփացող ոտնաձայներ փայտե տնակի հետևի կողմում։ Սև քթով ինչ-որ մեկը հոտոտեց դռան ներքևի մասը, իսկ հետո կողպեց այն։
Ջեմայման շատ տագնապեց։
Մի պահ անց բարձր ձայներ լսվեցին՝ հաչոց, երկարաձիգ հաչոց, մռնչյուններ ու ոռնոցներ, ճվոցներ ու հառաչանքներ։
Եվ այդ աղվեսի բեղերով պարոնին այլևս երբեք ոչ ոք չտեսավ։
Շուտով Քեփը բացեց շինության դուռը և դուրս թողեց Ջեմայմա Փադլ-դաքին։
Դժբախտաբար, շան ձագերը ներս խուժեցին և խժռեցին բոլոր ձվերը, մինչ նա կհասցներ նրանց կանգնեցնել։
Նրա ականջին կծած տեղ կար, իսկ երկու շան ձագերն էլ կաղում էին։
Ջեմայմա Փադլ-դաքը այդ ձվերի պատճառով արցունքների մեջ տուն ուղեկցվեց։
Հունիսին նա ևս մի քանի ձու ածեց, և նրան թույլ տվեցին, որ դրանք ինքը պահի. բայց դրանցից միայն չորսից ճուտ դուրս եկավ։
Ջեմայմա Փադլ-դաքն ասաց, թե դա իր նյարդերի պատճառով էր, բայց նա միշտ էլ վատ էր նստում ձվերի վրա։