ຫ່ານຄຳ

ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງ ມີຊາຍຜູ້ຖ່ອມຕົວຄົນໜຶ່ງທີ່ມີລູກຊາຍສາມຄົນ. ລູກຊາຍຫຼ້າ, ກູດວິນ, ເປັນຄົນທີ່ມີຈິດໃຈອ່ອນໂຍນ ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນສະເໝີ. ເຊົ້າວັນໜຶ່ງ, ຜູ້ເປັນພໍ່ໄດ້ບອກໃຫ້ລູກຊາຍກົກເດີນທາງເຂົ້າໄປໃນປ່າເພື່ອໄປເກັບຟືນ. ຜູ້ເປັນແມ່ໄດ້ຫໍ່ອາຫານທ່ຽງແສນແຊບທີ່ມີເຄັກ ແລະ ນ້ຳໝາກໄມ້, ພ້ອມທັງອວຍພອນໃຫ້ລາວເດີນທາງໂດຍສະຫວັດດີພາບ.

ໃນຂະນະທີ່ລູກຊາຍກົກຍ່າງຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່, ລາວໄດ້ພົບກັບຊາຍເຖົ້າຄົນໜຶ່ງທີ່ນຸ່ງຊຸດສີເທົາລຽບງ່າຍ.
"ພໍ່ໜຸ່ມເອີຍ," ຊາຍເຖົ້າເວົ້າ, "ເຈົ້າພໍຈະແບ່ງເຄັກໃຫ້ຂ້ອຍຈັກຄຳ ແລະ ນໍ້າດື່ມຈັກອຶກໄດ້ບໍ່? ຂ້ອຍເດີນທາງມາໄກ ແລະ ຮູ້ສຶກອິດເມື່ອຍຫຼາຍ."
ແຕ່ລູກຊາຍກົກຕອບວ່າ,
"ທ່ານເອີຍ, ຂ້ອຍຢ້ານວ່າຂ້ອຍມີພຽງພໍສຳລັບຕົວເອງເທົ່ານັ້ນ," ແລ້ວລາວກໍຍ່າງຕໍ່ໄປຕາມທາງ.
ເມື່ອລາວເລີ່ມຟັນໄມ້, ຂວານຂອງລາວໄດ້ພາດຈາກທ່ອນໄມ້, ເຮັດໃຫ້ລາວຕົກໃຈ ແລະ ເຮັດໃຫ້ວຽກຂອງລາວເສຍຫາຍ. ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ ແລະ ທໍ້ແທ້ໃຈ, ລາວຈຶ່ງຕັດສິນໃຈວ່າດີທີ່ສຸດຄືການກັບບ້ານ. ຊາຍເຖົ້າໄດ້ຍ່າງກາຍລາວໄປອີກຄັ້ງ, ພ້ອມກັບກົ້ມຫົວໃຫ້ເບົາໆໃນຂະນະທີ່ຍ່າງຜ່ານໄປ.

ມື້ຕໍ່ມາ, ຜູ້ເປັນພໍ່ໄດ້ເວົ້າກັບລູກຊາຍຄົນທີສອງຂອງລາວວ່າ,
«ຈົ່ງເອົາຂວານໄປ ແລະ ລອງສີມືຂອງລູກໃນປ່າເບິ່ງ, ແລະ ຂໍໃຫ້ມື້ນີ້ເປັນມື້ທີ່ດີສຳລັບລູກ.»
ຜູ້ເປັນແມ່ໄດ້ຫໍ່ເຄັກ ແລະ ນ້ຳໝາກໄມ້ໃຫ້ອີກຄັ້ງ. ເມື່ອລູກຊາຍຄົນທີສອງຍ່າງເຂົ້າໄປໃນປ່າ, ຊາຍຊະລາກໍໄດ້ປາກົດຕົວຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
«ພໍ່ໜຸ່ມຜູ້ໃຈດີ, ເຈົ້າພໍຈະແບ່ງປັນອາຫານຈັກໜ້ອຍໃຫ້ກັບນັກເດີນທາງໄດ້ບໍ່?»
ແຕ່ອ້າຍນ້ອງຄົນທີສອງຕອບວ່າ,
«ຂໍໂທດເດີ້ ທ່ານ, ແຕ່ຂ້ອຍມີໜ້ອຍໂພດທີ່ຈະແບ່ງໃຫ້.»
ລາວຍ່າງຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເມື່ອລາວເລີ່ມຟັນຕົ້ນໄມ້, ລາວກໍກ້າວພາດ ແລະ ຟັນຂວານພາດເປົ້າ. ດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ແລະ ທໍ້ແທ້, ລາວຈຶ່ງເລືອກທີ່ຈະຢຸດວຽກ ແລະ ກັບບ້ານ. ໃນຂະນະທີ່ລາວກັບ, ລາວກໍໄດ້ຍ່າງກາຍຊາຍຊະລາເຊັ່ນກັນ, ຜູ້ທີ່ຍິ້ມອອກມາຢ່າງອ່ອນໂຍນ.

ຈາກນັ້ນ ກູດວິນ ກ້າວອອກມາຂ້າງໜ້າ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
«ພໍ່, ຖ້າພໍ່ເຫັນດີ, ຂໍອະນຸຍາດໃຫ້ລູກໄປໃນມື້ນີ້ເຖີດ.»
ພໍ່ຂອງລາວເວົ້າວ່າ, «ລູກຊາຍຂອງພໍ່, ພໍ່ພຽງແຕ່ຂໍເຕືອນໃຫ້ລູກລະມັດລະວັງຕົວ, ເພາະວ່າອ້າຍຂອງລູກໄດ້ພົບກັບໂຊກບໍ່ດີ.»
ກູດວິນ ກົ້ມຫົວລົງ.
«ລູກຈະລະມັດລະວັງ, ພໍ່.»
ແມ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ຫໍ່ອາຫານທຳມະດາທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່—ເຂົ້າຈີ່ ແລະ ນົມ—ແລະ ກູດວິນ ກໍໄດ້ກ່າວຂອບໃຈແມ່ຢ່າງອົບອຸ່ນ. ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫວັງ, ລາວໄດ້ອອກເດີນທາງມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ປ່າ.

ບໍ່ດົນລາວກໍໄດ້ພົບກັບຊາຍເຖົ້າໃນຊຸດສີເທົາ, ເຊິ່ງເວົ້າວ່າ,
«ຊາຍໜຸ່ມຜູ້ໃຈດີ, ເຈົ້າພໍຈະແບ່ງເຂົ້າຈີ່ ແລະ ນົມຂອງເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍຈັກໜ້ອຍໜຶ່ງໄດ້ບໍ? ມື້ນີ້ຄວາມຫິວໂຫຍໄດ້ຕິດຕາມບາດກ້າວຂອງຂ້ອຍມາ.»
ກູດວິນ ຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໂຍນ.
«ທ່ານເອີຍ, ອາຫານຂອງຂ້ອຍນັ້ນລຽບງ່າຍ, ແຕ່ອາຫານລຽບງ່າຍທີ່ແບ່ງປັນກັນກໍຍັງດີກວ່າອາຫານຊັ້ນເລີດທີ່ເກັບໄວ້.»
ພວກເຂົານັ່ງຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໂອກໃຫຍ່, ແລະ ເມື່ອ ກູດວິນ ເປີດກະຕ່າອອກ, ເຂົ້າຈີ່ກໍໄດ້ກາຍເປັນເຂົ້າໜົມເຄັກທີ່ອ່ອນນຸ້ມ ແລະ ນົມກໍກາຍເປັນນ້ຳຫວານ. ດວງຕາຂອງຊາຍເຖົ້າເປັນປະກາຍດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງງຽບໆໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກິນອາຫານນຳກັນ.

ເມື່ອຄາບອາຫານຂອງພວກເຂົາສຳເລັດແລ້ວ, ຊາຍເຖົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ,
«ກູດວິນ, ຫົວໃຈທີ່ເປີດກວ້າງຂອງເຈົ້ານຳໂຊກດີມາໃຫ້. ຈົ່ງຕັດຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນນັ້ນ ແລະ ເບິ່ງຢູ່ກ້ອງຮາກຂອງມັນ.»
ຈາກນັ້ນ, ລາວກໍໄດ້ຫາຍຕົວໄປທ່າມກາງໃບໄມ້. ກູດວິນ ໄດ້ຕັດຕົ້ນໄມ້ເກົ່າແກ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ, ແລະ ຢູ່ທີ່ຮາກຂອງມັນນັ້ນ ລາວໄດ້ພົບເຫັນຫ່ານຕົວໜຶ່ງທີ່ມີຂົນເປັນຄຳບໍລິສຸດ. ດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ, ລາວໄດ້ຫໍ່ນົກຕົວນັ້ນໄວ້ຢ່າງປອດໄພ ແລະ ໄປທີ່ເຮືອນພັກໃກ້ຄຽງ ໃນຂະນະທີ່ແສງຍາມແລງຄ່ອຍໆຈາງຫາຍໄປ.

ລູກສາວສາມຄົນຂອງເຈົ້າຂອງເຮືອນພັກໄດ້ເຫັນຫ່ານຄຳ ແລະ ຕື່ນຕາຕື່ນໃຈກັບຂົນອັນເງົາງາມຂອງມັນ.
ເມື່ອ ກູດວິນ ຍ່າງອອກໄປຂ້າງນອກບຶດໜຶ່ງ, ລູກສາວກົກກໍສັງເກດເຫັນຂົນເສັ້ນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ເປັນລະບຽບໜ້ອຍໜຶ່ງ.
"ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຈະລູບຂົນຄຳເສັ້ນນີ້ໃຫ້ລຽບ," ນາງກະຊິບ, "ເພື່ອໃຫ້ນົກເບິ່ງງາມທີ່ສຸດ."
ນາງຍື່ນມືໄປຫາປີກ, ແຕ່ເມື່ອນິ້ວມືຂອງນາງສຳຜັດກັບຂົນ, ມືຂອງນາງກໍຕິດແໜ້ນ, ປານກັບວ່ານົກໂຕນັ້ນຢາກໃຫ້ນາງຢູ່ຕໍ່.

ລູກສາວຄົນທີສອງຍ່າງເຂົ້າມາ ແລະ ຮ້ອງອຸທານດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ,
«ເອື້ອຍ, ເປັນຫຍັງເອື້ອຍຈຶ່ງຢືນຊັກຊ້າຢູ່ຫັ້ນ?»
ນາງເອື້ອມມືໄປຈັບເອື້ອຍຂອງນາງໄວ້ ເພື່ອຈະດຶງຕົວອອກມາ, ແຕ່ທັນທີທີ່ມືຂອງນາງສຳຜັດກັບແຂນເສື້ອຂອງເອື້ອຍ, ນາງກໍຖືກດຶງຕິດໄວ້ແໜ້ນເຊັ່ນກັນ.
ລູກສາວຄົນທີສາມຟ້າວແລ່ນເຂົ້າມາ.
«ຂໍໃຫ້ຢືນຢູ່ຊື່ໆເດີ້! ນ້ອງຈະຊ່ວຍພວກເອື້ອຍທັງສອງເອງ.»
ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ນາງເອື້ອມມືອອກໄປເພື່ອຈະພາພວກເຂົາກັບບ້ານ, ນາງກໍຕິດແໜ້ນກັບພວກເຂົາໄປດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ທັງສາມຄົນຈຶ່ງຢືນຢູ່ຕິດກັນ, ຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈແຕ່ບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍໃດໆ, ພ້ອມກັບສົງໄສໃນເວດມົນອັນອ່ອນໂຍນຂອງຫ່ານຄຳ.

ໃນຕອນຮຸ່ງເຊົ້າ, ກູດວິນໄດ້ອຸ້ມຫ່ານຂຶ້ນ ແລະ ເລີ່ມເດີນທາງກັບບ້ານ. ເອື້ອຍນ້ອງທັງສາມຄົນ, ທີ່ຍັງຄົງຕິດກັນຢູ່ເບົາໆ, ໄດ້ຍ່າງຕາມຫຼັງເປັນແຖວນ້ອຍໆຢ່າງລະມັດລະວັງ.
ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຍ່າງຜ່ານໝູ່ບ້ານ, ຄູສອນຍິງທີ່ໃຈດີຄົນໜຶ່ງໄດ້ຍ່າງອອກມາຂ້າງນອກ ແລະ ເວົ້າວ່າ,
«ນີ້ແມ່ນກຸ່ມຄົນທີ່ແປກປະຫຼາດຫຍັງກັນນໍ?»
ໂດຍຄິດວ່າພວກເຂົາຕ້ອງການຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ, ລາວຈຶ່ງຈັບແຂນຂອງນ້ອງສາວຫຼ້າ—ແລະ ພົບວ່າຕົວລາວເອງກໍຖືກຕິດໄວ້ຢ່າງເບົາໆເຊັ່ນກັນ.

ຊາວເມືອງຜູ້ມັກຊ່ວຍເຫຼືອຄົນໜຶ່ງໄດ້ຟ້າວຍ່າງເຂົ້າມາຫາ.
«ທຸກທ່ານເອີຍ, ພວກທ່ານຕ້ອງການຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອບໍ?» ລາວຮ້ອງຖາມ.
ລາວຍື່ນມືອອກໄປເພື່ອປະຄອງຜູ້ອຳນວຍການໂຮງຮຽນ, ແຕ່ທັນທີທີ່ລາວສຳຜັດຕົວນາງ ລາວກໍຖືກມົນສະກົດໄປນຳອີກຄົນ.
ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍ່າງໄປນຳກັນ, ລຽນກັນເປັນແຖວຫ້າຄົນ, ຮ້ອງເຕືອນກັນດ້ວຍຄວາມເບີກບານ ແລະ ພະຍາຍາມບໍ່ໃຫ້ກ້າວຂາພັນກັນ.

ຍ່າງຕໍ່ໄປອີກບໍ່ໄກ, ມີຊາວສວນສອງຄົນຍ່າງມາຕາມທາງພ້ອມກັບເຄື່ອງມືຂອງພວກເຂົາ.
«ໃຫ້ພວກເຮົາຊ່ວຍບໍ່?» ຄົນໜຶ່ງຖາມດ້ວຍຄວາມໃຈດີ.
ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາຍື່ນມືອອກໄປຊ່ວຍ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມແຖວນັ້ນຄືກັນ. ໃນບໍ່ຊ້າ ຊາວບ້ານເຈັດຄົນກໍໄດ້ຍ່າງຕາມຫຼັງ ກູດວິນ ແລະ ຫ່ານຄຳ, ທັງໝົດຍ່າງໄປພ້ອມກັນຢ່າງຄ່ອຍໆ ປຽບເໝືອນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນແຫ່ທີ່ມ່ວນຊື່ນອັນດຽວກັນ.

ໃນທີ່ສຸດ ພວກເຂົາກໍມາຮອດເມືອງໃຫຍ່ແຫ່ງໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ມີພະລາຊາອົງໜຶ່ງອາໄສຢູ່ກັບລູກສາວພຽງຄົນດຽວຂອງເພິ່ນ. ນາງເປັນຄົນສະຫຼາດ ແລະ ສະຫງ່າງາມ, ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍຍິ້ມ, ເພາະວ່າໃນໃຈຂອງນາງມີຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງງຽບໆ. ພະລາຊາຢາກເຫັນນາງມີຄວາມສຸກອີກຄັ້ງ ແລະ ໄດ້ປະກາດວ່າ,
«ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດໃຫ້ລູກສາວຂອງຂ້າພະເຈົ້າຫົວອອກມາໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ ຈະໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບໃຫ້ເປັນຜູ້ນຳຄຽງຂ້າງນາງ, ເພື່ອຮ່ວມກັນດູແລ ແລະ ແບ່ງປັນຄວາມສຸກໃນອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.»
ໃນມື້ນີ້ເອງ, ກູດວິນ ແລະ ກຸ່ມເພື່ອນຮ່ວມທາງທີ່ແປກປະຫຼາດຂອງລາວ ກໍໄດ້ຍ່າງເຂົ້າໄປໃກ້ພະລາຊະວັງ.

ພາບທີ່ເຫັນນັ້ນເປັນຕາງຶດງໍ້ແທ້ໆ: ກູດວິນ ອຸ້ມຫ່ານຄຳ, ຕາມດ້ວຍຊາວບ້ານເຈັດຄົນ ຍ່າງເປັນແຖວແກວ່ງໄປມາຢ່າງອ່ອນຊ້ອຍ. ເມື່ອ ກູດວິນ ປ່ຽນອຸ້ມນົກຈາກແຂນເບື້ອງໜຶ່ງໄປອີກເບື້ອງໜຶ່ງ, ທຸກຄົນກໍຫັນໄປຕາມຄືກັບໂບເຕັ້ນລຳຢູ່ທາງຫຼັງລາວ.
ເຈົ້າຍິງຫຼຽວລົງມາຈາກລະບຽງຂອງນາງ. ທຳອິດນາງຍິ້ມ, ຈາກນັ້ນນາງກໍເອົາມືປິດປາກ, ແລະ ໃນທີ່ສຸດນາງກໍລະເບີດສຽງຫົວອອກມາຢ່າງສົດໃສ ແລະ ກັງວານ, ຄືກັບວ່າປ່ອງຢ້ຽມທີ່ປິດມາເປັນເວລາດົນນານໄດ້ເປີດອອກໃນຫົວໃຈຂອງນາງ.
ພະລາຊາຊົງປິຕິຍິນດີ. ກູດວິນ ເອົາປີກຂອງຫ່ານແຕະໃສ່ຊາວບ້ານແຕ່ລະຄົນເບົາໆ, ແລະ ມົນສະກົດກໍປ່ອຍພວກເຂົາທັນທີ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ກູດວິນ ແລະ ເຈົ້າຍິງ ກໍສະໜິດສະໜົມກັນຫຼາຍຂຶ້ນ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮ່ວມກັນເຮັດໃຫ້ອານາຈັກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ຄວາມເບີກບານມ່ວນຊື່ນ, ແລະ ສຽງຫົວອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.