Full Text: ရွှေငန်း
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ရွှေငန်း
တစ်ခါတုန်းက သားသုံးယောက်ရှိတဲ့ ရိုးသားနှိမ့်ချတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်တဲ့ ဂွတ်ဒ်ဝင်ဟာ စိတ်ထားနူးညံ့ပြီး အကူအညီပေးဖို့ အမြဲအသင့်ရှိသူဖြစ်တယ်။ တစ်မနက်မှာတော့ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ရဲ့အကြီးဆုံးသားကို ထင်းရှာဖို့ တောထဲကို ခရီးထွက်ဖို့ ခိုင်းလိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့မိခင်က ကိတ်မုန့်နဲ့ သစ်သီးဖျော်ရည်ပါတဲ့ နေ့လယ်စာကောင်းကောင်းတစ်ထုပ်ကို ထုပ်ပိုးပေးပြီး သူ့ရဲ့ခရီးလမ်းအတွက် ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးခဲ့တယ်။
သားအကြီးဆုံးသည် သစ်ပင်မြင့်ကြီးများအောက်တွင် လမ်းလျှောက်သွားစဉ် မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
"လူငယ်လေး၊" ဟု အဘိုးအိုက ပြောသည်၊ "မင်းရဲ့ ကိတ်မုန့်တစ်ကိုက်နဲ့ သောက်စရာတစ်ငုံလောက် ခွဲပေးနိုင်မလား။ အဘိုး ခရီးဝေးလာခဲ့ရလို့ အရမ်းပန်းနေပြီ။"
သို့သော် သားအကြီးဆုံးက ပြန်ဖြေသည်မှာ၊
"အဘိုးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ လောက်ငှမှာမို့လို့ပါ၊" ဟုဆိုကာ လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူ ထင်းခုတ်ရန် ပြင်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ပုဆိန်သည် သစ်တုံးပေါ်မှ ချော်ထွက်သွားပြီး သူ့ကို လန့်သွားစေကာ အလုပ်ပျက်သွားစေသည်။ တုန်လှုပ်ပြီး စိတ်ပျက်သွားသောကြောင့်၊ သူသည် အိမ်သို့ပြန်လှည့်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည် သူ့ကို ထပ်မံဖြတ်ကျော်သွားပြီး၊ ဖြတ်သွားစဉ် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဖခင်ဖြစ်သူက သူ၏ ဒုတိယသားကို ပြောသည်၊
"ပုဆိန်ကိုယူပြီး တောထဲမှာ သွားခုတ်ကြည့်ပါ၊ ဒီနေ့လေး မင်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့နေ့လေး ဖြစ်ပါစေ။"
သူတို့၏ မိခင်က ကိတ်မုန့်နှင့် သစ်သီးဖျော်ရည်ကို ထပ်မံ၍ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဒုတိယသား တောထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အဘိုးအိုက ထပ်မံပေါ်လာပြီး ပြောသည်၊
"ကြင်နာတတ်တဲ့ လူငယ်လေး၊ ခရီးသွားတစ်ယောက်ကို အစားအစာ နည်းနည်းလောက် မျှဝေပေးနိုင်မလား။"
သို့သော် ဒုတိယမြောက် ညီအစ်ကိုက ပြန်ဖြေသည်၊
"ခွင့်လွှတ်ပါ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်မှာ ပိုလျှံတာ သိပ်မရှိလို့ပါ။"
သူ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်၊ သို့သော် သူ စတင်ခုတ်သောအခါ သူ၏ ခြေချော်သွားပြီး ပုဆိန်က သေချာမထိဘဲ လွဲသွားခဲ့သည်။ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျသွားသောကြောင့် သူသည် အလုပ်ကို ရပ်နားကာ အိမ်ပြန်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူ ပြန်သွားစဉ် သူသည်လည်း အဘိုးအိုကို ဖြတ်သွားခဲ့ရာ အဘိုးအိုက ညင်သာစွာ ပြုံးပြခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဂွတ်ဒ်ဝင်းသည် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်၊
"အဖေ၊ အဖေ သဘောတူရင် ဒီနေ့ သားကို သွားခွင့်ပြုပါ။"
သူ့အဖေက "ငါ့သား၊ မင်းရဲ့အစ်ကိုတွေ ကံမကောင်းခဲ့ကြတဲ့အတွက် မင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ ငါသတိပေးချင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ဂွတ်ဒ်ဝင်းသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
"သား ဂရုစိုက်ပါ့မယ် အဖေ။"
သူတို့၏အမေသည် ကျန်ရစ်သော ရိုးရှင်းသည့် အစားအစာများဖြစ်သည့် ပေါင်မုန့်နှင့် နွားနို့ကို ထုပ်ပိုးပေးခဲ့ပြီး ဂွတ်ဒ်ဝင်းက သူမကို လှိုက်လှဲစွာ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော နှလုံးသားဖြင့် သူသည် တောအုပ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပဲ သူဟာ မီးခိုးရောင်ဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး အဘိုးအိုက ပြောပါတယ်၊
«လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ ပေါင်မုန့်နဲ့ နွားနို့ နည်းနည်းလောက် မျှဝေပေးနိုင်မလား။ ဒီနေ့ ငါ့ခြေလှမ်းတွေနောက်ကို ဆာလောင်မှုက လိုက်နေလို့ပါ။»
ဂွတ်ဒ်ဝင်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
«အဘိုး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစားအစာက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျှဝေစားသောက်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာက သိမ်းဆည်းထားတဲ့ အစားအစာကောင်းတွေထက် ပိုကောင်းပါတယ်။»
သူတို့ဟာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ဝက်သစ်ချပင်ကြီးအောက်မှာ ထိုင်လိုက်ကြပြီး၊ ဂွတ်ဒ်ဝင်းက ခြင်းတောင်းကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ပေါင်မုန့်ဟာ နူးညံ့တဲ့ ကိတ်မုန့်ဖြစ်သွားပြီး နွားနို့ဟာ ချိုမြိန်တဲ့ ဖျော်ရည် ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူတို့ အတူတူ စားသောက်ကြချိန်မှာ အဘိုးအိုရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဝမ်းမြောက်မှုနဲ့ တောက်ပနေခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ စားသောက်ပြီးသွားတဲ့အခါ အဘိုးအိုက ပြောတယ်၊
«ဂွတ်ဒွင်၊ မင်းရဲ့ ပွင့်လင်းတဲ့ စိတ်နှလုံးက ကံကောင်းခြင်းတွေကို ယူဆောင်လာပေးတယ်။ ဟိုးဘက်က သစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲပြီး အမြစ်တွေအောက်မှာ ရှာကြည့်လိုက်ပါ။»
အဲဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ သူဟာ သစ်ရွက်တွေကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ဂွတ်ဒွင်ဟာ သစ်ပင်အိုကြီးကို ဂရုတစိုက် ခုတ်လှဲလိုက်တဲ့အခါ အဲဒီအမြစ်တွေဆီမှာ ရွှေစင်အမွေးတွေနဲ့ ငန်းတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူဟာ အံ့သြသွားပြီး အဲဒီငှက်ကို လုံခြုံအောင် ထုပ်ပိုးလိုက်ကာ ညနေခင်း အလင်းရောင် မှေးမှိန်လာချိန်မှာ အနီးအနားက တည်းခိုခန်းတစ်ခုဆီကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ သမီးသုံးယောက်သည် ရွှေငန်းကို မြင်တွေ့သွားပြီး ၎င်း၏ တောက်ပနေသော အမွေးများကို ကြည့်ကာ အံ့သြသဘောကျခဲ့ကြသည်။
ဂွတ်ဒ်ဝင် ခဏတာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ၊ သမီးအကြီးဆုံးသည် အမွေးတစ်ချောင်း အနည်းငယ် ဖွာလန်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
"ဒီရွှေရောင်အမွေးလေး တစ်ချောင်းကို ငါ သပ်ပေးလိုက်မယ်" ဟု သူမက တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ "ဒါမှ ဒီငှက်လေး အလှဆုံး ဖြစ်နေမှာ။"
သူမသည် တောင်ပံဆီသို့ လှမ်းကိုင်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများက အမွေးများကို ထိမိလိုက်သည်နှင့် ငှက်ကိုယ်တိုင်က သူမကို နေစေချင်သည့်အလား သူမ၏လက်သည် မြဲမြံစွာ ကပ်သွားလေသည်။
ဒုတိယသမီး ဝင်လာပြီး အံ့သြတကြီး အသက်ရှူမှားသွားကာ၊
"အစ်မ၊ အဲဒီမှာ ဘာလို့ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ။"
သူမသည် အစ်မဖြစ်သူ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် ငြိမ်အောင်ထိန်းပေးဖို့ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်၊ သို့သော် သူမ၏လက်က အစ်မ၏ အင်္ကျီလက်ကို ထိလိုက်သည့်အချိန်တွင်ပင်၊ သူမပါ မြဲမြံစွာ ကပ်ငြိသွားခဲ့သည်။
တတိယသမီးက အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေကြပါ! ကျွန်မ နှစ်ယောက်စလုံးကို ကူညီပေးပါ့မယ်။"
သို့သော် သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားရန် သူမ လှမ်းကိုင်လိုက်သောအခါ၊ သူမလည်း သူတို့နှင့်အတူ ကပ်ငြိသွားပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးယောက် အတူတကွ ရပ်နေခဲ့ကြပြီး၊ အံ့သြနေသော်လည်း ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်ဘဲ၊ ရွှေငန်းလေး၏ ညင်သာသော မှော်အစွမ်းကို အံ့သြမင်တက်နေခဲ့ကြသည်။
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဂွတ်ဒ်ဝင်းသည် ငန်းကို ပွေ့ချီကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ညီအစ်မသုံးယောက်သည်လည်း တွယ်ကပ်နေဆဲဖြစ်ကာ သတိထားပြီး တန်းစီလျက် နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။
ရွာထဲသို့ ဖြတ်လျှောက်သွားကြစဉ် ကြင်နာတတ်သော ကျောင်းဆရာမတစ်ဦးသည် အပြင်သို့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်၊
"ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ အုပ်စုလဲ။"
သူတို့ အကူအညီလိုနေသည်ဟု ထင်ကာ သူမသည် အငယ်ဆုံးညီမလေး၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်ရာ— သူမကိုယ်တိုင်လည်း ညင်သာစွာ တွယ်ကပ်သွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ကူညီတတ်သော မြို့သားတစ်ဦးသည် အလျင်စလို ရောက်လာခဲ့သည်။
"အဆွေတို့၊ အကူအညီ လိုအပ်ပါသလား" ဟု သူက လှမ်းမေးလိုက်သည်။
သူသည် ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးကို ထိန်းပေးရန် လှမ်းကိုင်လိုက်သော်လည်း၊ သူမကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူပါ မှော်အစွမ်းထဲတွင် ဖမ်းစားခံလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ငါးယောက်တစ်တန်းတည်း အတူတကွ လျှောက်သွားကြရင်း၊ ရွှင်လန်းစွာ သတိပေးစကားများ အော်ပြောကာ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ မရှုပ်ထွေးစေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
ရှေ့ဆက်သွားသောအခါ ဥယျာဉ်မှူးနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်လျက် လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာကြသည်။
"ငါတို့ ကူညီပေးရမလား" ဟု တစ်ယောက်က ကြင်နာစွာ မေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူတို့က ကူညီရန် လက်လှမ်းလိုက်သောအခါ သူတို့လည်း ထိုလူတန်းကြီးထဲသို့ ပါသွားကြလေသည်။ မကြာမီမှာပင် ရွာသားခုနစ်ယောက်သည် ဂွတ်ဒ်ဝင်းနှင့် ရွှေငန်းလေးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး၊ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ စီတန်းလှည့်လည်ပွဲကြီးတစ်ခုတွင် ပါဝင်နေသကဲ့သို့ အားလုံး အတူတကွ ညင်သာစွာ ရွေ့လျားသွားကြလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးတော်တို့ နေထိုင်ရာ ကြီးမားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့သို့ ရောက်လာကြသည်။ သူမသည် ဉာဏ်ပညာရှိပြီး သဘောထားပြည့်ဝသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သော စိတ်လေးလံမှုတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ပြုံးခဲလှသည်။ ဘုရင်ကြီးသည် သူမကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ချင်လှသဖြင့် ဤသို့ ကြေညာထားခဲ့သည်၊
"ငါ့သမီးတော်ကို အမှန်တကယ် ရယ်မောအောင် လုပ်ပေးနိုင်သူ မည်သူ့ကိုမဆို သူမဘေးတွင် ဦးဆောင်ရန် ကြိုဆိုမည်ဖြစ်ပြီး၊ ငါ၏ တိုင်းပြည်ကို စောင့်ရှောက်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ ပျော်ရွှင်မှုများတွင်လည်းကောင်း အတူတကွ မျှဝေခံစားစေမည်။"
ထိုနေ့မှာပင်၊ ဂွတ်ဒ်ဝင်းနှင့် သူ၏ ထူးဆန်းသော အပေါင်းအပါတို့သည် နန်းတော်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
မြင်ကွင်းမှာ တကယ်ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပါသည်။ ဂွတ်ဒ်ဝင်းသည် ရွှေငန်းကို ပွေ့ချီထားပြီး၊ ရွာသား ခုနစ်ယောက်က ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသော တန်းစီအနေအထားဖြင့် ခြေလှမ်းလှမ်းလျက် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ ဂွတ်ဒ်ဝင်းက ငှက်ကို လက်တစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သောအခါ၊ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် သူ၏နောက်တွင် ကခုန်နေသော ဖဲကြိုးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ လှည့်သွားကြသည်။
မင်းသမီးလေးသည် သူမ၏ လသာဆောင်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမတော့ သူမ ပြုံးလိုက်သည်၊ ထို့နောက် သူမ၏ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကာလကြာရှည် ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ပွင့်သွားသကဲ့သို့ပင် တောက်ပပြီး လွင်ပျံသော ရယ်မောသံဖြင့် ရယ်ချလိုက်သည်။
ဘုရင်ကြီးသည် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ ဂွတ်ဒ်ဝင်းသည် ရွာသားတစ်ဦးစီကို ငန်း၏ အတောင်ပံဖြင့် ဖွဖွလေး ထိလိုက်ရာ၊ မှော်အတတ်က သူတို့ကို ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သွားစေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ ဂွတ်ဒ်ဝင်းနှင့် မင်းသမီးလေးတို့သည် ရင်းနှီးလာကြပြီး၊ သူတို့အတူတကွ တိုင်းပြည်ကို ကြင်နာမှု၊ ရွှင်လန်းမှုနှင့် ရယ်မောသံများဖြင့် တစ်ဖန် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။
