जेमिमा पडल-डकको कथा

एउटी कुखुराको पोथीसँग हाँसका चल्लाहरूको बथान देख्दा कस्तो रमाइलो दृश्य हुन्छ!
जेमिमा पडल-डकको कथा सुन्नुहोस्, जो दिक्क भएकी थिई किनभने किसानकी पत्नीले उसलाई आफ्नै अण्डाहरू कोरल्न दिन्नथिन्।

उनकी भाउजू, मिसेस रेबेका पडल-डक, अण्डा ओथारो बस्ने काम अरू कसैलाई छोड्न पूर्ण रूपमा तयार थिइन्—
"मसँग अट्ठाइस दिनसम्म गुँडमा बस्ने धैर्य छैन; र तिमीसँग पनि छैन, जेमिमा। तिमीले तिनलाई चिसो हुन दिनेछौ; तिमीलाई थाहा छ तिमीले त्यस्तै गर्नेछौ!"
"म आफ्नै अण्डाहरू ओथारो बस्न चाहन्छु; म ती सबैलाई आफैं ओथारो बस्नेछु," जेमिमा पडल-डकले क्वाक-क्वाक गर्दै भनिन्।

उनले आफ्ना अण्डाहरू लुकाउने कोसिस गरिन्; तर ती सधैं फेला पर्थे र लगिन्थे।
जेमिमा पडल-डक निकै हताश भइन्। उनले फार्मबाट निकै टाढा गुँड बनाउने निधो गरिन्।

उनी वसन्त ऋतुको एउटा सुन्दर दिउँसो पहाडमाथि जाने गाडा बाटो हुँदै बाटो लागिन्।
उनले एउटा सल र पोक बोनेट लगाएकी थिइन्।

जब उनी पहाडको टुप्पोमा पुगिन्, उनले टाढा एउटा जङ्गल देखिन्।
उनले सोचिन् कि त्यो एउटा सुरक्षित र शान्त ठाउँ जस्तो देखिन्थ्यो।

जेमिमा पडल-डकलाई उड्ने धेरै बानी थिएन। उनी आफ्नो सल फट्फटाउँदै केही गज ओरालो दौडिन्, र त्यसपछि हावामा हाम फालिन्।

उनी सुन्दर तरिकाले उडिन् जब उनले राम्रो सुरुवात पाइन्।
उनी रूखका टुप्पाहरूमाथिबाट सर्सर्ती उडिन् जबसम्म उनले जङ्गलको बीचमा एउटा खुला ठाउँ देखिनन्, जहाँ रूखहरू र झाडीहरू सफा गरिएको थियो।

जेमिमा अलि गह्रौँ गरी ओर्लिन्, र एउटा सुविधाजनक सुक्खा गुँड बनाउने ठाउँको खोजीमा यताउति ढलपल गर्दै हिँड्न थालिन्। उनलाई केही अग्ला फक्स-ग्लोभहरूको बीचमा रहेको एउटा रूखको ठुटो निकै मन पर्‍यो।
तर—त्यो ठुटोमा बसेर पत्रिका पढिरहेका एक जना चिटिक्क परेका भद्रभलाद्मीलाई देखेर उनी झस्किइन्।
उनका ठाडा काला कानहरू र बालुवा रङका जुँगाहरू थिए।
"क्वाक?" आफ्नो टाउको र बोनेटलाई एक छेउमा ढल्काउँदै जेमिमा पडल-डकले भनिन्—
"क्वाक?"

ती भद्रभलादमीले आफ्नो पत्रिकामाथि आँखा उठाए र जेमिमालाई उत्सुकतापूर्वक हेरे—
"महोदया, के तपाईंले आफ्नो बाटो बिराउनुभयो?" उनले भने। उनको एउटा लामो र झुप्प परेको पुच्छर थियो जसमाथि उनी बसिरहेका थिए, किनभने रूखको ठुटो अलिकति ओसिलो थियो।
जेमिमालाई उनी धेरै सभ्य र सुन्दर लागे। उनले स्पष्ट पारिन् कि उनले आफ्नो बाटो बिराएकी थिइनन्, तर उनी गुँड बनाउनका लागि एउटा सुविधाजनक र सुक्खा ठाउँ खोज्ने प्रयास गरिरहेकी थिइन्।

"ए! त्यसो पो हो? साँच्चै!" जेमिमालाई उत्सुकतापूर्वक हेर्दै खैरो जुँगा भएका भद्रभलाद्मीले भने। उनले पत्रिका पट्याए र आफ्नो कोटको पछाडिको खल्तीमा राखे।
जेमिमाले त्यो चियोचर्चो गर्ने कुखुराको बारेमा गुनासो गरिन्।
"साँच्चै! कति रोचक! म त्यो पन्छीलाई भेट्न पाए हुन्थ्यो। म त्यसलाई आफ्नो कामसँग मतलब राख्न सिकाउने थिएँ!"

"तर गुँडको कुरा गर्दा—कुनै कठिनाइ छैन: मेरो दाउरा राख्ने ठाउँमा मसँग एक बोरा प्वाँखहरू छन्। होइन, मेरी प्यारी महोदया, तपाईंले कसैलाई बाधा पुर्‍याउनुहुने छैन। तपाईंलाई जति मन लाग्छ त्यतिन्जेल त्यहाँ बस्न सक्नुहुन्छ," झुप्प परेको लामो पुच्छर भएको भद्रभलाद्मीले भने।
उनले फक्स-ग्लोभ्सका बोटहरूबीच रहेको एउटा धेरै एकान्त र उराठलाग्दो घरतर्फ बाटो देखाए।
त्यो दाउराका मुठाहरू र चपरीले बनेको थियो, र त्यहाँ चिम्नीको रूपमा एउटामाथि अर्को गरी दुईवटा फुटेका बाल्टिनहरू राखिएका थिए।

"यो मेरो गर्मी यामको निवास हो; तपाईंलाई मेरो जमिन—मेरो जाडो यामको घर—त्यति सुविधाजनक लाग्ने छैन," ती अतिथि सत्कार गर्ने भद्र पुरुषले भने।
घरको पछाडि साबुनका पुराना बाकसहरूले बनेको एउटा भत्किन लागेको छाप्रो थियो। ती भद्र पुरुषले ढोका खोले र जेमिमालाई भित्र लगे।

छाप्रो लगभग पूरै प्वाँखहरूले भरिएको थियो—त्यहाँ लगभग निसासिने जस्तो थियो; तर त्यो आरामदायी र धेरै नरम थियो।
यति धेरै मात्रामा प्वाँखहरू भेटाउँदा जेमिमा पडल-डक अलि छक्क परिन्। तर त्यो धेरै आरामदायी थियो; र उनले कुनै पनि झन्झट बिना एउटा गुँड बनाइन्।

उनी बाहिर आउँदा, खैरो जुँगा भएका भद्रभलाद्मी मुढामा बसेर पत्रिका पढ्दै हुनुहुन्थ्यो—कम्तीमा उहाँले त्यसलाई फिँजाउनुभएको थियो, तर उहाँ त्यसको माथिबाट हेर्दै हुनुहुन्थ्यो।
उहाँ यति विनम्र हुनुहुन्थ्यो कि जेमिमालाई रातको लागि घर जान दिँदा उहाँलाई लगभग दुःख लागेको जस्तो देखिन्थ्यो। उहाँले अर्को दिन उनी फर्केर नआएसम्म उनको गुँडको धेरै राम्रो हेरचाह गर्ने वाचा गर्नुभयो।
उहाँले भन्नुभयो कि उहाँलाई अण्डा र हाँसका चल्लाहरू धेरै मन पर्छ; आफ्नो दाउरा राख्ने छाप्रोमा एउटा राम्रो गुँडभरि अण्डाहरू देख्न पाउँदा उहाँलाई गर्व लाग्नेछ।

जेमिमा पडल-डक हरेक दिउँसो आउँथिन्; उनले गुँडमा नौवटा फुल पारिन्। ती हरियो-सेतो र धेरै ठूला थिए। ती फ्याउरो भद्रभलाद्मी तिनको असाध्यै प्रशंसा गर्थे। जब जेमिमा त्यहाँ हुँदिनथिन्, उनी तिनलाई पल्टाउँथे र गन्थे।
अन्ततः जेमिमाले उनलाई भनिन् कि उनी भोलिपल्टदेखि ओथारो बस्न सुरु गर्ने विचारमा छिन्—"र म आफूसँगै एक झोला मकै ल्याउनेछु, ताकि फुल नकोरलेसम्म मैले मेरो गुँड कहिल्यै छोड्न नपरोस्। तिनलाई चिसो लाग्न सक्छ," सचेत जेमिमाले भनिन्।

"महोदया, म तपाईंलाई झोला बोकेर दुःख नगर्न अनुरोध गर्दछु; म जईको व्यवस्था गर्नेछु। तर तपाईंले आफ्नो दिक्कलाग्दो बसाइ सुरु गर्नुअघि, म तपाईंलाई एउटा मीठो परिकार खुवाउने विचार गर्दैछु। हामी दुई मात्रै बसेर रात्रीभोजको रमाइलो गरौं!
"के म तपाईंलाई स्वादिष्ट अमलेट बनाउन खेतको बगैंचाबाट केही जडीबुटीहरू ल्याउन भन्न सक्छु? सेज र थाइम, अनि पुदिना र दुईवटा प्याज, र अलिकति पार्सले। अमलेटको लागि बोसो म उपलब्ध गराउनेछु," खैरो जुँगा भएका ती मिलनसार भद्रभलाद्मीले भने।

जेमिमा पडल-डक एउटी बुद्धु थिइन्: सेज र प्याजको कुरा सुन्दा पनि उनलाई शंका लागेन।
उनी रोस्ट हाँस भर्न प्रयोग गरिने सबै विभिन्न प्रकारका जडीबुटीहरूका स-साना टुक्राहरू टोक्दै फार्मको बगैंचा वरिपरि घुमिन्।

अनि उनी ढलपल गर्दै भान्सामा गइन्, र एउटा टोकरीबाट दुईवटा प्याजहरू निकालिन्।
कोली कुकुर केपले उनलाई बाहिर निस्कँदै गर्दा भेट्यो, "तिमी ती प्याजहरू लिएर के गर्दैछ्यौ? तिमी हरेक दिउँसो एक्लै कहाँ जान्छ्यौ, जेमिमा पडल-डक?"
जेमिमा कोली कुकुरदेखि अलि डराएकी थिइन्; उनले उसलाई सम्पूर्ण कथा सुनाइन्।
कोली कुकुरले आफ्नो ज्ञानी टाउको एक तिर ढल्काएर सुन्यो; जब उनले खैरो जुँगा भएका ती नम्र भद्रभलादमीको वर्णन गरिन्, तब ऊ मुसुक्क हाँस्यो।

उसले जङ्गलको बारेमा, अनि घर र गोठको ठ्याक्कै स्थानको बारेमा केही प्रश्नहरू सोध्यो।
त्यसपछि ऊ बाहिर निस्कियो, र गाउँतिर खुरखुर हिँड्यो। ऊ कसाईसँग घुम्न निस्किएका फक्सहाउन्ड कुकुरका दुईवटा छाउराहरूलाई खोज्न गयो।

एउटा घमाइलो दिउँसो, जेमिमा पडल-डक अन्तिम पटक गाडा हिँड्ने बाटो हुँदै उकालो लागिन्। उनी झोलामा रहेका जडीबुटीका मुठाहरू र दुईवटा प्याजले गर्दा अलि बोझमा थिइन्।
उनी जङ्गलको माथिबाट उडिन्, र झुसिल्लो लामो पुच्छर भएको भद्रभलाद्मीको घरको ठीक पारिपट्टि ओर्लिन्।

ऊ एउटा मुढामा बसिरहेको थियो; उसले हावा सुँघ्यो, र बेचैन हुँदै जङ्गलको वरिपरि हेरिरह्यो। जब जेमिमा तल ओर्लिन्, ऊ झसङ्ग भएर उफ्रियो।
"आफ्नो अण्डाहरू हेरिसकेपछि तुरुन्तै घरभित्र आऊ। मलाई अमलेटको लागि जडीबुटीहरू देऊ। छिटो गर!"
ऊ निकै ठाडो थियो। जेमिमा पडल-डकले उसलाई त्यसरी बोलेको कहिल्यै सुनेकी थिइनन्।
उनलाई अचम्म लाग्यो, र असहज महसुस भयो।

उनी भित्र हुँदा उनले छाप्रोको पछाडि प्याट-प्याट गरेको पाइलाको आवाज सुनिन्। कालो नाक भएको कसैले ढोकाको तल्लो भागमा सुँघ्यो, र त्यसपछि ताल्चा लगाइदियो।
जेमिमा धेरै आत्तिइन्।

केही क्षणपछि त्यहाँ ठूला आवाजहरू सुनिए—भुकाइ, कराइ, घुराइ र रुवाइ, चिच्याइ र सुस्केरा।
र त्यसपछि ती फ्याउरो जस्तो जुँगा भएका भद्रभलादमीलाई कहिल्यै देखिएन।

चाँडै केपले खोरको ढोका खोले, र जेमिमा पडल-डकलाई बाहिर निकाले।
दुर्भाग्यवश छाउराहरू हतार गर्दै भित्र पसे र उसले तिनीहरूलाई रोक्न सक्नु अघि नै सबै अण्डाहरू खाइदिए।
उसको कानमा टोकेको घाउ थियो र दुवै छाउराहरू खोच्याउँदै थिए।

जेमिमा पडल-डकलाई ती अण्डाहरूको कारणले रुँदै घर पुर्‍याइयो।

उनले जुन महिनामा थप केही अण्डा पारिन्, र उनलाई ती आफैंसँग राख्न अनुमति दिइयो: तर तीमध्ये चारवटा मात्र कोरलिए।
जेमिमा पडल-डकले भनिन् कि यो उनको आत्तिने स्वभावको कारणले गर्दा हो; तर उनी सधैं खराब ओथारो बस्ने थिइन्।